Геннадий Рождественский: кеңестік және ресейлік дирижер, пианист, композитор. Әкесі – Николай Аносов, анасы – Наталья Рождественская. Биографиясы мен мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеңес және Ресей дирижері Геннадий Николаевич Рождественский, CBE (Генна́дий Никола́евич Рожде́ственский; 4 мамыр 1931 – 16 маусым 2018) – кеңес және ресейлік дирижер, пианист, композитор және педагог болған.
Soviet and Russian conductor
Gennady Nikolayevich Rozhdestvensky, CBE (Генна́дий Никола́евич Рожде́ственский; 4 May 1931 – 16 June 2018) was a Soviet and Russian conductor, pianist, composer and pedagogue.
Өмірбаян
Геннадий Рождественский Мәскеуде дүниеге келді. Оның ата-анасы – көрнекті дирижер және педагог Николай Аносов пен сопрано Наталья Рождественская. Оның толық аты – Геннадий Николаевич Аносов, бірақ ол кәсіби мансабында туыстық жеңілшіліктерге ұшырамас үшін анасының қыздық атын еркек түрінде қабылдады. Оның кіші інісі, суретші П. Н. Аносов, әкесінің тегін сақтап қалды. Ол Мәскеу консерваториясында әкесінен дирижерлік өнерді, ал Лев Обориннен фортепианоны оқыды. 20 жасында Большой театрында Чайковскийдің «Щелкунчик» балетін дирижерлік еткенімен әйгілі болды. Ол совет композиторларының көптеген шығармаларын тұңғыш рет орындады, соның ішінде Эдисон Денисовтың «Le soleil des Incas» («Инкалардың Күні»; 1964) операсын, сондай-ақ Бенджамин Бриттеннің «Жазғы түнгі арман» операсының Ресейдегі тұңғыш көрсетілімін және Дмитрий Шостаковичтің «Төртінші симфониясының» 1962 жылғы Эдинбург фестиваліндегі батыстық тұңғыш көрсетілімін жасады. 2000 жылы ол Большой театрының бас көркемдік директоры болды, ал 2001 жылы Сергей Прокофьевтің «Қарлы ойнаушы» операсының түпнұсқа нұсқасының әлемдік тұңғыш көрсетілімін өткізді. Біраз уақыттан кейін ол әншілердің кетуіне, өндіріс мәселелеріне және Мәскеу баспасөздерінің жағымсыз жарияланымдарына байланысты отставкаға шықты. Рождественскийге арналған шығармалардың арасында София Губайдулинаның «Stimmen Verstummen» симфониясы және Альфред Шниткенің бірнеше шығармалары бар, мысалы, №1 симфония, №8 симфония және №9 симфония. Шнитке оның туралы былай деп жазды:
Gennady Rozhdestvensky was born in Moscow. His parents were the noted conductor and pedagogue Nikolai Anosov and soprano Natalya Rozhdestvenskaya. His given name was Gennady Nikolayevich Anosov, but he adopted his mother's maiden name in its masculine form for his professional career so as to avoid the appearance of nepotism. His younger brother, the painter P. N. Anosov, retained their father's name. He studied conducting with his father at the Moscow Conservatory and piano with Lev Oborin. Already known for having conducted Tchaikovsky's The Nutcracker ballet at the Bolshoi Theatre at the age of 20, he quickly established his reputation. He premiered many works by Soviet composers, including Edison Denisov's Le soleil des Incas ("The Sun of the Incas"; 1964), as well as giving the Russian premiere of Benjamin Britten's A Midsummer Night's Dream and the Western premiere of Dmitri Shostakovich's Fourth Symphony at the 1962 Edinburgh Festival. He became general artistic director of the Bolshoi Theatre in 2000, and in 2001 conducted the world premiere of the original version of Sergei Prokofiev's opera The Gambler. Not long afterwards he resigned, citing desertion by singers, production problems and hostile coverage by the Moscow press. Among the works dedicated to Rozhdestvensky are Sofia Gubaidulina's symphony Stimmen Verstummen and several of Alfred Schnittke's works, such as Symphony No. 1, Symphony No. 8, and Symphony No. 9. Schnittke wrote of him:
Бір кезде есептесем, Рождественскийге арналған қырыққа жуық шығарма жазылған екен – олар оның идеяларынан туған немесе оларды бірінші болып орындаған. Мен оған сенбедім, бірақ бұл рас. Мен тіпті, композитор ретіндегі барлық еңбегім оған байланысты болды дей аламын және біз көптеген әңгімелер жүргіздік. Мен көптеген шығармаларымның идеясы осы әңгімелерде туды. Бұл менің өмірімдегі ең бақытты жағдай деп санаймын.
I once calculated that there are now some forty compositions written for Rozhdestvensky—either derived from his ideas or else he was the first to conduct them. I could not believe it, but it really is so. I could even say that nearly all my own work as a composer depended on contact with him and on the many talks we had. It was in these talks that I conceived the idea for many of my compositions. I count that as one of the luckiest circumstances of my life.
Дирижерлік
Рождественский жан-жақты дирижер және икемді таяқ техникасы бар жоғары мәдениетті музыкант деп есептелді. Ол өзінің түсіндірулерін қалыптастырғанда, шығарманың құрылымдық шеңберлері мен эмоционалдық мазмұны туралы айқын түсінік берді, сонымен қатар логика, интуиция және спонтандықты үйлестіретін орындау стилін қолданды. Свиатослав Рихтер (фортепиано) және Мстислав Ростропович (виолончель) оның серіктестері болды. Рождественский "Запреттелген ноталар: Советтік Ресейдегі музыкалық өмірден көріністер" (ағылшын тілінде "Қызыл таяқ") деген деректі фильмде де көрсетілген. Бұл фильмде сталиндік кезеңде Совет Одағындағы музыканттардың бастан өткерген қиындықтары зерттеледі. Онда ол саяси ахуалды және оның өзінің, Шостакович, Прокофьев, Стравинский, Рихтер және басқа да әріптестерінің өміріне тигізген әсерін баяндайды. Совет композиторлар одағының хатшысы Тихон Хренниковтың рөлі кеңінен талқыланады. Сонымен қатар, деректі фильмде Рождественский дирижерлік өнер туралы ой бөліседі, шеберлік сабақтарының, Мәскеу консерваториясы мен Цюрихтің Tonhalle оркестрінің студенттерімен репетициялардың, сондай-ақ Рождественскийдің Шостаковичтің 7-ші симфониясын, Чайковскийдің "Ромео мен Джульеттасын" және Альфред Шниткенің "Өлі жандарын" дирижерлік еткен фрагменттері ұсынылған.
Rozhdestvensky was considered a versatile conductor and a highly cultured musician with a supple stick technique. In moulding his interpretations, he gave a clear idea of the structural outlines and emotional content of a piece, combined with a performing style which melded logic, intuition and spontaneity. Sviatoslav Richter (piano) and Mstislav Rostropovich (cello). Rozhdestvensky is featured in the documentary Notes interdites: scènes de la vie musicale en Russie Soviétique (English title: "The Red Baton"), which examines the hardships faced by musicians in the Soviet Union under Stalinism. In it, he describes the political situation and its impact on his life, as well as those of Shostakovich, Prokofiev, Stravinsky, Richter and other colleagues. The role of Tikhon Khrennikov, Secretary of the Union of Soviet Composers, is discussed extensively. As well, the documentary features Rozhdestvensky discussing the art of conducting, and includes footage of masterclasses, rehearsals with students from the Moscow Conservatory and Zürich's Tonhalle orchestra, as well as snippets of Rozhdestvensky conducting Shostakovich's 7th Symphony, Tchaikovsky's Romeo and Juliet, and Alfred Schnittke's Dead Souls.
Шостакович аудармашысы
2016 жылы Рождественский Дмитрий Шостаковичтің шығармаларын түсіндіруге қосқан үлесі үшін 7-ші Халықаралық Шостакович сыйлығымен марапатталды. 1964 жылы Эдинбургте ол 4-ші симфонияның Кеңес Одағының шегінен тыс алғашқы орындалуын жүргізді. 1983 жылғы 8-ші симфониясының жазбасы классикалық туынды саналады. Ол 1984 жылы жарық көрген Шостаковичтің жинақталған шығармаларының екінші томын редакциялады, оған 3-ші және 4-ші симфониялар енді.
In 2016, Rozhdestvensky was awarded the 7th International Shostakovich Prize for his contribution to the interpretation of the work of Dmitri Shostakovich. At Edinburgh in 1964, he conducted the first performance outside the Soviet Union of the 4th symphony. His 1983 recording of the 8th symphony is considered a classic. He edited the second volume of the collected works of Shostakovich published in 1984, including the Symphony No. 3 and Symphony No. 4.