Америкалық велосипед компаниясы: Schwinn тарихы

Кіріспе

Америкалық велосипед компаниясы

Schwinn Bicycle Company – Америка Құрама Штаттарындағы велосипедтерді сол аттас бренд астында әзірлейтін, өндіретін және сататын компания. Компания алғаш рет 1895 жылы Чикаго қаласында Игнац Швинн (1860–1948) құрған. 20-шы ғасырдың көп бөлігінде американдық велосипедтердің жетекші өндірушісі болды. Schwinn 1992 жылы алғаш рет банкротқа ұшырады, ал 2001 жылы тағы да банкротқа ұшырап, қазір голланд конгломераты Pon Holdings иелігіндегі Pacific Cycle компаниясы сатып алды.

Schwinn-тің құрылуы

Игнац Швинн 1860 жылы Германияның Баден аймағындағы Хардхайм қаласында дүниеге келді. Ол 19 ғасырдағы Еуропада қазіргі велосипедтердің екі дөңгелекті алдастарын жасаумен айналысты. Швинн 1891 жылы АҚШ-қа эмиграциялады. 1895 жылы ол неміс-американдық Адольф Фредерик Уильям Арнольдтың (ет өңдеуші) қаржылық қолдауымен Arnold, Schwinn & Company компаниясын құрды. Швинннің жаңа компаниясы Америкада велосипедтерге деген қызығушылықтың күрт өсуімен бірге ашылды. Чикаго американдық велосипед өнеркәсібінің орталығына айналды, онда күніне мыңдаған велосипед шығаратын отыздан астам зауыт жұмыс істеді. 20 ғасырдың басында АҚШ-та велосипедтердің өндірісі жылына миллионнан асты. Велосипедтер сатылымының өркендеуі ұзаққа соқпады, американ көшелерінде автокөліктер кең таралғанға дейін нарыққа толып кетті. 1905 жылға қарай велосипедтердің жылдық сатылымы 1900 жылғы көрсеткіштің 25% -ына дейін төмендеді. Көптеген шағын компаниялар ірі фирмалармен біріктірілді немесе банкротқа ұшырады; Чикагода тек он екі велосипед өндіруші қызметін жалғастырды. Бөлшек саудагерлермен және ірі универмагтармен (сол кезде велосипедтердің көп бөлігін сатқан) келісімшарттар үшін бәсекелестік күшейді. Компанияны дамыту қажеттігін түсінген Игнац Швинн бірнеше шағын велосипед фирмасын сатып алып, Чикагоның батыс жағында велосипедтерді төмен бағада жаппай өндіруге арналған заманауи зауыт салды. 1912 жылы ол мотоцикл өндіруші Excelsior Company компаниясын сатып алды, ал 1917 жылы Henderson Company компаниясын қосып, Excelsior Henderson құрды. Өнеркәсіптің басқа салаларындағы жалпы құлдырауға қарамастан, Швинннің жаңа мотоцикл бөлімшесі гүлденді және 1928 жылға қарай Indian және Harley Davidson компанияларынан кейін үшінші орынға ие болды.

Депрессия жылдары

1920 жылдардың соңында қор нарығының құлдырауы американдық мотоцикл өнеркәсібін қиратты, соның ішінде Excelsior Henderson да жойылды. Арнольд, Швинн және компания (1967 жылға дейін осы атаумен сақталды) банкроттыққа жақын болды. Сатып алушылар болмағандықтан, Excelsior Henderson мотоциклдерінің өндірісі 1931 жылы тоқтатылды. Aerocycle үшін Ф.В. Швинн American Rubber Co. компаниясын шар тәрізді дөңгелектер жасауға көндірді, сондай-ақ ағымдағы формадағы қанаттар, сәнді "жанар май бакі", жылтыр хромдалған фара және түймелі велосипед қоңырауы қосты. Бұл велосипед кейіннен газет тасымалдаушы велосипеді немесе круизер деп аталды. Швинн көп ұзамай Эмиль Вастин басқарған велосипед жарысы командасына демеушілік жасады, ол команданың велосипедтерін жасады, ал компания Джерри Родман және Рассел Аллен сияқты велошпортшылармен АҚШ бойынша алты күндік жарыстарда бақ сынасты. 1938 жылы Франк В. Швинн Paramount сериясын ресми түрде таныстырды. Жарыс тәжірибесінен алынған үлгілер бойынша Schwinn Paramount-ты жоғары деңгейдегі, кәсіби жарыс велосипедтеріне жауап ретінде құрды. Paramount жоғары беріктікке ие хром-молибден болат құбырларын және қымбат мыс қосылған дәнекерленген конструкцияны пайдаланды. Келесі жиырма жыл бойы Paramount велосипедтерінің көпшілігі Вастин басқарған шағын жақтау шеберханасында шектеулі санда жасалды, Швинннің барлық жақтау өндірісін зауытқа көшіруге жасаған әрекеттеріне қарамастан. 1941 жылдың 17 мамырында Альфред Летурнер велосипедте мотормен бірге әлемдік жылдамдық рекордын жаңартты, Калифорния штатының Бейкерсфилд қаласында автомобильдің артында Schwinn Paramount велосипедімен сағатына жетті.

Өнеркәсіптің басымдығы

1950 жылы Schwinn брендті дамытуға уақыт жеткеніне шешім қабылдады. Ол кезде АҚШ-тағы велосипед өндірушілердің көпшілігі велосипедтерді көтерме бағамен дүкендерге сататын, ал дүкендер оларды өз брендтерінің тауашасы ретінде сататын. Schwinn мұнан басқаша әрекет етуді жөн көрді. 1950 жылы, шина дүкендерінде сатылатын B. F. Goodrich велосипедтерін қоспағанда, Schwinn жеке брендті велосипедтер шығаруды тоқтатты және барлық өнімдерінде Schwinn бренді мен кепілдігі болуын талап етті. Schwinn атауын қамтамасыз ету үшін дистрибьюторларға, тапсырыс берген кез келген аппараттық дүкенге, ойыншық дүкеніне немесе велосипед дүкеніне Schwinn велосипедтерін тарату құқығы қалды. 1952 жылы F. W. Schwinn болашақ бизнес стратегиясын жоспарлау үшін жаңа командаға тапсырма берді, оған маркетинг жөніндегі басқарушы Ray Burch, бас менеджер Bill Stoeffhaas және дизайн жөніндегі басқарушы Al Fritz кірді. 1950 жылдары Schwinn велосипед сатушыларын белсенді түрде өндіруге кірісті, оларды Schwinn-ді өзінің басты, тіпті эксклюзивті бренді ретінде сатуға көндірді. Осы кезеңде велосипед сатылымы салыстырмалы түрде жай өсті, сатылымның көп бөлігі жастарға арналған модельдерге тиді. 1900 жылы, велосипедтерге деген сұраныстың ең жоғары шағында, АҚШ-тағы барлық велосипед өндірушілердің жылдық сатылымы бір миллионнан асып кеткен. 1960 жылы жылдық сатылым 4,4 миллионға жетті. Дегенмен, Schwinn-нің нарықтағы үлесі артып, онжылдықтың соңына қарай жылына 1 миллионнан астам велосипед сатылатын болды. 1946 жылы шетелден велосипед импорты өткен жылмен салыстырғанда он есеге өсіп, 46 840 велосипедке жетті; оның 95 пайызы Ұлыбританиядан келді. Соғыстан кейінгі кезеңде импортталған «ағылшын жарыскерлері» (іс жүзінде Ұлыбритания мен Батыс Германиядан үш жылдамдықты «спорттық» роудстерлер) қала маңында жаттығулар мен демалыс үшін велосипед іздеген АҚШ сатып алушылары арасында сұранысқа ие болды. Кейінгі еуропалық стильдегі «жарыскерлерге» немесе спорттық/туристік велосипедтерге қарағанда әлдеқайда ауыр болса да, американдықтар оларды жаңалық деп тапты, өйткені олар Schwinn және басқа да американдық велосипед өндірушілері шығарған бұрынғы модельдерге қарағанда әлдеқайда жеңіл болды. 1950 жылдардың басында шетелден импортталатын «ағылшын жарыскерлері», спорттық роудстерлер және демалыс велосипедтері тұрақты түрде өсті. Schwinn жаңа сынға алғаш рет өз орта салмақтағы «ағылшын жарыскерінің» нұсқасын шығару арқылы жауап берді. Орта салмақтағы велосипед ағылшын жарыскерінің көптеген ерекшеліктерін қамтыды, бірақ оның шиналары мен дөңгелектері кеңірек болды. Компания сонымен қатар басқа АҚШ велосипед өндірушілерімен бірге барлық импортталған велосипедтерге импорттық тарифтерді көтеру науқанына қосылды. 1955 жылдың тамызында Эйзенхауэр әкімшілігі велосипедтердің төрт санатының үшеуі үшін 22,5% тарифтік мөлшерлеме енгізді. Алайда, ересектерге арналған ең танымал санаттағы жеңіл немесе «жарысқа арналған» велосипедтерге тарифтік мөлшерлеме 11,25%-ға ғана көтерілді. Тариф мөлшерлемесінің өсуіне қарамастан, осы кезеңде шетелдік импорттың жалғыз құрылымдық өзгерісі Ұлыбританиядан импортталған велосипедтердің Нидерланды мен Германиядан төмен бағалы модельдерге қарағанда уақытша төмендеуі болды. 1961 жылы велосипед импорттаушылардың сәтті апелляциясынан кейін Эйзенхауэр тарифтері АҚШ Кедендік апелляциялық сотымен жарамсыз деп жарияланды, ал президент Кеннеди шетелдік велосипедтерге 50% жаңа тарифтік мөлшерлеме енгізді, бұл мөлшерлеме 1964 жылға дейін сақталды. Schwinn өзінің көтерме саудагерлері арасындағы бәсекелестікті болдырмау үшін оларға ұлттық нарықты бөліп беру арқылы көмектесті. Schwinn сондай-ақ өзінің дилерлік желісін нығайтып, уәкілетті дилерлердің санын қысқартты. Schwinn велосипедтерін кім алатынын және кім ала алмайтынын шеше алатындықтан, компания ең көп көлемді дилерлерді эксклюзивті орынмен, сондай-ақ қызмет көрсету стандарттарымен және макеттерімен марапаттады. 1957 жылы Әділет министрлігі компанияны сауданы шектеу үшін сотқа берді. Он жылдық сот күресі кезінде Schwinn-нің көптеген әрекеттерін сот қолдады: судьялар олардың велосипедтерін велосипедтерді қызмет көрсету және сату үшін жабдықталған бөлшек саудагерлер арқылы сатуға құқығы бар деп шешті. Алайда, 1967 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының шешімімен, U.S. v. Arnold, Schwinn & Co., Schwinn дистрибьюторларға велосипедтерді рұқсат етілмеген дилерлерге жеткізуге кедергі келтіргені үшін сауданы шектеу үшін кінәлі деп танылды. Арнольд шешімі кейіннен қайта қаралып, толыққанда күшін жойғанмен, компания тек тәуелсіз жергілікті дистрибьюторлар арқылы жұмыс істеуді тоқтатты және велосипедтерді дүкендерге заңды түрде жібере алатын төрт аймақтық қойма салды. Бұл сотпен әділетсіз сауда тәжірибесі мәселесін шешкенімен, жаңа қоймалар мен тарату жүйесі шетелдік өндірушілерден күшейіп келе жатқан бәсекелестік кезінде миллиондаған доллар тұрды.

By 1950, Schwinn had decided the time was right to grow the brand. At the time, most bicycle manufacturers in the United States sold in bulk to department stores, which in turn sold them as store brand models. Schwinn decided to try something different. With the exception of B. F. Goodrich bicycles, sold in tire stores, Schwinn eliminated the practice of producing private label bicycles in 1950, insisting that the Schwinn brand and guarantee appear on all products. In exchange for ensuring the presence of the Schwinn name, distributors retained the right to distribute Schwinn bikes to any hardware store, toy store, or bicycle shop that ordered them. In 1952, F. W. Schwinn tasked a new team to plan future business strategy, consisting of marketing supervisor Ray Burch, general manager Bill Stoeffhaas, and design supervisor Al Fritz. In the 1950s, Schwinn began to aggressively cultivate bicycle retailers, persuading them to sell Schwinns as their predominant, if not exclusive brand. During this period, bicycle sales enjoyed relatively slow growth, with the bulk of sales going to youth models. In 1900, during the height of the first bicycle boom, annual United States sales by all bicycle manufacturers had briefly topped one million. By 1960, annual sales had reached just 4.4 million. Nevertheless, Schwinn's share of the market was increasing, and would reach in excess of 1 million bicycles per year by the end of the decade. In 1946, imports of foreign made bicycles had increased tenfold over the previous year, to 46,840 bicycles; of that total, 95 per cent were from Great Britain. The postwar appearance of imported "English racers" (actually three speed "sport" roadsters from Great Britain and West Germany) found a ready market among United States buyers seeking bicycles for exercise and recreation in the suburbs. Though substantially heavier than later European style "racer" or sport/touring bikes, Americans found them a revelation, as they were still much lighter than existing models produced by Schwinn and other American bicycle manufacturers. Imports of foreign made "English racers", sports roadsters, and recreational bicycles steadily increased through the early 1950s. Schwinn first responded to the new challenge by producing its own middleweight version of the "English racer". The middleweight incorporated most of the features of the English racer, but had wider tires and wheels. The company also joined with other United States bicycle manufacturers in a campaign to raise import tariffs across the board on all imported bicycles. In August 1955, the Eisenhower administration implemented a 22.5% tariff rate for three out of four categories of bicycles. However, the most popular adult category, lightweight or "racer" bicycles, were only raised to 11.25%. Despite the increased tariff, the only structural change in foreign imports during this period was a temporary decline in bicycles imported from Great Britain in favor of lower priced models from the Netherlands and Germany. In 1961, after a successful appeal by bicycle importers, the Eisenhower tariffs were declared invalid by the Court of United States Customs Appeals, and President Kennedy imposed a new tariff rate at 50% on foreign made bicycles, a rate which remained in place until 1964. In order to prevent competition among its wholesalers, Schwinn assisted them by dividing up the national market. Schwinn also strengthened its dealer network, shrinking the number of authorized dealers. Since Schwinn could decide who got their bikes and who didn't, the company rewarded the highest volume dealers with location exclusivity, as well as mandating service standards and layouts. In response, the company was sued by the Department of Justice in 1957 for restraint of trade. In a ten year legal battle, many of Schwinn's practices were upheld by the courts: judges ruled they had the right to have their bicycles sold by retailers equipped to service the bikes as well as sell them. However, in a ruling by the Supreme Court of the United States in 1967, U. S. v. Arnold, Schwinn & Co., Schwinn was found guilty of restraint of trade by preventing distributors shipping bicycles to unapproved dealers. Though the Arnold decision would be essentially overturned in later rulings, the company stopped working solely through independent local distributors and constructed four regional warehouses from which bicycles would — legally — be sent to shops. While this solved the problem of unfair trade practice with the courts, the new warehouses and distribution system cost millions of dollars at a time of rising competition from foreign manufacturers.

Балалар мен жасөспірімдер нарығы

1960 жылдары «Швинн» компаниясы балалар мен жасөспірімдер велосипедтері нарығындағы басымдығын сақтап, кеңейту үшін белсенді науқан жүргізді. Компания телеарнада көп жарнама берді және 1958 жылдан бастап «Капитан Кенгуру» балалар телебағдарламасының бірінші демеушісі болды. Капитанның өзі бағдарлама көрермендеріне, көбінесе алты жасқа дейінгі балаларға, «Швинн» велосипедтерін үнемі ұсынуға тартылды.

Швинн Твинн

1950 жылдардан 1980 жылдарға дейін Schwinn компаниясы Schwinn Twinn деп аталатын жеңіл тандемді велосипедтер сериясын өндірді. Олар үш түрлі модельде шықты: бір жылдамдықты Twinn, екі жылдамдықты жартылай автоматты және бес жылдамдықты Deluxe Twinn.

Жалын сәулесі

1962 жылы Schwinn компаниясының дизайнері Аль Фриц Калифорнияда велосипедтерді мотоциклдердің "боббер" немесе "чоппер" стиліндегі жабдықтарымен – биік рульдермен ("маймыл ілгіш"), төменгі салт атты "банан орындықтармен" жабдықтауға қатысты жаңа жастар әуесі туралы естіді. Осыған шабыттанған ол жастар нарығына арналған J 38 жобасы деп аталған велосипедтің дизайнын жасады. Нәтижесінде, 1963 жылдың маусым айында бұл велосипед Schwinn Sting Ray деп таныстырылды. Sting Ray-де "маймыл ілгіш" руль, Persons's Solo Polo Seat банан орындық және дөңгелектер болды. Бастапқыда сатулар баяу болды, себебі балаларына велосипед алуға ниеттенген көптеген ата-аналар бұл жаңа, дәстүрден өзгеше дизайнға көнбеді. Бірақ Американың көшелері мен аудандарында бірнеше Sting Ray пайда болғаннан кейін, көптеген жас велосипедшілер басқа ештеңе қабылдамайтын болды, соның салдарынан сатулар күрт өсті. 1963 жылғы желтоқсан айындағы Schwinn Reporter журналында Schwinn Deluxe Sting Ray-дің жарыққа шығуы жарияланды. Бұл модельге крылалар (фендерлер), ақ қабырғалы дөңгелектер және төсенішпен жабдықталған Solo Polo орындық кірді. 1964 жылғы шілдеде Schwinn Super Deluxe Sting Ray-дің келуін хабарлады. Бұл модельге алдыңғы серпімді вилка, жаңа, әсерлі Sting Ray банан орындық және Person's Hi loop Sissy bar енгізілді. Super Deluxe сонымен қатар жүргізушіге ақ қабырғалы дөңгелектерді немесе жаңа сары сопақша артқы Slik дөңгелегін алдыңғы қара қабырғалы Westwind дөңгелегімен таңдау мүмкіндігін ұсынды. 1965 жылға қарай американдық және шетелдік көптеген өндірушілер өздерінің Sting Ray нұсқаларын ұсынып жатты.

Он жылдамдық

АҚШ-тағы жасөспірімдер мен жас ересектердің саны артып, еуропалық спорттық жарыс және спорттық тур велосипедтерін сатып ала бастады, олардың көпшілігі бірнеше жылдамдықпен ауыстырылатын механизмдерге ие болды. Schwinn бұл сынға жауап беру үшін екі түрлі спорттық немесе жол велосипедін жасады. Бірі – Paramount сериясы, ол шектеулі санда шығарылды және қазірдің өзінде каталогта болды. Paramount әдеттегідей, ешқандай шығынды аямады: велосипедтерге жоғары сапалы, жеңіл болаттан жасалған, Reynolds 531 екі қабырғалы түтікшелерінен жасалған рамалар және Campagnolo жылдамдықтарды ауыстыру механизмдері, доңғалақ өскірлері және тісті дөңгелектері сияқты сапалы еуропалық компоненттер орнатылды. Paramount сериясының өндіріс саны шектеулі болғандықтан, бүгінде оның көне үлгілерін табу қиын. 1960 жылдан бастап, қалған нарық үшін Schwinn, Schwinn Varsity, Continental және LeTour велосипедтерін көп жылдамдықты спорттық велосипедтер (10 жылдамдық) ретінде ұсынды, олар еуропалық жаңа, жіңішке доңғалақты «жарыс» және спорттық велосипедтердің стилін имитациялады, бірақ олардың өнімділігін емес. 1960 жылы Varsity 8 жылдамдықты велосипед ретінде таныстырылды, бірақ 1961 жылдың ортасында 10 жылдамдыққа дейін жаңартылды. 1960 жылдардың басында және ортасында Schwinn Superior, Sierra және Super Continental сияқты басқа жол велосипедтерін де ұсынды, бірақ олар тек бірнеше жыл ғана шығарылды. Varsity және Continental 1960 жылдар мен 1970 жылдардың басында көп сатылды және Schwinn-нің ең танымал модельдеріне айналды. Екі модельдің арасындағы басты айырмашылық – Continental велосипедіндегі түтікшелі алдыңғы вилка. Екі велосипед те бірдей рама дизайнын қолданды – дәнекерленген, болаттан жасалған, Schwinn-нің стандартты Ashtabula педальдық механизмдерімен және біріккен жерлері тегіс жабық (21 ғасырдың композиттік рамаларындағы біріккен жерлерге ұқсас). Доңғалақтың ободтары да берік, хромдалған, соққыға төзімді болаттан жасалған, тіпті қысым төмен болса немесе жоғалса да, доңғалақтың сыртынан ұстап тұруға арналған ерекше пішінге ие болды. 1960 жылдардың соңында Varsity және Continental велосипедтері қосымша тежегіш тұтқаларын пайдалануды бастады, бұл жүргізушіге қолын қоян мүйіз тұтқасының тік, көлденең бөлігіне қоюға мүмкіндік берді, бірақ тежегішті басқару мүмкіндігін де сақтады. Бұл мүмкіндік егде жастағы жүргізушілерге тартымды болғандықтан, көп ұзамай Schwinn-нің басқа модельдеріне, әсіресе зейнеткерлерге арналған модельдерге де енгізілді. 1970 жылдардың ортасына қарай, жеңіл және көп мүмкіндіктерге ие импорттық велосипедтердің бәсекелестігі бюджеттік және жаңадан бастаушылар нарығына күшті еніп кірді. Schwinn-нің танымал модельдері бюджеттік велосипедтерге қарағанда әлдеқайда берік болғанымен, олар сонымен қатар ауыр және қымбат болды, сондай-ақ ата-аналар бюджеттік велосипедтердің көпшілігі балалардың велосипедке деген қызығушылығынан асып түсетінін түсінді. Varsity және Continental сериялары 1980 жылдарға дейін көптеп шығарылатын болса да, тіпті Schwinn жас ересектер мен экологиялық саналы сатып алушылардың өсіп келе жатқан нарығын мойындады және импорттан сатуды азайту үшін маркетингінің басым бөлігін жеңіл модельдерге жұмсады.

A growing number of US teens and young adults were purchasing imported European sport racing or sport touring bicycles, many fitted with multiple derailleur shifted gears. Schwinn decided to meet the challenge by developing two lines of sport or road 'racer' bicycles. One was already in the catalog — the limited production Paramount series. As always, the Paramount spared no expense; the bicycles were given high quality lightweight lugged steel frames using double butted tubes of Reynolds 531 and fitted with quality European components including Campagnolo derailleurs, hubs, and gears. The Paramount series had limited production numbers, making vintage examples quite rare today. Starting in 1960, for the rest of the market, Schwinn offered the Schwinn Varsity, Continental, and LeTour now equipped as multi geared sport bikes (10 speeds), and designed to imitate the style of the new narrow tired 'racing' and sport bikes from Europe, though not their performance. The 1960 Varsity was introduced as an 8 speed bike, but in mid 1961 was upgraded to 10 speeds. Other road bikes were introduced by Schwinn in the early and mid 1960s, such as the Superior, Sierra, and Super Continental, but these were only produced for a few years. The Varsity and Continental sold in large numbers through the 1960s and early 1970s, becoming Scwhinn's leading models. The major difference between the two models was the use of a tubular front fork on the Continental both bikes used the same frame design, a lugless, steel unit, using Schwinn's standard Ashtabula cranksets and welded in such a way that the joints were smoothly filled (similar to the joints in 21st century composite frames). The wheel rims were likewise robust, chromed, stamped steel with a unique profile designed to hold the tire bead securely, even if pressure were low or lost. In the late 1960s, the Varsity and Continental pioneered the use of auxiliary brake levers, which allowed the rider to rest hands on the straight, horizontal center section of the ram's horn handlebars, yet still have braking control. To further improve control from this more erect riding position, the levers used to move the derailleurs (shifting the chain from one sprocket to the next) were moved from the traditional position on the "down tube" to the top of the headset, on a ring which would turn with the handlebar stem. This feature, attractive to older riders, soon found its way to other Schwinn models, especially those intended for senior citizens. By the mid 1970s, competition from lightweight and feature rich imported bikes was making strong inroads in the budget priced and beginners' market. While Schwinn's popular lines were far more durable than the budget bikes, they were also far heavier and more expensive, and parents were realizing that most of the budget bikes would outlast most kids' interest in bicycling. Although the Varsity and Continental series would still be produced in large numbers into the 1980s, even Schwinn recognized the growing market in young adults and environmentally oriented purchasers, devoting the bulk of their marketing to lighter models intended to pull sales back from the imports.

Велосипедтің кең таралуы

1960 жылдары Sting Ray велосипедтерінің сатуы 1970 жылы күшейді, АҚШ-та велосипед сату екі жылдың ішінде екі есеге өсті. Дегенмен, жақын арада ескерту белгілері көріне бастады. АҚШ-та жеңіл еуропалық спорттық немесе жол жарыс велосипедтерінің танымалдылығы артып келе жатқанмен, Schwinn жеңіл ересектерге арналған жол велосипедтері нарығындағы бұрынғы стратегиясын сақтап қалды. Paramount-ты алуға шамасы келмейтіндер үшін бұл Schwinn-нің "спорттық" велосипедін білдірді, ол ауыр болаттан электро-қоласты әдісімен жасалған рамамен және компанияның АҚШ-тағы жеткізушілерінен алынған дөңгелектер, руль, тісті дөңгелектер және сабақтар сияқты болат компоненттерімен жабдықталған. Салмағы аздап жеңіл болғанымен, орташа бағалы Schwinn Superior немесе Sports Tourer, Varsity және Continental сияқты Schwinn-нің басқа ауыр, жаппай өндірілген модельдерінен ешқандай айырмашылықты көрсетпеді. 1960 жылдары бәсекеге қабілетті болған бұл велосипедтер 1972 жылға қарай Англиядан, Франциядан, Италиядан және Жапониядан келген жаңа спорттық және жарыстық велосипедтерге қарағанда әлдеқайда ауыр және жауапсыз болып кетті. Тағы бір мәселе – Schwinn-нің велосипедтерін нақты, анықталатын сатып алушыларға, әсіресе жол жарыстарына немесе туризмге қызығушылық танытқан велосипедшілердің саны артып келе жатқанда, сәйкес жасай алмауы және сата алмауы. Керісінше, көптеген Schwinn-нің тісті дөңгелекті велосипедтері жалпы демалыс нарығына бағытталған, велосипедшілердің көп бұрын қабылдамайтын тіреуіштер сияқты ауыр, көне стильдегі аксессуарлармен жабдықталған. Көбінесе жас сатып алушылар, мықты болат қорытпаларын (жеңіл рамаларға мүмкіндік беретін), жауапты рама геометриясын, алюминий компоненттерін, жетілдірілген тісті дөңгелек ауысуын және көп жылдамдықты талап ете бастады. Олар Schwinn-де іздегендерін таба алмағандықтан, басқа жерге жүгінді. Paramount осы нарықта шектеулі санда сатыла бергенімен, модельдің тұтынушылар базасы қартайып, негізінен велосипед жарысына қатысушылардан ең жақсы велосипедті іздейтін ересек, бай жүргізушілерге ауысты. Schwinn 1974 жылы 1,5 миллион велосипед сатты, бірақ велосипед технологиясының жаңа жетістіктеріне және сатып алу тенденцияларына ілесе алмағаны үшін құнын төледі. Өздерінің ескірген өнімдер тізімімен Schwinn 1971–1975 жылдардағы үлкен спорттық велосипед бумын басып тастай алмады, осы кезеңде миллиондаған 10 жылдамдықты велосипедтер жаңа велосипедшілерге сатылды. 1975 жылға қарай орташа бағамен жол және туристік велосипедтерге қызығушылық танытқан велосипед сатып алушылар негізінен жапондық немесе еуропалық брендтерге көшті. Schwinn-нен айырмашылығы, бұл брендтердің көпшілігі кәсіби велосипед жарыстарына қатысушылар болды және олардың өндірістік жол велосипедтері кем дегенде жарыс мұрасының беделі мен визуалды тұқымын, егер компоненттері болмаса, сақтады. Мысалы, Peugeot Tour de France-ты бірнеше рет жеңіп алды, бұл жарыста велосипедтерде кейде Masi сияқты жарысқа бағытталған шағын рама жасаушылармен жасалған, олар Team Peugeot түстерінде қайта боялған. Шындығында, Peugeot сияқты француздық өндірушілер материал мен құрастыру сапасы үшін, сондай-ақ төмен және орта деңгейдегі өнімдерінде технологияның тоқырауы үшін жиі сынға түсті. Дегенмен, Peugeot жеңімпаз жарыс мұрасын барлық мүмкіндікте мақтанышпен жарнамалады. Жеңімпаздың тұғырында осылай танымал болмаса да, Fuji және Panasonic сияқты жапондық брендтер үнемі жоғары сапалы, қолайлы бағамен және заманауи тісті дөңгелек, тісті дөңгелек жиынтығы және дискілік құрылғы дизайнын ұсынды. Schwinn-нен айырмашылығы, жапондық велосипед өндірушілердің көпшілігі еуропалық жол жарысының геометриясын, жаңа болат қорытпаларын және заманауи өндіріс әдістерін тез қабылдады. Нәтижесінде, олардың орташа бағамен жасалған велосипедтері, жапондық компоненттермен жабдықталған, әдетте Schwinn-нің бәсекелес модельдерінен салмағы аз және жақсы жұмыс істеді. Schwinn брендіне адалдық көптеген сатып алушылар бөлшек саудаға келіп, еуропалық немесе жапондық өндірушілердің соңғы спорттық және жарыстық велосипедтерін сұраған кезде төмендеді. 1979 жылға қарай тіпті Paramount та технологиялық тұрғыдан американдық және шетелдік велосипед өндірушілердің жаңа буынымен басып өтті.

The Sting Ray sales boom of the 1960s accelerated in 1970, with United States bicycle sales doubling over a period of two years. However, there were clear warning signs on the horizon. Despite a huge increase in popularity of lightweight European sport or road racing bicycles in the United States, Schwinn adhered to its existing strategy in the lightweight adult road bike market. For those unable to afford the Paramount, this meant a Schwinn 'sports' bike with a heavy steel electro forged frame along with steel components such as wheels, stems, cranks, and handlebars from the company's established United States suppliers. Though weighing slightly less, the mid priced Schwinn Superior or Sports Tourer was almost indistinguishable from Schwinn's other heavy, mass produced models, such as the Varsity and Continental. While competitive in the 1960s, by 1972 these bicycles were much heavier and less responsive in comparison to the new sport and racing bicycles arriving from England, France, Italy, and increasingly, Japan. Another problem was Schwinn's failure to design and market its bicycles to specific, identifiable buyers, especially the growing number of cyclists interested in road racing or touring. Instead, most Schwinn derailleur bikes were marketed to the general leisure market, equipped with heavy "old timer" accessories such as kickstands that cycling aficionados had long since abandoned. More and more cyclists, especially younger buyers, began to insist on stronger steel alloys (which allowed for lighter frames), responsive frame geometry, aluminum components, advanced derailleur shifting, and multiple gears. When they failed to find what they wanted at Schwinn, they went elsewhere. While the Paramount still sold in limited numbers to this market, the model's customer base began to age, changing from primarily bike racers to older, wealthier riders looking for the ultimate bicycle. Schwinn sold an impressive 1.5 million bicycles in 1974, but would pay the price for failing to keep up with new developments in bicycle technology and buying trends. With their aging product line, Schwinn failed to dominate the huge sport bike boom of 1971–1975, which saw millions of 10 speed bicycles sold to new cyclists. By 1975, bicycle customers interested in medium priced road and touring bicycles had largely gravitated towards Japanese or European brands. Unlike Schwinn, many of these brands were perennial participants in professional bicycle racing, and their production road bicycles at least possessed the cachet and visual lineage of their racing heritage, if not always their componentry. One example was Peugeot, which won several Tour de France victories using race bikes with frames occasionally constructed by small race oriented framebuilders such as Masi, suitably repainted in Team Peugeot colors. In reality, mass market French manufacturers such as Peugeot were not infrequently criticized for material and assembly quality — as well as stagnant technology — in their low and mid level product lines. Nevertheless, Peugeot proudly advertised its victorious racing heritage at every opportunity. While not as prominent at the winner's podium, Japanese brands such as Fuji and Panasonic offered consistently high quality, reasonable prices, and state of the art derailleur, crankset, and gearing design. Unlike Schwinn, most Japanese bicycle manufacturers were quick to adopt the latest European road racing geometries, new steel alloys, and modern manufacturing techniques. As a result, their moderately priced bicycles, equipped with the same Japanese made components, usually weighed less and performed better than competitive models made by Schwinn. Schwinn brand loyalty began to suffer as huge numbers of buyers came to retailers asking for the latest sport and racing road bikes from European or Japanese manufacturers. By 1979, even the Paramount had been passed, technologically speaking, by a new generation of American as well as foreign custom bicycle manufacturers.

BMX велосипедтері

Швинн Оңтүстік Калифорниядағы BMX жарыстарының жаңа бағытын толыққанды пайдалана алмады. Бұл спорт алғаш қауіпті деп танылғаннан кейін, басшылық 1975 жылы Scrambler моделін ұсынғанда пікірін өзгертті, бірақ бұл тым кеш болды. Scrambler 1970 жылдардың соңында BMX дизайнына айналды, алайда ол басқа өндірушілердің үлгілерінен ауыррақ болды. Sting Ray негізінде жасалған Scrambler 1976 жылдың соңында хром-молибден түтікшелерінен жасалған, жеңіл және толыққанды жарысқа қабілетті Competition Scrambler моделіне ұласты, бұл компанияның заманауи BMX нарығына жасаған келесі қадамы болды. Predator нарықтың бар болғаны 8 пайызын ғана бағындыра алды. Швинннің 1976 жылдан бастап құрылған, сол заманғы ең шебер жүргізушілерден құралған, өте табысты BMX жарыс командасы болды. Олар тіпті CHiPs телесериалының бір эпизодында да пайдаланылды.

Тау велосипедтері

1970 жылдардың соңында Солтүстік Калифорниядағы энтузиасттар бастаған жаңа велосипед спорты тау велосипедінің жаңа түріне айналды. Тау велосипедтері бастапқыда Schwinn компаниясының үлкен дөңгелекті крейсерлік велосипедтерінің негізінде жасалған, оларға жылдамдық өзгертуге арналған механизмдер (дерайлерлер) орнатылып, «Клункерлер» деп аталды. Кейбір қатысушылар қазіргі заманғы хром-молибден қос металлдан жасалған рамалары бар тау велосипедтерін аз ғана санымен жобалап және құрастыра бастады. Осы спорттың алғашқы ойлап тапқандары жаңа рама конструкциясын көрсеткен кезде, Schwinn маркетинг бөлімінің қызметкерлері тау велосипедінің өсуіне мән бермей, оның қысқа ғана уақытқа танымал болатын сәндік құрал екенін айтты. Компания 1978-1979 жылдары Калифорниялық тау велосипедтерінің үлгісінде, Klunker 5 велосипедін қысқа мерзімге өндірді. Стандартты электро-формаланған консольдік раманы пайдаланып, бес жылдамдықты дерайлерлік берілістермен және тісті дөңгелектерімен жабдықталған Klunker 5 велосипеді кеңінен сатылған жоқ және тіпті Schwinn өнімдерінің каталогына да енбеді. Бұрынғы үлгілерінен айырмашылығы, Klunker велосипеді қиын жолдарда жүруге төтеп бере алмады, және оны Spitfire 5 ретінде қайта енгізуге жасалған сәтсіз әрекеттен кейін өндірістен алынды. Компанияның Schwinn тау велосипедіне деген сұранысқа келесі жауабы King Sting және Sidewinder болды – бұл арзан, BMX велосипедтерінен алынған және қолда бар BMX бөлшектерін пайдаланған велосипедтер. Бұл үлкен қателік еді, себебі бірнеше жаңа американдық стартап компаниялары жоғары сапалы рамаларды бастапқы жобадан бастап жасауды және Жапония мен Тайваньдағы жаңа заманауи зауыттардан TIG дәнекерлеу сияқты жаңа жаппай өндіріс технологияларын қолдана отырып, алуды бастады. Schwinn АҚШ-та тау велосипеді жарысы командасын құрды, олардың команда мүшесі Нед Оверенд 1986 және 1987 жылдары команда үшін екі рет қатарынан NORBA тау велосипеді ұлттық чемпионатын жеңіп алды. Specialized және Fisher MountainBikes сияқты Schwinn-нің жаңа бәсекелестері көп ұзамай жүздеген мыңдаған тау велосипедтерін бәсекеге қабілетті бағамен ынталы тұтынушыларға сата бастады, бұл нарықтағы сатылымдарды рекордтық деңгейге көтеріп, орасан зор көлемге жеткізді.

By the late 1970s, a new bicycle sport begun by enthusiasts in Northern California had grown into a new type of all terrain bicycle, the mountain bike. Mountain bikes were originally based on Schwinn balloon tired cruiser bicycles fitted with derailleur gears and called "Klunkers". A few participants began designing and building small numbers of mountain bikes with frames made out of modern butted chrome molybdenum alloy steel. When the sport's original inventors demonstrated their new frame design, Schwinn marketing personnel initially discounted the growing popularity of the mountain bike, concluding that it would become a short lived fad. The company briefly (1978–1979) produced a bicycle styled after the California mountain bikes, the Klunker 5. Using the standard electro forged cantilever frame, and fitted with five speed derailleur gears and knobby tires, the Klunker 5 was never heavily marketed, and was not even listed in the Schwinn product catalog. Unlike its progenitors, the Klunker proved incapable of withstanding hard off road use, and after an unsuccessful attempt to reintroduce the model as the Spitfire 5, it was dropped from production. The company's next answer to requests for a Schwinn mountain bike was the King Sting and the Sidewinder, inexpensive BMX derived bicycles fabricated from existing electro forged frame designs, and using off the shelf BMX parts. This proved to be a major miscalculation, as several new United States startup companies began producing high quality frames designed from the ground up, and sourced from new, modern plants in Japan and Taiwan using new mass production technologies such as TIG welding. Schwinn fielded a mountain bike racing team in the United States where their team rider Ned Overend won two consecutive NORBA Mountain Biking National Championships for the team in 1986 and 1987. Schwinn's new competitors such as Specialized and Fisher MountainBikes were soon selling hundreds of thousands of mountain bikes at competitive prices to eager customers, setting sales records in a market niche that soon grew to enormous proportions.

Зауыттың және қайта жабдықтаудың мәселелері

Осы уақытқа қарай, Schwinn велосипед фабрикасы Жапония мен Тайваньдағы қазіргі заманғы велосипед өндіріс орталықтарымен салыстырғанда толыққанды ескірген еді. Олар жаңа және жаңартылған өндіріс техникасы мен материалдарына, соның ішінде жаңа біріктіру техникаларына және ең соңғы жеңіл хром-молибден қорытпалы болатқа, ал кейінірек алюминийге үздіксіз инвестиция жасады. Компания Оклахома штатының Тулса қаласындағы бір ғимаратқа көшуді қарастырды, бірақ жобаны қаржыландыру үшін сыртқы инвесторлар, тіпті шетелдіктердің де қатысуы қажет болар еді. 1978 жылы Schwinn компаниясының директорлар кеңесі жаңа зауытты қабылдамады. Дегенмен, ертерек жылдары мәселе болмаған жұмысшылардың наразылығы инфляцияның күрт өсуімен бірге күшейді. 1980 жылдың соңында Чикагодағы Schwinn фабрикасының жұмысшылары Біріккен автожұмысшылар ұйымына қосылуға дауыс берді. 1980 жылдың қыркүйегінде зауыт құрастырушылары жалақыны көтеру үшін ереуілге шықты, 1400 құрастырушы жұмысшы 13 апта бойы жұмыстан бас тартты. 1981 жылдың ақпанында ереуіл аяқталғанмен, бұрынғы жұмыс күшінің шамамен 65% ғана жұмысқа қайтарылды. Осы кезде Азиядағы арзан бағадағы бәсекелестік нарық үлесінің төмендеуіне әкелді. Бұл мәселелер 80 жылдық Чикаго фабрикасының ескірген жабдықтарымен және ескірген инвентаризация және ақпараттық жүйелермен жабдықталғандықтан, қазіргі заманғы велосипедтерді өндірудің тиімсіздігімен күшейді. Көптеген кездесулерден кейін директорлар кеңесі Schwinn велосипедтерінің көп бөлігін Жапониядағы Panasonic Bicycle велосипед жеткізушісінен алуға дауыс берді. Schwinn-нің алғашқы аутсорсингтік велосипедтері ретінде Panasonic компаниясы Schwinn-нің өндірістік талаптарын қанағаттандыратын жалғыз жеткізуші болды. Кейіннен Schwinn Тайваньның Giant Bicycles компаниясымен өндірістік жеткізу туралы келісімге келді. Уақыт өте келе, Schwinn Schwinn брендін тасымалдау үшін Азиядан жасалған велосипедтерді көбірек импорттауға көшті, ақырында велосипед жасаушы емес, маркетингшіге айналды. Саудада қалған үлесін сақтап қалу және кәсіподақтанған жұмыс күшін болдырмау үшін Schwinn кейіннен қалған АҚШ велосипед өндірісін Гринвилл, Миссисипидегі жаңа зауытқа көшірді, онда велосипедтер Азиядан алынған бөлшектерді пайдалану арқылы арзанға құрастырылуы мүмкін еді. Гринвилл зауыты табысты болмады, өйткені ол корпоративтік штаб-пәтерден де, Тайвань мен Жапониядан материалдық компоненттер келетін Батыс жағалау порттарынан да алыс болды. Жыл сайын ақша жоғалтқан Гринвилл өндірістік зауыты 1991 жылы жабылып, 250 жұмысшыны жұмыстан босатылды. Өндірісті қысқарту және жұмыс күшін азайтудан кейін Schwinn өзінің жұмысын қайта құрылымдады. Компания компания мен атауын кепілдік ретінде ұсынып, несиелерді қайта келістірді және Airdyne жаттығу велосипедінің өндірісін арттырды, ол жаман уақытта да ақша табуға мүмкіндік берді. Компания тау велосипедтеріне деген сұраныстың жалғасуын пайдаланып, Schwinn-нің хром-молибден қорытпасынан жасалған болаттан жасалған жаңа өнімдерді жобалады. Азиялық өндірушілермен қамтамасыз етілген бұл жаңа келісім Schwinn-ге шығындарды азайтуға және Азия велосипед компанияларымен бәсекелесуге мүмкіндік берді. Тайваньда Schwinn Giant Bicycles компаниясымен жаңа келісімшартқа қол қойып, Schwinn-нің конструкциялық және өндірістік тәжірибесін Giant-қа берді. Осы серіктестік арқылы Schwinn 1985 жылға қарай велосипед сатуды жылына 500 000 данаға дейін арттырды. Schwinn-нің жылдық сатылымы көп ұзамай миллионға жақындады, ал компания 1980 жылдардың соңында пайдаға шықты. Алайда, Giant Bicycles компаниясының азшылық үлесін сатып алуға сәтсіз тырысқаннан кейін, Эдвард Швинн кіші China Bicycle Co. (CBC) компаниясымен жеке келісімге келді, Schwinn брендімен сатылатын велосипедтерді өндіруге. Жауап ретінде Giant Schwinn велосипедтерін сататын бөлшек саудагерлерге сату үшін Giant брендінің велосипедтердің өз желісін ұсынды. Giant және CBC екеуі де Schwinn-нің үлгілерін, жоспарларын және технологиялық тәжірибесін пайдаланып, алдымен Еуропада, кейіннен АҚШ-та өздерінің меншік брендтерімен жасалған велосипедтердің нарықтық үлесін едәуір кеңейтті. Өзінің брендінің танымалдылығын арттыру мақсатында Schwinn қосымша компания басқаратын дүкендерді ашты, бұл компанияның дүкендері ашылған қалалардағы тәуелсіз велосипед саудагерлерін ашуландырды. Бұл өз кезегінде отандық және шетелдік бәсекелестердің енуіне әкелді. Сатудың төмендеуіне байланысты Schwinn 1992 жылы банкротқа ұшырады. Компания мен атау 1993 жылы Zell/Chilmark Fund инвестициялық тобы сатып алды. Zell Schwinn-нің корпоративтік штаб-пәтерін Боулдер, Колорадоға көшірді. 1993 жылы Ричард Швинн, Игнац Швинннің шөбересі, бизнес-серіктесі Марк Мюллермен бірге 1980 жылдан бері Paramount велосипедтерін құрастырған Ватерфорд, Висконсин штатындағы Schwinn Paramount зауытын сатып алды. Олар Waterford Precision Cycles компаниясын құрды, ол 2023 жылы жұмысын тоқтатты. 2003 жылы олар 18 жұмысшыны жеңіл велосипедтер құрастыруға жұмысқа алды. 1997 жылдың соңында Jay Alix және Dan Lufkin басқаратын Questor Partners Fund Schwinn Bicycles компаниясын сатып алды. Questor/Schwinn 1998 жылы GT Bicycles компаниясын акциясына 8 доллардан, шамамен 80 миллион долларға сатып алды. Жаңа компания Schwinn атымен шығарылған танымал тау велосипедтерін, Homegrown сериясын жасады. 2001 жылы Schwinn/GT банкротқа ұшырады.

By this time, Schwinn's bicycle factory was completely outmoded in comparison to modern bicycle manufacturing centers in Japan and Taiwan, who had continually invested in new and up to date manufacturing techniques and materials, including new joinery techniques and the latest lightweight chrome molybdenum alloy steel, and later, aluminum. The company considered relocating to a single facility in Tulsa, Oklahoma, but financing the project would have required outside investors, perhaps even foreign ones. Schwinn's board of directors rejected the new plant in 1978. However, worker dissatisfaction, seldom a problem in the early years, grew with steep increases in inflation. In late 1980, the Schwinn Chicago factory workers voted to affiliate with the United Auto Workers. Plant assembly workers began a strike for higher pay in September 1980, and 1,400 assembly workers walked off the job for thirteen weeks. Although the strike ended in February 1981, only about 65% of the prior workforce was recalled to work. By this time, increasingly stiff competition from lower cost competition in Asia resulted in declining market share. These problems were exacerbated by the inefficiency of producing modern bicycles in the 80 year old Chicago factory equipped with outdated equipment and ancient inventory and information systems. After numerous meetings, the board of directors voted to source most Schwinn bicycle production from their established bicycle supplier in Japan, Panasonic Bicycle. As Schwinn's first outsourced bicycles, Panasonic had been the only vendor to meet Schwinn's production requirements. Later, Schwinn would sign a production supply agreement with Giant Bicycles of Taiwan. As time passed, Schwinn would import more and more Asian made bicycles to carry the Schwinn brand, eventually becoming more a marketer than a maker of bikes. In an attempt to preserve remaining market share and avoid a unionized workforce, Schwinn later moved remaining United States bicycle production to a new plant in Greenville, Mississippi, where bicycles could be assembled at lower cost using parts sourced from Asia. The Greenville plant was not a success, as it was remote from both the corporate headquarters as well as the West coast ports where the material components arrived from Taiwan and Japan. The Greenville manufacturing facility, which had lost money each year of its operation, finally closed in 1991, laying off 250 workers in the process. After a series of production cuts and labor force reductions, Schwinn was able to restructure its operations. The company renegotiated loans by putting up the company and the name as collateral, and increased production of the Airdyne exercise bicycle, a moneymaker even in bad times. The company took advantage of the continued demand for mountain bikes, redesigning its product line with Schwinn designed chrome molybdenum alloy steel frames. Supplied by manufacturers in Asia, the new arrangement enabled Schwinn to reduce costs and stay competitive with Asian bicycle companies. In Taiwan, Schwinn was able to conclude a new production agreement with Giant Bicycles, transferring Schwinn's frame design and manufacturing expertise to Giant in the process. With this partnership, Schwinn increased their bicycle sales to 500,000 per year by 1985. Schwinn's annual sales soon neared the million mark, and the company turned a profit in the late 1980s. However, after unsuccessfully attempting to purchase a minority share in Giant Bicycles, Edward Schwinn Jr. negotiated a separate deal with the China Bicycle Co. (CBC) to produce bicycles to be sold under the Schwinn brand. In retaliation, Giant introduced its own line of Giant branded bikes for sale to retailers carrying Schwinn bikes. Both Giant and CBC used the dies, plans, and technological expertise from Schwinn to greatly expand the market share of bicycles made under their own proprietary brands, first in Europe, and later in the United States. Seeking to increase its brand recognition, Schwinn established additional company operated shops, a move that alienated existing independent bike retailers in cities where the company stores had opened. This in turn led to further inroads by domestic and foreign competitors. Faced with a downward sales spiral, Schwinn went into bankruptcy in 1992. The company and name were bought by the Zell/Chilmark Fund, an investment group, in 1993. Zell moved Schwinn's corporate headquarters to Boulder, Colorado. In 1993, Richard Schwinn, great grandson of Ignaz Schwinn, with business partner Marc Muller, purchased the Schwinn Paramount plant in Waterford, Wisconsin, where Paramounts were built since 1980. They founded Waterford Precision Cycles, which ceased operations in 2023. In 2003 they employed 18 workers building lightweight bicycles. In late 1997, Questor Partners Fund, led by Jay Alix and Dan Lufkin, purchased Schwinn Bicycles. Questor/Schwinn later purchased GT Bicycles in 1998 for $8 a share in cash, roughly $80 million. The new company produced a series of well regarded mountain bikes bearing the Schwinn name, called the Homegrown series. In 2001, Schwinn/GT declared bankruptcy.

Pacific және Nautilus компаниясына сату

2001 жылдың қыркүйегінде Schwinn компаниясы, оның активтері және брендке құқықтар, GT велосипедінің құқығымен бірге, банкроттық аукционда Pacific Cycle компаниясы сатып алды. Бұл компания бұрын Wind Point Partners иелігіндегі кең таралған брендтермен танымал болған. 2004 жылы Pacific Cycle өз кезегінде Dorel Industries компаниясына қосылды. Күні кеше Американың ең ірі велосипед өндірушісі болған Schwinn бренді, көптеген өзге велосипед өндірушілер сияқты, Қытай мен Тайваньда өндіріске көшті, бұл оның бас компаниясының өсуіне серпін берді. 2010 жылы Dorel компаниясы Schwinn брендін қайта жаңғырту және қазіргі заманға сай ету мақсатында кең ауқымды жарнамалық кампания ұйымдастырды, оның аясында компанияның тарихынан есте қалған велосипед – Schwinn Sting Ray қайтадан нарыққа енгізілді. 2021 жылы голландтық Pon Holdings конгломераты Pacific Cycle компаниясын сатып алды. Фитнес және салауатты өмір салты өнімдерін таныстыратын Direct Focus, Inc. компаниясы Schwinn/GT фитнес жабдықтары бөлімшесінің активтерін иеленді. Кейіннен Direct Focus, Inc. Nautilus, Inc. болып өзгерді.

Скутерлер

2005 жылдан бастап Schwinn сонымен қатар Schwinn Motorsports таңбасымен Motorscooters-ті де сатты. Өндірісі шамамен 2011 жылы тоқтатылды.

Жабдықтар

Schwinn сонымен қатар келесі жабдықтарды дайындайды: каскалар мен қорғағыштар, сорғылар, отырғыштар, шамдар, сақтау құралдары, қосымша бөлшектер, жөндеу, велосипед тіркемелері және жүгіруге арналған коляскалар.