Кіріспе
Нью-Йорк қаласындағы Колумбия университетінің қамқоршылар кеңесі – Нью-Йорк қаласындағы Колумбия университетінің басқару органы болып табылады. 1754 жылы құрылған, кейде «Колумбия корпорациясы» деп те аталады. Колумбия университетінің қамқоршылар кеңесі – 501(c)3 статусына ие және университеттің мүліктік және материалдық активтерінің меншік иесі. Олар университеттің Барнард колледжі, еврей теологиялық семинариясы, мұғалімдер колледжі және теологиялық семинария сияқты еншілес ұйымдарынан заңды жағынан бөлек, өйткені олардың әрқайсысы жеке заңды тұлға болып табылады. Қамқоршылар кеңесінің алғашқы құрамына Нью-Йорк колониялық үкіметінің лауазымды тұлғалары, тәждің өкілдері және қаланың әртүрлі протестант пасторлары кірген. Америка революциялық соғысынан кейін колледж қайта жандандырылып, Нью-Йорк штаты университетінің регенттер кеңесінің басқаруына берілді, ал 1787 жылы университет жеке қамқоршылар кеңесінің бақылауына өтті. Кеңес Пулитцер сыйлығының тағайындалуын сыйлық құрылғаннан бастап 1975 жылға дейін басқарғанымен ерекшеленеді. 2024 жылғы мәліметтер бойынша, кеңес 21 мүшеден тұрады және оған Дэвид Гринвальд пен Клэр Шипман бірлесіп төрағалық етеді.
The Trustees of Columbia University in the City of New York is the governing board of Columbia University in New York City. Founded in 1754, it is sometimes referred to as the Columbia Corporation. The Trustees of Columbia University is a 501(c)3 and the owner of the property and real assets of the university. They are legally distinct from affiliates of the university, which include Barnard College, Jewish Theological Seminary, Teachers College, and Union Theological Seminary, which are themselves separate legal entities. The board of trustees was originally composed of ex officio members including officials from the New York colonial government, crown officials, and various Protestant ministers from the city. Following the college's resuscitation following the American Revolutionary War, it was placed under the control of the Board of Regents of the University of the State of New York, and the university would finally come under the control of a private board of trustees in 1787. The board is notable for having administered the Pulitzer Prize from the prize's establishment until 1975. As of 2024, the trustees consists of 21 members and is co chaired by David Greenwald and Claire Shipman.
Құрылымы мен қызметі
Басқармаға ең көп дегенде 24 сенімді адам мүше болады, оның ішінде университет президенті, ол қызметін экс-офисио (лауазымы бойынша) атқарады. 24 үміткердің алтауы Колумбия түлектерінің қауымдастығы іріктеген үміткерлер тізімінен ұсынылады. Тағы алтауын Университет Сенатымен ақылдасып, басқарма тағайындайды. Қалған 12-сін сенімділер ішкі процедура арқылы ұсынады. Басқарма өз төрағасын сайлайды; төраға қызметін атқарған алғашқы әйел және кез келген Айви Лига университетінің басқару кеңесін басқарған алғашқы әйел – 1989 жылы сайланған Гертруда Микельсон. Сенімділердің өкілеттік мерзімі алты жылды құрайды және сенімділер қатарынан екіден аспайтын екі мерзімге ғана сайланады. Сенімділер кеңесі Барнард колледжі мен Мұғалімдер колледжінің еншілес мекемелеріне, өзара түсіністік туралы меморандумдар негізінде, дипломдар берудің эксклюзивті құқығына ие. 1975 жылға дейін сенімділер Пулитцер сыйлықтарын басқарды, содан кейін сыйлықтарға қатысты билік жеке басқармаға берілді.
Ерте тарих
Қамқоршылар кеңесі 1754 жылы 41 мүшеден тұратын Король колледжінің басқарушылар кеңесі ретінде құрылды. Ол Нью-Йорк Ассамблеясы колледж құрылысына бөлінген лотерея қаражатын қадағалау үшін тағайындаған он мүшелі лотерея комиссиясын алмастырды. Басқарушылар кеңесінің құрамына бастапқыда патшалық лауазымды тұлғалар, отарлық үкімет мүшелері және әртүрлі протестанттық дін өкілдері сияқты бірнеше экс-официо мүшелер кірді: тағы жиырма төрт адам жарғыда аталды, олардың мұрагерлерін келесі губернаторлар таңдады. Колледж оқытушылары басқарушылар кеңесінде ресми түрде өкілдік етілмеді, бұл Оксфорд және Кембридж университеттеріндегі қазіргі практикаға қайшы келді, онда факультет өз колледждерін басқаруға қатысты, бірақ сыртқы кеңестер басқаратын басқа отарлық колледждердің практикасына сәйкес келді. Жарғы протестанттардың губернатор болуына рұқсат берді, бірақ католиктер мен яһудилерді мүшелікке жібермеді. Тек үш мүше – англикан: Кентербери архиепискобы, Троица шіркеуінің пасторы және Колумбия университетінің президенті болды, ал олар Нью-Йорктегі Голланд реформатор шіркеуінен, француз протестант шіркеуінен, лютеран шіркеуінен және пресвитериан шіркеуінен таңдалған төрт экс-официо мүшемен теңгерілді. Іс жүзінде кеңесте англикандықтар, Троица шіркеуінің мүшелері және Голланд реформатор шіркеуінің мүшелері басымдық құрды. 59 губернатордың арасында тек үш экс-официо мүше ғана англикандық немесе Голланд реформатор шіркеуінен болған жоқ. 59 Нью-Йорк тұрғынының жартысынан астамы губернатор болып қызмет еткен және өмірлік күнкөрісін саудамен тапқан. Губернаторлар арасында ең көп таралған мамандық – құқық (20 пайыз), одан кейін дін қызметкерлері (16 пайыз) келді, ал дәрігерлердің саны бір ғана болды. Губернаторлар 22 жыл ішінде 102 рет кездесіп, көптеген отырыстарға шамамен он бес губернатор қатысты. Губернаторлардың төрттен бірі оннан кем кездесуге қатысты, ал тағы жартысы қатыспады, нәтижесінде он алты губернатордан тұратын ядро қалды. Факультет тағайындаулары, оқу бағдарламасы және қабылдау талаптары сияқты академиялық мәселелерді диплом алған дін қызметкерлері бақылады, ал қаланың сауда және құқық өкілдерінен шыққан губернаторлар колледж ғимараттарының құрылысы немесе колледж басқарушысының жалақысы сияқты қаржылық мәселелерді қадағалады. Бұл бейресми міндеттерді бөлу Король колледжінің Колумбия колледжіне қайта ұйымдастырылуынан аман қалды және 1960 жылдарға дейін сақталды. Американдық төңкеріс кезінде губернаторлар арасындағы лоялистер мен патриоттардың арақатынасы сегізден бірінен асты. Колледж революциялық соғыстан қатты зардап шекті, ол колледжді сегіз жылға жабылуға мәжбүр етті, сондай-ақ бірқатар губернаторлар Канада мен Батыс Индияға қашып кетті. 1784 жылы бұрынғы Король колледжі қайта жаңғыртылғаннан кейін ол Колумбия колледжінің регенттер кеңесіне айналды. 1784 жылғы жарғыда басқармадағы сегіз орынды жоғары лауазымды мемлекеттік лауазымды тұлғалар экс-официо атқаруы керек екені де белгіленді, ал қалған 24 регент мемлекеттің 12 округінен әрқайсысы екіден тағайындалды, ал Нью-Йорк қаласының тұрғындары үшін тек үш орын сақталды. Кейіннен Нью-Йорк штатының заң шығарушы органы регенттер санын 33-ке дейін ұлғайтты, олардың 20-сы Нью-Йорк қаласының тұрғындары болды, оның ішінде Джон Джей, Сэмюэл Провост, Леонард Лиспенард, Гершом Мендес Сейхас және Джон Дэниел Грос сияқты көрнекті саясаткерлер мен дін қызметкерлері бар.
A further twenty four individuals were named in the charter, serving without terms with their successors to be selected by subsequent governors. College faculty were not provided seats ex officio on the board of governors, at variance with contemporary practice at the Universities of Oxford and Cambridge, where the faculty was engaged in the governance of their colleges, but was very much in line with practice of other colonial colleges governed by external boards. The charter permitted Protestants to serve as governors but excluded Roman Catholics and Jews. Only three members would be Anglicans: the Archbishop of Canterbury, the rector of Trinity Church, and the President of Columbia University, and they were offset by four ex officio members selected from New York's Dutch Reformed Church, French Protestant church, Lutheran Church, and Presbyterian Church. In practice, the board was dominated by Anglicans, members of the Trinity Church, and the Dutch Reformed Church. Of the fifty nine men who served as governors, only three ex officio members were not from the Anglican or Dutch Reformed churches. More than half of the fifty nine New Yorkers who served as governor made their livings as merchants. The next most common occupation among the governors was law (20 percent), followed by ministers (16 percent), and there was only one doctor. The governors met 102 times in 22 years and most meetings were attended by around fifteen governors. A quarter of the governors attended fewer than ten meetings, and another half were absent, leaving a core of sixteen governors. Academic matters such as faculty appointments, the curriculum, and admissions requirements were overseen by degree bearing ministers, while governors drawing from the city's mercantile and legal ranks oversaw financial matters such as construction of collegiate buildings or the salary of the college steward. This informal division of duties survived the reorganization of the King's College into Columbia College and persisted into the 1960s. In terms of politics, the ratio of Loyalists to Patriots during the American Revolution among the governors was more than eight to one. The college was severely affected by the revolutionary war, which forced the college to shut down for eight years and a number of governors fled to Canada and the West Indies. In 1784, it became the Board of Regents of Columbia College after the former King's College was reinstated. The 1784 charter also stipulated that eight of the seats on the board should be held by ranking state officials ex officio, with the remaining 24 regents to be appointed, two each, from the state's 12 counties, with only three places reserved for New York City residents. The number of regents was subsequently expanded to 33 by the New York State Legislature, with 20 of them residents of New York City, including a mix of prominent politicians and clergymen such as John Jay, Samuel Provoost, Leonard Lispenard, Gershom Mendes Seixas, and John Daniel Gros.
Даулар
Қамқоршылар әдетте Колумбия университетінің профессорларын жұмысқа алу және босату жөніндегі факультет ұсыныстарын мақұлдайды, бірақ кейбір жағдайларда олар тікелей араласты. Атап айтқанда, 1917 жылы психолог Джеймс Маккин Кэттеллді соғысқа қарсы және әскери қызметке шақыруға қарсы көзқарастары үшін қызметтен шеттетуге белсенді қатысты. Бұл оқиға академиялық бостандық тарихында маңызды орын алады. 1975 жылы аяқталған Пулитцер сыйлығына қатысты қамқоршылардың басшылығы дау-дамайсыз болған жоқ. Осыған байланысты алғашқы мысал 1921 жылы болды, онда қамқоршылар төрешілер алқасының ұсынысын қабылдамай, Синклер Льюис ұсынған «Маңдайкөкше» романының орнына Эдит Уортонның «Тәтті өмір» шығармасына көркем әдебиет бойынша сыйлықты берді. 1962 жылы да осындай дау туды, онда қамқоршылар төрешілер алқасының Уильям Рэндольф Херст туралы В.А. Сванберг жазған биографиясын таңдауын жоққа шығарды, оның орнына сол номинация бойынша ешқандай сыйлық тапсырмады. 1968 жылы Колумбия университетіндегі наразылық акцияларында наразылық білдіргендерді күшпен таратуда қамқоршылар кінәланды, олар университет әкімшілігіне наразылық білдіргендерге қарсы полиция шақыруды бұйырды және кейіннен полицияның күш-жігерін жоғары бағалады. 2001 жылы қамқоршылар университеттен жыныстық қанағаттандыру саясатын жұмсартуға қысым көрсеткені айтылды, ал Жыныстық қанағаттандыруға қатысты құқық бұзушылықтарды алдын алу және білім беру кеңсесінің директоры наразылық білдіріп, қызметтен кетті, ол қамқоршылардың саясаттағы өзгерістерді талқыламауға нұсқау бергенін мәлімдеді. Көптеген жеке университеттердің басқару кеңестері сияқты, қамқоршылардың кеңесі де құпия болып табылады және ішкі келіспеушіліктерге қарамастан, қамқоршылар қабылдаған шешімдері бойынша әдетте біртұтас позицияны сақтайды. Бұл ережеден ерекшелік 2012 жылы болды, онда қамқоршы Хосе А. Кабранс Колумбия колледжінің мәртебесі және оның негізгі оқу бағдарламасы туралы өз пікірін Columbia Daily Spectator студенттік газетінде жариялады. 2024 жылы Колумбия университетінің палестиналық жақтастар тобының университет алаңына басып кіруі кезінде АҚШ Өкілдер палатасының 21 мүшесі қамқоршыларға студенттерді ұстау үшін Нью-Йорк полициясын шақыруға келмейтін жағдайда отставкаға кетуді ұсынды.