Женни Диски – ағылшын жазушысы, Дорис Лессингтің шәкірті. Оның өмірі, шығармалары, «Поезддегі бейтаныс» кітабы және «London Review of Books» журналындағы еңбектері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Jenny Diski FRSL (туған аты Симмондс; 8 шілде 1947 – 28 сәуір 2016) – ағылшын жазушысы. Оның балалық шағы қиын болған, бірақ оны романшы Дорис Лессинг қабылдап, тәлімгерлік жасаған; ол Лессингтің үйінде төрт жыл тұрды. Диски Лондон университетінде оқыды және 1970-ші жылдардың басында мен 1980-ші жылдардың басында мұғалім болып жұмыс істеді. Диски "London Review of Books" журналына тұрақты үлес қосушы болды; "Don't" және "A View from the Bed" жинақтарында осы басылым үшін жазылған мақалалар мен эсселер жинақталған. Ол 2003 жылы "Томас Кук" саяхат кітабы сыйлығын "Пойыздағы бейтаныс: Америкада қиялдану және темекі шегу, үзілістермен" кітабы үшін жеңіп алды.
English writer
Jenny Diski FRSL (née Simmonds; 8 July 1947 – 28 April 2016) was an English writer. She had a troubled childhood, but was taken in and mentored by the novelist Doris Lessing; she lived in Lessing's house for four years. Diski was educated at University College London, and worked as a teacher during the 1970s and early 1980s. Diski was a regular contributor to the London Review of Books; the collections Don't and A View from the Bed include articles and essays written for the publication. She won the 2003 Thomas Cook Travel Book Award for Stranger on a Train: Daydreaming and Smoking around America With Interruptions.
Ерте өмір
Диски қиын, үйі бұзылған жасөспірім қыз еді. Оның ата-анасы Лондонға жұмысшы топтан еврей иммигранттары болып келген. Оның әкесі Джеймс Симмондс (шын аты Израиль Циммерман) қара нарықта күнкөріс істеді. Диски алты жасқа келгенде ол отбасын тастап кетті. Бұл оның анасы Рене (шын аты Рэйчел Рейнер) нервтік ауруға шалдықты, содан кейін Диски асырап алуға берілді. Әкесі қайта келді, бірақ ол он бір жасқа толғанда мүлдем кетіп қалды. Диски өмірінің көп бөлігін психиатриялық стационарда немесе амбулаторлық емдеуде өткізді. Сонымен қатар, ол 60-шы жылдар мәдениетіне терең бойлады, Альдермастон шерулерінен бастап 1968 жылғы Гровенор алаңындағы наразылықтарға дейін, есірткіден еркін махаббатқа дейін, джаз бен қышқыл рокқа дейін, сондай-ақ Р.Д. Лэйннің идеяларымен танысып, оларға қызығушылық танытты. Оны жазушы Дорис Лессингтің үйіне әкелді, ол оның мектептегі досының анасы еді.
Diski was a troubled teenager from a difficult, fractured home. Her parents were working class Jewish immigrants to London. Her father, James Simmonds (born Israel Zimmerman), made his living on the black market. He deserted the family when Diski was aged six. This caused her mother, Rene (born Rachel Rayner), to have a nervous breakdown, and Diski was then put into foster care. Her father came back, but left permanently when she was aged eleven. Diski spent much of her youth as a psychiatric inpatient or outpatient. At the same time, she immersed herself deeply in the culture of the 60s, from the Aldermaston marches to the Grosvenor Square Protests of 1968, from drugs to free love, from jazz to acid rock, and a flirtation with the ideas and methods of R. D. Laing. Taken into the London home of the novelist Doris Lessing, who was a school friend's mother,
Жазбалар
Онжылдықтар бойы Диски көркем және ғылыми-танымдық мақалалардың, рецензиялардың және кітаптардың жемісті авторы болды. Оның алғашқы кітаптарының көптегені депрессия, садизм-мазохизм және ес-ақыл жоғалту сияқты тақырыптарды қамтиды. Кейде оны ұстазы Лессингпен салыстырды, себебі екеуі де ойлы әйелдердің мәселелерімен айналысты. Диски логикалық ойлау жүйелеріне, постмодернистік болсын болмасын, тұрақты сенімсіздік танытқандықтан постмодернист деп аталды.
Over the decades, Diski was a prolific writer of fiction and non fiction articles, reviews and books. Many of her early books tackle themes such as depression, sado masochism and madness. Compared at times with her mentor Lessing as both were concerned with the thinking woman, Diski was called a post postmodernist for her abiding distrust of logical systems of thought, whether postmodern or not.
Көркем әдебиет
Диски он бір роман жазды. Оның алғашқы романы "Табиғи ештеңе" мазохистік-садистік қарым-қатынас туралы болды. Оның 1995 жылы Англияда жарық көрген "Жоғалып бара жатқан ханшайым" атты жалғыз әңгімелер жинағы "құмарлық, жазушының өмірі, отбасылық өмірдің қиындықтары және әйелдік қағидалары" туралы деп сипатталды.
Diski wrote eleven novels. Her first novel Nothing Natural was about a sadomasochistic affair. Her only collection of short stories, The Vanishing Princess, published in England in 1995, was described as being about "pleasure, the writing life, the difficulties of family life, and the rules governing femininity."
Шығармашылық емес
The Sixties кітабында Диски жас кезінде өмірге қадам басып, алған тәжірибесін былай деп сипаттады: «Мен сол кезде Лондонда тұрдым, битниктерді өкіндіріп, киім-кешек сатып алдым, киноға барып, өмірден қол үздім, оқыдым, есірткі қолдандым, психиатриялық ауруханаларда жаттым, наразылық акцияларына қатыстым, жыныстық қатынаста болдым, сабақ бердім». Ол сонымен қатар онжылдықтың кең таралған сексизмін, еркін жыныстық қатынас культінде қалыптасқан институционалдық құбылыс ретінде сипаттап, «Жоқ дегенің жоқ дегеніңді білдіреді, мені төсегіме келген және жауабымды қабылдамайтын бірнеше ер адам зорлады» деді. Кітапта Диски жеке басына табыну культінің 1980-ші жылдардағы неолиберализмге, ашкөздікке және жеке мүддеге қалай ықпал еткені туралы мәселеге қайта-қайта оралады. Ол Чарльз Шаар Мюррейдің сөздерімен: «Хиппиден йоппиге дейінгі жол адамдар ойлағандай күрделі емес» деген қорытындыға келді. 1997 жылы жарық көрген «Антарктидаға конькимен сырғанау» атты естелік кітабы, көбінесе Антарктида мұзын көру сапары туралы болғанымен, Дискидің ерте өміріне де көп нәрсе айтады. Kirkus Reviews журналы «Антарктида – бұл мақсат емес, оның өміріндегі жағымсыз балалық шақтың көрінісі» деп жазады. Диски мұздың ақ түсін, депрессияға шалдыққан жастығындағы психиатриялық аурухананың ақ қабырғаларының қауіпсіздігімен салыстырады. Дискинің қайтыс болғаннан кейін жазылған некрологында Кейт Келлауэй «Антарктидаға коньки тебуді» оның ең керемет кітабы деп атады. Бұл кітапта оның қызы Хлоя Дискиді анасымен ондаған жылдан бері үзілген қарым-қатынасты қалпына келтіруге итермелейді. Сюжет мұздаған Оңтүстікке жасалған саяхат пен Дискидің катарсиске қарай ізденісі арасында күрт ауысады. Дискидің соңғы кітабы «In Gratitude» 2016 жылы қайтыс болғанға дейін жарық көрді. Онда ол өмірін «әдемі» тілмен суреттейді, өйткені өзіне агрессивті және операцияға келмейтін қатерлі ісіктен көз жұмақ болары белгілі еді. Ол әдеттегі «қатерлі ісік туралы сөздерден» бас тартады, керісінше Лессингпен өткізген уақытына оралып, Роберт Грейвс, Алан Силлито, Линдси Андерсон және Р. Д. Лэйнг сияқты басқа да белгілі әдеби тұлғалармен кездеседі. Kirkus журналының рецензенты кітапты «кейде өкінішпен, көбінесе ишарамен, бірақ қозғаушы және оқуға жеңіл» деп сипаттайды.
In The Sixties, Diski described her experience as a young woman starting out in life: "I lived in London during that period, regretting the Beats, buying clothes, going to movies, dropping out, reading, taking drugs, spending time in mental hospitals, demonstrating, having sex, teaching". She also described the decade's pervasive sexism, institutionalised in the countercultural cult of casual sex, asserting that "On the basis that no means no, I was raped several times by men who arrived in my bed and wouldn't take no for an answer". In the book, Diski returns repeatedly to the question of how far the cult of the self in the permissive society gave rise to 1980s neoliberalism, greed and self interest. She concludes that, in the words of Charles Shaar Murray, "The line from hippie to yuppie is not nearly as convoluted as people like to believe". Her 1997 memoir Skating to Antarctica, ostensibly about a journey to see the Antarctic ice, also tells much about Diski's early life. Kirkus Reviews comments that "Antarctica is not so much a destination as a symptom in this intense, disturbing memoir of a wickedly unpleasant childhood." Diski likens the bleak whiteness of the icescape to the safety of the unbroken whiteness of the psychiatric hospital of her depressed youth. In her obituary of Diski, Kate Kellaway calls Skating to Antarctica "the most remarkable of her books. It stars her daughter, Chloe, who steers Diski into finding out what became of her mother, with whom relations had been severed for decades. The narrative alternates startlingly between a trip to the frozen south and this search—Diski's reluctant advance towards catharsis." Diski's final, valedictory, book, In Gratitude, was published shortly before her death in 2016. In it, she "elegant[ly]" takes a tour of her life, knowing she was soon to die of an aggressive and inoperable cancer. She rejects the usual "cancer clichés", instead going back to her time with Lessing, meeting other famous literary figures including Robert Graves, Alan Sillitoe, Lindsay Anderson, and R. D. Laing. The Kirkus reviewer sums up the book as "Sometimes rueful, often oblique, but provocative and highly readable."
Жеке өмір
1976 жылы Роджер Маркске үйленді және олар бірлесіп Диски есімін таңдады. 1977 жылы олардың Хлоя деген қызы дүниеге келді. 1981 жылы жұбайлар ажырасты, ол ақын, аудармашы және Кембридж университетінің Куинс колледжінде ағылшын тілі бойынша оқу бағдарламасын басқарды. 2014 жылдың маусым айында Дискиге тағы үш жылға дейін өмір сүруге мүмкіндігі бар екені айтылды. Ол 2016 жылдың 28 сәуірінде қайтыс болды.
She married Roger Marks in 1976, and they jointly chose the name Diski. Their daughter Chloe was born in 1977. The couple separated in 1981 is a poet, translator and was director of studies in English at Queens' College, Cambridge. In June 2014, Diski was told that she had at best another three years to live. She died on 28 April 2016.