Жон Дей Фоссил Бедс Ұлттық Ескерткіші

Кіріспе

Орегондағы ұлттық ескерткіш, АҚШ

Джон Дей фоссилді төсек ұлттық ескерткіші – АҚШ-тың Орегон штатының шығыс-орталық бөлігіндегі Уилер және Грант округтерінде орналасқан ұлттық ескерткіш. Джон Дей өзенінің бассейнінде орналасқан және Ұлттық саябақтар қызметі басқаратын бұл парк, шамамен 45 миллион жыл бұрынғы эоценнің соңы мен шамамен 5 миллион жыл бұрынғы миоценнің соңы аралығында аймақта өмір сүрген өсімдіктер мен сүтқоректілердің жақсы сақталған қабаттарымен әйгілі. Ескерткіш географиялық тұрғыдан үш жеке бөлімнен тұрады: Қой тасы, Боялған төбелер және Кларно. Бұл бөлімдердің жалпы ауданы жартылай шөлді бұталы жерлерді, су жағалау аймақтарын және түрлі-түсті құнарсыз жерлерді қамтиды. 2016 жылы паркке 210 000-нан астам адам сыртқы демалыс үшін немесе Томас Кондон палеонтология орталығына немесе Джеймс Кант ранчосының тарихи ауданына бару үшін келді. 19 ғасырда еуропалықтар келгенге дейін Джон Дей бассейнін Сахаптин халқы жиі мекендеген, олар аң аулап, балық аулап, тамырлар мен жидектер жинаған. Жолдар салынғаннан кейін аңғарға қол жеткізу оңайлатылып, қоныс аударушылар өзен мен оның салаларының бойында фермалар, мал шаруашылықтары және бірнеше шағын қалалар құрды. Палеонтологтар 1864 жылдан бері аймақтағы қазбаларды қазып, зерттеп келеді. Осы кезде миссионер және әуесқой геолог Томас Кондон олардың маңыздылығын танып, оларды бүкіл әлемге мәлімдеді. Бассейннің бір бөлігі 1975 жылы Ұлттық ескерткіш мәртебесін алды. Теңіз деңгейінен орташа еңістігі 671 метр болатын ескерткіште құрғақ климат басым, жаз айларында температура шамамен 20 градусқа дейін көтеріледі, ал қыс айларында 0 градустан төмен түседі. Ескерткіште 80-нен астам топырақ түрі бар, олар өзен жағасындағы жылыстардан бастап, аллювиалды жартастардағы шөптерге дейін және жоғары биіктіктегі тау жыныстары арасындағы кактустарға дейін әртүрлі флораны қолдайды. Фаунаға 50-ден астам тұрақты және көшпенді құстар түрлері кіреді. Бұл бөлімдерге еліктер сияқты ірі сүтқоректілер, сондай-ақ ракун, койот және тышқандар сияқты шағын жануарлар жиі келеді. Олармен қатар, әртүрлі бауырымен жорғалаушылар, балықтар, көбелектер және таулы жартылай шөлді жерлерге бейімделген басқа да жаратылыстар да мекендейді.

John Day Fossil Beds National Monument is a U. S. national monument in Wheeler and Grant counties in east central Oregon. Located within the John Day River basin and managed by the National Park Service, the park is known for its well preserved layers of fossil plants and mammals that lived in the region between the late Eocene, about 45 million years ago, and the late Miocene, about 5 million years ago. The monument consists of three geographically separate units: Sheep Rock, Painted Hills, and Clarno. The units cover a total of of semi desert shrublands, riparian zones, and colorful badlands. About 210,000 people visited the park in 2016 to engage in outdoor recreation or to visit the Thomas Condon Paleontology Center or the James Cant Ranch Historic District. Before the arrival of Euro Americans in the 19th century, the John Day basin was frequented by Sahaptin people who hunted, fished, and gathered roots and berries in the region. After road building made the valley more accessible, settlers established farms, ranches, and a few small towns along the river and its tributaries. Paleontologists have been unearthing and studying the fossils in the region since 1864, when Thomas Condon, a missionary and amateur geologist, recognized their importance and made them known globally. Parts of the basin became a National Monument in 1975. Averaging about 2200 feet (671 m) in elevation, the monument has a dry climate with temperatures that vary from summer highs of about to winter lows below freezing. The monument has more than 80 soil types that support a wide variety of flora, ranging from willow trees near the river to grasses on alluvial fans to cactus among rocks at higher elevations. Fauna include more than 50 species of resident and migratory birds. Large mammals like elk and smaller animals such as raccoons, coyotes, and voles frequent these units, which are also populated by a wide variety of reptiles, fish, butterflies, and other creatures adapted to particular niches of a mountainous semi desert terrain.

География

Джон Дейдің қазбалы жартастар ұлттық ескерткіші – шығыс-орталық Орегонның Джон Дей өзенінің алабындағы үш кеңінен бөлінген бөлім: Қойлар тасы, Боялған төбелер және Кларно. Уилер және Грант округтеріндегі қиын-қыстау жерлерге орналасқан парк бөлімдері төбелермен, терең шатқалдармен және қазбалы тау жыныстарынан тұратын құрылымдармен сипатталады. Батысында Каскад таулары, оңтүстігінде Очоко таулары, ал шығысында Көк таулар орналасқан. Парк Митчелл қаласынан солтүстік-батысқа қарай 9 миль (14 км) қашықтықта, Бёрнт Ранч жолы бойында орналасқан, ол Митчелл қаласының батысындағы АҚШ 26-тамыр жолымен қиылысады. Парк штаб-пәтері мен негізгі келушілер орталығы, екеуі де Қойлар тасы бөлімінде орналасқан, Бенд қаласынан солтүстік-шығысқа қарай 122 миль (196 км) және Портленд қаласынан оңтүстік-шығысқа қарай 240 миль (386 км) қашықтықта шоссемен орналасқан. Парктегі бөлімдер арасындағы ең қысқа автомобиль жолы қашықтығы: Қойлар тасынан Боялған төбелерге – 45 миль (72 км); Боялған төбелерден Кларноға – 75 миль (121 км), ал Кларнодан Қойлар тасына – 81 миль (130 км). Кларно бөліміндегі уақытша арналар Пайн сағасына құйылады, ол бөлімнің оңтүстік жиегінен сәл ары қарай ағып, Кларно қаласының сыртындағы Джон Дей өзеніне құяды. Джон Дей алабы 19-ғасырдың ортасына дейін жергілікті емес адамдар тарапынан толық зерттелмеген. Льюис пен Кларк 1805 жылы Колумбия өзені бойымен саяхаттап өтер кезде Джон Дей өзенін байқаған, бірақ зерттеген жоқ. Өзенге атын берген Джон Дей 1812 жылы оның Колумбияға құятын жерін ғана көрген көрінеді. 1829 жылы Хадсон шығанағы компаниясында (HBC) жұмыс істейтін Питер Скене Огден болашақта Қойлар тасы бөліміне айналатын өзен бойымен зерттеушілер мен тері аулаушылар тобын жетекшілік етті. Сондай-ақ HBC қызметкері Джон Уорк 1831 жылы өзеннің осы бөлігін аралады. 1840 жылдары мыңдаған қоныс аударушылар, жартылай еркін жерге ие болу мүмкіндігіне қызығып, Орегон жолы арқылы батысқа көшіп бара бастады. Олар құрғақшылықты, тозығы жеткен фермаларды және экономикалық қиындықтарды артта қалдырып, Миссури, Иллинойс және Айова сияқты штаттардан Ортан батысқа, әсіресе штаттың батыс бөлігіндегі Уилламет аңғарына көшіп келді. 1862 жылғы "Жер иелену" заңы қабылданып, Жоғарғы Джон Дей алабында алтын табылғаннан кейін, осы жаңа келгендердің бір бөлігі Уилламет аңғарынан шығыс Орегонға кетті. Кейбіреулері ауылдарды құрып, өзендердің жанында күн көріске негізделген шаруашылық және мал шаруашылығымен айналысты. Колумбия өзеніндегі The Dalles қаласынан Жоғарғы Джон Дей аңғарындағы Каньон-Ситидегі алтын кендеріне апаратын жол осы аймаққа қоныстануды жеңілдетті. 1860 жылдардың соңына қарай бұл маршрут Даллс әскери жолы ретінде ресмиленді, ол Бридж-Крик өзенінің бойымен және Қойлар тасынан оңтүстікке қарай өтті. Жергілікті тұрғындар мен жергілікті емес адамдар арасындағы қақтығыстар және АҚШ үкіметінің аймақты еуропалық американдықтармен толтыруға деген ниеті жергілікті тұрғындарды резервацияларға біртіндеп көшіруге әкелді, оның ішінде солтүстік-орталық Орегонның үш резервациясы: Уорм-Спрингс, Бернс-Пайут және Уматилла. 1864 жылы Солтүстік Пайуттардың шабуылынан кеншілер лагерін қорғау үшін жіберілген сарбаздар тобы Джон Дей алабының оңтүстігіндегі Крукд өзені аймағында қазбаларды тапты. Олардың басшыларының бірі, капитан Джон М. Дрейк, осы қазбалардың бір бөлігін Томас Кондонға жинады, ол Даллс қаласында тұратын миссионер пастор және әуесқой геолог еді. Қазбалардың ғылыми маңыздылығын түсінген Кондон аймақ арқылы саяхаттап жүрген сарбаздармен бірге жүрді. Ол 1865 жылы Бридж-Крик өзенінің бойында және Қойлар тасының жанында бай қазба орындарын тапты. Кондонның бұл аймаққа жасаған сапарлары, оның қоғамдық лекциялары мен табылғандары туралы баяндамалары Эдвард Дринкер Коуп сияқты ғалымдардың арасында қазбаларға үлкен қызығушылық тудырды. Олардың бірі, Йель университетінің палеонтологы Отниел Марш, 1871 жылы Кондонмен бірге аймаққа сапар жасады. Кондонның жұмысы 1872 жылы оның Орегон штатының алғашқы мемлекеттік геологы болып тағайындалуына және қазбалы жартастар үшін халықаралық атаққа ие болуына әкелді. Жатақтардан алынған үлгілер Смитсондар институтына және әлемнің басқа да музейлеріне жіберілді, ал 1900 жылға қарай Джон Дейдің қазбалары туралы 100-ден астам мақала мен кітап жарық көрді. ХХ ғасырдың бірінші жартысында Джон К. Мерриам, Ральф Чейни, Фрэнк Н. Ноултон және Алонзо В. Хэнкок сияқты ғалымдар 1890 жылдары Кларно маңында табылған қазбаларды қоса алғанда, қазбалардағы жұмысты жалғастырды. Алыс және құрғақ Джон Дей алабы қазбаларға жақын жерде қоныстанғандарды көп тартпады. Қойлар тасы бөліміне алғашқы қоныстанған адам – 1877 жылы өзен бойында шатырын салған Фрэнк Батлер болды деп есептеледі. 1881 жылы Элай Кейси Офицер сол аймақтағы жерге қой шаруашылығын жүргізе бастады. Оның ұлы Флойд кейінірек отбасымен бірге онда тұрды және кейде Кондонның қазба іздеулеріне қатысты. 1910 жылы Джеймс және Элизабет Кант Офицер отбасынан сатып алды және оны қой шаруашылығына айналдырды, ол ақырында қой мен мал шаруашылығына дейін кеңейтілді. Калифорния университетінің палеонтологы Джон К. Мерриам, 1899 және 1900 жылдары аймаққа экспедициялар ұйымдастырған, Орегон штатын бұл аймақты қорғауға шақырып, ынталандырды. 1930 жылдардың басында штат Пикчер Гордж, Боялған төбелер және Кларнодағы мемлекеттік парктері үшін жер сатып ала бастады, ол кейіннен ұлттық ескерткіштің бір бөлігіне айналды. 1951 жылы Орегон ғылым және өнеркәсіп мұражайы Кларно бөліміне айналатын жерлерде геология, палеонтология және басқа ғылымдарды оқыған жас студенттерге арналған Camp Hancock атты далалық мектепті құрды. 1974 жылы Конгресс Ұлттық саяхаттар қызметіне ұлттық ескерткішті құруға рұқсат берді, ал президент Джеральд Р. Форд рұқсатқа қол қойды. Орегон штаты үш мемлекеттік паркті федералдық үкіметке бергеннен кейін, ескерткіш 1975 жылдың 8 қазанында ресми түрде құрылды. Кант шаруашылық үйі және оған жататын жерлер мен шаруашылық құрылыстары 1984 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне «Джеймс Кант шаруашылық ауданы» деп енгізілді. Ескерткіш 1975 жылы ашылғаннан кейін шаруашылық үйі үш бөлімнің штаб-пәтері ретінде қызмет етті. 2005 жылы шаруашылық үйінің төменгі қабаты жұртшылыққа ашылды, онда аймақтың мәдени тарихы туралы көрмелер орналасқан. Сонымен қатар, 2005 жылы Қойлар тасы бөлімінде 7,5 миллион долларлық Томас Кондон палеонтологиялық орталығы, музей және келушілер орталығы ашылды. Орталықтың ұсыныстарының арасында қазбалардың экспонаттары, шамамен 45 миллион жылдан 5 миллион жылға дейінгі сегіз геологиялық кезеңдегі алаптың өмірін бейнелейтін суреттер және палеонтологиялық зертхананың көріністері бар. 2011 жылдың маусымында Боялған төбелер бөлімінде жаңа резиденция құрылысы аяқталды, бұл бөлімді дерлік көміртегінен босатуға мүмкіндік берді. Күн панельдері үйді және өндірушісінен бір жылға несиемен алынған рейнджердің электр көлігін қуаттауға жеткілікті электр энергиясын өндіреді. Бұл жоба бүкіл паркті көміртегінен босатуға бағытталған күш-жігердің бір бөлігі болып табылады.

The John Day Fossil Beds National Monument consists of three widely separated units—Sheep Rock, Painted Hills, and Clarno—in the John Day River basin of east central Oregon. Located in rugged terrain in the counties of Wheeler and Grant, the park units are characterized by hills, deep ravines, and eroded fossil bearing rock formations. To the west lies the Cascade Range, to the south the Ochoco Mountains, and to the east the Blue Mountains. park range from The Painted Hills Unit, which lies about halfway between the other two, covers It is situated about 9 mile (14 km) northwest of Mitchell along Burnt Ranch Road, which intersects U. S. Route 26 west of Mitchell. The park headquarters and main visitor center, both in the Sheep Rock Unit, are 122 mile (196 km) northeast of Bend and 240 mile (386 km) southeast of Portland by highway. The shortest highway distances from unit to unit within the park are Sheep Rock to Painted Hills, 45 mile (72 km); Painted Hills to Clarno, 75 mile (121 km), and Clarno to Sheep Rock, 81 mile (130 km). Intermittent streams in the Clarno Unit empty into Pine Creek, which flows just beyond the south edge of the unit and enters the John Day upstream of the unincorporated community of Clarno. The John Day basin remained largely unexplored by non natives until the mid 19th century. Lewis and Clark noted but did not explore the John Day River while traveling along the Columbia River in 1805. John Day, for whom the river is named, apparently visited only its confluence with the Columbia in 1812. In 1829, Peter Skene Ogden, working for the Hudson's Bay Company (HBC), led a company of explorers and fur trappers along the river through what would later become the Sheep Rock Unit. John Work, also of the HBC, visited this part of the river in 1831. In the 1840s, thousands of settlers, attracted in part by the lure of free land, began emigrating west over the Oregon Trail. Leaving drought, worn out farms, and economic problems behind, they emigrated from states like Missouri, Illinois, and Iowa in the Midwest to Oregon, especially the Willamette Valley in the western part of the state. After passage of the Homestead Act of 1862 and the discovery of gold in the upper John Day basin, a fraction of these newcomers abandoned the Willamette Valley in favor of eastern Oregon. Some established villages and engaged in subsistence farming and ranching near streams. Settlement was made more practical by a supply route from The Dalles on the Columbia River to gold mines at Canyon City in the upper John Day valley. By the late 1860s, the route became formalized as The Dalles Military Road, which passed along Bridge Creek and south of Sheep Rock. Clashes between natives and non natives and the desire of the U. S. Government to populate the region with Euro Americans led to the gradual removal of native residents to reservations, including three in north central Oregon: Warm Springs, Burns Paiute, and Umatilla. In 1864, a company of soldiers sent to protect mining camps from raids by Northern Paiutes discovered fossils in the Crooked River region, south of the John Day basin. One of their leaders, Captain John M. Drake, collected some of these fossils for Thomas Condon, a missionary pastor and amateur geologist who lived in The Dalles. Recognizing the scientific importance of the fossils, Condon accompanied soldiers traveling through the region. He discovered rich fossil beds along Bridge Creek and near Sheep Rock in 1865. Condon's trips to the area and his public lectures and reports about his finds led to wide interest in the fossil beds among scientists such as Edward Drinker Cope of the Academy of Natural Sciences. One of them, paleontologist Othniel C. Marsh of Yale, accompanied Condon on a trip to the region in 1871. Condon's work led to his appointment in 1872 as Oregon's first state geologist and to international fame for the fossil beds. Specimens from the beds were sent to the Smithsonian Institution and other museums worldwide, and by 1900 more than 100 articles and books had been published about the John Day Fossil Beds. During the first half of the 20th century, scientists such as John C. Merriam, Ralph Chaney, Frank H. Knowlton, and Alonzo W. Hancock continued work in the fossil beds, including those discovered near Clarno in about 1890. Remote and arid, the John Day basin near the fossil beds was slow to attract homesteaders. The first settler in what became the Sheep Rock Unit is thought to have been Frank Butler, who built a cabin along the river in 1877. In 1881, Eli Casey Officer began grazing sheep on a homestead claim in same general area. His son Floyd later lived there with his family and sometimes accompanied Condon on his fossil hunts. In 1910, James and Elizabeth Cant bought from the Officer family. and converted it to a sheep ranch, which was eventually expanded to a sheep and cattle ranch of about Merriam, a University of California paleontologist who had led expeditions to the region in 1899 and 1900, encouraged the State of Oregon to protect the area. In the early 1930s the state began to buy land for state parks at Picture Gorge, the Painted Hills, and Clarno that later became part of the national monument. In 1951 the Oregon Museum of Science and Industry established Camp Hancock, a field school for young students of geology, paleontology, and other sciences, on public lands surrounded by what would later become the Clarno Unit. In 1974 Congress authorized the National Park Service to establish the national monument, and President Gerald R. Ford signed the authorization. After the State of Oregon had completed the land transfer of the three state parks to the federal government, the monument was officially established on October 8, 1975. The Cant Ranch House and associated land and outbuildings were listed on the National Register of Historic Places as the James Cant Ranch Historic District in 1984. After the monument opened in 1975, the ranch house served as headquarters for all three units. In 2005, the lower floor of the ranch house was opened to the public; it features exhibits about the cultural history of the region. The Thomas Condon Paleontology Center, a $7.5 million museum and visitor center at the Sheep Rock Unit, also opened in 2005. Among the center's offerings are displays of fossils, murals depicting life in the basin during eight geologic times ranging from about 45 million to about 5 million years ago, and views of the paleontology laboratory. In June 2011, work was finished on a new ranger residence in the Painted Hills Unit that makes the unit almost carbon neutral. Solar panels generate enough electricity to power the house as well as the ranger's electric vehicle, on loan from its manufacturer for a year. The project is part of ongoing efforts to make the whole park carbon neutral.

Геология және палеонтология

Джон Дейдің қазба төсектері ұлттық ескерткіші Көк таулар физиографиялық аймағында орналасқан, ол 118-93 миллион жыл бұрын, Юра кезеңінің соңы мен Бор кезеңінің басында қалыптасқан. Солтүстік-шығыс Орегон тектоникалық күштердің әсерінен жылжыған Перм, Триас және Юра дәуірінің тау жыныстарының ірі бөліктерінен (экзотикалық террандардан) құралған, сол кездегі Солтүстік Америка құрлығының батыс жиегіне, Айдахо шекарасына жақын жиналған. 66 миллион жыл бұрын, Кенозой дәуірінің басында Көк таулар аймағы көтеріле бастады (яғни тектоникалық күштердің әсерінен биіктеді), ал Тынық мұхитының жағалауы, бұрын Айдахоға жақын болған, батысқа қарай ығысты. 44 миллион жыл бұрын, Эоцен кезеңінде болған жанартаулық жарылыстар провинцияның батыс бөлігіндегі көне тау жыныстарының үстіне лава мен шөгінді ағындарын (лахарларды) қалдырды. Бұл шөгінді ағындарда шифер, құмтас, конгломераттар мен брекчия фрагменттері бар, олар өз жолында кездескен өсімдіктер мен жануарларды көміп қалдырды; осы ежелгі ағындардың қалдықтары Кларно бөлімінде ашылған тау жыныстарынан тұрады. Кларно жаңғақтарында тропикалық және субтропикалық жаңғақтардың, жемістердің, тамырлардың, бұтақтардың және тұқымдардың қазбалары сақталған. Кларно формациясында сонымен қатар сүйектер, пальма жапырақтары, авокадо ағаштары және басқа да субтропикалық өсімдіктер кездеседі, олар 50 миллион жыл бұрын, климат қазіргі 21 ғасырдан жылырақ және ылғалдырақ болған кезде өсті. Бұл аймақты 50 мен 35 миллион жыл бұрын мекендеген ірі сүтқоректілерге бронтотерлер мен аминодонттар, гиаенодонттар сияқты сүйекті жеушілер, сондай-ақ Патриофелис және басқа да хищниктер кірді. Нәтижесінде пайда болған қабат, Rattlesnake Formation, Mascall қабатының үстінде орналасқан және құрылымдық бриттен тұрады. Қалқалы жылан қабатында мастодонттардың, түйелердің, носорогтардың, иттің, арыстанның, аюдың және жылқының ата-бабаларының, сондай-ақ сол кездегі далаларда жайылым жасаған басқа да жануарлардың қазбалары табылды. Шамамен 7 миллион жыл бұрын табылған суыр тістері Кондон орталығында қойылымға көрсетілуге жоспарланған. Ескерткіштің палеонтологтары 700-ден астам учаскеден қазба тастарды тауып, олардың орналасқан жерін анықтап, жинайды. Оларды келушілер орталығындағы палеонтология зертханасына әкеледі, онда қазбалар тұрақтандырылып, олардың тау жыныстық матрицасынан бөлініп, тазаланады. Содан кейін қазба үлгілері каталогталып, индекстеледі, климатты бақылайтын шкафтарда сақталады және зерттеу үшін қолжетімді болады. Палеонтологтар қазбаларды дайындаумен қатар, ескерткіштің палеоботаника және басқа да ғылыми салалардағы негізгі зерттеулерін үйлестіреді және келушілер орталығындағы қазба мұражайын басқарады.

The John Day Fossil Beds National Monument lies within the Blue Mountains physiographic province, which originated during the late Jurassic and early Cretaceous, about 118 to 93 million years ago. Northeastern Oregon was assembled in large blocks (exotic terranes) of Permian, Triassic, and Jurassic rock shifted by tectonic forces and accreted to what was then the western edge of the North American continent, near the Idaho border. By the beginning of the Cenozoic era, 66 million years ago, the Blue Mountains province was uplifting (that is, was being pushed higher by tectonic forces), and the Pacific Ocean shoreline, formerly near Idaho, had shifted to the west. Volcanic eruptions about 44 million years ago during the Eocene deposited lavas accompanied by debris flows (lahars) atop the older rocks in the western part of the province. Containing fragments of shale, siltstone, conglomerates, and breccias, the debris flows entombed plants and animals caught in their paths; the remnants of these ancient flows comprise the rock formations exposed in the Clarno Unit. Preserved in the Clarno Nut Beds are fossils of tropical and subtropical nuts, fruits, roots, branches, and seeds. The Clarno Formation also contains bones, palm leaves longer than , avocado trees, and other subtropical plants from 50 million years ago, when the climate was warmer and wetter than it is in the 21st century. Large mammals that inhabited this region between 50 and 35 million years ago included browsers such as brontotheres and amynodonts, scavengers like the hyaenodonts, as well as Patriofelis and other predators. The resulting stratum, the Rattlesnake Formation, lies on top of the Mascall and contains an ignimbrite. The Rattlesnake stratum has fossils of mastodons, camels, rhinoceroses, the ancestors of dogs, lions, bears, and horses, and others that grazed on the grasslands of the time. The beaver teeth, which are about 7 million years old, have been scheduled for display at the Condon Center. Paleontologists at the monument find, describe the location of, and collect fossil bearing rocks from more than 700 sites. They take them to the paleontology laboratory at the visitor center, where the fossils are stabilized, separated from their rock matrix, and cleaned. The fossil specimens are then catalogued, indexed, stored in climate controlled cabinets, and made available for research. In addition to preparing fossils, the paleontologists coordinate the monument's basic research in paleobotany and other scientific areas and manage the fossil museum in the visitor center.

Флора

Ескерткіште 80-нен астам топырақ түрі әртүрлі флораның өсуіне жағдай жасайды. Бұл топырақтар геологиялық процестердің өткен және қазіргі кезеңдерінен, сондай-ақ беткі қабаттағы немесе оған жақын тіршілік ететін организмдерден түсетін органикалық заттардың үнемі толығуынан пайда болған. Әртүрлі топырақ түрлері мен беткі жағдайларға бейімделген бұл өсімдік қауымдастықтары өзен жағасындағы су жағалау өсімдіктерінен бастап, аллювиалдық жайылмалардағы майлы ағаш пен тұз шөбіне дейін, биік таулардағы тасты беткейлерде өсетін едік кактусы сияқты өсімдіктерге дейін жетеді. Бұл қауымдастықтардың көпшілігі үшін эрозияға төзімді, суды сақтайтын және өсімдіктер пайдаланатын азотты бекітетін қара криптобиотик қабық өте маңызды. Бұл қабық балдырлар, лишайлар, мүктер, саңырауқұлақтар мен бактериялардан тұрады. Ескерткіштің басқа аймақтарында флора аз немесе мүлдем жоқ. Қоректік заттар жетіспейтін вулкандық туфтар мен сазды тастарда микроорганизмдер мен өсімдіктердің өсуі шектеулі. Сондай-ақ, қатты тау жыныстары мен тік беткейлерде топырақ шайылып немесе желмен көтеріліп кеткендіктен, олар көбінесе жалаңаш күйде қалады. Жергілікті шөптер, медузабас қарабидай, далматиндық тоқша, алдамшы шөп және басқа да инвазивті түрлермен бәсекелессе де, ескерткіштің көп бөлігінде гүлдеп өседі. Парктегі бұталы шөптерге бассейндік жабайы бидай, Айдахо феску, Тюрбердің инелі шөбі, үндістандық күріш шөбі және тағы да басқалары жатады. Ескерткіштің кейбір бөліктерінде шөптесін құрайтын жергілікті шөптерге Sandberg's bluegrass және басқа да көк шөп түрлері кіреді. Қамыс көк шөбі де өзен жағалауларында шөптесін құрайды. Суға мұқтаж болғандықтан, қайын, қарағай және ponderosa қарағайлары сияқты ағаштар ескерткіштің өзендері мен бұлақтарының жанында ғана кездеседі. Сервисберри бұталары мен тау махоганы сияқты бұталар таудан құлаған жерлер мен жартастардың жанында ылғал жиналатын жерлерде өседі. Басқа жерлерде, ұзын тамырлы қоян шүберегі құрғақ жерлерде өмір сүруге бейімделген. Майлы ағаш, ақ жусан, шатыр, сыпыртқы жылан, антилопа ащы жусаны және лаванда сияқты бейімделу қасиеттері бар басқа бұталар да бар. Көп тамыр жүйесіне ие батыс жапырақтылары құрғақ климатта жақсы өседі; мерзімді өрттер болмаған жағдайда, олар шөптер мен жусанды ығыстырып, құрғақ ландшафттарды құрайды. Парк қызметі бақыланатын өртеулер жүргізуді қарастырып отыр, осылайша жапырақтылардың өсуін шектеуге және өрттен кейін тамырларынан қайта өсетін бұталы шөптерге арналған ашық кеңістіктерді құруға болады.

More than 80 soil types support a wide variety of flora within the monument. These soils stem from past and present geologic activity as well as ongoing additions of organic matter from life forms on or near the surface. Adapted to particular soil types and surface conditions, these plant communities range from riparian vegetation near the river to greasewood and saltgrass on the alluvial fans to plants such as hedgehog cactus in rocky outcrops at high elevation. Important to many of these communities is a black cryptobiotic crust that resists erosion, stores water, and fixes nitrogen used by the plants. The crust is composed of algae, lichens, mosses, fungi, and bacteria. Other areas of the monument have little or no flora. Volcanic tuffs and claystones that lack essential nutrients support few microorganisms and plants. Likewise, hard rock surfaces and steep slopes from which soils wash or blow away tend to remain bare. Native grasses thrive in many parts of the monument despite competition from medusahead rye, Dalmatian toadflax, cheatgrass, and other invasive species. Bunchgrasses in the park include basin wildrye, Idaho fescue, Thurber's needlegrass, Indian ricegrass, and bottlebrush squirreltail, among others. Native grasses that form sod in parts of the monument include Sandberg's bluegrass and other bluegrass species. Reed canary grass, if mowed, also forms sod along stream banks. Limited by their need for water, trees such as willows, alders, and ponderosa pines are found only near the monument's streams or springs. Serviceberry bushes and shrubs like mountain mahogany are found in places where moisture collects near rock slides and ledges. Elsewhere long rooted rabbitbrush has adapted to survive in dry areas. Other shrubs with adaptive properties include greasewood, sagebrush, shadscale, broom snakeweed, antelope bitterbrush, and purple sage. Western junipers, which have extensive root systems, thrive in the dry climate; in the absence of periodic fires they tend to displace grasses and sagebrush and to create relatively barren landscapes. The Park Service is considering controlled burning to limit the junipers and to create open areas for bunchgrasses that re sprout from their roots after a fire.

Фауна

Қорықшада ең көп көрінетін жануарлар – құстар. Олардың 50-ден астам түрі байқалады, соның ішінде қызылқұйрық бүркіт, американдық сұңқар, мүйізді сұңқар, қара қасқыр және көкқұйрық соқалар бар. Жазда паркте қаздар ұялайды, ал жыл сайын көшпенді құстардың – құм қаздары мен аққулардың топтары жолынан өтеді. Калифорниялық бөденесі, чукар қасқырлары және аза тұтушы көгершіндер де жиі кездеседі. Кант ранчосы мен келушілер орталығының жанында кездесетін басқа құстар: қызыл кеуделі құстар, Сайдың көкесі, сары құстар, батыс аласа құстары және американдық алтынқұстар. Жолмен келе жатқандар каньондық құстар, таулық көк құстар, таулық құсқұстар, қара құсқұстар және басқа құстарды кездестіруі мүмкін. Бұл паркте жиі кездесетін ірі жануарлар: бұғы, марал, пума және шұбарқұлан. Өзенде немесе оның жанында сусар, суық, норка және енот кездеседі. Парктегі сүтқоректілердің арасында койот, жартас есіктісі және барс бар. Жыртқыштар парктің шөптесін және шалғынды бұталы төбелеріндегі қоян, тышқан, егешқұйрық және шұбар тышқан сияқты кіші жануарларды аулайды. Бұталы құйрықты жыртқыштар ескерткіштің жартастағы үңгірлері мен жарықтарында қоныстанады. 20-ғасырдың басында осы аймақта жойылған бигхорн қойлары 2010 жылы Шеп Рок бөлімінің Форе аймағына қайта қоныстандырылды. Ескерткіштің көптеген жерлерінде жыландар мен кесірткелер тіршілік етеді. Оңтүстік аллигаторы және батыс қоршаулы кекілектер кең таралған, ал мұнда қысқа мүйізді және жалпы бөрілі кекілектер мен батыс скинктері де кездеседі. Су тасқыны мен каньонның түбінде жарғақ, сопақ жыландар мен батыс сарыбелді жүгірушілер жиі кездеседі. Құйрықты жыландар улы болғанымен, ұялшақ және көрінбей қашуға бейім. Парктегі бұлақтар мен сулар батыс жабайы жабайы, американдық шпаффуд жабайы, Тынық мұхитының ағаш жабайы және ұзынсаусақты саламандраларға пана болады. Ескерткіштің 2003-2004 жылғы зерттеуінде 55 түрлі көбелек табылды, мысалы, қарапайым саңқа, апельсин күкірт, үлкен шпаглид фритиллари және монарх. Ескерткіштің басқа жәндіктері толыққанды түрде тізімделмеген. Шеп Рок бөлімі арқылы өтетін Джон Дей өзені – Колумбия өзенінің ең ұзын бөгетсіз саласы, бірақ Джон Дей өзенінің сағасының төменгі жағындағы Колумбия өзенінің екі бөгеті көшпенді балықтардың қозғалысына белгілі бір дәрежеде кедергі келтіреді. Чинук ласосы мен стальді балық өзеннен жоғары және Тынық мұхитына шағылысу орындарына барар жолда ескерткіш арқылы өтеді. Sheep Rock бөлімінде байқалатын түрлерге жазғы жылы өзен температурасына төзімділер де кіреді: көпіршік сорушылар, солтүстік пикменноу, қызыл жақтағы шинерлер және кіші ауыз басс. Қазаннан маусымға дейін су суық болған кезде Колумбия өзенінің қызыл жолақты форелі мен скульпин парктен төмен өзен арқылы жүретін түрлердің қатарында. Парк қызметі өзеннің немесе Rock Creek бойындағы суаруды бұрып тастады немесе ауыстырды, бұл бұрын балықтардың қозғалысына кедергі келтірді, және ол жазда суды көлеңкелеп, су жәндіктеріне тіршілік ету ортасын қамтамасыз ететін қара мақта ағаштары сияқты жағалау өсімдіктерін қалпына келтіруде.

Birds are the animals most often seen in the monument. Included among the more than 50 species observed are red tailed hawks, American kestrels, great horned owls, common nighthawks, and great blue herons. Geese nest in the park each summer, and flocks of sandhill cranes and swans pass overhead each year on their migratory flights. California quail, chukar partridges, and mourning doves are also common. Others seen near the Cant Ranch and the visitor center include rufous hummingbirds, Say's phoebe, yellow warblers, western meadowlarks, and American goldfinches. Visitors on trails may encounter canyon wrens, mountain bluebirds, mountain chickadees, black billed magpies, and other birds. Large animals that frequent the park include elk, deer, cougar, and pronghorn. Beaver, otter, mink, and raccoons are found in or near the river. Coyotes, bats, and badgers are among the park's other mammals. Predators hunt smaller animals such as the rabbits, voles, mice, and shrews found in the park's grasslands and sagebrush covered hills. Bushy tailed woodrats inhabit caves and crevices in the monument's rock formations. Bighorn sheep, wiped out in this region in the early 20th century, were reintroduced in the Foree Area of the Sheep Rock Unit in 2010. Many habitats in the monument support populations of snakes and lizards. Southern alligator and western fence lizards are common; others that live here include short horned and common side blotched lizards and western skinks. Garter and gopher snakes and western yellow bellied racers frequent floodplains and canyon bottoms. Rattlesnakes, though venomous, are shy and usually flee before being seen. The springs and seeps in the park contain isolated populations of western toads, American spadefoot toads, Pacific tree frogs, and long toed salamanders. A 2003–04 survey of the monument found 55 species of butterflies such as the common sootywing, orange sulphur, great spangled fritillary, and monarch. The monument's other insects have not been completely inventoried. The John Day River, which passes through the Sheep Rock Unit, is the longest undammed tributary of the Columbia River, although two Columbia River dams below the John Day River mouth impede migratory fish travel to some degree. Chinook salmon and steelhead pass through the monument on their way to and from upstream spawning beds and the Pacific Ocean. Species observed at the Sheep Rock Unit also include those able to tolerate warm summer river temperatures: bridgelip suckers, northern pikeminnow, redside shiners, and smallmouth bass. From October through June, when the water is cooler, Columbia River redband trout and sculpin are among species that move downriver through the park. The Park Service has removed or replaced irrigation diversions along the river or Rock Creek that formerly impeded fish movement, and it is restoring riparian vegetation such as black cottonwood trees that shade the water in summer and provide habitat for aquatic insects.

Іс-шаралар

Паркке және оның келушілер орталығына, музейлерге, көрмелерге кіру тегін, ал барлық үш бөлімдегі жолдар, панорамалық алаңдар мен демалыс орындары жыл бойы күндізгі уақытта ашық. Кант ранчосы мен оның мәдени мұражайының жұмыс уақыты маусымға қарай өзгеріп отырады. Томас Кондон палеонтология орталығы қарашадағы Еске алу күнінен бастап ақпандағы Президенттер күніне дейінгі қысқы маусымдағы мемлекеттік мерекелерден басқа, күн сайын сағат 10:00-ден 17:00-ге дейін ашық. Ескерткіш аумағында ұялы телефон немесе автомат телефон байланысы жоқ. Су тікелері суық айларда пикник аймақтарында жабылады. "Суретті төбелер" бөлігінен өтетін төрт жолдың ұзындығы 0,25 шақырымнан 1,5 шақырымға (2 км) дейін жетеді. Кларно бөліміндегі үш жеке жол 218-ші Орегон тас жолы бойындағы тұрақтан басталады, олар Кларно жарқазығының төменгі жағында орналасқан. Көптеген жолдарда аймақтың тарихы, геологиясы және қазбалары туралы ақпараттық тақталар орнатылған, ал үш жол – Қой тасты бөліміндегі "Тас әңгімесі", және Суретті төбелер бөліміндегі "Суреттелген шатқал" мен "Жапырақ төбесі" – мүгедектерге арналған коляскамен жүруге қолайлы. Ескерткіштегі рейнджерлер ұйымдастырған іс-шараларға дәстүрлі түрде жабық және ашық ауада лекциялар, 18 минуттық таныстыру фильмін көрсету, Blue Basin-де серуендеу, Cant Ranch-те экскурсиялар және Суретті төбелер бөлімінде астрономиялық бағдарламалар кіреді. Бұл іс-шаралар тегін, көбісіне алдын ала тіркелуді қажет етпейді. Іс-шаралардың нақты уақытын ескерткіштегі рейнджерлерден білуге болады. Студенттер мен оқытушылар үшін Ұлттық саябақтар қызметі ескерткіште бағдарламалар ұйымдастырады, сондай-ақ сыныптарда пайдалануға арналған қазба жиынтықтары мен басқа да материалдарды ұсынады. Жануарларды дамыған аумақтарда және жаяу жолдарында сақтап жүруге болады, бірақ оларды тізгішпен байлап қою немесе басқаша бақылауда ұстау керек. Жылқыларға жаяу жолдарында, демалыс орындарында немесе ескерткіштің дамылмаған аумақтарындағы тас беттерінде жүруге рұқсат жоқ. Парктің табиғи ресурстарын, оның ішінде қазбаларды қазуға, бұзуға немесе жинауға тыйым салынған. Қазбаларды ұрлау мәселесі әлі де күшті. Ескерткіш аумағында тау велосипедтеріне рұқсат жоқ, бірақ Дейвиллдің шығысындағы Мальхер ұлттық ормандығында велосипед жолдары бар. Орегон штатының балық аулау лицензиясы бар кез келген адам Джон Дей өзенінің бойындағы ескерткіш жерлерінен балық аулауға құқылы. Джон Дей өзенінде қайықпен жүзу маусымдық түрде танымал, бірақ ең танымал маршруттар Сервис сағасынан басталады немесе одан төмен ағысқа қарай жүзеді және ескерткіш аумағынан өтпейді.

Entrance to the park and its visitor center, museums, and exhibits is free, and trails, overlooks, and picnic sites at all three units are open during daylight hours year round. Hours of operation for the Cant Ranch and its cultural museum vary seasonally. The Thomas Condon Paleontology Center is open every day from 10 a. m. to 5 p. m except for federal holidays during the winter season from Veterans Day in November through Presidents' Day in February. There is no cell phone or pay telephone service in the monument. Water taps at picnic areas are shut down in the colder months. Four trails of a quarter mile to 1.5 mile (2 km) long cross parts of the Painted Hills Unit. At the Clarno Unit, three separate quarter mile trails begin at a parking lot along Oregon Route 218, below the face of the Clarno Palisades. Many of the trails have interpretive signs about the history, geology, and fossils of the region, and three trails—Story in Stone at the Sheep Rock Unit, and Painted Cove and Leaf Hill at the Painted Hills Unit—are accessible by wheelchair. Ranger led events at the monument have historically included indoor and outdoor talks, showings of an 18 minute orientation film, hikes in Blue Basin, Cant Ranch walking tours, and astronomy programs at the Painted Hills Unit. These events are free and most do not require reservations. Specific times for the activities are available from rangers at the monument. For students and teachers, the Park Service offers programs at the monument as well as fossil kits and other materials for classroom use. Pets are allowed in developed areas and along hiking trails but must be leashed or otherwise restrained. Horses are not allowed on hiking trails, in picnic areas, or on bare rock exposures in undeveloped areas of the monument. Digging, disturbing, or collecting any of the park's natural resources, including fossils, is prohibited. Fossil theft is an ongoing problem. No mountain biking is allowed on monument land, although the Malheur National Forest east of Dayville has biking trails. Fishing is legal from monument lands along the John Day River for anyone with an Oregon fishing license. Rafting on the John Day River is seasonally popular, although the favored runs begin at or downstream of Service Creek and do not pass through the monument.