Кирилл Кондрашин: Совет дирижерінің өмірі мен шығармашылығы
Kirill Kondrashin
Кирилл Кондрашин: кеңестік дирижер, өнер шебері (1972). Музыка отбасында туған, Мәскеу консерваториясында білім алған. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кирилл Петрович Кондрашин (6 наурыз 1914 [е.к. 21 ақпан 1914] – 7 наурыз 1981) – советтік және ресейлік дирижер. КСРО халық әртісі (1972).
Soviet conductor (1914–1981)
Kirill Petrovich Kondrashin (Lang ru; 6 March 1914 [O. S. 21 February 1914] – 7 March 1981) was a Soviet and Russian conductor. People's Artist of the USSR (1972).
Ерте өмір
Кондрашин Мәскеуде оркестр музыканттарының отбасында дүниеге келді. Репетицияларда көп уақыт өткізгеннен кейін, 14 жасында дирижер болуға бел буды. 1931-1936 жылдары Мәскеу консерваториясында дирижер Борис Хаикиннің басшылығымен оқыды. Кондрашин 1931 жылы Мәскеудегі Жастар театрында дирижерлік қызметін бастады, үш жылдан соң Станиславский және Немирович-Данченко атындағы Мәскеу академиялық музыка театрында жұмысын жалғастырды. 1938-1942 жылдары Ленинградтағы Кіші опера театрында, ал 1943 жылдан бастап Мәскеудегі Большой театрында дирижер болды. Оның Шостаковичтің №1 симфониясын орындауы композитордың назарын тартып, тығыз достыққа әкелді. 1947 жылы ол Сталин сыйлығымен марапатталды.
Kondrashin was born in Moscow to a family of orchestral musicians. Having spent many hours at rehearsals, he made a firm decision at the age of 14 to become a conductor. He studied at the Moscow Conservatory from 1931 to 1936 under the conductor Boris Khaikin. Kondrashin began conducting in the Young People's Theatre in Moscow in 1931, continuing in the Stanislavsky and Nemirovich Danchenko Moscow Academic Music Theatre three years later. He conducted at the Maly Opera Theatre in Leningrad from 1938 to 1942 and the Bolshoi Theatre in Moscow from 1943. His performance of Shostakovich's Symphony No.1 attracted the composer's attention and led to the formation of a firm friendship. In 1947, he was awarded the Stalin Prize.
Негізгі мансабы
1958 жылы өткен алғашқы Халықаралық Чайковский конкурсында Кондрашин американдық пианист Ван Клиберннің дирижері болды, ол бірінші жүлдені жеңіп алды. Конкурс аяқталғаннан кейін ол Клибернмен бірге Америка Құрама Штаттарына гастрольдік сапар жасады, бұл Солтүстік Америкаға барган алғашқы совет дирижері болды. Олар Рахманиновтың №3 фортепиано концерті мен Чайковскийдің №1 фортепиано концертін орындады және жазды, оларды конкурс барысында тартқан еді. Америкада миллиондаған жазба сатылды. Ал олардың RCA Victor үшін жазған Чайковский концерті бір миллион дана сатылған алғашқы классикалық LP болды. Кейін, 1972 жылы, Брамстың №2 фортепиано концерті Мәскеу филармониясымен Клиберн мен Кондрашинді Мәскеуде қайта біріктірді; RCA Victor 1994 жылы жазылған орындауды, сондай-ақ Рахманиновтың Паганини тақырыбындағы рапсодиясының студиялық жазбасын компакт-дискіде шығарды. Кондрашин 1960 жылдан 1975 жылға дейін Мәскеу филармониясының көркемдік жетекшісі болды. Осы кезеңде ол 1961 жылдың желтоқсан айында Шостаковичтің №4 симфониясының, ал келесі жылы №13 симфониясының премьерасын өткізді. Ол Ростропович, Ойстрах және Рихтер сияқты басқа да танымал орыс музыканттарымен бірге Еуропа мен Америкада бірнеше концерттер өткізді.
In the first International Tchaikovsky Competition in 1958, Kondrashin was the conductor for American pianist Van Cliburn, who won the first prize. Following the competition, he toured the United States with Cliburn, being the first Soviet conductor to visit America since the beginning of the Cold War. They performed and recorded the Rachmaninoff Piano Concerto No.3 and Tchaikovsky Piano Concerto No.1, which they had played in the competition. Millions of the recordings were sold in America. And their Tchaikovsky recording for RCA Victor was the first classical LP to sell one million copies. Later, in 1972, a concert performance of Brahms's Piano Concerto No. 2 reunited Cliburn and Kondrashin with the Moscow Philharmonic in Moscow; RCA Victor eventually released the recorded performance in 1994, along with a studio recording of Rachmaninoff's Rhapsody on a Theme of Paganini, on compact disc. Kondrashin was also the artistic director of the Moscow Philharmonic Orchestra from 1960 to 1975. During this period he conducted the premiere of Shostakovich's Symphony No.4 in December 1961 and No.13 the following year. He conducted several performances in Europe and America with other famous Russian musicians like Rostropovich, Oistrakh, and Richter.
Батыс Еуропаға жер аударылу
Кондрашин 1978 жылғы желтоқсанда Нидерландыда гастрольде болғанда Кеңес Одағынан қашып, саяси пана сұрады, соның салдарынан Кеңес үкіметі оның барлық бұрынғы жазбаларын тыйым салды. Ол 1978 жылы Амстердамның Концертгебау оркестрінің тұрақты қонақ дирижері болып тағайындалды және өмірінің соңына дейін осы қызметте қалды. Ол Вена филармониясымен қысқа, бірақ жемісті ынтымақтастық орнатты. Нидерландыда ол өзінің көмекшісі және аудармашысы, музыкатанушы Нольда Брекстраға (1944 жылы туған) үйленді. Олар 1975 жыл шамасында алғаш кездескенде Брекстра 30 жаста болды және орыс тілін білмеді. Екеуі де үйленген және бір-бірімен сөйлесетін ағылшын тілін жақсы білмеді. Дегенмен, олар ғашық болды, мүмкіндігі болғанда бірге болуға тырысып, хаттар алмасты. Брекстра орыс және ағылшын тілдерін ұқыптап оқуға кірісті және екеуін де тез меңгерді. 1971 жылы ол американдық коммунист белсендісі Анжела Дэвисті ашық қолдады.
Kondrashin defected from the Soviet Union in December 1978 while touring in the Netherlands and sought political asylum there, whereupon the Soviet regime immediately banned all his previous recordings. He took the post of Permanent Guest Conductor of Amsterdam's Concertgebouw Orchestra in 1978 and remained in that position until his death. He also established a brief but fruitful collaboration with the Vienna Philharmonic. In the Netherlands, he married his assistant and interpreter, musicologist Nolda Broekstra (born 1944). When they first met around 1975, Broekstra was 30 years old and spoke no Russian. Both were married and were not fluent in English, the language they spoke with each other. Yet they fell in love, tried to be together when they could, and exchanged letters. Broekstra diligently started studying Russian and English and quickly mastered both languages. In 1971, he publicly supported the American communist activist Angela Davis.