Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Браун Гамильтон (1 желтоқсан 1847 – 24 желтоқсан 1898) – американдық дәрігер және әскери қызметкер. Ол 1879 жылдан 1891 жылға дейін АҚШ-тың екінші Бас хирург ретінде тағайындалды.
American physician and soldier
John Brown Hamilton (December 1, 1847 – December 24, 1898) was an American physician and soldier. He was appointed the second Surgeon General of the United States from 1879 to 1891.
Алғашқы жылдар
Гамильтон қазіргі Оттервилл қаласына жақын, Иллинойс штатының Джерси округіндегі Оттер Крик елді мекенінде дүниеге келген. Ол отбасы басқаратын Гамильтон мектебінде білім алды және 16 жасында дәрігер Джозеф О. Гамильтонның шәкірті болды. Келесі жылы (1864) Гамильтон 61-ші Иллинойс полкінің G ротасына қатысты, ал оның әкесі, пастор Бенджамин Б. Гамильтон, полк капелланы болды. Азамат соғысы аяқталғаннан кейін ол Чикагодағы Раш медициналық колледжінде оқыды (1869, MD) және жеке тәжірибе бастады.
Hamilton was born on at Otter Creek Township, Jersey County, Illinois, near the present town of Otterville. He was educated at the Hamilton School, operated by his family, and apprenticed at age 16 to physician Joseph O. Hamilton. The following year (1864), Hamilton enlisted in G Company, 61st Illinois Regiment, of which his father, Reverend Benjamin B. Hamilton, was chaplain. After the close of the Civil War, he attended Rush Medical College in Chicago (1869, MD) and entered private practice.
Теңіз ауруханасы қызметі (МТК)
Гамильтонның соғыс жылдардағы тәжірибесі оның өміріне әсер етіп, жеке медициналық практикадан Америка Құрама Штаттары Армиясының ассистент-хирургі (1874) лауазымына алып келді. Армиядан кеткен соң, ол Теңіз ауруханалық қызметінің (MHS) тұрақты құрамына қабылданды. 1876 жылы 24 жастағы Гамильтон MHS-ке қабылдану үшін алғашқы емтиханды тапсырып, сәтті өтіп, 1876 жылғы 21 қазанда ассистент-хирург қызметіне бекітілді. Оның халық денсаулығы саласындағы қабілеті 1877 жылы Массачусетс штатының Челси қаласындағы Бостон теңіз ауруханасына жіберілген кезде ертерек байқалды. Аймақтағы жерді пайдалану ережелерінің өзгеруі аурухананың канализациясының тиісті түрде жұмыс істеуіне кедерілтіп, пациенттер арасында күтпеген жұқпалы аурулардың пайда болуына себеп болды. Гамильтон жағдайды табысты түрде шешіп, мекеменің дренаж және канализация жүйесін жаңартуға жетекшілік етті.
Hamilton's wartime experiences exerted their influence, drawing him from private medical practice into a commission as an Assistant Surgeon in the United States Army (1874) and after he resigned from the Army, into the Regular Corps of the Marine Hospital Service (MHS). In 1876, the 24 year old Hamilton sat for the first examination for entrance into MHS, passed with flying colors, and was commissioned as an Assistant Surgeon on Oct 21, 1876. His talent in public health practice revealed itself early, during an 1877 assignment to the Boston Marine Hospital at Chelsea, Massachusetts. Changing land use in the area had blocked hospital sewage from draining properly, causing unexpected outbreaks of infectious disease among patients. Hamilton resolved the crisis successfully by directing a renovation of the facility's drainage and sewage systems.
Бас дәрігер
1879 жылғы 3 сәуірде Гамильтон Бас хирург-қадағалаушы болып тағайындалды, ол әріптес әскери қызметкер және Чикаголық доктор Джон Вудвортты алмастырды, ол бірінші Бас хирург болған. Вудворт, жаңадан құрылған Америкалық қоғамдық денсаулық сақтау қауымдастығы мен АҚШ Конгресіндегі оның жақтастарымен, жаңадан жаңартылған МХС-ті (1871) алмастыру мүмкіндігі туралы саяси күрестің ортасында қайтыс болды. Ұлттық денсаулық сақтау кеңесінен МХС аман қалды және 1890 жылдары қайта жанданды, бұл Гамильтонның саяси келіссөздер жүргізу және бюрократ ретіндегі шеберлігінің куәсі. Оның басшылығымен МХС теңізде және құрлықта (штаттар аралық) ұлттық карантин орнату, медициналық қызметкерлердің комиссиялық корпусы үшін біліктілік негізіндегі талаптарды ресми мойындау және сол кездегі ең жаңа қоғамдық денсаулық ғылымы – бактериологияға арналған жаңа зертханаға ие болды.
On April 3, 1879, Hamilton was appointed Supervising Surgeon General, succeeding fellow Army veteran and Chicagoan Dr. John Woodworth, the first Supervising Surgeon. Woodworth had died in office, amidst a political battle with the fledgling American Public Health Association and its allies in the United States Congress over the possibility that a new National Board of Health would supersede the newly revamped MHS (1871). That MHS outlived the National Board of Health and emerged in the 1890s reinvigorated is a testament to Hamilton's skills as a political negotiator as well as a bureaucrat. Under his tenure, MHS gained authorities to establish a national quarantine on sea and land (interstate), formal recognition of merit based requirements for a Commissioned Corps of medical officers, and a new laboratory devoted to bacteriology, the newest public health science of the day.
Карантин саясатын әзірлеу
Гамильтонның қызмет ету кезеңінде екі ұлттық індет болды: 1878 жылы Миссисипи өзені бойында тараған сары қызылша және 1892 жылы Нью-Йорк қаласына қатты соққы берген Азиялық холера. Сары қызылшаға қарсы күрестің алғашқы шарасы санитарлық карантин болды, мақсаты – аурудың таралуын тоқтату. Ауру қайықтармен, жаяу адамдармен және теміржолмен тараған деп есептелді. Бірақ карантин енгізу федералды биліктің штаттардың құзырына араласуы еді, сондықтан АҚШ-тың оңтүстік-шығысында қарсылық туды. Осы аймақта сары қызылша және оның саудаға тигізетін зияны аса маңызды мәселелер еді. Армия хирургі Джон Шоу Биллингс сияқты Ұлттық денсаулық сақтау кеңесін жақтаушылар 1878 жылғы карантин заңына бөлінген қаражаттың жеткіліксіздігіне байланысты белсенді әрекетке көшті. Келесі төрт жылда Гамильтон Биллингске қарсы тұрақтады, MHS-тің орталық федералдық денсаулық сақтау мекемесі ретінде мойндалуы мен құзыреттерін қайтару үшін күш салды. Биллингс MHS бюллетенін Кеңес қолдауымен жариялай бастағанда, Гамильтон Конгрессті Ситка, Аляска сияқты жерлерде жаңа теңіз ауруханаларын қаржыландыруға көндірді, соның арқасында кіріс кесу қызметімен (қазіргі АҚШ жағалау күзеті) ынтымақтастық күшейді. Кеңес "ішкі карантин" деп аталатын шараларға мемлекеттік және аумақтық денсаулық сақтау органдарына гранттар берді, бірақ гранттардың мақсатқа сәйкес пайдаланылуын қадағалауда қиындықтар туды және Шип аралында (Нью-Орлеанның жанында) карантиндік станция құру арқылы сары қызылшаны тоқтатуға тырысқанда саяси қарсыластар пайда болды. Кеңес тиімсіз әкімшілік жүйемен күрескен кезде Гамильтон MHS-тің кедендік инспекторлармен және кіріс кесу қызметімен байланысының арқасында Миссисипи өзеніндегі кемеде шашылған шешекке қалай жылдам және тиімді жауап бергенін көрсетті (Форт-Бентон, Монтана, 1882 жылдың мамыр айы). Сондай-ақ MHS Мексикадағы сары қызылшаның Браунсвилл, Техасқа таралуына жол бермеді, аймақтың айналасына жеделдетілген санитарлық кордон қойылды. Конгресс Гамильтонның басшылығын мойындап, 1882 және 1883 жылдары MHS-ке эпидемияларды зерттеу үшін 100 000 доллар бөлді, бұл қаражат бастапқыда Кеңеске қарастырылған еді. Биллингс және оның әріптестері Ішкі істер министрлігінің құрамында жаңа Денсаулық сақтау бюросы ретінде Ұлттық Кеңес идеясын қайта жандандыруға тырысқанда, Гамильтон 1887 жылдың тамызында MHS гигиеналық зертханасын (кейіннен Ұлттық денсаулық институты) құрғанын мәлімдеді, онда доктор Джозеф Дж. Киниун және оның командасы холераны зерттеу үшін бактериология ғылымын қолданды. Нәтижесінде Ұлттық денсаулық сақтау кеңесі қаржыландырудан және Конгрестің қолдауынан айырылды, кеңейтілген өкілеттіктер мен карантиндік станциялары MHS-ке берілді. Карантинге қатысты мәселелер Гамильтонның денсаулық сақтау саласындағы жұмысын жетекке алды. Гигиеналық зертхананың Эллис аралына жақын Стейтен аралындағы теңіз ауруханасының шатырында ашылуы кездейсоқ емес еді, себебі ол кезеңде иммигранттар үшін ең көлемді порт болып табылды. Бұрын Гамильтон Бостандық мүсіні орналасқан Бедло аралында теңіз ауруханасын салған болатын. MHS 1893 жылға дейін ішкі карантинді енгізуге ресми өкілеттік алмаса да, Гамильтон және оның командасы Конгресспен бірлесіп ұлттық саясатқа қарай қадамдық өзгерістер жасады. Теңіз карантині туралы заңдар (1888 жылғы 1 тамыздағы заң) 1878 жылғы заңды күшейтіп, Шығыс және Батыс жағалауларында жаңа федералды карантиндік станциялар ашты. 1891 жылғы наурыз заңдары иммигранттарды медициналық тексеруді MHS-тің міндеттеріне қосты, ал мемлекетаралық карантин туралы заңдар (1890 жылғы 27 наурыздағы заң) MHS-ке эпидемиялық холера, сары қызылша, шешек және обаға қарсы карантин орнатуға құқық берді. Өзінің ізбасары, бас хирург Уолтер Уайманның өтініші бойынша Гамильтон 1892 жылғы холера пандемиясы кезінде Санди-Хук (Кэмп-Лоу) карантиндік лагерін құру үшін Нью-Йоркке оралды.
Two national epidemics framed Hamilton's tenure: the yellow fever epidemic of 1878 that raged along the Mississippi River Valley and the Asiatic cholera epidemic of 1892, which hit New York City with particular ferocity. Sanitary cordons, or quarantine, were the primary response to yellow fever, to block the progress of disease believed to be conveyed not only on boats and foot traffic but also now by railroad. Instituting quarantines, however, meant Federal intervention into what was widely held to be state police powers and met resistance in the southeastern United States where the issue of yellow fever, and its impact on trade, were most critical. Advocates of a National Board of Health, including Army Surgeon John Shaw Billings, were spurred to action by the insufficient funding allotted to the Quarantine Act of 1878. Over the following four years, Hamilton would press Billings at every turn, in a protracted, ultimately successful effort to regain authorities and recognition of MHS as the central Federal public health agency. When Billings began publishing MHS's Bulletin under the Board's auspices, Hamilton countered by persuading Congress to fund new Marine Hospitals in locations like Sitka, Alaska, to strengthen collaboration with the Revenue Cutter Service (predecessor to the United States Coast Guard). The Board distributed grants in aid to state and territorial health departments for what were called "inland quarantines" but had a mixed record in regulating the uses to which grants were put and made political enemies when it attempted to quell yellow fever by means of a quarantine station on Ship Island, near New Orleans. While the Board struggled with clumsy administrative mechanisms, Hamilton demonstrated how MHS's relationships with customs inspectors and the Revenue Cutter Service enabled a quick and effective quarantine response to smallpox aboard a Mississippi River steamboat at Fort Benton, Montana Territory (May 1882), and how MHS blocked yellow fever in Mexico from entry into Brownsville, Texas by means of a sanitary cordon hastily assembled around the region. Congress recognized Hamilton's leadership and in 1882 and 1883 awarded MHS a $100,000 fund for investigating epidemics, monies that had been slated for the Board. When Billings and his colleagues attempted to revive the idea of a National Board as a new Bureau of Health within the Department of the Interior, Hamilton announced that during August 1887 MHS had established a Hygienic Laboratory (predecessor to the National Institutes of Health), where Dr. Joseph J. Kinyoun and his staff were applying the new science of bacteriology to examine cholera. In the end, the National Board of Health lost both funding and support from Congress, which gave the Board's enlarged authorities, and its quarantine stations, to MHS. Issues surrounding the practice of quarantine drove Hamilton's work in public health. It was no coincidence that the Hygienic Laboratory began in an attic at Staten Island's Marine Hospital, near Ellis Island, the single busiest port of entry for immigrants during this period. Earlier on, Hamilton had established a Marine Hospital on Bedloe's Island, future site of the Statue of Liberty. Although MHS would not receive formal authority to issue domestic quarantines until 1893, Hamilton and his staff worked with the Congress to advance incremental changes toward a national policy. Maritime quarantine legislation (Act of August 1, 1888) strengthened the Act of 1878, adding new Federal quarantine stations along the East and West coasts; March 1891 legislation made medical inspection of immigrants part of MHS's duties; and interstate quarantine legislation (Act of March 27, 1890) gave MHS authority to establish quarantines against epidemic cholera, yellow fever, smallpox, and plague. On the request of his successor, Surgeon General Walter Wyman, Hamilton also returned to New York during the 1892 cholera pandemic, to set up a quarantine camp at Sandy Hook (Camp Low).
Әкімшілік реформалар
Гамильтон Конгресс Вудворттың реформа жоспарларын іске асырып, МХС-ті берік қаржылық және кәсіби негізге орнатуда шектеулі табысқа жетті. 1884 жылғы 26 маусымдағы Кеме қатынасы заңы сауда теңізшілерінен алынатын аурухана салығын, оның орнына ішкі порттарға келетін шетелдік кемелерге тоннаж салығы арқылы медициналық қызметтерді қаржыландыруға алмастырды, бұл тапшылықты жабатын қаражатпен толықтырылды. Гамильтон медициналық офицерлер корпусына қабылдау үшін конкурстық емтихандарды регламенттеген ережелерді жариялағаннан кейін, Конгресс 1889 жылғы 4 қаңтардағы заңмен Комиссиялық корпусты ресми түрде бекітті. Дегенмен, ол МХС-тің Комиссиялық корпусына әскери медицина қызметкерлеріне берілетін жалақы мен шендерге тең дәреже беруге қол жеткізе алмады, соның салдарынан 1891 жылғы 1 маусымда Бас хирург лауазымынан қанағаттанды.
Hamilton made limited progress with the Congress realizing Woodworth's reform plans to set MHS on sound fiscal and professional moorings. The Shipping Act of June 26, 1884 replaced the hospital tax charged to merchant seamen in favor of financing health services by means of a tonnage tax on foreign ships landing in domestic ports, supplemented by deficiency appropriations. And after Hamilton issued regulations specifying competitive examinations for entrance into a corps of medical officers, the Congress formally authorized the Commissioned Corps with the Act of January 4, 1889. He was not able, however, to win an equal footing for MHS's Commissioned Corps with the salaries and ranks accorded to military medical officers and as a result, resigned his post as Surgeon General on June 1, 1891.
Жеке өмір
Гамильтон хирург қызметіне қайта тағайындалып, Чикагодағы Теңіз ауруханасына жіберілді. Гамильтон толыққанды кәсіби өмір сүрді, ол өз бітірген оқу орны – Раш медициналық колледжінде хирургия профессоры және Америка медициналық қауымдастығының жаңа журналының редакторы (1893–1898) қызметін атқарды. Гамильтон АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің мүшесі болды, бұл құқық оның әкесі Азамат соғысында капеллан қызметін атқарғандығымен байланысты. Ол бастапқыда орденнің екінші классының мүшесі ретінде қосылды, бұл мәртебе орденнің ардагер мүшелерінің үлкен ұлдарына арналған еді, және әкесінің қайтысынан кейін орденнің бірінші классының мүшесі болды. Сан-Францискоға тағайындалуды қабылдамай, Гамильтон 1896 жылдың 13 қарашасында МХС-тан кетіп, Иллинойс штатының Эльгин қаласындағы Солтүстік Иллинойс мемлекеттік психиатриялық ауруханасының директоры лауазымын қабылдады. Ол өмірін осы ауруханада аяқтады, 1898 жылдың 24 желтоқсанында онда қайтыс болды.
Hamilton was recommissioned as a Surgeon and assigned to Chicago's Marine Hospital. Hamilton led a full professional life, serving as a Professor of Surgery at his alma mater, Rush Medical College, and as editor of the new Journal of the American Medical Association (1893–1898). Hamilton was a companion of the Military Order of the Loyal Legion of the United States by right of his father's service as a chaplain in the Civil War. He originally joined the Order as a companion of the second class, a status reserved for the eldest sons of veteran companions of the Order and succeeded his father as a companion of the first class upon his father's death. Rather than accept an assignment to San Francisco, Hamilton resigned from MHS on November 13, 1896, and accepted the position of Superintendent of the Northern Illinois State Hospital for the Insane in Elgin, Illinois. He would end his days at the hospital, dying there on December 24, 1898.