Пиллип ван Лимборх (1633-1712) – голланд теологы, Ремонстранттар семинариясының профессоры. Джон Локктың досы, діни төзімділік туралы хатты жариялаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Голландтық ремонстрант теологы Филипп ван Лимборх (19 маусым 1633 – 30 сәуір 1712) – голландтық ремонстрант теологы.
Dutch Remonstrant theologian
Philipp van Limborch (19 June 1633 – 30 April 1712) was a Dutch Remonstrant theologian.
Өмірбаян
Лимборх 1633 жылғы 19 маусымда Амстердамда дүниеге келді, оның әкесі заңгер болған. Ол Утрехтте, Лейденде, туған қаласында және, ақырында, 1652 жылы оқуға түскен Утрехт университетінде білім алды. 1657 жылы ол Гудадағы ремонстрант пасторы болды, ал 1667 жылы Амстердамға ауыстырылды, онда келесі жылы ремонстрант семинариясындағы теология профессоры лауазымы оның пасторлық қызметіне қосылды. Ол Джон Локкпен дос болды, оның "Төзімділік туралы хаты" Филипп ван Лимборхқа арналған және алғаш рет осы кісі тарапынан жарияланған болуы мүмкін. Ол 1712 жылғы 30 сәуірде Амстердамда қайтыс болды.
Limborch was born on 19 June 1633 in Amsterdam, where his father was a lawyer. He received his education at Utrecht, at Leiden, in his native city, and finally at Utrecht University, which he entered in 1652. In 1657 he became a Remonstrant pastor at Gouda, and in 1667 he was transferred to Amsterdam, where, in the following year, the office of professor of theology in the Remonstrant seminary was added to his pastoral charge. He was a friend of John Locke, whose A Letter Concerning Toleration was likely addressed to, and first published by, Philipp van Limborch. He died in Amsterdam on 30 April 1712.
Теология
Теологияда Лимборх Якоб Арминий мен арминиандықтан радикалды түрде айырылды. Ол рационализм мен жартылай пелагиандыққа бейімделді. Іс жүзінде ол толық бұзылуға сенбеді және алдын ала берілген құдай рақымын жалпы рақыммен үйлестірді.
In theology, Limborch diverged radically from Jacobus Arminius and Arminianism. He embraced Rationalism and Semi Pelagianism. Practically he didn't believe in total depravity, and assimilated prevenient grace to common grace.
Редакциялық жұмыс
1689 жылы Лимборх социниан Сэмюэл Припковскийдің еңбектерін жинақтап, «Библиотека антринитариурум» немесе «Библиотека Фратрум Полонорум» поляк бауырластарының соңғы томына енгізді. Бұрынғы томдарды 1684 жылы Кристофер Сандиус қайтыс болғаннан кейін Бенедикт Визовати редакциялаған болатын. Оның редакциялық еңбектері оның алдыңғыларының әртүрлі еңбектерін, сондай-ақ «Epistolae ecclesiasticae praestantum ad eruditorum virorum» (Амстердам, 1684) басылымын қамтыды, олардың көпшілігі Якоб Арминий, Джоанс Уайтенбогард, Конрад Ворст (1569–1622), Герхард Воссиус (1577–1649), Гюго Гроций, Симон Эпископиус (оның атасы) және Каспар Барлейус еңбектері болды; олар арминиандық тарих үшін зор құндылыққа ие. Оның «Liber Sententiarum Inquisitionis Tolosanae» басылымы бүгінгі күнге дейін доминикандық инквизитор Бернард Гуидің қолжазбасының ұқыпты түсірілгені үшін маңызды саналады, бұл қолжазба ұзақ жылдар бойы жоғалып кеткен деп есептелген, бірақ Лондон (Ұлыбритания кітапханасы, қолжазба Add. 4697) қаласында қайта табылды. Жақында жаңа басылым жарық көрді (Аннет Палес Гобильяр редакциялаған «Le Livre des sentences de l'inquisiteur Bernard Gui (1308–1323)» (2 том, Париж, 2003)).
In 1689 Limborch edited the compilation of Socinian Samuel Przypkowski's works in the last volume of the Bibliotheca antitrinitariorum or Bibliotheca Fratrum Polonorum of the Polish Brethren. Previous volumes had been edited after the death of Christopher Sandius by Benedykt Wiszowaty in 1684. His editorial labors included the publication of various works of his predecessors, and of Epistolae ecclesiasticae praestantum ad eruditorum virorum (Amsterdam, 1684), chiefly, by Jacobus Arminius, Joannes Uytenbogardus, Konrad Vorstius (1569–1622), Gerhard Vossius (1577–1649), Hugo Grotius, Simon Episcopius (his grand uncle) and Caspar Barlaeus; they are of great value for the history of Arminianism. His edition of the Liber Sententiarum Inquisitionis Tolosanae is still considered important nowadays for its meticulous transcription of a manuscript by the Dominican inquisitor Bernard Gui long regarded as lost forever, but rediscovered in London (British Library, ms. Add. 4697). Recently a new edition has appeared (Le Livre des sentences de l'inquisiteur Bernard Gui (1308 1323) edited by Annette Palès Gobillard (2 volumes, Paris 2003).