Кіріспе

Джон Браун Гамильтон (1 желтоқсан 1847 – 24 желтоқсан 1898) – американдық дәрігер және әскери қызметкер. Ол 1879 жылдан 1891 жылға дейін АҚШ-тың екінші Бас хирург ретінде тағайындалды.

Алғашқы жылдар

Гамильтон қазіргі Оттервилл қаласына жақын, Иллинойс штатының Джерси округіндегі Оттер Крик елді мекенінде дүниеге келген. Ол отбасы басқаратын Гамильтон мектебінде білім алды және 16 жасында дәрігер Джозеф О. Гамильтонның шәкірті болды. Келесі жылы (1864) Гамильтон 61-ші Иллинойс полкінің G ротасына қатысты, ал оның әкесі, пастор Бенджамин Б. Гамильтон, полк капелланы болды. Азамат соғысы аяқталғаннан кейін ол Чикагодағы Раш медициналық колледжінде оқыды (1869, MD) және жеке тәжірибе бастады.

Теңіз ауруханасы қызметі (МТК)

Гамильтонның соғыс жылдардағы тәжірибесі оның өміріне әсер етіп, жеке медициналық практикадан Америка Құрама Штаттары Армиясының ассистент-хирургі (1874) лауазымына алып келді. Армиядан кеткен соң, ол Теңіз ауруханалық қызметінің (MHS) тұрақты құрамына қабылданды. 1876 жылы 24 жастағы Гамильтон MHS-ке қабылдану үшін алғашқы емтиханды тапсырып, сәтті өтіп, 1876 жылғы 21 қазанда ассистент-хирург қызметіне бекітілді. Оның халық денсаулығы саласындағы қабілеті 1877 жылы Массачусетс штатының Челси қаласындағы Бостон теңіз ауруханасына жіберілген кезде ертерек байқалды. Аймақтағы жерді пайдалану ережелерінің өзгеруі аурухананың канализациясының тиісті түрде жұмыс істеуіне кедерілтіп, пациенттер арасында күтпеген жұқпалы аурулардың пайда болуына себеп болды. Гамильтон жағдайды табысты түрде шешіп, мекеменің дренаж және канализация жүйесін жаңартуға жетекшілік етті.

Бас дәрігер

1879 жылғы 3 сәуірде Гамильтон Бас хирург-қадағалаушы болып тағайындалды, ол әріптес әскери қызметкер және Чикаголық доктор Джон Вудвортты алмастырды, ол бірінші Бас хирург болған. Вудворт, жаңадан құрылған Америкалық қоғамдық денсаулық сақтау қауымдастығы мен АҚШ Конгресіндегі оның жақтастарымен, жаңадан жаңартылған МХС-ті (1871) алмастыру мүмкіндігі туралы саяси күрестің ортасында қайтыс болды. Ұлттық денсаулық сақтау кеңесінен МХС аман қалды және 1890 жылдары қайта жанданды, бұл Гамильтонның саяси келіссөздер жүргізу және бюрократ ретіндегі шеберлігінің куәсі. Оның басшылығымен МХС теңізде және құрлықта (штаттар аралық) ұлттық карантин орнату, медициналық қызметкерлердің комиссиялық корпусы үшін біліктілік негізіндегі талаптарды ресми мойындау және сол кездегі ең жаңа қоғамдық денсаулық ғылымы – бактериологияға арналған жаңа зертханаға ие болды.

Карантин саясатын әзірлеу

Гамильтонның қызмет ету кезеңінде екі ұлттық індет болды: 1878 жылы Миссисипи өзені бойында тараған сары қызылша және 1892 жылы Нью-Йорк қаласына қатты соққы берген Азиялық холера. Сары қызылшаға қарсы күрестің алғашқы шарасы санитарлық карантин болды, мақсаты – аурудың таралуын тоқтату. Ауру қайықтармен, жаяу адамдармен және теміржолмен тараған деп есептелді. Бірақ карантин енгізу федералды биліктің штаттардың құзырына араласуы еді, сондықтан АҚШ-тың оңтүстік-шығысында қарсылық туды. Осы аймақта сары қызылша және оның саудаға тигізетін зияны аса маңызды мәселелер еді. Армия хирургі Джон Шоу Биллингс сияқты Ұлттық денсаулық сақтау кеңесін жақтаушылар 1878 жылғы карантин заңына бөлінген қаражаттың жеткіліксіздігіне байланысты белсенді әрекетке көшті. Келесі төрт жылда Гамильтон Биллингске қарсы тұрақтады, MHS-тің орталық федералдық денсаулық сақтау мекемесі ретінде мойндалуы мен құзыреттерін қайтару үшін күш салды. Биллингс MHS бюллетенін Кеңес қолдауымен жариялай бастағанда, Гамильтон Конгрессті Ситка, Аляска сияқты жерлерде жаңа теңіз ауруханаларын қаржыландыруға көндірді, соның арқасында кіріс кесу қызметімен (қазіргі АҚШ жағалау күзеті) ынтымақтастық күшейді. Кеңес "ішкі карантин" деп аталатын шараларға мемлекеттік және аумақтық денсаулық сақтау органдарына гранттар берді, бірақ гранттардың мақсатқа сәйкес пайдаланылуын қадағалауда қиындықтар туды және Шип аралында (Нью-Орлеанның жанында) карантиндік станция құру арқылы сары қызылшаны тоқтатуға тырысқанда саяси қарсыластар пайда болды. Кеңес тиімсіз әкімшілік жүйемен күрескен кезде Гамильтон MHS-тің кедендік инспекторлармен және кіріс кесу қызметімен байланысының арқасында Миссисипи өзеніндегі кемеде шашылған шешекке қалай жылдам және тиімді жауап бергенін көрсетті (Форт-Бентон, Монтана, 1882 жылдың мамыр айы). Сондай-ақ MHS Мексикадағы сары қызылшаның Браунсвилл, Техасқа таралуына жол бермеді, аймақтың айналасына жеделдетілген санитарлық кордон қойылды. Конгресс Гамильтонның басшылығын мойындап, 1882 және 1883 жылдары MHS-ке эпидемияларды зерттеу үшін 100 000 доллар бөлді, бұл қаражат бастапқыда Кеңеске қарастырылған еді. Биллингс және оның әріптестері Ішкі істер министрлігінің құрамында жаңа Денсаулық сақтау бюросы ретінде Ұлттық Кеңес идеясын қайта жандандыруға тырысқанда, Гамильтон 1887 жылдың тамызында MHS гигиеналық зертханасын (кейіннен Ұлттық денсаулық институты) құрғанын мәлімдеді, онда доктор Джозеф Дж. Киниун және оның командасы холераны зерттеу үшін бактериология ғылымын қолданды. Нәтижесінде Ұлттық денсаулық сақтау кеңесі қаржыландырудан және Конгрестің қолдауынан айырылды, кеңейтілген өкілеттіктер мен карантиндік станциялары MHS-ке берілді. Карантинге қатысты мәселелер Гамильтонның денсаулық сақтау саласындағы жұмысын жетекке алды. Гигиеналық зертхананың Эллис аралына жақын Стейтен аралындағы теңіз ауруханасының шатырында ашылуы кездейсоқ емес еді, себебі ол кезеңде иммигранттар үшін ең көлемді порт болып табылды. Бұрын Гамильтон Бостандық мүсіні орналасқан Бедло аралында теңіз ауруханасын салған болатын. MHS 1893 жылға дейін ішкі карантинді енгізуге ресми өкілеттік алмаса да, Гамильтон және оның командасы Конгресспен бірлесіп ұлттық саясатқа қарай қадамдық өзгерістер жасады. Теңіз карантині туралы заңдар (1888 жылғы 1 тамыздағы заң) 1878 жылғы заңды күшейтіп, Шығыс және Батыс жағалауларында жаңа федералды карантиндік станциялар ашты. 1891 жылғы наурыз заңдары иммигранттарды медициналық тексеруді MHS-тің міндеттеріне қосты, ал мемлекетаралық карантин туралы заңдар (1890 жылғы 27 наурыздағы заң) MHS-ке эпидемиялық холера, сары қызылша, шешек және обаға қарсы карантин орнатуға құқық берді. Өзінің ізбасары, бас хирург Уолтер Уайманның өтініші бойынша Гамильтон 1892 жылғы холера пандемиясы кезінде Санди-Хук (Кэмп-Лоу) карантиндік лагерін құру үшін Нью-Йоркке оралды.

Әкімшілік реформалар

Гамильтон Конгресс Вудворттың реформа жоспарларын іске асырып, МХС-ті берік қаржылық және кәсіби негізге орнатуда шектеулі табысқа жетті. 1884 жылғы 26 маусымдағы Кеме қатынасы заңы сауда теңізшілерінен алынатын аурухана салығын, оның орнына ішкі порттарға келетін шетелдік кемелерге тоннаж салығы арқылы медициналық қызметтерді қаржыландыруға алмастырды, бұл тапшылықты жабатын қаражатпен толықтырылды. Гамильтон медициналық офицерлер корпусына қабылдау үшін конкурстық емтихандарды регламенттеген ережелерді жариялағаннан кейін, Конгресс 1889 жылғы 4 қаңтардағы заңмен Комиссиялық корпусты ресми түрде бекітті. Дегенмен, ол МХС-тің Комиссиялық корпусына әскери медицина қызметкерлеріне берілетін жалақы мен шендерге тең дәреже беруге қол жеткізе алмады, соның салдарынан 1891 жылғы 1 маусымда Бас хирург лауазымынан қанағаттанды.

Жеке өмір

Гамильтон хирург қызметіне қайта тағайындалып, Чикагодағы Теңіз ауруханасына жіберілді. Гамильтон толыққанды кәсіби өмір сүрді, ол өз бітірген оқу орны – Раш медициналық колледжінде хирургия профессоры және Америка медициналық қауымдастығының жаңа журналының редакторы (1893–1898) қызметін атқарды. Гамильтон АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің мүшесі болды, бұл құқық оның әкесі Азамат соғысында капеллан қызметін атқарғандығымен байланысты. Ол бастапқыда орденнің екінші классының мүшесі ретінде қосылды, бұл мәртебе орденнің ардагер мүшелерінің үлкен ұлдарына арналған еді, және әкесінің қайтысынан кейін орденнің бірінші классының мүшесі болды. Сан-Францискоға тағайындалуды қабылдамай, Гамильтон 1896 жылдың 13 қарашасында МХС-тан кетіп, Иллинойс штатының Эльгин қаласындағы Солтүстік Иллинойс мемлекеттік психиатриялық ауруханасының директоры лауазымын қабылдады. Ол өмірін осы ауруханада аяқтады, 1898 жылдың 24 желтоқсанында онда қайтыс болды.