Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Антифашистік халықтық бостандық лигасы (АФББЛ) – 1945 жылдан 1958 жылға дейін Бирмадағы үстем саяси одақ болды. Ол саяси партиялар мен бұқаралық және таптық ұйымдардан құралды. Лига 1944 жылдың тамызында жапондық оккупация кезінде Бірманың коммунистік партиясы (КПБ), Бирма ұлттық армиясы және социалистік Халықтық революциялық партиясы (ХРП) құрған антижапондық қарсылық ұйымы – Антифашистік ұйымнан (АФО) өркендеді. АФО 1945 жылдың наурыз айында АФББЛ деп қайта аталды. 1947 жылдың қаңтарында Лондонда Аун Сан басшылығымен АФББЛ делегациясы тәуелсіздік үшін келіссөздер жүргізді. 1947 жылдың сәуірінде Конституциялық Ассамблея сайлауында жеңіске жеткеннен кейін, АФББЛ жетекшілігі егеменді Бирма үшін жаңа конституция жобасын жасады. Бастапқыда оған Такин Тан Тун басқарған марксистік фракция кірді, бірақ олар 1948 жылдың қазан айында партиядан қуылды. АФББЛ 1958 жылдың маусымына дейін Бирманың тәуелсіздік алғаннан кейінгі саясатын және бағыттарын анықтады, содан кейін партия екі фракцияға – Таза АФББЛ және Тұрақты АФББЛ-ге бөлінді.
The Anti Fascist People's Freedom League (AFPFL) was the dominant political alliance in Burma from 1945 to 1958. It consisted of political parties and mass and class organizations. The league evolved out of the anti Japanese resistance organization Anti Fascist Organisation (AFO) founded in August 1944 during the Japanese occupation by the Communist Party of Burma (CPB), the Burma National Army and the socialist People's Revolutionary Party (PRP). The AFO was renamed AFPFL in March 1945. An AFPFL delegation under the leadership of Aung San led the negotiations for independence in London in January 1947. After winning the elections of April 1947 for a Constitutional Assembly, the AFPFL leadership drafted the new constitution for a sovereign Burma. It initially included a Marxist faction led by Thakin Than Tun, but they were purged from the party in October 1948. The AFPFL determined Burma's post independence politics and policies until June 1958, when the party split into two factions, the Clean AFPFL and the Stable AFPFL.
Тәуелсіздік үшін күрес
Лиганың бастауы 1944 жылғы тамыз айында Такин Сое басқарған Бірма Коммунистік партиясы (БКП), Аун Сан басқарған Бірма Ұлттық Армиясы (БҰА) және Халықтық революциялық партиясының (ХРП) үш социалисі – Кяу Ньен, Такин Чит және Ба Свэ құрған жапонға қарсы жасырын қарсылық ұйымы АФО-ға саяды. 1945 жылғы 1-3 наурызда өткен мәжілісте АФО Антифашистік Халықтық Бостандық Лигасы деп қайта аталды. Атаудың өзгеруі ұйымның мақсаты Бірманы жапондардан азат ету және тәуелсіздікке қол жеткізу екенін көрсетті. Коммунистік көшбасшылар Такин Сое және Такин Тан Тун тиісінше лиганың бірінші президенті және бас хатшысы болды. Жеке мәселелер Такин Соенің БКП-дан шеттетілуіне және осыдан кейін 1945 жылғы 16-19 тамызда Кандаугьи көліндегі Найтурайн театрында өткен АХБЛ-нің соғыстан кейінгі алғашқы конференциясына қатыспауына әкелді. Аун Сан конференцияға төрағалық етті және ақырында Такин Соенің орнын АХБЛ президенті ретінде иеленді. Лига ішінде тәуелсіздік күресі мен стратегиясы бойынша коммунистермен келіспеушіліктер мен идеологиялық қайшылықтар тез арада пайда бола бастады. Такин Сое БКП-дан бөлініп, Қызыл Ту Коммунистік партиясын құрғаннан кейін 1946 жылы көтеріліс ұйымдастырды. «Ақ Ту коммунистері» деп аталған БКП АХБЛ-мен ынтымақтастығын жалғастырса да, оның басшысы Такин Тан Тун 1946 жылғы шілдеде Аун Санмен және басқа АХБЛ көшбасшыларымен туындаған келіспеушіліктерден кейін бас хатшы лауазымынан кетіп, оның орнына социалист Кяу Ньен келді. 1946 жылғы қыркүйекте Аун Сан британдық губернатордың шақыруын қабылдап, Бірманың Атқарушы Кеңесін басқарғанда, коммунистер оны британдықтарға сатқандықтан және «жалған тәуелсіздікке» келіскендігін айыптады. Қараша айында БКП ресми түрде АХБЛ-дан шығарылды. 1947 жылғы қаңтарда Аун Сан және басқа АХБЛ көшбасшылары, мысалы, Такин Мья, Тин Тут және Кяу Ньен Лондонда Бірманың тәуелсіздігі туралы келіссөздер жүргізді. Алайда британдықтар Бірмадағы ірі этникалық азшылықтардың келісіміне тәуелсіздікті байланыстырды. Сондықтан Аун Сан және басқа АХБЛ әріптестері, соның ішінде Аун Жан Вай, Пе Кхин, Бо Хму Аунг, Сэр Маунг Ги, Мёма У Тан Кьве және Сейн Мья Маунг 1947 жылғы ақпанда Панглон конференциясына қатысып, Шан, Качин, Чин және Каях өкілдерін тәуелсіздікке қолдау көрсетуге және болашақ тәуелсіз Бірма мемлекетіне қосылуға көндірді. 1947 жылғы сәуірде конституциялық ассамблеяға жалпы сайлаулар өтті, олар оппозицияның сайлауды бойкоттауы кезінде АХБЛ жеңіп, 210 орынның 173-ін алып, елуден астам сайлау округінде қарсылықсыз жарысты. Аун Сан конституциялық жиналысты басқарды және Бірманың премьер-министрі болуға дайындалды, бірақ 19 шілдеде оның кабинет мүшелерінің алтауымен бірге қаныпешене өлтірілді, бұл күн шейіттер күні ретінде атап өтіледі. У Ну Аун Санның орнын басып, АХБЛ-дің басшысы және Бірма премьер-министрі болды.
The origins of the league go back to the clandestine anti Japanese resistance organization AFO that was founded by the Communist Party of Burma (CPB) led by Thakin Soe, the Burma National Army (BNA) led by Aung San, and three socialists from the People's Revolutionary Party (PRP), Kyaw Nyein, Thakin Chit, and Ba Swe in August 1944. The AFO was renamed Anti Fascist People's Freedom League at a meeting held from 1–3 March 1945. The name change indicated that the aim of the organization was both to liberate Burma from the Japanese and achieve independence. The communist leaders Thakin Soe and Thakin Than Tun served as first president respectively general secretary of the league. Personal issues led to Thakin Soe's ouster from the CPB and consequently to his absence at the first post war conference of the AFPFL held at the Naythurain theater on the Kandawgyi Lake from 16 to 19 August 1945 in Rangoon. Aung San chaired the conference and eventually superseded Thakin Soe as president of the AFPFL. Dissent and ideological rifts with the communists over leadership and strategy in the independence struggle began soon to emerge within the league. Thakin Soe, after splitting from the CPB and forming the Red Flag Communist Party, started a rebellion in 1946. Though the CPB, dubbed the White Flag Communists, continued to co operate with the AFPFL, its leader Thakin Than Tun resigned as general secretary in July 1946 after contentions with Aung San and other AFPFL leaders, and was replaced by the socialist Kyaw Nyein. When Aung San accepted in September 1946 the British governor's invitation to lead the Executive Council and became the de facto premier of Burma, the communists accused him of having sold out to the British and settled for a "sham independence". In November, the CPB was officially expelled from the AFPFL. In January 1947, Aung San and other AFPFL leaders such as Thakin Mya, Tin Tut, and Kyaw Nyein negotiated in London the independence for Burma. The British however made independence contingent upon the agreement of Burma's major ethnic minorities. Therefore, Aung San and other AFPFL colleagues among them Aung Zan Wai, Pe Khin, Bo Hmu Aung, Sir Maung Gyi, Myoma U Than Kywe and Sein Mya Maung took part in the Panglong Conference in February 1947 and convinced representatives from the Shan, Kachin, Chin and Kayah to support the negotiations for independence and join the future independent state of Burma. General elections for a constitutional assembly were held in April 1947, which the AFPFL won amidst an election boycott by the opposition, taking 173 of the 210 seats and running unopposed in over fifty constituencies. Aung San headed the constitutional assembly and was set to become Burma's prime minister, but was assassinated together with six other members of his cabinet on 19 July, a date commemorated as Martyrs' Day. U Nu succeeded Aung San as leader of the AFPFL and Premier of Burma.
Тәуелсіздік және азаматтық соғыс
Бірма 1948 жылғы қаңтарда Ұлыбританиядан тәуелсіздігін жариялады, ал КПБ келесі наурыз айында У Ну бүлікке ұлтады деген айыппен басшыларын қамауға бұйрық берген соң, жасырын күшке көшті. Көп ұзамай, басқа топтар да AFPFL-ден шығып, көтеріліске қосылды, олардың арасында Аун Сан құрған Халықтық еріктілер ұйымының (PVO) ақ ленталық тобы және өздерін Революциялық Бірма армиясы (RBA) деп атаған коммунистік командирлер басқарған Бірма мылтықтарының көп бөлігі болды. AFPFL үкіметі бірмалық көтерілісшілермен ғана емес, сонымен қатар Карен Ұлттық одағы (KNU), мон, па-о, ұлтшыл рахине және рахине мұсылмандарының муджахидтері сияқты этникалық азшылықтармен де азамат соғысына ұшырады. Тәуелсіздік алғаннан кейінгі алғашқы жалпы сайлаулар 1951 және 1952 жылдары бірнеше айға созылды, нәтижесінде AFPFL және оның одақтастары Депутаттар палатасындағы 250 орынның 199-ын жеңіп алды.
Burma declared independence from Britain in January 1948, and the CPB went underground the following March after U Nu ordered the arrest of its leaders for inciting rebellion. Other groups also soon dropped out of the AFPFL to join the rebellion, not only the White band faction of the People's Volunteer Organisation (PVO) formed by Aung San as a paramilitary force out of the demobbed veterans, but also a large part of the Burma Rifles led by communist commanders calling themselves the Revolutionary Burma Army (RBA). The AFPFL government had plunged into civil war with not only Burman insurgent groups but also ethnic minorities including the Karen National Union (KNU), Mon, Pa O, nationalist Rakhine and the Mujahideen of Rakhine Muslims. The first post independence general elections were held over several months in 1951 and 1952, with the AFPFL and its allies winning 199 of the 250 seats in the Chamber of Deputies.
Парламент билігі мен бөліну
1956 жылғы сайлауда AFPFL партиясы қайтадан билікке оралғанмен, нәтижелер осыдан соңғысы болды, себебі оппозициялық солшыл коалиция, Ұлттық Біріккен Фронт (ҰБФ) деп аталатын және Аун Санның үлкен ағасы Аун Тан басқарған, сайлаушылардың 37% дауысын және 48 орынды Ұлттық Кеңесте иеленді. 1958 жылға қарай, экономикалық жағдай жақсарғанмен және У Нудың "Демократия үшін қару" ұсынысының күтпеген табысы, көптеген бүлікшілердің, әсіресе ПВО-ның тапсыруына қарамастан, AFPFL ішкі дау-дамайларға ұшырады, бұл партияның 1958 жылғы қаңтардағы съезінен кейін одан да нашарлады. 1958 жылғы шілдеде партия ресми түрде екіге бөлінді: премьер-министр У Ну басқарған топ өзін "Таза AFPFL" деп атады, ал екіншісі Кяу Нейин мен Ба Све басқарды және "Тұрақты AFPFL" деп танылды. AFPFL депутаттарының көпшілігі Тұрақты фракцияны қолдады, бірақ У Ну оппозициялық ҰБФ-тың қолдауымен парламенттік сенімсіздік дауысында бар болғаны сегіз дауыспен жеңілістен мүжілді. Әлі де "көптүрлі бүліктермен" қиындыққа тап болған әскердің консервативтілері, У Нудың ҰБФ-тан жалғастырып қолдау алу қажеттілігі арқылы коммунистердің қайтадан саясатқа оралуынан қорқып, Шан Федералдық Қозғалысының еркін федерация құру үшін лоббилеуі жағдайды ушықтырды. Бұл жағдай генерал Не Вин басшылығымен әскери уақытша үкімет құрылуына әкелді, ол 1960 жылғы жалпы сайлауды өткізді, онда У Нудың Таза AFPFL партиясы жеңіске жетті. 8888 көтерілісінен кейін көп партиялық демократияның қайта орнатылуымен, AFPFL атауын пайдалана отырып, екі жаңа партия құрылды: AFPFL (1988 жылы құрылған) және AFPFL (Түпнұсқа). Екеуі де 1990 жылғы сайлауға қатысты, бірақ сайлаушылардың 0,05% -дан аз дауысын алып, бірде-бір орын жеңе алмады.
Although the AFPFL was returned to office again in the 1956 elections, the results came as a shock as the opposition left wing coalition, known as the National United Front (NUF) and led by Aung Than, older brother of Aung San, won 37% of the vote and 48 seats in the Chamber of Deputies. By 1958, despite an economic recovery and the unexpected success of U Nu's "Arms for Democracy" offer that saw the surrender of a large number of insurgents, most notably the PVO, the AFPFL had become riven with internal splits, which worsened following the party's congress in January 1958. In July 1958 it formally split, with one group led by Prime Minister U Nu, which he named the "Clean AFPFL"; the other was led by Kyaw Nyein and Ba Swe and was known as the Stable AFPFL. The majority of AFPFL MPs were supporters of the Stable faction, but U Nu was able to narrowly escape defeat in parliamentary motion of no confidence by only eight votes with the support of the opposition NUF. Still dogged by the "multicoloured insurgency", the army hardliners feared the communists being allowed to rejoin mainstream politics through Nu's need for continued support by the NUF, and was compounded by the Shan Federal Movement lobbying for a loose federation. The volatile situation culminated in a military caretaker government under General Ne Win that presided over the 1960 general elections, which were won by U Nu's Clean AFPFL. Following the restoration of multi party democracy after the 8888 Uprising, two new parties were established using the AFPFL name, the AFPFL (founded 1988) and the AFPFL (Original). Both contested the 1990 elections, but received less than 0.05% of the vote and failed to win a seat.
Саясат
Лиганың әртүрлі саяси партиялары мен бұқаралық және сыныптық ұйымдары, бастапқыда Аун Санның, кейін У Нудың ортақ басшылығымен біріктірілді. Өкіметте болған кезеңінде AFPFL бірлік пен келісімге негізделген ұлттық саясатты ұстанды, парламенттік демократияны қолдады және мемлекеттік және жекеменшік кәсіпорындарды қамтитын аралас экономиканы басқарды. Тарихының көп бөлігін елдің болашағы үшін бірнеше коммунистік, социалистік және этникалық сепаратистік бүлікшіл топтармен күресте өткізді. Сонымен қатар, Қытай Коммунистік партиясынан жеңілгеннен кейін бірнеше жыл бойы елдің шалғай солтүстік аймақтарын басып алған Қытай Ұлттық партиясының (КМТ) күштеріне қарсы сәтті соғыс жүргізді. Сыртқы саясаты қатаң бейтараптық ұстанымын сақтады, 1955 жылғы Бандунг конференциясын қолдады, бір жағынан КМТ-ға америкалық қолдау көрсеткендіктен Оңтүстік-Шығыс Азия шартты ұйымынан (SEATO) бас тартты, екінші жағынан коммунистік бүліктерге қарсы тұрды.
The league with its different political parties and mass and class organizations was held together by the common leadership of first Aung San and then U Nu. During its time in office, the AFPFL pursued a nationalist policy based on unity and consensus, upheld parliamentary democracy and presided over a mixed economy comprising both state and private enterprise. It spent most of this period in its history fighting several communist, socialist and ethnic separatist rebel groups for control over the future of the country. It also fought a successful war against Nationalist Chinese (KMT) forces who occupied the far north of the country for several years after the KMT's defeat by the Chinese Communist Party. Its foreign policy followed strict neutrality supporting the Bandung Conference of 1955, shunning the South East Asia Treaty Organisation (SEATO) on account of the American support of the KMT on one hand, and facing the communist insurgencies on the other.
Сайлау нәтижелері
Сайлау
Партия басшысы
Дауыс саны
%
Орындықтар
+/–
Орын
Үкімет
1947
Аун Сан
1,755,000
173
1-ші
1951–1952
U Nu
26
1-ші
1956
1,844,614
47.7%
51
1-ші
ElectionParty leaderVotes%Seats+/–PositionGovernment1947Aung San1,755,000 173 1st1951–1952U Nu 26 1st19561,844,61447.7% 51 1st