Пол Наш (1889-1946) – британдық сурреалист суретші, соғыс суретшісі, фотограф және дизайнер. Англия сурет өнерінің модернизміне үлкен үлес қосты. Ландшафт шебері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын сюрреалистік суретшісі (1889–1946)
English Surrealist painter (1889–1946)
Пол Нэш (11 мамыр 1889 – 11 шілде 1946) – британдық сюрреалистік суретші және соғыс суретшісі, сонымен қатар фотограф, жазушы және қолданбалы өнердің дизайнері. Нэш ХХ ғасырдың бірінші жартысындағы ең маңызды ландшафт суретшілерінің бірі болды. Ол ағылшын өнеріндегі модернизмнің дамуында маңызды рөл атқарды. Лондонда туған Нэш Бэкингемширде өсті, онда ол пейзажға деген сүйіспеншілігін дамытты. Ол Слэйд өнер мектебіне түсті, бірақ адам денесін салуда нашар болды және пейзаж суретіне көңіл бөлді. Нэш ежелгі тарих элементтері бар пейзаждардан, мысалы, обалар, темір дәуіріндегі Виттенхэм тобы сияқты төбелер және Уилтширдегі Авеберидегі тұрған тастардан көп шабыт алды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол салған туындылар соғыстың ең танымал суреттерінің қатарына жатады. Соғыстан кейін Нэш пейзаж суретіне ден қойды, бастапқыда формалды, сәндік стильде, бірақ 1930 жылдары көбінесе абстрактілі және сюрреалистік сипатта болды. Ол суреттерінде күнделікті заттарды пейзажға орналастырып, оларға жаңа бейне және символизм берді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, өзін өлтіретін астмамен ауырып жатқан күйі, ол екі сериядағы ұшақтардың антропоморфты бейнелерін жасады, содан кейін терең мистикалық сипаттағы, символизмге толы пейзаждарды салған.
Paul Nash (11 May 1889 – 11 July 1946) was a British surrealist painter and war artist, as well as a photographer, writer and designer of applied art. Nash was among the most important landscape artists of the first half of the twentieth century. He played a key role in the development of Modernism in English art. Born in London, Nash grew up in Buckinghamshire where he developed a love of the landscape. He entered the Slade School of Art but was poor at figure drawing and concentrated on landscape painting. Nash found much inspiration in landscapes with elements of ancient history, such as burial mounds, Iron Age hill forts such as Wittenham Clumps and the standing stones at Avebury in Wiltshire. The artworks he produced during World War I are among the most iconic images of the conflict. After the war Nash continued to focus on landscape painting, originally in a formalized, decorative style but, throughout the 1930s, in an increasingly abstract and surreal manner. In his paintings he often placed everyday objects into a landscape to give them a new identity and symbolism. During World War II, although sick with the asthmatic condition that would kill him, he produced two series of anthropomorphic depictions of aircraft, before producing a number of landscapes rich in symbolism with an intense mystical quality.
Ерте өмір
Нэш сәтті адвокат Уильям Гарри Нэштің және оның әйелі, Корольдік теңіз флоты капитанының қызы Каролина Модтың ұлы болды. Ол Кенсингтонда дүниеге келіп, Батыс Лондонның Эрлс-корт ауданында өсті, бірақ 1902 жылы отбасы Букингемширдегі Айвер-Хитке көшіп барды. Ауылға көшу Каролина Нэштің денсаулығына жағымды әсер етеді деп үміттенген, өйткені ол психикалық аурудың белгілерін көбірек көрсетіп жатқан еді. Каролина Нэштің емделуіне жұмсалатын қаржының артуы Айвер-Хиттегі үйдің жалға берілуіне әкелді, ал Пол мен оның әкесі бірге жатақханада тұрды, ал оның кіші әпкесі мен інісі интернатқа жіберілді. 1910 жылғы Валентин күні, қырық тоғыз жасында Каролина Нэш психикалық ауруханада қайтыс болды. Пауль Нэш бастапқыда анасының әкесінің жолын жалғастырып, теңіз флотында мансап жасауға ниеттенген, бірақ Гринвичтегі арнайы мектепте қосымша оқығанына қарамастан, Теңіз күштеріне қабылдау емтиханын сүре алмады және оқуын аяқтау үшін Сент-Полс мектебіне оралды. Сент-Полс мектебіндегі студенттік әріптесі Эрик Кеннингтонның ықпалымен Нэш суретші болу мүмкіндігін қарастырды. Сол кезде "Слейд" өте талантты жас суретшілерге есігін ашты – кейін Тонкс мектептің екінші және соңғы "Ұлы өркендеуі" деп атады. Нэштің бір курстастарының арасында Бен Николсон, Стэнли Спенсер, Марк Гертлер, Уильям Робертс, Дора Каррингтон, К. Р. В. Невинсон және Эдвард Уодсворт болды. Нэш адам денесін салуда қиындықтарға тап болды және мектепте бір жыл ғана оқыды.
Nash was the son of a successful barrister, William Harry Nash, and his wife Caroline Maude, the daughter of a Captain in the Royal Navy. He was born in Kensington and grew up in Earl's Court in West London, but in 1902 the family moved to Iver Heath in Buckinghamshire. It was hoped the move to the countryside would help Caroline Nash, who was increasingly showing symptoms of mental illness. The growing cost of Caroline Nash's treatment led to the house at Iver Heath being rented out while Paul and his father lived together in lodgings and his younger sister and brother went to boarding schools. On Valentine's Day 1910, aged forty nine, Caroline Nash died in a mental institution. Paul Nash was originally intended for a career in the navy, following the path of his maternal grandfather, but despite additional training at a specialist school in Greenwich, he failed the Naval Entrance Examination and returned to finish his schooling at St Paul's School. Encouraged by a fellow student at St Paul's, Eric Kennington, Nash considered the possibility of a career as an artist. The Slade was then opening its doors to a remarkable crop of young talents – what Tonks later described as the school's second and last 'Crisis of Brilliance'. Nash's fellow students included Ben Nicholson, Stanley Spencer, Mark Gertler, William Roberts, Dora Carrington, C. R. W. Nevinson and Edward Wadsworth. Nash struggled with figure drawing, and spent only a year at the school.
Әскери офицер
1914 жылдың 10 қыркүйегінде, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай, Нэш ерікті болып, Темірлік армияның 28-ші Лондон полкіне қарасты Екінші батальонға, Суретшілер мылтығына, үйге қызмет ету үшін қабылданды. Нэштің міндеттері, Лондон мұнарасында күзет тұруын қоса, сурет салу мен бояуды жалғастыруға мүмкіндік берді. 1914 жылдың желтоқсанында Нэш Иерусалимде туған Маргарет Теодосия Одехке үйленді, ол Оксфордта білім алған және Әйелдер сайлау құқығы үшін күрескен белсенді болды. Оның әкесі, Палестинада туып, Монктон Комб мектебінде оқыған Насер Одех, Қайырға келген Сент-Мари миссиясының және собордың негізін қалаушы діни қызметкер болды. Маргарет 1912 жылы британдық азаматтыққа қабылданды. Олардың балалары болмады. Нэш 1916 жылдың тамызында офицерлік даярлыққа түсті және 1917 жылдың ақпанында Хэмпшир полкінің екінші лейтенанты ретінде Батыс майданға жіберілді. Ол Ипр тұсындағы Сент-Элойда салыстырмалы түрде тыныш кезеңде орналасқан, аймақ оқ-дәріге ұшыраса да, ол сол жерде болған кезде ірі шайқастар болған жоқ. Ол жердегі қиратуды жақсы білгенімен, көктемнің келуімен ландшафттың зардаптан қалпына келе жатқанын көріп қуанды. Бірақ 1917 жылдың 25 мамырында Нэш окопқа құлап, қабырғасын сындырып алды және 1 маусымға қарай Лондонға қайта оралды. Бірнеше күннен кейін оның бұрынғы бөлімшесінің көп бөлігі Hill 60 деп аталатын позицияға шабуыл кезінде қаза тапты. Осы көрмелерден кейін К.Р.В. Невинсон Нэшке үкіметтің соғыс пропагандасы бюросының басшысы Чарльз Мастерманға ресми соғыс суретшісі болу үшін өтініш беруді кеңес берді. Нэш Портсмут маңындағы резервтік батальонмен Францияға жауынгерлік рөлде оралуға дайындалып жатқанда, оның соғыс суретшісі ретіндегі өтініші мақұлданғаны туралы хабарды алды. Нэштің ашуы оны күнделікті ондаған сурет салуға итермелеген үлкен шығармашылық күшке айналды. Ол тынымсыз жұмыс істеп, майданға мүмкіндігінше жақын болу үшін үлкен тәуекелге барды. Қауіп-қатер мен қиындықтарға қарамастан, вими секторындағы канадалықтар үшін жұмыс істеуге сапарын бір аптаға ұзарту мүмкіндігі туғанда, Нэш осы мүмкіндікті пайдаланды. Ол 7 желтоқсанда Англияға оралды. Францияда жүргенде Нэш "Таң, Инвернес Копсе" деп аталатын қаламсаппен сурет салды. Инвернес Копсе 1917 жылдың жазында Лангемарк шайқасында қатты шайқас болған орын болды, бұл Үшінші Ипр шайқасының бір бөлігі еді. Нэш шайқастың салдарын бейнелейді, лайдан тұратын және жарылған ағаштармен толы ландшафтты, ақшыл сары күнмен жарықтандырылған. 1918 жылдың басында Нэш осы суреттің негізінде үлкен майлы сурет салуды шешкенде, сол ақшыл күннің барғандағы үміті жоғалып кетті. "Біз жаңа әлем жасаймыз" деген ащы атау соғыстың мақсаттарын әжуалайды, бірақ ол бұрынғы атаудан гөрі көбірек мағынаға ие және Батыс майданда кез келген жерде болуы мүмкін қирату көрінісін көрсетеді. Суретте адамдар жоқ, мысалы, "Есек жолының" ешқандай егжей-тегжейі бұзылған ағаштардың түбірлерінен, снарядтардың шұңқырларынан және жер үйінділерінен көзді алаңдату үшін жоқ. Күн - суық ақ шар, ал бастапқы суреттегі қоңыр бұлттар қан қызыл түске айналған. 1994 жылы жазған бір заманауи сыншы оны "ядролық қысқа" теңеді, ал 1918 жылы оны алғаш көрген адамдардың бірі, британдық соғыс суретшілерінің ресми цензурасы Артур Ли, оны жұртшылық пен өнер мекемелерінің есебінен жасалған "әжуа" деп ойлады. Бұл жаңа жұмыстар, 1917 жылғы туындылармен және басқа да "Макрель аспаны" сияқты жұмыстармен бірге 1918 жылдың мамырында Лестер галереясында "Соғыстың бос кеңістігі" атты жеке көрмеде көрсетілді. Бұл көрме сыншылар тарапынан жоғары бағаланды, көптеген комментаторлар Нэштің табиғатты, қираған ормандар, егістіктер мен төбелер түрінде, соғыстың кінәсіз құрбаны ретінде бейнелегеніне назар аударды. Сурет су басқан окоптар мен снарядтардың шұңқырларының лабиринтын бейнелейді, ал жапырақтары жоқ ағаштардың түбірлері күн сәулелерімен тілгіленген бұлттар мен түтін тұмырақтарына толы аспанға қарай бағытталған. Суреттің ортасында екі солдат енді танылмайтын жолмен жүруге тырысады, бірақ олар ландшафттың тұзағына түскендей көрінеді.
On 10 September 1914, shortly after the start of World War I, Nash reluctantly enlisted as a Private for home service in the Second Battalion, the Artists' Rifles, part of the 28th London Regiment of the Territorial Army. Nash's duties, which included guard duty at the Tower of London, allowed him time to continue drawing and painting. In December 1914 Nash married Jerusalem born Margaret Theodosia Odeh, an Oxford educated campaigner for Women's Suffrage, at St Martin in the Fields, Trafalgar Square. Her father, Revd Naser Odeh who was born in Palestine and educated at Monkton Combe School, had been the founding priest in charge of St Mary's Mission and the pro cathedral, Cairo. Margaret was naturalised British in 1912. The couple had no children. Nash began officer training in August 1916 and was sent to the Western Front in February 1917 as a second lieutenant in the Hampshire Regiment. He was based at St. Eloi on the Ypres Salient at a relatively quiet time and although the area did come under shelling, no major engagements took place while he was there. Whilst clearly aware of the destruction that had taken place there, he was delighted to see that, with spring arriving, the landscape was recovering from the damage inflicted on it. However, on the night of 25 May 1917, Nash fell into a trench, broke a rib and, by 1 June, had been invalided back to London. A few days later the majority of his former unit were killed in an assault on a position known as Hill 60. As a result of these exhibitions, C. R. W. Nevinson advised Nash to approach Charles Masterman, head of the government's War Propaganda Bureau, to apply to become an official war artist. Nash was with a reserve battalion near Portsmouth, preparing to return to France in a combat role, when he received word that his commission as a war artist had been approved. Nash's anger was a great creative stimulus which led him to produce up to a dozen drawings a day. He worked in a frenzy of activity and took great risks to get as close as possible to the frontline trenches. Despite the dangers and hardship, when the opportunity came to extend his visit by a week and work for the Canadians in the Vimy sector, Nash jumped at the chance. He eventually returned to England on 7 December 1917. Whilst in France Nash had made a pen and ink drawing he called Sunrise, Inverness Copse. Inverness Copse was the site of heavy fighting in the summer of 1917 during the Battle of Langemarck, part of the Third Battle of Ypres and Nash depicts the aftermath of the fighting, showing a landscape consisting of mud and blasted trees illuminated by a pale yellow Sun. Early in 1918, when Nash decided to produce a larger oil painting based on this drawing, whatever little hope that pale Sun represented had vanished. The bitter title, We are Making a New World, clearly mocks the ambitions of the war but is also a more universal reference than the previous title and represents a scene of devastation that could be anywhere on the Western Front. There are no people in the picture nor any of the details of, for example, The Mule Track to distract from the broken tree stumps, shellholes and mounds of earth. The Sun is a cold white orb and the brown clouds of the original drawing have become blood red. One modern critic, writing in 1994, likened it to a 'nuclear winter' whilst one of the first people to see it in 1918, Arthur Lee, the official censor responsible for the British war artists, thought it was a 'joke' at the expense of the public and the art establishment. These new works, alongside the 1917 pieces and some other works such as Mackerel Sky, were exhibited in Nash's solo exhibition entitled The Void of War at the Leicester Galleries in May 1918. This exhibition was critically acclaimed with most commentators focusing on how Nash had portrayed nature, in the form of devastated woods, fields and hillsides, as the innocent victim of the war. The picture depicts a maze of flooded trenches and shell craters while tree stumps, devoid of any foliage, point towards a sky full of clouds and plumes of smoke bisected by shafts of sunlight resembling gun barrels. Two soldiers at the centre of the picture attempt to follow the now unrecognisable road itself but appear to be trapped by the landscape.
1920-шы жылдар
Соғыс аяқталғаннан кейін Нэш суретшілік мансабын жалғастыруға ниеттенді, бірақ ара-арасында депрессиямен және қаржылық қиындықтармен күресті. 1919 және 1920 жылдары Нэш Бэкингемширде және Лондонда тұрды, онда ол Дж. М. Барридің пьесасы үшін театрлық декорациялар жасады. Басқа бірнеше суретшілермен бірге Нэш Ағаш өрнекшелеушілер қоғамында көзге түсті және 1920 жылы оның алғашқы көрмесіне қатысты. 1920 жылдан 1923 жылға дейін Нэш Оксфордтағы Корнмаркет өнер мектебінде мерзімілді түрде сабақ берді.
When the war ended Nash was determined to continue his career as an artist but struggled with periodic bouts of depression and money worries. Throughout 1919 and 1920 Nash lived in Buckinghamshire and in London where he made theatre designs for a play by J. M. Barrie. Along with several other artists, Nash became prominent in the Society of Wood Engravers and in 1920 was involved in its first exhibition. From 1920 until 1923 Nash taught, on an occasional basis, at the Cornmarket School of Art in Oxford.
Димчерч пен Иден
1921 жылы ауырған әкесіне барып келген соң, Нэш құлдырап, бір апта бойы есінен жиі айырылып, соғыстан туындаған «эмоционалдық дүрбелеңнен» зардап шеккені анықталды. Димчерчтегі теңіз қабырғасындағы суреттерде бейнеленген құрлық пен теңіз арасындағы қайшылық Нэштің Батыс майданында салған суреттерінің элементтерін еске түсірді, сонымен қатар 1921 жылғы маусымда досы Клод Ловат Фрейзердің қазасына байланысты күйреуіне де әсер етті. 1922 жылы Нэш «Жерлер» атты жеті ағашқа ойылған суреттер жинағын жариялады, оның мұқабасын өзі жасап, әріптерін кесіп, мәтінін жазды. Осы кезеңде ол гүлдерден жасалған натюрморттарды салумен қатар, пейзаждарды да жалғастырды, ең танымалдарының бірі – 1923 жылғы «Қар астындағы Чилтерн». «Солтүстік Саяхат» және «Ностальгиялық Ландшафт, Сент-Панкрас станциясы» екеуі де Сент-Панкрас станциясын абстрактілі элементтердің торлы құрылымы арқылы бейнелейді, бұл құрылым жарнамалық плакаттардың жақтауынан алынған. Нэш 1929 жылғы ақпанда әкесінің қайтысынан кейін «Құрғаған көктем» суретін аяқтады. Суретте терезе алдындағы геометриялық пішіндермен қоршалған, қурап бара жатқан гүлді құмыра бейнеленген, олардың арасында суретшінің құралдары да бар. «Ларес» суреті сияқты, «Құрғаған көктем» де 1928 жылы Лондонда өткен Джорджио де Кирико көрмесінен әсер алғанын көрсетеді деп саналады. 1921 жылы Нэш Heal's көрмесінде тоқыма дизайндарын көрсетті, ал 1925 жылы Лондондағы Modern Textiles дүкені үшін «Footprints» сериясының төрт мата дизайнын жасады. Кейін, 1933 жылы, Сток-он-Тренттегі Brain & Co компаниясы Нэшті және басқа суретшілерді Foley China ассортименті үшін дизайн жасауға шақырды, ол Harrods-та өткен «Үстелге арналған заманауи өнер» көрмесінде таныстырылды. 1931 жылы Маргарет Нэш оған Питтсбургтегі Карнеги халықаралық сыйлығының қазылар алқасының мүшесі ретінде қызмет ету үшін Америкаға барғанда камера сыйлады. Нэш өнімді фотографқа айналды және сурет салу кезінде дайындық эскиздерімен қатар өзі түсірген фотосуреттерін де жиі пайдаланды. Нэш Ұлыбританияда модернизмнің алға басушысы болды, 1930 жылдар бойы абстракция және сюрреализм сияқты авангардтық еуропалық стильдерді насихаттады. 1933 жылы ол Генри Мур, Барбара Хепворт, Бен Николсон, Эдвард Уодсворт және сыншы Герберт Ридпен бірге ықпалды заманауи өнер қозғалысы Unit One-ды құрды. Бұл екі соғыс аралығында британдық өнерді жаңартуға бағытталған, бірақ қысқа мерзімді, бірақ маңызды қадам болды.
In 1921, after visiting his sick father, Nash collapsed and, after a week during which he repeatedly lost consciousness, was diagnosed as suffering from 'emotional shock' arising from the war. The conflict between land and sea depicted in the seawall paintings at Dymchurch recalled elements of Nash's paintings on the Western Front and were also influenced by his grief at the death of his friend Claud Lovat Fraser in June 1921. In 1922, Nash produced Places, a volume of seven wood engravings for which he also designed the cover, cut the lettering and wrote the text. At this time he also began painting floral still lifes as well as continuing his landscape paintings, most notably with Chilterns under Snow in 1923. Northern Adventure and Nostalgic Landscape, St Pancras Station both paintings of St Pancras Station seen through a lattice work of abstract elements, derived from the frame of an advertising hoarding. Nash completed Dead Spring in February 1929, immediately after the death of his father. The painting shows a dying pot plant on a window still surrounded by a lattice of geometrical shapes which include some draughtsman's tools. Like the painting Lares, Dead Spring is thought to show the influence on Nash of having seen the 1928 Giorgio de Chirico exhibition in London. In 1921 Nash displayed textile designs at an exhibition at Heal's and in 1925 developed four fabric designs for the Footprints series sold by Modern Textiles in London. Later still, in 1933, Brain & Co in Stoke on Trent commissioned Nash and other artists to produce designs for their Foley China range which was showcased at the Modern Art for the Table exhibition at Harrods. In 1931, Margaret Nash gave him a camera when he sailed to America to serve as a jury member at the Carnegie International Award in Pittsburgh. Nash became a prolific photographer and would often work from his own photographs alongside his preparatory sketches when painting a work. Nash became a pioneer of modernism in Britain, promoting the avant garde European styles of abstraction and surrealism throughout the 1930s. In 1933 he co founded the influential modern art movement Unit One with fellow artists Henry Moore, Barbara Hepworth, Ben Nicholson, Edward Wadsworth and the critic Herbert Read. It was a short lived but important move towards the revitalisation of British art in the inter war period.
Авебери
1931 жылы өзін таңдаған кітапты суреттеуге шақырғанда, Нэш сэр Томас Браунның «Гидриотафия, урналар және Кирдің бағы» атты кітабын таңдап, баспагерге Браунның эсселерін қоса жүретін 30 суреттен тұратын жиынтық ұсынды. «Гидриотафия, урналар» үшін Нэш сонымен қатар алты үлкен акварель, оның ішінде «Өлілердің сарайлары», және кітаптың өлім мен жерлеу салты туралы тақырыбына арналған үш майлы сурет жасады. 1933 жылдың шілдесінде ол демалыс үшін Марлбороға барып, Сильбури Хилл мен Эйвбериге алғаш рет барған кезде бұл тақырыптар Нэш үшін маңызды болды. Неолиттік ескерткіштері мен тік тастармен толық бұл ежелгі ландшафт Нэшті «қуантты және қызықтырды» және оны Марлбороға бірге келген Рут Кларктың айтуынша, «сиқыр мен құбыжықтардың керемет сұлулығына сезімтал етуге» ықпал етті. Нэш 1934 жылы Александр Киллер бастаған Эйвберидегі қалпына келтіру жұмыстарына наразы болған сияқты, бұл аймақтың бұрынғы жабайы және күтілмеген түріне көбірек бейім болды. Нэштің қайын атасы Насер Оде 1932 жылы Райде қайтыс болды, және Нэш әйелі Маргаретпен бірге мұрагерлікке тағайындалды. Нэш Уилтширде тұруды жоспарлаған, бірақ оның орнына 1933 жылдың қарашасында Райден Лондонға кетіп, содан кейін жұбайлар Франция, Гибралтар және Солтүстік Африкаға ұзақ сапар жасады. 1934 жылдың маусымында Англияға оралғаннан кейін, Нэштер Сванджге жақын Дорсет жағалауында шағын үй жалдады. Ақын Джон Бетджеман Нэшті Shell Guides сериясы үшін кітап жазуды сұрады. Нэш келісіп, Дорсетке арналған нұсқаулық жазуға кірісті.
When in 1931 he was invited to illustrate a book of his own choice, Nash choose Sir Thomas Browne's Hydriotaphia, Urn Burial and The Garden of Cyrus, providing the publisher with a set of 30 illustrations to accompany Browne's discourses. For Hydriotaphia, Urn Burial Nash also produced six larger watercolours, including Mansions of the Dead, and three oil paintings on the book's themes of death and burial customs. These became significant themes for Nash when in July 1933 he went to Marlborough on holiday and visited Silbury Hill and Avebury for the first time. This ancient landscape with its neolithic monuments and standing stones "excited and fascinated" Nash and stirred "his sensitiveness to magic and the sinister beauty of monsters" according to Ruth Clarke who had accompanied him to Marlborough. Nash appears to have been unhappy with the restoration work, started in 1934, at Avebury by Alexander Keiller, seemingly preferring the previous wilder and more unkept appearance of the area. Nash's father in law Naser Odeh died in Rye in 1932 and Nash was named an executor, together with his wife Margaret. Nash wanted to move to live in Wiltshire but instead he left Rye for London in November 1933 before the couple undertook a long trip to France, Gibraltar and North Africa. When they returned to England in June 1934, the Nashes rented a cottage on the Dorset coast near Swanage. Nash was asked by the poet John Betjeman to write a book in the Shell Guides series. Nash accepted and undertook writing a guide to Dorset.
Суанаж
1934-1936 жылдар аралығында Нэш Дорсеттегі Сванадж маңында тұрды, теңіз ауасы астмасын жеңілдетеді деп үміттеніп, «Дорсетке арналған Shell нұсқаулығы» бойынша жұмыс істеді. Осы кезеңде ол көптеген суреттер мен фотосуреттер жасады, олардың кейбіреулерін нұсқаулық кітабында пайдаланды. Нұсқаулық 1935 жылы жарық көрді және көбінесе назардан тыс қалған пейзаж мен архитектураның ерекшеліктерін көрсетті. Нэш Сванадждың әртүрлі флорасы мен фаунасы, қазбалары мен геологиясының сюрреалистік ерекшеліктері бар екенін анықтады. 1936 жылғы «Сванадж немесе Жағажай сюрреализмі» атты эссесінде ол бұл жердің «уақыт пен орынға қатысты көбінесе үйлесімсіз және сәл қорқынышты нәрселер жиі кездесетін арман тәрізді бейнесіне» ие екенін жазды. Сванаджда Нэш суретші Айлин Агармен кездесті. Олар бірнеше жыл бойы қарым-қатынаста болды және бірнеше жұмысты бірлесіп жасады. Сванаджда Нэш «Даунстағы оқиғалар» сияқты көрнекті сюрреалистік туындыларын жасады, онда алып теннис добы мен ағаш діңі бірге саяхатқа шыққандай бейнеленген, сондай-ақ кейінірек «Түстен шыққан ландшафт» – жартас үстіндегі құс пен айнасы бар көрініс. «Сванадж» атты қара-ақ фотосуреттер коллажында Нэш Дорсет айманындағы жерлерге байланысты немесе онда табылған объектілерді сюрреалистік ландшафтта бейнелейді. 1939 жылы, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, Нэштер Хэмпстедтен Оксфордқа көшті.
Between 1934 and 1936 Nash lived near Swanage in Dorset, hoping the sea air would ease his asthma whilst he worked on the Shell Guide to Dorset. He produced a considerable number of paintings and photographs during this period, some of which he used in the guide book. The guide was published in 1935 and featured some peculiarities of landscape and architecture that are often overlooked. Nash found Swanage with its diverse flora and fauna, fossils and geology to have certain Surrealist qualities. In a 1936 essay, entitled Swanage or Seaside Surrealism, he wrote that the place had something "of a dream image where things are so often incongruous and slightly frightening in their relation to time or place." Whilst there Nash met the artist Eileen Agar. The two began a relationship, which lasted some years, and also collaborated on a number of works together. In Swanage, Nash produced some notable surrealist works such as Events on the Downs, a picture of a giant tennis ball and a tree trunk seemingly embarking on a journey together and, later, Landscape from a Dream, a cliff top scene with a hawk and mirror. For a collage of black and white photographs entitled Swanage, Nash depicts objects found in, or connected to, locations around Dorset within a surrealist landscape. In 1939, shortly after World War II began, the Nashes left Hampstead and moved to Oxford.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Нэш Соғыс суретшілерінің кеңесші комитеті тарапынан Корольдік әуе күштері мен Әуе министрлігіне штаттық жалақымен соғыс суретшісі болып тағайындалды. Нэш WAAC комитетінің Әуе министрлігі өкілімен жақсы қарым-қатынаста болмады, себебі оның туындылары модернистік сипатта болды және RAF WAAC суретшілерінің ұшқыштар мен ұшақ экипаждарының портреттерін салуға ден қоюын қалады. Штаттық WAAC суретшісі ретінде Нэш екі акварельдік серия жасады: «Талқандаушылар» және «Әуе жаратылыстары». «Талқандаушылар» немесе «Англияға қарсы жорық» – ағылшыл ауылдық жерлерінде құлаған неміс ұшақтарының зерттеулері, «Дыңның ішіндегі бомбалаушы», «Виндзор Ұлы саябағындағы Мессершмидт» және «Қапастың астында» сияқты аталымдармен. Әуе министрлігі осы туындылардың патриоттық мақсатын және үгіт-насихат құндылығын бағалай білсе де, британдық ұшақтардың антропоморфты бейнеленген «Әуе жаратылыстары» сериясы Әуе министрлігін соншалықты ренжітті ki, 1940 жылдың желтоқсанында Нэштің штаттық келісімшартының тоқтатылуын талап етті. WAAC төрағасы Кеннет Кларк осы жағдайға қатты ошашаң келді және 1941 жылдың қаңтарында Комитет әуе шайқасы тақырыбындағы Нэштің туындыларын сатып алу үшін 500 фунт стерлинг бөлуге келісті. Сурет Нэштің 1930 жылдары салған қараңғы теңіз және жағажай суреттерінің сериясын еске түсіреді. Коулидегі ұшақ полигонында көптеген британдық ұшақтар болғанымен, Нэш тек неміс ұшақтарын бейнеледі, себебі ол «осы жағалауға басып кірген жүздеген ұшақтардың» тағдырын көрсеткісі келді. Ол сурет үшін неміс атауын қолданды, өйткені ол оны Рейхтің үстінен тасталған құлаған неміс ұшақтарының пошталық карточкалары сериясына қосуды қалады, бұл оның үгіт-насихаттық мақсаты еді. Осы мақсатта Нэш суреттің үстіне Хитлердің басын қойып, ашық хат жазды. «Британ шайқасы» (1941) – Теміз сағасы мен Англия арнасын көрсететін кең аумақтағы әуе шайқасының қиялға толы бейнесі. Одақтас ұшақтарының ақ бу іздері гүл бүршіктері мен жапырақшаларына ұқсас өрнектер құрайды және шабуылдаушы күштердің қатаң, ресми қатарына қарамастан, жер мен бұлттардан табиғи түрде өсіп шыққандай көрінеді. Кларк осы туындының аллегориялық сипатын танып, Нэшке: «Менің ойымша, осы және «Totes Meer» туындыларында сіз аллегориялық суреттің жаңа түрін таптыңыз. Үлкен оқиғаларды аллегориясыз суреттеу мүмкін емес, ал сіз оқиғалардың өзінен символдар жасаудың жолын таптыңыз» деп жазды. Германия шайқасына қатысқан ұшақ экипаждарының ресми есептеріне қол жеткізгеніне қарамастан, Нэш дәстүрден тыс абстрактілі тәсілді қабылдады. Нэш бұл суретте шабуылға ұшыраған қаланың көрінісін көрсеткенін, оның артында өрт сөндірушілердің түтін бағанасы, ал алдыңғы жағында құлап түсетін парашюттердің ақ шарлары бар екенін түсіндірді. Түтін бағанасы мен ай қала үшін қызыл бұлттардың ішінде жасырылған бомбалаушылар сияқты қауіпті болды, олар суреттің оң жағындағы жарылыстарға жауапты болды. Кеннет Кларк картинаны түсіну қиын деп тапты, себебі ол «өнердің әртүрлі жазықтықтарында» салынған деп атады. Оңтүстік Оксфордширдегі тағы бір орын, Нэш Айды зерттеуде шабыттанған Аскотт ауылы болды. Ол 1932 жылы бастап, 1942 жылы аяқтаған «Басты және ай» картинасын жасады, ол «бір-бірімен байланысы жоқ және әртүрлі элементтерде тұратын екі нысанның мистикалық байланысын зерттейді – қираған бастың үстіндегі ақ тас шар айға қарап тұр, суық, ақ және тас сияқты». 1944 жылдың қыркүйегінде «Германия шайқасының» аяқталуы Нэштің қоғамдық міндеттемелерін аяқтады және ол өмірінің қалған он сегіз айын, өзінің сөздерімен айтқанда, «жасырын қайғыда» өткізді. Нэш сонымен қатар оның ерте өнеріне үлкен әсер еткен Уильям Блейктің ықпалына оралды, мысалы, «Күнбағыс және күн» (1942), «Күнбағыстың күнбұрышы» (1945) және Блейктің 1794 жылғы «Ах! Күн гүлдері» өлеңіне негіделген «Күнбағыстың тұтылуы» (1945) сияқты алып күнбағыстар сериясында.
At the start of World War Two Nash was appointed by the War Artists' Advisory Committee to a full time salaried war artist post attached to the Royal Air Force and the Air Ministry. Nash was unpopular with the Air Ministry representative on the WAAC committee, partly because of the modernist nature of his work and partly because the RAF wanted the WAAC artists to concentrate on producing portraits of their pilots and aircrew. Whilst still a salaried WAAC artist Nash produced two series of watercolours, Raiders and Aerial Creatures. Raiders, or Marching Against England, was a set of studies of crashed German aircraft set in English rural landscapes with titles such as Bomber in the Corn, The Messerschmidt in Windsor Great Park and Under the Cliff. Whilst the Air Ministry could appreciate the patriotic intent and propaganda value of those works, the Aerial Creatures series, with its anthropomorphic depictions of British aircraft, displeased the Air Ministry so much they insisted Nash's full time contract was ended in December 1940. The Chairman of WAAC, Kenneth Clark was aghast at this development and in January 1941 the Committee agreed to put aside £500 to purchase works from Nash on the theme of aerial conflict. The painting recalls a series of bleak sea and coastal paintings Nash made in the 1930s. Although the aircraft dump at Cowley contained many British planes, Nash only depicted German aircraft because he wished to show the fate of the 'hundreds and hundreds of flying creatures which invaded these shores'. He used the German title for the picture as he wanted it included in a series of postcards of crashed German planes he suggested be dropped over the Reich as propaganda. To this end Nash even created a postcard of the painting with Hitler's head superimposed on the wrecked aircraft. Battle of Britain (1941) is an imaginative representation of an aerial battle in progress over a wide landscape of land and sea, suggesting the Thames Estuary and the English Channel. The white vapour trails of the Allied aircraft form patterns resembling buds and petals and appear to be growing naturally from the land and clouds, in contrast to the rigid, formal ranks of the attacking forces. Clark recognised the allegorical nature of the work and wrote to Nash, "I think in this and Totes Meer you have discovered a new form of allegorical painting. It is impossible to paint great events without allegory and you have discovered a way of making the symbols out of the events themselves." Despite being given access to official reports and accounts from aircrews who had flown on raids to Germany, for the Battle of Germany, Nash adopted an unconventional abstract approach. Nash explained that it showed a city under attack with a pillar of smoke from burning buildings in the background and the white spheres of descending parachutes in the foreground. The pillar of smoke and the moon were as threatening to the city as the bombers, concealed within the red clouds, responsible for the explosions on the right side of the painting. Whilst Kenneth Clark found the painting difficult to understand because of what he called the "different planes of reality in which it is painted", Another place in South Oxfordshire that Nash visited and revisited and found inspirational in his study of the Moon was the hamlet of Ascott. There he began in 1932 and completed in 1942 his painting Pillar and Moon, which explored "the mystical association of two objects which inhabit different elements and have no apparent relation in life the pale stone sphere on top of a ruined pillar faces its counterpart the moon, cold and pale and solid as stone". The completion of Battle of Germany in September 1944 brought Nash's public commitments to an end and he spent the remaining eighteen months of his life in, by his own words, "reclusive melancholy". Nash also returned to the influence of William Blake that had so affected his early art, for example in the series of gigantic sunflowers including Sunflower and Sun (1942), Solstice of the Sunflower (1945) and Eclipse of the Sunflower (1945), based on Blake's 1794 poem "Ah! Sun flower".
Өлім
Өмірінің соңғы он күнінде Нэш Дорсетке оралып, Свандж, Корф, Уорт Матраверс және Киммеридж шығанағын аралады. 1948 жылғы наурыз айында Тейт галереясында Нэштің естелігіне көрме мен концерт өтті, оған сол кездегі королева Елизавета II қатысты. Оның әйелі Маргарет 1960 жылы қайтыс болды, және олар Лэнглиде бірге жерленген.
During the final ten days of his life Nash returned to Dorset and visited Swanage, Corfe, Worth Matravers and Kimmeridge Bay. A memorial exhibition and concert for Nash, attended by the then Queen Elizabeth, was held at the Tate Gallery in March 1948. His widow Margaret died in 1960 and the couple are buried together in Langley.