Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық граф және саясаткер
British Earl and politician
Джеймс Ричард Стэнхоп, 7-ші Стэнхоп графы (11 қараша 1880 – 15 тамыз 1967), 1905 жылға дейін Махон виконты атанған, британдық консервативті саясаткер болған.
James Richard Stanhope, 7th Earl Stanhope, (11 November 1880 – 15 August 1967), styled Viscount Mahon until 1905, was a British Conservative politician.
Өмірбаян
Станхоп – Артур Станхоптың, 6-шы граф Станхоптың және Эвелин Генриеттаның (туған тегі Пеннефатер), Кноккиваннан Ричард Пеннефатер мен Леди Эмили Батлердың қызының үлкен ұлы болды. Һәм құрметті Эдвард Стэнхоп пен Филип Стэнхоп, 1-ші барон Вирдейл оның көкесі болды. Лорд Махон 1901 жылдың 5 қаңтарында Гренадер гвардиясының екінші лейтенанты болып тағайындалды және Екінші Бур соғысы кезінде өз батальонымен Оңтүстік Африкаға қызмет етуге аттанды. 1902 жылдың маусымында осы соғыс аяқталғаннан кейін, ол гвардия полктерінен көп санды контингентпен бірге "Мичиган көлі" атты кемеде Англияға оралды, ол 1902 жылдың қазанында Саутгемптонға жетті.
Stanhope was the eldest son of Arthur Stanhope, 6th Earl Stanhope, and Evelyn Henrietta (née Pennefather), daughter of Richard Pennefather of Knockeevan, County Tipperary and Lady Emily Butler. The Hon. Edward Stanhope and Philip Stanhope, 1st Baron Weardale, were his uncles. Lord Mahon was commissioned a second lieutenant in the Grenadier Guards on 5 January 1901, and went with his battalion to serve in South Africa during the Second Boer War. Following the end of this war in June 1902, he returned with a large contingent of men from the guards regiments on board the SS Lake Michigan, which arrived in Southampton in October 1902.
Саяси мансап
Стенхоп 1905 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Лордтар палатасына кірді және 1909 жылы қарашада алғашқы сөзін айтты. Ол 1918-1919 жылдары Дэвид Ллойд Джордж басшылығымен Соғыс кеңсесінің Парламенттік хатшысы қызметін атқарды. 1924 жылы Стэнли Болдуиннің басшылығымен Адмиралтействоның азаматтық лорды болып тағайындалды және консерваторлар 1929 жылы билікті жоғалтқанға дейін осы лауазымда қалды. Сол жылы ол құпия кеңеске де ант берді. 1931 жылы Ұлттық үкімет құрылғаннан кейін Рамзи Макдональд басшылығымен 1931 жылы Адмиралтействоның Парламенттік және қаржы хатшысы, 1931-1934 жылдары Соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары, ал Стэнли Болдуиннің премьерлігі кезінде Сыртқы істер жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары болып қызмет етті. 1934 жылы ол "Жартер" орденінің серігі атағын алды. 1936 жылы маусымда Болдуин оны І құрылыс комиссары етіп тағайындаған кезде ол кабинетке кірді. 1937 жылы мамырда Невилл Чемберлен премьер-министр болған кезде Стенхоп Білім беру жөніндегі кеңестің президенті болды, ал 1938 жылы ақпанда ол Э. Ф. Л. Вуд, 1-ші Халифакс графының орнын иеленді және Лордтар палатасының басшысы болды. 1938 жылы қазанда ол Лордтар палатасының басшысы қызметін жалғастыра отырып, Адмиралтействоның бірінші лорды болды. 1939 жылы қыркүйекте Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Уинстон Черчилль Адмиралтействоның бірінші лорды болып тағайындалды, ал Стенхоп Кеңестің лорд-президенті болды. Черчилль 1940 жылы премьер-министр болғанға дейін ол Лордтар палатасының басшысы және Лорд-президент қызметін атқара берді. Алайда, ол Черчилльтің коалициялық үкіметінде қызмет етпеді және ешқашан министрлік лауазымға оралған жоқ. Ол 1960 жылы желтоқсанда Лордтар палатасында соңғы сөзін айтты. Бұл басылымда бұл адамдар Ұлыбританияны алда тұрған соғысқа дайындамағаны және 1930-шы жылдары нацистік Германияны ынақтықпен қабылдағаны айтылды. "Күнәлі адамдар" кітабындағы айыптаулар кейбір сыншылар тарапынан күмәндік тудырды.
Stanhope entered the House of Lords on the death of his father in 1905, and made his maiden speech in November 1909. He held his first office as Parliamentary Secretary to the War Office under David Lloyd George between 1918 and 1919. In 1924 he was appointed Civil Lord of the Admiralty under Stanley Baldwin, a post he held until the Conservatives lost power in 1929. The latter year he was also sworn of the Privy Council. After the formation of the National Government in 1931 he served under Ramsay MacDonald as Parliamentary and Financial Secretary to the Admiralty in 1931, as Under Secretary of State for War between 1931 and 1934 and as Under Secretary of State for Foreign Affairs, the last year under the premiership of Stanley Baldwin. In 1934 he was made a Knight Companion of the Garter. He entered the cabinet in June 1936 when Baldwin appointed him First Commissioner of Works. When Neville Chamberlain became Prime Minister in May 1937 Stanhope was made President of the Board of Education, and in February 1938 he also succeeded E. F. L. Wood, 1st Earl of Halifax as Leader of the House of Lords. In October 1938 he became First Lord of the Admiralty while continuing as Leader of the House of Lords. After the outbreak of the Second World War in September 1939, he was succeeded as First Lord of the Admiralty by Winston Churchill and appointed Lord President of the Council. He remained as Leader of the House of Lords and Lord President until Churchill became Prime Minister in 1940. However, he did not serve in the Churchill coalition government and never returned to ministerial office. He made his last speech in the House of Lords in December 1960. This publication accused these men of failing to prepare Britain for the looming war, and of appeasing Nazi Germany during the 1930s. The accusations made in Guilty Men have subsequently been questioned by some critics.
Отбасы
Лорд Стэнхоп Слайгоның 6-шы маркизі Джордж Браунның және Уильям Форсайттың немересі Агата Стюарт Ходжсонның үлкен қызы, леди Эйлин Браунға (1889–1940) үйленді. Олардың балалары болмады. Ол 1940 жылдың қыркүйегінде 51 жасында қайтыс болды. 1952 жылы Честерфилдтің 12-ші графы Эдвард Скудамор Стэнхоп қайтыс болғаннан кейін, лорд Стэнхоп Честерфилд графы және Стэнхоп бароны атақтарын мұраға алды, бірақ Честерфилд графтығына шақыру қағазына үміткерлік жасамады және граф Стэнхоп ретінде таныла берді. Стэнхоп 1967 жылдың тамыз айында 86 жасында қайтыс болды. Оның қайтысымен екі графтық және Стэнхоп барондығы жойылды, ал Махонның виконттығы мен Эльвастонның барондығы оның ең жақын мұрагері, Уильям Стэнхопқа, 11-ші Харрингтон графына өтті. Лорд Стэнхоп өзінің Шевенинг имениесін елге сыйлады.
Lord Stanhope married Lady Eileen Browne (1889–1940), the eldest daughter of George Browne, 6th Marquess of Sligo, and Agatha Stewart Hodgson, granddaughter of William Forsyth. They had no children. She died in September 1940, aged 51. With the death of Edward Scudamore Stanhope, 12th Earl of Chesterfield, in 1952, Lord Stanhope inherited the peerage titles Earl of Chesterfield and Baron Stanhope, but did not apply for a writ of summons for the more senior Earldom of Chesterfield, and continued to be known as The Earl Stanhope. Stanhope died in August 1967, aged 86. On his death both earldoms and the barony of Stanhope became extinct, whereas the viscountcy of Stanhope of Mahon and the barony of Stanhope of Elvaston passed to his nearest heir, William Stanhope, 11th Earl of Harrington. Lord Stanhope left his country seat Chevening to the nation.