Сеуэллс-Пойнт: Американдық тарих беттерінен

Кіріспе

Вирджиния штатының Норфолк қаласындағы жер бедері, АҚШ.

Кейіннен, әртүрліше жазылу варианттары пайда болды, мысалы, Соуэллс Пойнт, Сиуэллс Пойнт және Сеуэллс Пойнт. Бүгінде қолданылатын жалпы жазу түрі - Сеуэллс Пойнт. Кейін, 1862 жылдың 10 мамырында Конфедерация күштері Норфолктан эвакуацияланғанда, батареялар тасталып қалды.

Хэмптон жолдарының шайқасы

Хэмптон-роудс шайқасы - 1862 жылдың 8-9 наурызында Хэмптон-роудс аймағындағы Сеуэллс-пойнт түбінде болған атақты шайқас. Одақтың теңіз күштерінің "Монитор" кемесі Конфедерация теңіз күштерінің "Виргиния" кемесімен кездесті. Нәтижесі шешілмеген бұл шайқас теңіз тарихында екі бумен жүретін, темір қапталған соғыс кемелері арасындағы алғашқы шайқас ретінде ерекше маңызға ие.

Авраам Линкольн және Сеуэллс-пойнттың бомбалануы

1862 жылдың 5 мамырында президент Линкольн, өзінің кабинет хатшылары Стэнтон мен Чейзбен бірге «Маями» пароходымен Хэмптон Роудсқа тоқтап қалған Жарым аралдық науқанына жеке басшылық ету үшін барды. Келесі күні Линкольн Джеймс өзеніндегі канонерлік операцияларды және блокадалық эскадрильяның Сеуэллс-Пойнтты бомбалауын басқарды. 1862 жылдың 8 мамырында «Монитор», «Дакота», «Наугатук», «Семинол» және «Сускеханна» президенттің бұйрығымен Вирджиния штатының Сеуэллс-Пойнт қаласында конфедераттардың батареяларын атқылады, деп хабарлады флаг-офицер Л.М. Голдсборо, «негізінен сол жерге әскерлерді түсіру мүмкіндігін анықтау мақсатында», Норфолкқа қарай жылжу үшін. Президент Линкольн конфедераттардың Норфолктан кетуі туралы естіген қауесеттер енді расталды; бір буксир қашып, эвакуация толыққанды жүріп жатқанын және CSS «Вирджиния» өзінің кішкентай канонерлік қайықтарымен Джеймс немесе Йорк өзенімен жол тартпақ екенін жеткізді. «Вирджиния» кемесі 7-сіндегідей шыққанда, Одақ флоты «Мониторды» артқа қарай тартып, күшті, бірақ қозғалтқышы нашар әскери кемені терең суға тартуды жоспарлады, оны жылдамдығы жоғары бу пароходтарымен соққылауға мүмкіндік беру үшін. Бомбалау Сеуэллс-Пойнттағы күштердің азайғанын көрсетті, бірақ олар әлі де айтарлықтай болды. «Вирджиния» кемесі шықты, бірақ соққылау үшін жеткіліксіз алысқа шықпады. Екі күннен кейін президент Линкольн, әлі де бас қолбасшы ретінде, флаг-офицер Голдсбороға: «Егер сіздер «Галена» және оған ілеспе екі канонерлік қайықсыз «Мерримакпен» (Линкольн мен Солтүстік штаттар кеменің бұрынғы атауын қолданды) сәтті күресе алатындарыңызға сенімді болсаңыз, онда «Галена» мен екі канонерлік қайықты бірден Джеймс өзенімен генерал Макклелланға көмектесу үшін жіберіңіз» деді. Президенттің теңіздегі күшті бөлуі екі жағалау батареясын үнсіз қылды және CSS «Джеймстаун» және CSS «Патрик Генри» канонерлік қайықтарын Джеймс өзенімен кері шегінуге мәжбүр етті. 1862 жылдың 9 мамырында президент Линкольн ұшқыштармен сөйлесіп, карталарды зерттегеннен кейін Сеуэллс-Пойнттан шығысқа қарай барлау жүргізіп, Уиллоуби-Пойнт маңындағы бекінісі жоқ қолайлы қону орнын тапты. Сол түні әскерлер көлікке мінді. Келесі күні олар президент таңдаған жерге қонды. Ол әлі де суда болып, өзінің «басқару кемесі» «Маямиден» «Мониторға» батареялар әлі де адамдармен толықтырылған-жоқ екенін анықтау үшін Сеуэллс-Пойнтты барлауға бұйрық берді. Жұмыстар тасталғанын көрген президент Линкольн генерал-майор Вульдің әскерлеріне Норфолкқа жол тартуға бұйрық берді, олар 10-шы күні түстен кейін келді. 1862 жылдың 10 мамырында Норфолк теңіз базасы конфедераттар Ричмондты қорғау үшін жарты аралға шегінген кезде өртке берілді. Одақ әскерлері Форт Монродан Хэмптон Роудсқа өтіп, Оушен-Вьюге қонды және Норфолкқа басып кірді. Аймақтың толығымен Одақтың бақылауына қайтаруымен Сеуэллс-Пойнттағы оқшауланған батареялар маңыздылығын жоғалтып, тасталды. XIX ғасырдың қалған бөлігінде бұл аймақ көбінесе дамытылмаған және сирек қоныстанған болды.

On May 5, 1862, President Lincoln, with his Cabinet Secretaries Stanton and Chase on board, proceeded to Hampton Roads on steamer Miami to personally direct the stalled Peninsular Campaign. The following day, Lincoln directed gunboat operations in the James River and the bombardment of Sewells Point by the blockading squadron in the five days he acted as Commander in Chief in the field. On May 8, 1862, Monitor, Dacotah, Naugatuck, Seminole, and Susquehanna by direction of the President " shelled Confederate batteries at Sewells Point, Virginia, as Flag Officer L. M. Goldsborough reported, "mainly with the view of ascertaining the practicability of landing a body of troops thereabouts" to move on Norfolk. Whatever rumors President Lincoln had received about Confederates abandoning Norfolk were now confirmed; a tug deserted and brought news that the evacuation was well underway and that CSS Virginia, with her accompanying small gunboats, planned to proceed up the James River or York River. It was planned that when the Virginia came out, as she had on the 7th, the Union fleet would retire with the Monitor in the rear hoping to draw the powerful but under engined warship into deep water where she might be rammed by high speed steamers. The bombardment uncovered reduced but still considerable strength at Sewells Point. The Virginia came out but not far enough to be rammed. Two days later, President Lincoln, still acting as Commander in Chief, directed Flag Officer Goldsborough: "If you have tolerable confidence that you can successfully contend with the Merrimac [Lincoln and the North used the ships' former name] without the help of the Galena and two accompanying gunboats, send the Galena and two gunboats up the James River at once to support General McClellan." This division power afloat by the President silenced two shore batteries and forced gunboats CSS Jamestown and CSS Patrick Henry to return up the James River. On May 9, 1862, President Lincoln himself, after talking to pilots and studying charts, reconnoitered to the eastward of Sewells Point and found a suitably unfortified landing site near Willoughby Point. The troops embarked in transports that night. The next morning they landed near the site selected by the President. The latter, still afloat, from his "command ship" Miami ordered the Monitor to reconnoiter Sewells Point to learn if the batteries were still manned. When he found the works abandoned, President Lincoln ordered Major General Wool's troops to march on Norfolk, where they arrived late on the afternoon of the 10th. On May 10, 1862, Norfolk Navy Yard was set afire before being evacuated by Confederate forces in a general withdrawal up the peninsula to defend Richmond. Union troops crossed Hampton Roads from Fort Monroe, landed at Ocean View, and captured Norfolk. With the entire area back under Union control, the isolated batteries at Sewells Point lost their importance and were abandoned. For the remainder of the 19th century, the area was largely undeveloped and sparsely populated.

Сеуэллс Пойнт 20-шы ғасырда

ХХ ғасырдың басында Сеуэллс Пойнтте болған екі оқиға АҚШ тарихындағы оның рөліне ұзақ мерзімді әсер етті. Олардың әрқайсысы әлемдегі ең ірі теңіз базасының құрылуына негіз салды. Біріншісі – дамып келе жатқан теміржол және өнеркәсіптік қуаттар арасындағы бәсекелестік болды. Екіншісі азаматтық тойлаумен басталды. Бұл Виргиния темір жолының салынуы және Джеймстаун көрмесі еді.

Виргиния теміржолының құрылысы

1890 жылдардың ортасында бұрын Чесапик және Огайо теміржолын (C&O) салумен айналысқан инженер Уильям Н. Пейдж армандады. Ол Батыс Вирджинияның оңтүстігіндегі Нью-Ривер аңғары мен төменгі Гайандотт өзені арасында орналасқан, бай битумды көмірге толы, әлі игерілмеген кен орындарын білді. Бұл аймаққа C&O және оның басты бәсекелесі Норфолк және Батыс теміржолы (N&W) әлі жеткен жоқ. Айналасындағы жерлерді дамытумен және теміржол арқылы Хэмптон Роудсқа көмір тасымалдаумен айналысқан ірі теміржолдар кезінде ол жоспар құрды. Пейдж игерілмеген көмір кендерін пайдалану үшін бірнеше досын инвестор ретінде шақырып, жерді сатып алуға көмектесуді ұсынды. 1898 жылы ол кішкентай орман шаруашылығы теміржолын сатып алып, оны штат ішінде (тек Батыс Вирджинияда) жүретін Глубоководная теміржолы ретінде кеңейтті және жаңартты. Жаңа, қысқа желілік теміржол Дипвотердегі Канава өзені және Матоакадағы N&W бойындағы C&O-ның қолданыстағы желілерімен байланысуды жоспарлады. Пейдж өзінің Deepwater теміржолын дамыта келе, ірі теміржолдардың біреуімен байланыс орнату және тиімді тарифтерді бөлісу туралы келіссөздер жүргізуде қиындыққа тап болды. Кейіннен C&O және N&W басшыларының бұл аумақты болашақ даму үшін өздеріне тиесілі деп санағаны белгілі болды. Олар Пейдж пен оның жаңадан құрылған Deepwater теміржолымен келіссөздер жүргізуден жасырын түрде бас тартты. Пейдж күткендей, бас тартқан жоқ. Оның орнына, ол екі ірі теміржолдың наразылығына қарамастан, Deepwater теміржолын салуды табандылықпен жалғастырды. Олар Пейджтің инвесторларының бірі, осы кәсіпкерліктегі үнсіз серіктес Генри Хатлстон Роджерс екенін білмеді – ол Standard Oil Trust компаниясының негізгі тұлғаларының бірі ретінде алғашқы байлығын жинаған миллионер. Роджерс үлкен теміржолдардың инвестициясын тоқтатуға жол бермейтін еді. Оның орнына, ол Пейджбен бірге таулардан шығып, Вирджиния арқылы Хэмптон Роудсқа дейінгі өздерінің маршрутын құпия жоспарлап, қамтамасыз етуге кірісті! Вирджиниядағы бөлігі үшін жеке компания, Tidewater теміржолы құрылды. Жоспарлау және жерді сатып алу жұмыстары көбінесе құпия түрде жүргізілді. Ақпан айының жексенбісі күні 35 геодезисттің тобы балықшылар болып киініп, Вирджиния штатының Глен-Лин қаласында Нью-Ривердің өткелін, сондай-ақ Батыс Вирджиниядан Вирджиния штатының Нароуз арқылы өтетін желінің іргелес бөлігін картаға түсірді. Жаңа желі Роанок өзенінің аңғарымен Блю Ридж таулары арқылы өтіп, содан кейін Хэмптон Роудс аймағына тікелей шығысқа қарай бағытталды. Жол бойындағы әртүрлі қауымдармен тыныш келісімдер жасалды. Олардың ішінде Норфолк, құрылған Норфолк және Батыс теміржолының үйі және Ламбертс-Пойнттағы көмір айлағы болды. Жаңа көмір айлағын салу үшін жеткілікті жері бар Хэмптон Роудс жағалауына қол жеткізу бүкіл жоба үшін маңызды болды. Дамытылмаған жер Сеуэллс Пойнт қаласында орналасқан, онда Пейдж пен Роджерс Хэмптон Роудста 1000 фут (305 м) және оған іргелес жерді сатып алды. Жаңа теміржолдың құрылысын жеңілдету үшін Норфолк қаладан Сеуэллс Пойнтке дейін толыққанды кеңейтілген құрылыс жолын ұсынды. Олардың жері мен маршруты қамтамасыз етілгеннен кейін, 1905 жылы Пейдж (Роджерстің жеке басы әлі де ашылмаған) жаңа теміржолдың қалған бөлігін салуды бастады. Ірі теміржолдар не болып жатқанын түсінген кезде олардың жаңа бәсекелесін тоқтату мүмкін болмады. Роджерстің жеке басы мен қолдауы бір жылдан астам уақыттан кейін ашылды. 1907 жылдың басында әлі де салынып жатқан Deepwater және Tidewater теміржолдары біріктіріліп, Вирджиния теміржолы (VGN) құрылды. Сол уақытта Вирджиния теміржолының Норфолк бөлігі салынып бітті. Бұл 1907 жылдың көктемінде ашылған Севеллс-Пойнттегі VGN көмір айлағының солтүстігіндегі жерде өткен Джеймстаун көрмесіне қызмет етуге уақытында дәлелденді. Роджерстің жеке қаражатымен жұмыс істеген жаңа Вирджиния теміржолы 25 жыл бұрын ірі теміржолдар салынған кезде қол жетімді болмаған құрылыс техникасын қолдану арқылы ең жоғары стандарттарға сәйкес салынды. Бұл - сол кездегі инженерлік керемет. 1909 жылғы 29 қаңтарда VGN-дегі соңғы бұрыш қағылды. Сәуір айында Роджерс өзінің жаңа "Таулардан теңізге" теміржолының аяқталуын мерекелеу үшін Норфолкте тойланды. Ол теміржолдың 2,5 миллион долларлық жаңа көмір айлағын аралады. Севеллс Пойнт және Марк Твен Норфолктегі әсем банкетте сөз сөйледі. Вирджиния теміржолы және оның Севеллс-Пойнттағы терминалы 20 ғасырдағы АҚШ теңіз тарихында маңызды рөл атқарды. Бұрынғы Экспозиция алаңына (ол 1917 жылдан бастап Әскери-теңіз күштерінің маңызды нысаны болды)...

In the mid 1890s, William N. Page, a civil engineer who had previously worked building the Chesapeake and Ohio Railway (C&O) had a dream. He knew of rich untapped bituminous coal fields lying between the New River Valley and the lower Guyandotte River in southern West Virginia in an area not yet reached by the C&O and its major competitor, the Norfolk and Western Railway (N&W). While the bigger railroads which were busy developing nearby areas and shipping coal via rail to Hampton Roads, he formed a plan. To take advantage of the undeveloped coal lands, Page enlisted several friends as investors to help purchase the land. In 1898, he acquired a small logging railroad, and converted and expanded it to become the intrastate (within West Virginia only) Deepwater Railway. The new short line railroad planned to connect with the existing lines of the C&O along the Kanawha River at Deepwater and the N&W at Matoaka. As Page developed his Deepwater Railway, he ran into a wall in negotiating to make connections and share favorable rates with either of the larger railroads. It was later revealed that the leaders of both the C&O and the N&W considered the territory to be potentially theirs for future growth. They secretly agreed to refuse to negotiate with Page and his upstart Deepwater Railway. Page didn't give up as apparently was anticipated. Instead, he stubbornly continued building his Deepwater Railroad, to the increasing puzzlement of the two big railroads. They were unaware that one of Page's investors, who were silent partners in the venture, was financier and industrialist Henry Huttleston Rogers, a millionaire who had made his initial fortune as one of the key men with the Standard Oil Trust. Rogers wasn't about to have the investment foiled by the big railroads. Instead, he and Page set about secretly planning and securing their own route out of the mountains, all the way east across Virginia to Hampton Roads! A separate company, the Tidewater Railway, was formed in Virginia for the portion to be in that state. Both planning and land acquisition were done largely in secret. One group of 35 surveyors posing as fishermen (on a Sunday in February) mapped out a crossing of the New River at Glen Lyn, Virginia, as well as the adjacent portion of the line from West Virginia through Narrows, Virginia. The new line essentially followed the valley of the Roanoke River through the Blue Ridge Mountains, and then was to run almost due east to the Hampton Roads area. Deals were quietly struck with the various communities all along the way. Among these was Norfolk, the home turf for the established Norfolk & Western Railway and its coal pier at Lambert's Point. Access to Hampton Roads frontage with enough adjoining land to build a new coal pier was crucial to the whole scheme. Undeveloped land was located at Sewells Point where the Page Rogers interests purchased 1000 feet (305 m) of frontage on Hampton Roads, and adjoining land. To facilitate building of the new railroad, Norfolk provided a right of way extending virtually completely around the city to reach Sewells Point. With their land and route secured, in 1905, Page (with Rogers' identity still not revealed) began building the rest of the new railroad. By the time the larger railroads finally realized what was happening, their new competitor could not be successfully blocked. Rogers' identity and backing were finally disclosed more than a year later. Early in 1907, the Deepwater and Tidewater Railways, still under construction, were combined to become the Virginian Railway (VGN). About the same time, the Norfolk portion of the new Virginian Railway tracks had been completed. This proved just in time to serve the Jamestown Exposition, which was held on land just north of the VGN coal pier site at Sewells Point, which opened in the spring of 1907. By using construction techniques not available when the larger railroads had been built about 25 years earlier, and paying for work with Rogers' own personal fortune, the new Virginian Railway was built to the highest standards. An engineering marvel of the day, the final spike in the VGN was driven on January 29, 1909. In April 1909, Rogers was feted at Norfolk in celebration of the completion his new "Mountains to the Sea" railroad. He toured the railway's new $2.5 million coal pier at Sewells Point and Mark Twain spoke at a grand Norfolk banquet. The Virginian Railway and its terminal location at Sewells Point played an important role in 20th century US naval history. Located immediately adjacent to the former Exposition grounds (which became an important Navy facility beginning in 1917) the VGN transported the high quality smokeless bituminous coal favored by the US Navy for its ships. When the VGN was merged with the Norfolk & Western in 1959, civilian coal loading was shifted to Lambert's Point, and the Navy purchased the site a few years later. The former VGN Sewells Point site is now part of the United States' Naval Station Norfolk.

1907 жылғы Джеймстаундағы көрме

Джеймстаун көрмесі – 20 ғасырдың басында АҚШ-та кеңінен танымал болған көптеген дүниежүзілік жәрмеңкелер мен көрмелердің бірі. Ол 1907 жылғы 26 сәуірден 1 желтоқсанға дейін Севеллс-Пойнт қаласында 1607 жылы Джеймстаун қонысының құрылғанының 300 жылдығын атап өту үшін өткізілді. 20 ғасырдың басында, 300 жылдық мерейтой жақындаған кезде, Норфолк қаласының басшылары сол жерде мерекелік шара өткізу үшін науқан бастады. Вирджинияның көнеліктерін сақтау қауымдастығы 1900 жылы Жаңа әлемдегі алғашқы тұрақты ағылшын колониясының құрылғанының 300 жылдығына арналған мерекелік шараны ұйымдастыруды бастады. Ешкім Джеймстаун аралындағы оқшауланған және ұзақ уақыт бойы тасталып кеткен бастапқы орнының шара өткізуге қолайлы емес деп ойламады. Джеймстаунда көпшілікке арналған жайлар болмады, ал Джеймстаун қонысы орналасқан бекініс Джеймс өзенімен көп бұрын жұтылып кеткен деп саналды. Алайда, штаттың көптеген аймақтарында Ричмонд, штаттың астанасы, мерекелік шара өткізілетін орын болады деген болжам болды. Хэмптон Роудстың қызығушылығын 1901 жылғы 4 ақпанда Джеймс М. Томсонның «Норфолк Диспетчер» газетінде жарияланған редакциондық мақала оятты: «Норфолк, сөзсіз, осы мерекелік шараны өткізуге лайықты орын. Норфолк бүгінде Вирджинияның ең көп халқы тұратын бөлігінің орталығы болып табылады, және тарихи, бизнес және сезімтал себептердің бәрі Ричмондта емес, осы жерде мерекелік шара өткізілуіне қолдау білдіре алады». «Диспетчер» Норфолктің көрменің орны ретінде белсенді жақтаушысы болды және келесі редакциондық мақалаларында «Ричмондтың Джеймс өзеніндегі орналасқандығынан басқа мерекеге ешқандай құқығы жоқ» деп атап өтті. 1901 жылғы қыркүйекте Норфолк қалалық кеңесі жобаға қолдау көрсетті, ал желтоқсан айында Хэмптон Роудстың 100 көрнекті тұрғыны Норфолктің орын ретінде таңдалуын талап ету үшін Ричмондқа сапар жасады. 1902 жылы «Джеймстаун көрмесі» компаниясы құрылды. Вирджинияның бұрынғы губернаторы Фитцху Ли, генерал Роберт Лидің немере інісі, оның президенті болып тағайындалды. Халықаралық көрмені Севеллс-Пойнттағы бір шақырымдық учаскеде орналастыру туралы шешім қабылданды. Бұл орын саяси тұрғыдан дұрыс болды, өйткені ол Норфолк, Портсмут, Ньюпорт Ньюс және Хэмптон қалаларынан шамамен бірдей қашықтықта орналасқан. Севеллс-Пойнт ауылы да олардың ешқайсысына жақын емес еді. Құрлықпен жету қиын болса да, су арқылы жету әлдеқайда ыңғайлы болды, бұл ақырында артықшылыққа айналды. «Джеймстаун көрмесі» логистикалық қиындықтарға толы болды. Көрме орнына жолдар салу қажет болды. Көрме ғимараттарына жабдықтар жеткізу үшін пирстер салу қажет болды. Көрмеге келген 3 миллионға жуық адамды қабылдау үшін қонақүйлер салу қажет болды. Жаман ауа райы барлық жұмысты баяулатты. Тағы бір үлкен сәтсіздік – Фитцху Лидің қайтысы болды. Ол Жаңа Англияда мерекелік шараға сауданы жандандыру үшін сапар жасағанда қайтыс болды. Оның орнына Генри Сент-Джордж Такер, Вирджинияның бұрынғы конгрессмені тағайындалды. Норфолк кәсіпкері Дэвид Лоуэнберг операцияның басым бөлігін бас директор ретінде басқарды. Ашылу күні де қиындықтарсыз болған жоқ. Электр шамдарының тек бестен бірі ғана қосылды, ал «Соғыс жолы» демалыс аймағы әлі дайын емес еді. Үкіметтік пирстердің құрылысы көрменің орталық бөлігіндегі жердің көп бөлігін лайға айналдырды. Бірақ уақыт өте келе жағдай жақсарып, шара тамаша болды. Ұйымдастырушылар әр штаттан өз тарихы мен өнеркәсібін көрсету үшін үйлерді салуды сұрады. Барлық штаттардың қатысуына қызығушылықтың немесе қаржының жетіспеуі кедергі келтірді, бірақ 21 штат үйлерді қаржыландырды, олар өз аттарымен аталады: Пенсильвания үйі, Вирджиния үйі, Нью-Гэмпшир үйі, Солтүстік Каролина үйі және т.б. Көрме кезінде әр штатты жеке-жеке құрметтеу үшін арнайы күндер белгіленді. Әдетте, штаттың губернаторы штаттың үйіне келген қонақтарды қарсы алуға шығатын. Штат үйлерінің он үшін Норфолк әскери-теңіз базасының Диллингэм бульвары бойындағы «Адмиралдар қатары» деп аталатын жерде әлі де көруге болады. Олардың көпшілігі қазір әскери-теңіз күштерінің жоғары лауазымды офицерлерінің резиденциялары болып табылады. АҚШ президенті Теодор Рузвельт құрметті қонақ ретінде қатысты. Марк Твен және Генри Х. Роджерс «Канауа» яхтасында да келді. Твеннің әзіл-қалжыңға толы сөзі, ішінара, Норфолк теңіз кемесінің бұрынғы командирі, контр-адмирал Пурнелл Ф. Харрингтонды таныстыруға арналған еді. Твен: «Адмирал Харрингтонды қарсы алу кезінде мен оған мақтау айтпаймын. Мақтау адамды ұялтады. Не айтарыңды білмейсің. Ол сізді сөзбен шабыттандырмайды. Сіз мақтауға жауап ретінде ештеңе де айта алмайсыз. Мен өзім де көп рет мақтауға ие болдым, және олар мені әрқашан ұялтып жіберді. Мен олар жеткілікті айтпағанын сезінемін». Көрме қаржылық тұрғыдан сәтсіз болғанымен, ол Америка үшін, сондай-ақ Норфолк пен Хэмптон Роудс үшін маңызды рөл атқарды. Көрменің ең әсерлі көрсетілімі құрлықта емес, суда болды. Адмирал Робли Эванс басқаратын екі эскадрильяның кемелері Севеллс-Пойнттан үнемі көрінетін. Көрмеге он алты линкор, бес крейсер және алты эсминец кірді. Көрме аяқталғаннан кейін флот Хэмптон Роудста қалды және президент Рузвельттің «Ақ флот» атанды, ол елдің әскери күшін көрсету үшін бүкіл әлемді аралады. Көрмеге дерлік барлық көрнекті конгрессмендер мен сенаторлар қатысты, ал Норфолк әскери-теңізшілері көрме орнында теңіз базасын құруды ұсынды. Алайда, идеяның іске асуына шамамен 10 жыл уақыт өтті, бірінші дүниежүзілік соғыс осы идеяға серпін берді. 1917 жылғы 28 маусымда президент Вудро Вильсон база үшін жер сатып алуға және қоймалар мен пирстерді салуға 2,8 миллион доллар бөлді. Алғашқы сатып алынған жердің 367 гектары бұрынғы Джеймстаун көрмесінің орны болды. Әскери мүлік кейіннен айтарлықтай кеңейтілді. 1960 және 1970 жылдары Вирджиния теміржолының көмір пирстері, жер және Норфолк және Батыс теміржолына тиесілі жанындағы көмір сақтау орны қосылды.

The Jamestown Exposition was one of the many world's fairs and expositions that were popular in the United States early part of the 20th century. It was held from April 26 to December 1, 1907, at Sewells Point to commemorate the 300th anniversary of the founding of the Jamestown Settlement in 1607. Early in the 20th century, as the tercentennial neared, leaders in Norfolk began a campaign to have a celebration held there. The Association for the Preservation of Virginia Antiquities had gotten the ball rolling in 1900 by calling for a celebration honoring the establishment of the first permanent English colony in the New World at Jamestown, to be held on the 300th anniversary. No one thought that the actual isolated and long abandoned original site at Jamestown Island would be suitable. Jamestown had no facilities for large crowds, and the fort housing the Jamestown Settlement was believed to have been long ago swallowed by the James River. However, there was an assumption in many parts of the state that Richmond, the state capital, would be chosen as the site of the celebration. Hampton Roads' interest was awakened by an editorial in James M. Thomson's Norfolk Dispatch, on February 4, 1901, proclaiming: "Norfolk is undoubtedly the proper place for the holding of this celebration. Norfolk is today the center of the most populous portion of Virginia, and every historical, business and sentimental reason can be adduced in favor of the celebration taking place here rather than in Richmond." The Dispatch was an unrelenting champion of Norfolk as the site for the exposition, noting in subsequent editorials that "Richmond has absolutely no claim to the celebration except her location on the James River." By September 1901, the Norfolk City Council had given support to the project and in December, 100 prominent residents of Hampton Roads journeyed to Richmond to urge Norfolk as the site. In 1902, the Jamestown Exposition Co. was incorporated. Former Virginia Governor Fitzhugh Lee, nephew of General Robert E. Lee, was named its president. The decision was made to locate the international exposition on a mile long frontage at Sewells Point. The location was politically correct, as it was almost an equal distance from the cities of Norfolk, Portsmouth, Newport News and Hampton. Rural Sewells Point was also not conveniently located near any one of them. While hard to reach by land, it was more favorably accessible by water, which ultimately proved an asset. The Jamestown Exposition proved to be a logistical nightmare. Roads had to be built to the site. Piers had to be constructed for moving supplies to exposition buildings. Hotels had to be raised to handle the exposition visitors, almost 3 million by the November closing. Bad weather slowed everything. Another major setback was the death of Fitzhugh Lee. He died while in New England drumming up trade for the celebration. Henry St. George Tucker, another former Virginia Congressman, succeeded him. Norfolk businessman David Lowenberg ran most of the operation as director general. Opening day had its share of headaches. Only a fifth of the electric lights could be turned on, and the Warpath recreation area was far from ready. Construction of the government pier left much of the ground in the center of the exposition muddy soup. But in time, things improved and the event became spectacular. Planners asked each state of the union to contribute a house to celebrate its history and industry. Lack of interest or funds prevented participation by all, but 21 states funded houses, which bore their names: Pennsylvania House, Virginia House, New Hampshire House, North Carolina House, etc. During the exposition, days were set aside to honor the states individually. The governor of the state usually appeared to greet visitors to the state's house. Thirteen of the state houses can still be seen on Dillingham Boulevard at the Naval Station Norfolk, on what has been called "Admiral's Row." Many of them are now residences of high ranking Navy officers. US President Theodore Roosevelt was an honored guest. Mark Twain and Henry H. Rogers also paid a visit, in the latter's yacht "Kanawha". Twain's humorous talk was partly an introduction of Rear Admiral Purnell F. Harrington, former Commandant of the Norfolk Navy Yard. Said Twain, "In my remarks of welcome of Admiral Harrington, I am not going to give him compliments. Compliments always embarrass a man. You do not know what to say. It does not inspire you with words. There is nothing you can say in answer to a compliment. I have been complimented myself a great many times, and they always embarrass me. I always feel they have not said enough." Although the exposition was a financial failure, it served an American purpose and one for Norfolk and Hampton Roads. Perhaps the exposition's most impressive display was on water rather than land. Ships of two squadrons commanded by Admiral Robley Evans formed a continuing presence off Sewells Point. The assembly included sixteen battleships, five cruisers, and six destroyers. The fleet remained in Hampton Roads after the exposition closed and became President Roosevelt's Great White Fleet, which toured the globe as evidence of the nation's military might. Nearly every Congressman and Senator of prominence had attended the exposition, and Admirals in Norfolk urged the creation of a Naval Base at the exposition site. However, nearly 10 years would elapse before the idea, given impetus by World War I, would become a reality. On June 28, 1917, President Woodrow Wilson set aside $2.8 million for land purchase and the erection of storehouses and piers for the base. Of the originally acquired, 367 had been the old Jamestown Exposition grounds. The military property was later expanded considerably. The former Virginian Railway coal piers, land, and an adjacent coal storage facility owned by Norfolk & Western Railway were added in the 1960s and 1970s.

XXI ғасырдағы Сеуэллс Пойнты

Қазіргі уақытта Норфолк әскери-теңіз станциясы Сеуэллс-Пойнтта орналасқан. Бұл база шамамен және әлемдегі ең ірі әскери-теңіз базасы болып табылады. Мұнда 5-ші әскери-теңіз округінің, Атлантика флотының, 2-ші флоттың, НАТО-ның Норфолк бірлескен күш командалығының және НАТО-ның одақтас командалық трансформациясының штаб-пәтері орналасқан. Әскери-теңіз кешеніне Норфолк әскери-теңіз станциясы, Норфолк NAS, сондай-ақ Хэмптон Роудс аймағындағы басқа да әскери-теңіз нысандары кіреді. Мұндағы 78 кеме мен 133 ұшақ теңізде болмағанда, олар 14 тұғырдың біріне қасында тоқтатылады немесе 15 ұшақ ангарының бірінде жөндеу, қайта жабдықтау, оқу және кеме немесе эскадрилья экипажына отбасыларымен бірге болу мүмкіндігі үшін орналасады. Базада әуе кемелері, крейсерлер, эсминецтер, ірі десанттық кемелер, суасты кемелері және түрлі жабдықтау және логистикалық кемелер орналасқан. Порт қызметі жыл сайын 3100-ден астам кемелердің қозғалысын бақылайды. Порт құрылыстары жағалау бойында 6 шақырымнан астамға созылып, 11 шақырымға жуық тұғыр мен пирс кеңістігін қамтиды.