Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ричард Грей (6 сәуір 1696 – 28 ақпан 1771) 1719 жылы дін қызметкері болып тағайындалды және Дурхэм епискобы Натаниел Крюдің капелланы мен хатшысы болды. Крю келесі жылы оны Нортгемптонширдегі Хинтон шіркеуінің пасторы қылып ұсынды. Осы ықпал арқылы Грей Стин Чапелдің кішкентай пасторлығын алды, ал 1725 жылы Лестерширдегі Латтервортқа жақын орналасқан Кимкоттың қосымша қызметін иеленді. Ол сондай-ақ Лондондағы Сент-Пол соборының пребендары және Лестер архиепархиясының ресми өкілі мен комиссары болып тағайындалды. 1731 жылы докторлық диссертациясын (D.D.) қорғады және 1757 жылдан бастап өмірінің соңына дейін Бедфорд архиепархиясының архидиаконы болды. Грей Филипп Доддридждің досы болды, оның білімін жоғары бағалаған Сэмюэл Джонсонмен жақсы таныс еді және Джон Мурмен тығыз қарым-қатынаста болды. Ол 1771 жылғы 28 ақпанда қайтыс болды және елу жыл ректор болып қызмет еткен Хинтон қаласына жерленді.
Richard Grey D. D. (6 April 1696 – 28 February 1771 He was ordained in 1719, and became chaplain and secretary to Nathaniel Crew, bishop of Durham. Crew had him presented in the following year to the rectory of Hinton, Northamptonshire. Through the same influence Grey obtained the little rectory of Steane Chapel, and in 1725 the additional living of Kimcote, near Lutterworth, Leicestershire. He was also appointed a prebendary of St. Paul's Cathedral, London, and official and commissary of the archdeaconry of Leicester. He proceeded D. D. in 1731, and was archdeacon of Bedford from 1757 for the rest of his life. Grey was a friend of Philip Doddridge, was well known to Samuel Johnson, who admired his learning, and was intimate with John Moore. He died on 28 February 1771 and was buried at Hinton, where he had been rector for fifty years.
Техникалық жады
1730 жылы Грейдің "Memoria Technica; немесе жасанды есте сақтаудың жаңа әдісі" атты еңбегі жарық көрді. Грейдің жүйесі атаулардың соңғы буындарын кездейсоқ кестеге сәйкес сандарды көрсететін әріптерге өзгертуден және жаңа түзілімдерді гексаметр ырғағымен қатарластырып, тізбектей біріктіруден тұрады. Осылайша, сандарды есте сақтау үшін әріптер тізбегі пайдаланылады. Мысал: az = 10, tel = 325, teib = 381. "Memoria Technica" хронология, география, салмақ және ұзындық өлшемдері, астрономия сияқты салалардағы даталар мен сандарға қолданылды және күрделі болғанымен, үлкен қолдауға ие болды. Кітап автордың өмірінде бірнеше рет қайта басылды және 1861 жылға дейін өзгертулермен жаңадан басылып тұрды. Соломон Лоудың "Мнемоникасы" және басқа да авторлардың есімдерімен байланысты есте сақтауға көмектесетін бірнеше құрал Грейдің жүйесіне негізделген. Фрэнсис Фаувел Гуроның сөзіне сүйенсек, Грей Уильям Бевериджтің (епископ) Institutionum chronotogicarum libri duo, una cum totidem arithmetices chronologicæ libellis (Лондон, 1669) еңбегіндегі еврей тіл білімі жөніндегі пікір-таласы оны кейін мнемотехниканың негізгі жүйесіне айналған өзінің мнемотехникалық жүйесін жасауға ынталандырды.
In 1730 appeared Grey's 'Memoria Technica; or a new Method of Artificial Memory.' Grey's system consisted in changing the last syllable of names into letters which represented figures according to an arbitrary table, and in stringing together the new formations in lines with a hexameter beat. It therefore uses strings of letters to remember numbers. Example: az = 10, tel = 325, teib = 381. The 'Memoria Technica' was applied to the dates and figures of chronology, geography, measures of weight and length, astronomy, and so on, and though uncouth and complicated met with great favour. The book went through several editions in the author's lifetime, and continued to be reprinted with modifications till 1861. On Grey's system were founded Solomon Lowe's 'Mnemonics,' and several aids to memory connected with other names. According to Francis Fauvel Gouraud, Grey indicated that a discussion on Hebrew linguistics in William Beveridge (bishop)'s Institutionum chronotogicarum libri duo, una cum totidem arithmetices chronologicæ libellis (London, 1669) inspired him to create his system of mnemotechniques which later evolved in to the Mnemonic major system.
Басқа жұмыстар
Грейдің көптеген басылымдары 1722 жылы Барбейрактың «Барлық дәуірлердің дін қызметкерлерінің рухына мораль доктриналарына жауап» деген кітабымен басталды. 1730 жылы ол епископ Эдмунд Гибсонның «Codex Juris Ecclesiastici Angli» кітабынан алынған «Англияның шіркеу заңдарының жүйесі» атты кітапты жариялады, ол діни қызметке дайындалып жатқан студенттер үшін арналған. Осы еңбегі үшін, бірнеше жыл ішінде төрт басылымнан өткен соң, Оксфорд университеті оған D. D. дәрежесін берді.
Greay's numerous publications began with An Answer to Barbeyrac's Spirit of the Ecclesiastics of all Ages as to the Doctrines of Morality, 1722. In 1730 he published A System of English Ecclesiastical Law, extracted from the "Codex Juris Ecclesiastici Angli" of Bishop Edmund Gibson, for the use of students for holy orders. It was in recognition of this work, which passed through four editions in a few years, that the University of Oxford gave him the degree of D. D.
1736 жылы Грей доктор Закари Греймен кеңескеннен кейін «Англиядағы діннің қиын және алаңдатарлық жағдайы» кітабын жариялады. Еврей тіліне қатысты үш педагогикалық еңбек: ұпайсыз еврей тілін үйренудің жаңа және оңай әдісі, оған Праксис ретінде, Масоралық оқылымдарымен рим әріптерінде жазылған «Нақыл сөздер» кітабы қоса берілді (1739, 3 бөлім), «Tabula exhibens Paradigmata Verborum Hebraicorum» (1739) және «Historia Josephi Patriarchi; praemittitur nova methodus Hebraice discendi. Liber Jobi in versiculos metrice divisus; accedit canticum Moysis» 1742 жылы жарық көрді. 1744 жылы м. Уорбертонның «Кейбір кездейсоқ ойларға қатысты ескертулер» кітабына, Әйүп кітабының соңғы басылымының алғы сөзіне байланысты жауап берді, осыған сілтеме жасай отырып, Уильям Уорбертон өзінің «Ескертпелерінің» екінші бөлігінде оны «әлсіз жалақор» деп атады. «Дәуіттің соңғы сөздері», өлшем бойынша бөлінген, сындық және түсіндірме жазбаларымен, ал 1754 жылы И. Х. Браунның латын тілінен аударылған «Жанның өлместігі» кітабы жарық көрді. Грей сонымен қатар діни тақырыптарға арналған уағыздар мен кітапшаларды да басып шығарды.
In 1736 Grey published The Miserable and Distracted State of Religion in England, after previous consultation with Dr. Zachary Grey. Three pedagogic works on Hebrew were A New and Easy Method of Learning Hebrew without points, to which is added by way of Praxis the Book of Proverbs divided according to the metre, with the Masoretical readings in Roman letters (1739, 3 parts), Tabula exhibens Paradigmata Verborum Hebraicorum (1739), and Historia Josephi Patriarchi; praemittitur nova methodus Hebraice discendi. Liber Jobi in versiculos metrice divisus; accedit canticum Moysis from 1742 resulted in the 1744 An Answer to Mr. Warburton's "Remarks on several Occasional Reflections" so far as they concern the preface to a late edition of the Book of Job, in allusion to which William Warburton in the second part of his 'Remarks' called him an "impotent railer". The Last Words of David, divided according to Metre, with Notes Critical and Explanatory and the 1754 Of the Immortality of the Soul, from the Latin of I. H. Browne were translations. Grey also printed sermons and pamphlets on religious subjects.
Отбасы
Грей Джойске тұрмысқа шықты, ол Джон Тікнесседің кіші қызы, Нортгемптонширдегі Фартинго қаласының пасторы және Филип Тікнессенің бауыры. Ол 1794 жылдың 12 қаңтарында 89 жасында қайтыс болды. Ол үш қыз қалдырды, олардың үлкені Джойс қырық бес жасында Норвич соборындағы әйнек терезелерімен танымал Норвич деканы доктор Филип Ллойдқа үйленді. Ең кішісі Бриджит, пастор Уильям Томас Боулзға үйленді және Уильям Лизл Боулздың анасы болды.
Grey married Joyce, youngest daughter of John Thicknesse, rector of Farthingo, Northamptonshire, and brother of Philip Thicknesse. She died on 12 January 1794, aged 89. He left three daughters, of whom the eldest, Joyce, married at the age of forty five Dr. Philip Lloyd, dean of Norwich, and was known for painted windows in Norwich Cathedral. The youngest, Bridget, married the Rev. William Thomas Bowles, and was mother of William Lisle Bowles.