Дармут колледжі іскерлігі және жеке меншік құқығының қалыптасуы
Dartmouth College v. Woodward
Дармут колледжі ісi: АҚШ Конституциясының келісімшарттар ережесі, жеке корпорациялар, чартерлер және еркін кәсіпкерлік жүйесі туралы маңызды сот шешімі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дартмут колледжінің қамқоршылары Вудвордқа қарсы, 17 АҚШ (4 Уит) 518 (1819) – АҚШ Жоғарғы Сотының АҚШ корпоративтік құқығындағы маңызды шешімі. Ол АҚШ Конституциясының келісімшарттар туралы бабының жеке корпорацияларға қалай қолданылатынын қарастырды. Бұл дау Дартмут колледжінің президентінің қамқоршылар тарапынан қызметтен алынуына байланысты туындады, содан кейін Нью-Гэмпшир заң шығарушы органы колледжді мемлекеттік мекемеге айналдыруға тырысты, осылайша қамқоршыларды тағайындау құқығын Нью-Гэмпшир губернаторына беруге ұмтылды. Жоғарғы Сот колледждің мемлекет құрылғанға дейінгі бастапқы жарғысының қадір-қасиетін сақтап қалды. Бұл шешім мемлекеттік және жеке жарғылардың мәнін белгіледі және американдық бизнес корпорациясының және американдық еркін кәсіпкерлік жүйесінің дамуына ықпал етті.
Trustees of Dartmouth College v. Woodward, 17 U. S. (4 Wheat.) 518 (1819), was a landmark decision in United States corporate law from the United States Supreme Court dealing with the application of the Contracts Clause of the United States Constitution to private corporations. The case arose when the president of Dartmouth College was deposed by its trustees, leading to the New Hampshire legislature attempting to force the college to become a public institution and thereby place the ability to appoint trustees in the hands of the governor of New Hampshire. The Supreme Court upheld the sanctity of the original charter of the college, which predated the creation of the State. The decision settled the nature of public versus private charters and resulted in the rise of the American business corporation and the American free enterprise system.
Өмірбаян
1769 жылы Ұлыбританияның королі III Джордж Дартмут колледжіне колледждің мақсатын, оны басқару құрылымын және жерді белгілейтін жарғы берді. 1816 жылы, Америка революциясы аяқталғанына 30 жылдан астам уақыт өткен соң, Нью-Гэмпшир заң шығарушы органы Дартмуттың жарғысын өзгертіп, колледждің қызметтен шеттетілген президентін қайта орнатуға, лауазымдарды тағайындау құқығын губернатордың қолына беруге, сенімгерлер кеңесіне жаңа мүшелерді қосуға және сенімгерлердің шешімдеріне вето құқығы бар мемлекеттік бақылаудағы келушілер кеңесін құруға тырысты. Бұл, тиімді түрде, колледжді жекеменшік мекемеден мемлекеттік мекемеге айналдырды. Колледждің тізілім кітабы, корпоративтік мөрі және басқа корпоративтік мүліктері алынып тасталды. Колледждің сенімгерлері бұл әрекетке қарсылық білдіріп, заң шығарушы органның іс-қимылын конституцияға қайшы деп жариялауға шақырып, сотқа жүгінді. Сенімгерлер Дартмут түлегі, кейін Массачусетс штатының АҚШ сенаторы және президент Миллард Филлмордың мемлекеттік хатшысы болған Нью-Гэмпшир заңгері Дэниел Вебстердің қызметін пайдаланды. Вебстер колледждің ісін Уильям Х. Вудвардқа қарсы қорғады, ол жаңа сенімгерлер кеңесінің штат жағынан бекітілген хатшысы болды. Вебстердің Дартмутты қолдаған сөзі (ол оны "кішкентай колледж" деп атады, сондай-ақ, "бірақ оны жақсы көретіндер де бар" деді) өте әсерлі болды және бас судья Джон Маршаллдың пікірін өзгертуге көмектесті.
In 1769, King George III of Great Britain granted a charter to Dartmouth College that spelled out the purpose of the school, set up the structure to govern it, and gave it land. In 1816, over 30 years after the conclusion of the American Revolution, the New Hampshire legislature altered Dartmouth's charter in order to reinstate the College's deposed president, place the ability to appoint positions in the hands of the governor, add new members to the board of trustees, and create a state controlled board of visitors with veto power over trustee decisions. This effectively converted the school from a private to a public institution. The College's book of records, corporate seal, and other corporate property were removed. The trustees of the College objected and sought to have the actions of the legislature declared unconstitutional. The trustees retained Dartmouth alumnus Daniel Webster, a New Hampshire lawyer who later became a U. S. Senator for Massachusetts and Secretary of State under President Millard Fillmore. Webster argued the college's case against William H. Woodward, the state approved secretary of the new board of trustees. Webster's speech in support of Dartmouth (which he called "a small college," adding, "and yet there are those who love it") was so moving that it helped convince Chief Justice John Marshall.
Үкім
1819 жылғы 2 ақпанда жарияланған шешім колледждің пайдасына болды және Нью-Гэмпшир заң шығарушы органының актісін күштен шығарды, бұл өз кезегінде Дартмуттың жекеменшік оқу орны ретінде әрі қарай жұмыс істеуіне және ғимараттарын, мөрін мен жарғысын қайта иеленуіне жол ашты. Соттың көпшілік пікірін Маршалл жазды. Бұл пікір Маршаллдың келісімшарттың қадір-қасиеттілігіне сенімін нығайтты (Флетчер Пекке қарсы ісінде де көрінгендей).
The decision, handed down on February 2, 1819, ruled in favor of the college and invalidated the act of the New Hampshire Legislature, which in turn allowed Dartmouth to continue as a private institution and take back its buildings, seal, and charter. The majority opinion of the court was written by Marshall. The opinion reaffirmed Marshall's belief in the sanctity of a contract (also seen in Fletcher v. Peck
Маңыздылығы
Бұл шешім бұрынғыдан кейінгі жағдай емес еді; Сот «Флетчер Пекке қарсы» (1810) ісінде штаттық актінің күшін жойды, соның нәтижесінде келісімшарттар, олар қалай жасалса да (сол жағдайда жер келісімшарты заңсыз жолмен алынған), штаттық заңнамамен күшін жоя алмайтынына қорытынды жасады. «Флетчер» сол кезде көпке ұнаған шешім емес еді, одан кейін халықтың наразылығы күшейді. Томас Джефферсонның Нью-Гэмпшир губернаторы Уильям Плюмерге бұрынғы хатында жер тірілерге тиесілі деген пікір білдірген. Халықтың пікірі кейбір штаттық соттар мен заң шығарушы органдарға корпоративтік жарғыны өзгерту немесе жою құқығы штаттық үкіметтерге толығымен берілгенін жариялауға әсер етті. Алайда, соттар бұл құқықты шектеді. «Дартмут» шешімінен кейін көптеген штаттар бақылауды күшейткісі келді, сондықтан өздеріне қалауынша өзгерту немесе жою туралы заңдар мен конституциялық түзетулер қабылдады, соттар мұны жарамды шарт деп таныды. Бірақ соттар жеке жарғыларды немесе жеке жарғыларды бекітетін заңдарды өзгерту немесе күшін жою ақылға қонымды болуы керек және мүшелерге (құрылтайшыларға, акционерлерге және т.б.) зиян келтірмеуі керек деп шешті. Дәстүрлі көзқарас бойынша, бұл іс Жоғарғы Соттың ең маңызды шешімдерінің бірі болып саналады, ол келісімшарттар туралы ережені күшейтеді және штаттардың жеке жарғыларға, соның ішінде коммерциялық кәсіпорындарға араласу өкілеттігін шектейді.
The decision was not without precedent; the Court had invalidated a state act in Fletcher v. Peck (1810), concluding that contracts, no matter how they were procured (in that case, a land contract had been illegally obtained), cannot be invalidated by state legislation. Fletcher was not a popular decision at the time, and a public outcry ensued. Thomas Jefferson's earlier commiseration with New Hampshire Governor William Plumer stated essentially that the earth belongs to the living. Popular opinion influenced some state courts and legislatures to declare that state governments had an absolute right to amend or repeal a corporate charter. The courts, however, have imposed limitations on this. After the Dartmouth decision, many states wanted more control, so they passed laws or constitutional amendments giving themselves the general right to alter or revoke at will, which the courts found to be a valid reservation. But the courts had established that the alteration or revocation of private charters or laws authorizing private charters must be reasonable and cannot cause harm to the members (founders, stockholders, and the like). The traditional view is that this case is one of the most important Supreme Court rulings, strengthening the Contracts Clause and limiting the power of the States to interfere with private charters, including those of commercial enterprises.