Кіріспе
1941 жылы Перл-Харборда батып кеткен АҚШ-тың мина салушы кемесі USS Oglala (ID 1255/CM 4/ARG 1) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің мина салушы кемесі. Massachusetts деп ат қойылған, ол бір айдан кейін Shawmut деп қайта аталды, ал 1928 жылы Оңтүстік Дакота штатының Блэк-Хиллс аймағында тұратын Лакота тайпасының Оглала кіші тайпасының құрметіне аталды. Массачусетс 1907 жылы Филадельфиядағы Уильям Крамп және ұлдары компаниясымен Жаңа Англия навигациялық компаниясы үшін жылдам жүк кемесі ретінде салынған. 1911 жылы кеме Мэн параход компаниясына сатылып, жолаушылар тасымалына бейімделді. Келесі жылы Массачусетс Шығыс параход корпорациясына сатылды. Содан кейін кеме Бостон мен Нью-Йорк арасындағы Кеп-Код каналы және Лонг-Айленд бұғазы арқылы түнгі жолаушылар тасымалын жүзеге асырды. АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін, Массачусетс және оның серік кемесі, Солтүстік теңіздегі мина тоғанын салу үшін сатып алынған сегіз азаматтық бу кемесінің қатарына кірді.
USS Oglala (ID 1255/CM 4/ARG 1) was a minelayer in the United States Navy. Commissioned as Massachusetts, she was renamed Shawmut a month later, and in 1928, was renamed after the Oglala, a sub tribe of the Lakota, residing in the Black Hills of South Dakota. Massachusetts was built as a fast cargo vessel for the New England Navigation Company by William Cramp & Sons of Philadelphia in 1907. In 1911 the ship was sold to the Maine Steamship Company and converted to passenger service. The next year Massachusetts was sold to the Eastern Steamship Corporation. The ship then operated in overnight coastal passenger steamer service through the Cape Cod Canal and Long Island Sound between Boston and New York City. After the US entered World War I, Massachusetts and her sister ship , were among eight civilian steamships purchased to lay the North Sea Mine Barrage.
Құрылыс
Нью-Хейвен темір жолының мүддесімен басқарылатын Нью-Англия навигациялық компаниясы үшін үш жаңа кеме Метрополитен Линиясы кемелерімен және Гарвардпен бәсекелесу үшін сыртқы, теңізден өту жолын пайдалануға, бірақ шумақтар арқылы ішкі жолды да пайдалануға қабілетті етіп жобаланды. Бұл үш кеме Нью-Йорктегі Quintard Iron Works компаниясымен жасалды, теңізде жұмыс істеуге арналған берік конструкциямен және жағалауда жұмыс істеуге қажетті сипаттамалармен. Негізгі палуба, механизмдерді қоспағанда, 1500 тонна жүк тасымалдауға арналды. Екінші палубада офицерлердің пәтерлері және бірнеше жолаушылар каюталары болды, ал жоғарғы палубада тағы да офицерлердің пәтерлері орналасқан. «Массачусетс» және «Банкер-Хилл» екі пернелі двигательдермен жабдықталған, ал кейіннен «Олд-Колони» Парсонс турбиналарымен үш пернелі двигательдермен жасалды. «Массачусетс» 1907 жылы Уильям Крамп және Ұлдары кеме және двигатель құрастыру компаниясында (Филадельфия, Пенсильвания) 342 нөмірімен, АҚШ тіркеу нөмірі 204012 және KWBM сигналымен Нью-Англия навигациялық компаниясы үшін салынды. Кеме 1907 жылдың 29 қаңтарында суға жіберілді. Орнатылған двигательдер екі төрт цилиндрлі, үш кеңейімді двигательдерден тұрды, олар сегіз бір жақты қазандықтан бумен жабдықталды. Кеме екі пернелі болды, ал келісімшарт двигательдердің 7000 ат күшіне жететінін талап етті. 1907 жылдың 4 маусымында Нью-Йорк пен Фолл-Ривер арасындағы сынақ жүрісінде 720 тонна жүкпен талаптар асып түсілді, сапар 7 сағат 48 минутқа созылды, орташа жылдамдық болды. 1911 жылғы модернизация кезінде тіркелген тоннаж өзгерді және кеме тереңдігі 9,63 метрден 9,20 метрге дейін төмендетілді. Кеме экипажының тіркелген саны 60-тан 107-ге дейін артты.
Коммерциялық қызмет
Бауырлары Бункер Хилл және Массачусетс Нью-Йорк, Бостон және Мэн штатының Портленд қалалары арасында Кейп-Код каналы мен Лонг-Айленд бұғазы арқылы түнгі жүк тасымалын жүзеге асырды. 1911 жылы «Массачусетс» және «Бункер Хилл» кемелері жолаушылар тасымалына және 1912 жылы көмірден майға ауысу үшін Cramp & Sons кеме жасау орнына қайта оралды. Содан кейін кеме Шығыс Бу Кемесі Корпорациясына сатылды. 1914 жылы қаржылық қиындықтар Шығыс Бу Кемесі Корпорациясын таратуға мәжбүр етті, ал үш жылдан кейін ол Шығыс Бу Кемесі Желісі ретінде қайта құрылды.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
1917 жылдың сәуір айында одақтастар Атлантика мұхитындағы кемелеріне неміс U-боттарының шабуылдарына қарсы тұру мақсатында Солтүстік теңізге миналар орнату жоспарын жасады. «Солтүстік теңіз миналар тоғасы» немесе «Солтүстік тоғасы» деп белгілі болған бұл миналар Шотландия мен Норвегия арасына орналастырылып, неміс суасты кемелерінің Солтүстік теңізден Атлантикаға өтуін шектеуге мүмкіндік береді деп есептелді. Бұл жоспарға «Массачусетс» кемесі де кірген, жаңа буын мина тасушы кемелерді құру көзделді. 1917 жылдың 2 қарашасында АҚШ Әскери-теңіз күштері «Массачусетс» және «Банкер Хилл» кемелерін әрқайсысы 1 350 000 долларға сатып алып, оларды Бостон Әскери-теңіз кеме жасау орнына мина тасушы кемелерге түрлендіру үшін жіберді. «Олд Колони» атты туыс кеме 1 150 000 долларға сатып алынды. «Массачусетс» өз түрлендіруін аяқтамас бұрын, Бостон қаласынан өтетін Чарльз өзеніндегі Шомут түбегінің құрметіне «Шомут» деп қайта аталды. Бұл атаумен теңіз күштеріндегі екінші кеме болды және 1917 жылдың 7 желтоқсанында USS Massachusetts (ID 1255) ретінде тіркелді. 1918 жылдың 7 қаңтарында «Массачусетс» кемесі «Шомут» (ID 1255) деп аталып, 1918 жылдың 11 маусымында Бостон Әскери-теңіз базасынан жолға шықты. Теңіз сынақтарын Массачусетс штатындағы Президенттер жолында сәтті аяқтады. Сынақтар көрсеткендей, ол және «Арустук» (Банкер Хиллдің жаңа атауы) күткеннен артық отын тұтынды, бұл олардың Атлантика мұхитын тоқтаусыз кесіп өте алмайтыны туралы алаңдаушылық тудырды. Клювериус және командир Роско Булмер екі кемеге де «Блэк Хок» эсминецінен шланг арқылы жанармай құю жоспарын жасады. Бұл техника сол кезде кең таралмаған және дауылды ауа-райында орындалса да, екі кеме де сәтті жанармаймен толықтырылды. Келесі бірнеше айда Мина күштері одақтас әріптестерімен бірге Солтүстік теңізге миналар орнатып, тоға жасады. «Шомут» 10 мина орнату миссиясына қатысып, тоғаға 2 970 мина орналастырды. 1918 жылдың 11 қарашасында жауынгерлік әрекеттер тоқтатылды. Содан кейін «Шомут» 310 минаны тиеп, 30 қарашада басқа мина тасушы кемелермен бірге АҚШ-қа бағыт алды. 1918 жылдың 27 желтоқсанында Вирджиния штатының Норфолк қаласындағы Хэмптон Роудс Әскери-теңіз операциялар базасына (NOB) жетті.
Соғыс аралығы
Шомут Бостон әскери-теңіз базасында қайта жөндеуден өткеннен кейін АҚШ Әуе департаментіне қайта тағайындалды. Кеме өзінің басым бөлігін Америка Құрама Штаттарының шығыс жағалауында, Флорида штатының Ки-Уэст қаласынан Род-Айленд штатының Наррагансет шығанағына дейін гидроұшақтарға қызмет көрсетумен айналысты. Оның саяхаттары оны жиі шет елдердегі порттарға жеткізді: Гуантанамо шығанағы (Куба), Кингстон (Ямайка), Самана шығанағы (Доминикан Республикасы) және Трухильо (Панама). 1920 жылдың 17 шілдесінде ол CM 4 (Крейсер-мина тартушысы #4) деп қайта жіктелді. 1921 жылдың маусым және шілде айларында Шомут әскери авиация тарихындағы маңызды оқиғаға қатысты, қазір "Б" жобасы деп белгілі. Бригад генерал Билли Митчеллдің соғыстағы тәжірибесі оны әскери операцияларда қанатты ұшақтарды қолдануды жақтауға итермеледі, бұл сол кезде жаңа идея болатын. Ол тәуелсіз әуе күшін құру және қанатты ұшақтарды кеңінен пайдалануды ұсынды. Оның дипломатиялық емес мінезі әріптестерінің қабылдауына кедергі келтірді, олардың көпшілігі ұшақтар қазіргі әскери кемелерге қарсы тиімді қару бола алмайды деп сенді. Митчелл 1921 жылдың жазында Вирджиния жағалауындағы Хэмптон-Роудс аймағында өткен бомбалау жаттығуларында олардың қате екенін дәлелдеді. Осы жаттығулардың бір бөлігі үшін Лэнгли әскери әуе базасынан екі АҚШ армиясының фотографы Шомутқа қосылып, тұтқынға алынған неміс U-кемесіне жасалған шабуылдарды тіркеді, ол алғашқы нысана ретінде пайдаланылды. Бомбалау жаттығуларына қатысқаннан кейін Шомут 1921 жылдың қалған бөлігінде ұшақтарға қызмет көрсетумен айналысып, күнделікті жұмысына оралды. 31 қазан күні Филадельфия әскери-теңіз кемежайына күрделі жөндеуге кірді және 1922 жылдың 5 қаңтарына дейін онда қалды. Содан кейін ол мина тартушы ретінде негізгі міндеттерін қайтадан атқара бастады, бірақ әскери-теңіз күштерінің ұшақтарына қызмет көрсетуді де жалғастырды. Бұл міндеттер оны Кариб теңізіне, сондай-ақ АҚШ-тың шығыс жағалауындағы ұрыс жаттығуларына, артиллериялық және миналық жаттығуларға алып барды. 1922 жылдың қараша айының басында Филадельфия әскери-теңіз кемежайындағы жөндеу жұмыстарын аяқтағаннан кейін Шомут Гондурасқа, Вашингтонда қайтыс болған сол елдің АҚШ-тағы елшісінің денесін қайтару үшін жіберілді. Гондурастың Амапала қаласындағы мемлекеттік жерлеу рәсімінен кейін ол денесін Сальвадордың Ла-Либертад қаласында жерлеу үшін алып кетті. Содан кейін Шомут Филадельфияға оралды, онда ол 6 желтоқсан 1922 – 3 қаңтар 1923 аралығында жөндеуден өтті. 1923 жылдың ақпан айында Шомут Панама жағалауындағы I флоттық мәселе кезінде қашықтан басқарылатын нысаналық кемеге (бұрынғы Айова) радиобақылау кемесі ретінде қызмет етті. Келесі екі онжылдық бойы ол гидроұшақтарға қызмет көрсетуші және мина тартушы ретінде қызмет етті. Ауруханалық кеме болған Шамонтпен шатасудан сақтану үшін Шомут 1928 жылдың 1 қаңтарында Оглала деп қайта аталды. Осы уақытта оған жаңа қазандықтар және басқа да өзгерістер енгізілді, нәтижесінде оның сыртқы түрі екі түтін шығаратын құбыстан бір түтін шығаратын құбысқа айналды. Оглала 1934 жылғы Алеут аралдарына жасалған зерттеу экспедициясының флагмандық кемесі болды.
Перл-Харбор
1941 жылы «Оглала» Тынық мұхиты флотының миналық кемелерінің командирі контр-адмирал Уильям Р. Фурлонның флагманы болды. 1941 жылдың 7 желтоқсанында «Оглала» Перл-Харбор әскери-теңіз базасының Тен-Тен пирсінде, «Хелена» жеңіл крейсерінің жанында тізілген күйде болды. Шамамен сағат 07:55-те оның теңізшілері шабуылдаған жапондық ұшақтарға атуды бастады. «Накадзима B5N2» («Кейт») торпедалық бомбалаушысы «Хелена» мен «Оглала» арасында, сол жағынан торпеда жіберді, ол жарылып, кеменің сол жақ қабырғасын қиратты және кабиналық палубаны жоғары көтерді. Осы кезде жапондық ұшақтардан да оқ жауды, кеме бірден суға тола бастады. Кеме қуатын пирсіден алғандықтан, экипаж суды шығару үшін сорғыларын іске қоса алмады. Бұл оқиға кейіннен «қорқыттан батып кеткен жалғыз кеме» деген атаққа ие болды. Шабуыл басталғалы шамамен бес минут өткен соң, «Оглала» мен серік крейсері арасына бомба түсті және кабиналық палубаның жанында жарылды. Кеме сол жаққа қарай 5 градусқа еңкейді, ал су бату жылдамдығы оның су бетінде қалуы мүмкін емес екенін көрсетті. Сол кездегі командир, командир Роланд Э. Краузе, кемені «Хеленадан» алыс жылдырып, пирске бекітуді шешті. Бұл шамамен сағат 09:00-де орындалды, бірақ 30 минуттан кейін кеменің еңкейісі 20 градусқа жетті және кемені тастап кету туралы бұйрық берілді. Шамамен сағат 10:00-де кеме пирске қарай аунап, көпір құрылымын және негізгі мачтаны қиратты, содан кейін сол жағына қарай суға шөкті. «Оглала» экипажынан ешкім қаза болған жоқ, бірақ үш теңізші жарақат алды. Өзінің баяндамасында «Оглаланың» командирі, командир Эдмонд Прайор Спейт, экипаждың барлығын «Теңіз күштерінің ең жоғары дәстүріне» сай әрекет еткені үшін мақтады, әсіресе екі теңізшіні атап өтті. Екінші сыныпты өрт сөндіруші Джеральд «Е» Джонсон шабуылдан кейін бірден белсенді әрекет етті. Джонсон қазандықты және кабиналық палубаны қауіпсіздендіріп, қазандықтың жарылу қаупін болдырмады және кеменің суға батуын азайтты. Бас боцман Энтони Зито «Оглаланың» /50 калибрлі зениттік пулеметін жылдам іске қосып, жақындап келе жатқан жапондық ұшақтарға оқ жаудырды. «Оглаладан» бас тарту туралы бұйрық берілгеннен кейін, Зито дрейфтейтін моторлық қайыққа иелік етті, содан кейін оның екі кемесі Battleship Row-дағы кемелерге көмек көрсету үшін асықты.
Құтқару
Оглала кемесін құтқару жұмыстары 1941 жылдың 12 желтоқсанында басталды. Оның корпусына қысылған ауа үрлеу арқылы қайтадан суға көтерудің алғашқы әрекеті сәтсіз аяқталды. Болашаққа қатысты бірнеше жоспар қарастырылды, оның ішінде оны жағаға сүйреп, содан кейін бөлшектеп жарату мүмкіндігі де бар еді. Жағдайды қайта қарастырғаннан кейін, кемені көтеріп, жөндеу жұмыстарын жүргізу жоспары жасалды. 1942 жылдың көктемінде құтқару операциясы басталды. Ол үшін он суасты кемесін құтқару понтондарын, ілмек тізбектерін және бұрын айтылған ауа көпіршігін пайдалану жоспарланды. Оглаланың нашар тұрақтылығы құтқару жұмыстарын күрделендірді. Құтқару кезінде он бес-он сегіз су астында жүзуші 2000 сағатқа жуық уақыт жұмсады, кеме корпусын жалаптап, тізбектерді орнатып, қажетсіз конструкцияларды кесіп, тағы да көптеген жұмыстар атқарды. Оның үстіңгі құрылымдары алынып тасталғаннан кейін, құтқару понтондары кемені тіктеп тұрғызу үшін пайдаланылды, ал жүк салмағын азайту үшін оған ауа соқылды. Кемені тіктеп көтеру әрекеті 1942 жылдың 11 сәуірінде басталды, ал 22 сәуірде Гавайи дренаж компаниясының «Gaylord» кран баржасы Оглалаға қосылды, егер қажет болса, оны тіктеп көтеру үшін, өйткені келесі күні ол тіктелді. Операция сәтті аяқталды және Оглала тік тұрып, түбіне жатып қалды. 23 маусымда, алты ай бойы су астында болғаннан кейін, Оглала суға шығарылды. Дегенмен, құтқарушылар оны құрғақ доктағы кіл блоктарының талап ететін тереңдікке жеткізе алмады және кеме тұрақсыз болды. Тереңдігін арттыру және тұрақтылығын жақсарту жұмыстары басталды, бірақ 1942 жылдың 25-26 маусымы түнде суды сыртқа шығаруға арналған сорғылар судың күрт ағынынан жеңіліп, кеме тағы да түбіне шөкті. Тексеру көрсеткендей, негізгі бензинмен жұмыс істейтін сорғының отын құбыры бір түнде бітелген, ал электрлік резервтік сорғы су деңгейі жеткілікті жоғары көтерілмегендіктен тиімсіз болды. 29 маусымда оны қайтадан суға көтеруге тырысқанда, корма бөлігіндегі коффердамның бұзылуы оны тағы да тұрақтандыруға мәжбүр етті. Бұл жерде далалық бригада коффердамды дұрыс сипаттамаларға сәйкес салмағаны анықталды. Ол жөндеуден өткен соң, 1 шілдеде үшінші рет суға шығарылды. Сол күні жанармай құю кезінде бензин төгіліп, өрт шықты, бірақ ол 30 минут ішінде сөндіріліп, ешқандай қауіпті зиян келтірмеді. Оглала кемесі құрғақ докқа сүйретілгенде, оның су деңгейінен жоғары тұрған жалғыз бөлігі - кеменің мұрты болды. Кеме кіл блоктарына орналасқаннан кейін, жөндеу жұмыстары басталды.
Ішкі жану қозғалтқыштарын жөндеу кемесіне ауыстыру
1942 жылғы 23 желтоқсанда Оглала теңізге шығуға дайын болды. Ол Маре аралы арқылы Терминал аралындағы кеме құрылысы орнына бағытталды және 1943 жылғы 1 наурызда құрылыс алаңына қойылды. Маре аралында бекітілген қайта құру жоспарлары оның мина тастаушы ретіндегі қызметінің аяқталғанын білдірді. Оның қайта жабдықталуына толықтай қозғалтқыш жөндеу кемесіне айналдыру кірді. 1943 жылғы 15 маусымда Оглала ARG 1 – ішкі жану қозғалтқыштарын жөндеу кемесі ретінде қайта жіктелді. Қайта құру кезінде Оглала Тынық мұхиты флотының Сервис эскадрильясы (ServRon) құрамындағы 1-ші миналық эскадрильясына (MinRon) бекітілді. Қараша айында ол қайта құруды аяқтағаннан кейін 7-ші флотқа жіберілетіні туралы хабар алды. Құрылыс жұмыстарының кешігуіне байланысты Оглаланың қайта құруы 1944 жылғы 1 ақпанға белгіленген бастапқы мерзімге үлкермеді. 17 ақпанда кемеде сынақ жүргізу жоспарланған, бірақ құрылыс бригадасының баяу жұмысы салдарынан ол тоқтатылды. 28 ақпанда ол Сан-Педро (Калифорния) әскери-теңіз қоймасына буксирленді, кемеге қажетті жабдықтарды тиеу және қайта құру жұмыстарын жалғастыру үшін. 2 наурызда кемеге қабылдауға арналған алдын ала сынақтар басталды. Оглала 16 наурызда қызметке қабылданды. Теңіздегі сынақтарды аяқтағаннан кейін, 21-26 наурызда ол 30 наурызда қызметке дайын екенін хабарлады және келесі күні Жаңа Гвинеядағы Милн шығанағына өздігінен аттанды. Оглала 24 сәуірде Милн шығанағында қызметке келді және 29 сәуірде жөндеу жұмыстары үшін кемелерді қабылдауға кірісті.
Оңтүстік-Батыс Тынық мұхит қызметі
1944 жылдың мамыр-маусым айларында Жапонияны Голландиядан (Жаңа Гвинея) ығыстырған «Опасыздық және қудалау» операцияларынан кейін, Оглала 1 шілде күні таңертеңгі сағаттарда Гумбольдт шығанағында (Жаңа Гвинея) жөндеу қызметтерін көрсету үшін жолға шықты. Сол түні, сағат 22:00-де, Оглаланың радары оның сол жақ бортынан бірнеше шағын кемелерді анықтады. Шамамен он үш минуттан кейін кемелер оның сол жақ бортына жақындады. Олар қауіпсіз өтіп кететіндей болды. Кенеттен, алдыңғы кеме солға бұрылып, Оглаланың бағытын кесіп өтуге тырысты. Оглала рульді солға бұрып, қозғалтқышын тоқтатты, соқтығыстан қашуға тырысты. Бір пикеттік қайық оның кормасына шағылысты, ал механикалық десанттық қайық (LCM) сол жақ бортының қаңқасына соқты. LCM суға батып, жолаушыларын теңізге лақтырып жіберді, ал пикеттік қайық шамамен бір минут ішінде суға кетті. Оглала өзінің кит қайығын жіберіп, суға жарық шашу арқылы аман қалғандарды іздеді. Кит қайығы 533-ші инженерлік қайықтар және жағалау полкінің B ротасының 1-ші лейтенанты Дж.Т. Барронмен оралды. Ол Оглаланың командирі, коммандер Генри К. Брэдфордқа, барлық адамдар судан қауіпсіз шығарылғанын хабарлады. Баррон соқтығысқан кезде пикеттік қайықта ұйықтаған, сондықтан қайық неліктен кенеттен бағытын өзгерткенін түсіндіре алмады. Формация Жаңа Гвинеядағы Финшхафеннен Милне шығанағына бет алды. Жас офицерге жоғалған навигациялық карталардың орнына жаңа карталар берілді және ол жолға жіберілді. Оглала 1944 жылдың 6 шілдесінде Гумбольдт шығанағына қауіпсіз жетті. Келесі күні ол Голландиядағы Имби шығанағына орналасты. Одақтастардың сәтті әскери операцияларының нәтижесінде жапондықтар одан да көп аумақтан ығыстырылды, Оглала тағы да қолдау көрсету үшін жолға шықты. 14 желтоқсанда, Лейте шайқасының соңғы күндерінде (17 қазан – 26 желтоқсан, 1944 жыл), ол Филиппин аралдарындағы Лейте, Сан-Педро шығанағына бағытталды. Оглала Сан-Педро шығанағында түрлі шағын кемелерге қызмет көрсетіп тұрғанда, 15 тамызда жапондықтардың капитуляциялағаны туралы хабарды алды. Ол 1946 жылдың қаңтарында Сан-Францискоға қайтуға бұйрық берілгенге дейін сол суларда қалды.
Пайдаланудан шығару
1946 жылдың 9 қаңтарында Оглала Гюан және Перл-Харбор арқылы АҚШ-қа бағыт алды. 1946 жылдың 10 ақпанында Сан-Франциско шығанағына түсірілді. 1946 жылдың 28 наурызында жаяу әскерді тасымалдау кемелері оны Ұлттық қорғаныс резервтік флотына қосылуға дайындалып, материалдарын алып тастай бастады. 1946 жылдың 8 шілдесінде қызметтен босатылды және 1946 жылдың 11 шілдесінде Теңіз тізілімінен алынып тасталды. 1946 жылдың 11 шілдесінде Теңіз комиссиясына (MARCOM) берілген Оглала, Суйсун шығанағындағы резервтік флоттағы "ұйықтаған флотта" шамамен екі он жыл бойы тұрды. 1965 жылдың 15 шілдесінде Беверли-Хиллз, Калифорниядағы Николай Джофф корпорациясына сатылып, 1965 жылдың 2 қыркүйегінде флоттан алынып, металл терісіне жіберілді.
Белгілі басшылар
Оглала 24 командасының жартысы АҚШ Әскери-теңіз академиясының түлектері болды. Аты және шені Жоғары шені мерзімі ескермелер Капитан Уот Тайлер Клювериус, кіші Контр-адмирал 7 желтоқсан 1917 – 4 ақпан 1919 Әскери-теңіз күшінің ерекше қызметі медалі (1918) Капитан Альфред Уилкинсон Джонсон Вице-адмирал 1 қазан 1920 – 2 сәуір 1921 Әскери-теңіз күшінің ерекше қызметі медалі (1917) Құрметті легион (1945) Капитан Уильям Д. Лихи Флот адмиралы 2 сәуір 1921 – 28 маусым 1923 Әскери-теңіз кресі (1918) 3 × Әскери-теңіз күшінің ерекше қызметі медалі Президент Франклин Д. Рузвельт штабының бастығы (1942–1945) Командир Уильям С. Пай Вице-адмирал 2 мамыр 1927 – 1928 мамыр Әскери-теңіз кресі (Бірінші дүниежүзілік соғыс)