"19 ғасырдағы американдық "Century" журналы"

Кіріспе

Америкалық журнал

"The Century Magazine" – 1881 жылы Нью-Йорк қаласындағы "The Century Company" баспасында алғаш жарық көрген суреттелген айдық журнал. Ол жылы Розуэлл Смит сатып алып, "Century Association" қоғамының атымен атады. Бұл журнал "Scribner's Monthly Magazine" журналының жалғасы болды. 1930 жылы "The Forum" журналымен біріктірілді.

Тарих

Бастапқы редактор Scribner редакторы және тең иесі Джозиа Г. Холланд болуы тиіс еді, бірақ ол бірінші саны жарыққа шығу алдында қайтыс болды. Оның орнын Scribner баспасының бас редакторы Ричард Уотсон Гилдер басты, ол 28 жыл бойы The Century баспасын басқарды. Гилдер Холланд Scribner-де қолданған әдебиет, тарих, ағымдағы оқиғалар және жоғары сапалы иллюстрациялардың үйлесімін сақтап қалды. Журнал 19-шы ғасырда өте сәтті болды, әсіресе 1880-ші жылдарда үш жыл бойы жарияланған Америка Азамат соғысы туралы мақалалар сериясы үшін. Онда соғыстың екі тарапынан барлық шендегі 230 қатысушының естеліктері қамтылған. The New York Times газетінде жазған автордың айтуынша, The Century басылымы «Ағылшын тіліндегі суреттелген мерзімді басылымдардың орталығын Лондоннан Нью-Йоркке көшірді». Гилдер 1909 жылы қайтыс болғаннан кейін Роберт Андервуд Джонсон оны редактор ретінде алмастырды. Артур Джонның сөзіне сүйенсек, журналдың «кейінгі тарихы мазмұнында, форматында және редакциялық бағытында кенеттен өзгерістермен еректелді». Гленн Франк 1921-1925 жылдары редактор болды, осы кезеңде The Century ағымдағы оқиғаларға арналған редакциялық мақалаларымен танымал болды және иллюстрацияларды азайта бастады, ал Франк журналды тастағаннан кейін олар толығымен жойылды. 1929 жылы, арзан журналдар мен газеттерден бәсекелестікке байланысты The Century төрт айда бір рет шығатын журналға айналды, ал 1930 жылы ол The Forum журналымен біріктірілді. Тоқтатылған кезде The Century-ның 20 000 абоненты болды, бұл он тоғызыншы ғасырдың соңындағы ең жоғары таралымының оннан бір бөлігіне жетпеді. 1881 жылы The Century болып өзгерген Scribner's Monthly Magazine журналын 1887 жылы жарық көре бастаған Scribner's Magazine журналымен шатастырмау керек. Белгілі сыншы және редактор Франк Крауниншильд қысқа мерзімге журналдың көркем редакторы болып қызмет етті.

The initial editor was to have been Scribner's editor and co owner Josiah G. Holland, but he died prior to the appearance of the first issue. He was succeeded by Richard Watson Gilder, the managing editor of Scribner's, who would go on to helm The Century for 28 years. Gilder largely continued the mixture of literature, history, current events, and high quality illustrations that Holland had used at Scribner's. The magazine was very successful during the 19th century, most notably for a series of articles about the American Civil War which ran for three years during the 1880s. It included reminiscences of 230 participants from all ranks of the service on both sides of the conflict. According to an author writing in The New York Times, the publication of The Century "made New York, instead of London, the centre of the illustrated periodicals published in the English language " The magazine was also a notable publisher of fiction, presenting excerpts of Mark Twain's Adventures of Huckleberry Finn in 1884 and 1885 and Henry James' The Bostonians. Upon Gilder's death in 1909, Robert Underwood Johnson replaced him as editor. According to Arthur John, the magazine's "later history was marked by sudden shifts in content, format, and editorial direction." Glenn Frank was editor from 1921 to 1925, a period during which The Century was known for its editorials on current events and began to cut back on illustrations, which were completely eliminated after Frank left the magazine. In 1929, due to competition from cheaper magazines and newspapers, The Century became a quarterly, and in 1930 it was merged with The Forum. At the time it folded, The Century had 20,000 subscribers, less than a tenth of its peak circulation of the late nineteenth century. Scribner's Monthly Magazine, the periodical that became The Century in 1881, should not be confused with the Scribner's Magazine that began publication in 1887. The noted critic and editor Frank Crowninshield briefly served as the magazine's art editor.

Философия және саяси ұстанымдар

The Century журналының тоны мен мазмұны ұзақ тарихында өзгеріске ұшырады. Ол евангелистік христиандық басылым ретінде басталып, бірақ уақыт өте келе елдегі ең ірі журналға айналғандықтан, көбірек білімді жалпы оқырмандарға арналды.

Дін

Романшы және ақын Джозиа Г. Холланд Scribner's Monthly журналының үш негізін қалаушысының бірі болды және журналдың мазмұнына бағыт беру үшін мерзімді басылымға тұрақты редакциялық мақалалар жазды. Холландтың дінге деген терең сенімі болғандықтан, Scribner's журналы көбінесе евангелистік христиан қауымының көзқарастары мен алаңдаушылықтарын көрсететін. Протестантизмдегі сектанттыққа қарсы болғанымен, Scribner's бастапқыда католицизмге де, Мәсіхтің құдайлығына күмәнданатындарға да қатысты қатаң ұстанымды қабылдады. Бірінші санында «Папа және догма» деген тақырыпта Холланд Еуропаның протестант елдерін күшті еткені – еркіндік екенін, ал олардың католик көршілері діндерінің салдарынан құлдырауға ұшырағанын мәлімдеді. Бір жыл өтпей, журнал Генри Дэвид Тороның күмәнданушылық көзқарастарына шабуыл жасады. Мормон полигамиясы да жиі сынға ілікті. Бір жазушы мормон қоныстануын бақылау үшін Ютаға сапар шегіп, жаңа сектаның өмір сүруі үшін көп әйел алуды тоқтатуы керектігін және батыс аумақтарында американдық билік орнатылуы мүмкін екенін дәлелдеді. Сонымен қатар, Scribner's Monthly протестантизмде догматикалық болмағандықтан, қазіргі заманғы ғылымға көп қарсылық көрсетпеді. Мысалы, үш бөлімді серияда діни күмәнданудың зиялық қиындықтарын қалай шешу керектігі талқыланды. 1874 жылы екі жазушы Мәсіхтің құдайлығын ғылым арқылы дәлелдеуге христиандар тырысу керек пе, жоқ па деген мәселе бойынша пікір алмасты. Алайда, 1870-ші жылдардың соңына қарай Scribner's бастапқы евангелистік бағытынан ауытқыды. 1879 жылғы сәуірде жарияланған редакциялық мақалада шындықты іздегендердің барлығы – сенімді христиандар немесе олар емес, одақтас бола алатыны жарияланды, бұл жаңа көзқарас Алтын Ережені қолдану ретінде қарастырылды. Католиктердің протестанттарға үйрететін нәрсесі бар, сияқты протестанттардың да католиктерге үйрететін нәрсесі бар екені айтылды. 1881 жылы журнал The Century болып өзгергеннен кейін, Гилдер басшылығымен осы секулярлық көзқарасты сақтап қалады. Өткенмен үзіліс журналдың эволюция мәселесіне қатысты ұстанымының өзгеруінен көрінді. 1875 жылы Scribner's Дарвинизмнің дұрыс екенін көрсететін жеткілікті дәлел жоқ екенін айтты және автор қағидаттық тұрғыдан дәлелдердің болашақта табылу мүмкін екенін қабылдамаса да, оның кеңінен қабылдануын заманауи жаңалықтарға бейімділікке байланыстырды. Алайда, 1883 жылы Чарльз Дарвин қайтыс болғаннан кейін, The Century журналы Альфред Уоллес жазған ғалымға арналған мақтау мақаласын жариялады. Журнал кейінгі жылдары да секулярлық ұстанымды сақтап, 1923 жылы Уильям Дженнингс Брайанның «улы догматизмін» және оның діни фундаментализмін сынға алды. Осы жылдар ішінде The Century журналында агностиктер мен атеисттердің көптеген жазушыларының еңбектері жарық көрді, соның ішінде белгілі күмәнданушы Бертранд Расселдің еңбектері де бар.

Novelist and poet Josiah G. Holland was one of the three original founders of Scribner's Monthly and wrote regular editorials for the periodical, setting the tone for the magazine's content. As Holland was deeply religious, Scribner's to a great extent reflected the views and concerns of the Evangelical Christian community. While hostile towards sectarianism within Protestantism, Scribner's initially took a strong stand against both Catholicism and those who doubted the divinity of Christ. In the first issue, under the heading "Papa and the Dogma", Holland claimed that it was freedom that made the Protestant nations of Europe strong while their Catholic neighbors were, as a result of their religion, in a state of decay. Less than one year later, the magazine attacked the skepticism of Henry David Thoreau. Mormon polygamy was also a frequent target. One contributor traveled to Utah to observe the Mormon settlement there and argued that the new sect would have to end its practice of plural marriage if it were to survive and American control could be exercised over the western territories. At the same time, Scribner's Monthly, being non dogmatic in its Protestantism, expressed little hostility towards modern science. For example, a three part series discussed how believing Christians should meet the intellectual challenges of religious skepticism, and in 1874 two writers engaged one another in a debate over whether Christians should attempt to prove the divinity of Christ through science. By the end of the 1870s, however, Scribner's had departed from its original Evangelical orientation. An April 1879 editorial declared all seekers of truth, whether believing Christians or not, to be allies, regarding this new view as simply an application of the Golden Rule. Catholics were said to have just as much to teach Protestants as Protestants had to teach Catholics. After the magazine became The Century in 1881, it continued to hold onto this secular outlook under Gilder. The break with the past was reflected in the magazine's changing treatment of the question of evolution. In 1875, Scribner's argued that there was insufficient evidence to conclude that Darwinism was true and attributed its wide acceptance to a contemporary bias towards novel ideas, even though the author did not on principle reject the idea that proof could be forthcoming. Upon the death of Charles Darwin in 1883, however, The Century published a laudatory tribute to the scientist written by Alfred Wallace. The magazine remained secular into its later days, in 1923 criticizing the "poisonous dogmatism" of the thought of William Jennings Bryan and what the magazine saw as his religious fundamentalism. Over the years, The Century published works by a large number of writers who were agnostics or atheists, including famous skeptic Bertrand Russell.

Америкалық ұлтшылдық

1881 жылы редакторлық қызметін бастағаннан 1909 жылы қайтыс болғанға дейін «The Century» журналы Гилдердің идеалдарын көрсетеді. Ол «жетілдірілген» американдық жоғары мәдениетті құруға және оны дамытуға ұмтылды, көбінесе осы мақсатта өзінің өлеңдерін жариялады. 1885 жылғы мамыр айында анонимді редакциялық мақалада журналдың кең таралғанын, бірақ сапалы өнім болып қала беретініне сенімділік білдірілді. Бұл, әдетте сапа мен саны арасында таңдау жасау қажеттігін көрсетеді. «The Century» көбінесе консервативті журнал ретінде қарастырылып, Азамат соғысының ауыр салдарынан кейін Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы келісімді ынталандырды. Дж. Артур Бондтың сөзіне сәйкес, журнал соғыстан кейінгі американдық ұлтшылдықты қалыптастыруда маңызды рөл атқарды. Бір замандасы Гилдердің «күшті және талмайтын еңбегінің» американ халқының рухани өмірін ізгілендіру және сөздік шеберлікке жеткізу болғанын айтты. Редактор болып қызмет еткен кезеңде ол патриотизмді және американдық тарихи тұлғаларды дәріптеді. Өзін «көтеріңкі» миссияны орындайтын журнал санағандықтан, «ұлтшылдық пен мәдениетті қолдаудың үйлесімі журналдың ең қарапайым мақалаларына да әсер етті». Теодор Рузвельт осы тақырыптарды жиі қозғап, үш онжылдық бойы журналға тұрақты үлесі ретінде жазды, оның ішінде президент болып қызмет еткен кезінде жариялаған бір мақаласы да болды. Гилдер замандас көрнекті тұлғалармен, соның ішінде Гровер Кливлендпен жақын достық қарым-қатынас орнатты және бұрынғы президент қайтыс болғаннан кейін оның есімін арқалап мақала жазды. Журналдың иммиграция туралы жазбаларында ұлттық бірлік пен дәстүрлі американдық мәдениетті сақтау туралы алаңдаушылықтар көрінді. 1884 жылғы мақалада иммигранттардың құрамы мен географиялық таралуы талқыланып, жаңа американдықтардың үлкен қоғамға сіңісуіне үміт білдірілді. Сонымен қатар, мақалада фракциялану арқылы ұлттық бірлікке қауіп төндіретін факторларға қарсы шаралар қабылдау қажеттігі ескерілді. Алайда, келесі онжылдықтарда иммиграцияның артуымен «The Century» елдің болашағына оның тигізер әсеріне көбірек алаңдады, қылмыс, сауатсыздық және қалалардың тығыздығы сияқты мәселелерді қозғады. 1904 жылы сенатор Генри Кэбот Лодж журнал беттерінде «көңілсіз» иммигранттарды елге кіргізбеудің маңыздылығын дәлелдеді. 20 жыл өткен соң, редактор Гленн Франк Ку-Клукс-Клан мен басқа да нативистерді сынады, бірақ оған қарамастан «иммиграцияға қатысты өте қатаң шектеулер енгізу уақыты келді» деп жазды. Сол автор бірнеше айдан кейін Ку-Клукс-Кланды оның діни және нәсілдік доктриналары үшін тағы да сынап, бұрынғы тақырыптарға оралды.

From the very beginning of his tenure as editor in 1881 to his death in 1909, The Century reflected the ideals of Gilder. He sought to create and help shape a "refined" American high culture, often contributing his own poetry to that end

An unsigned May 1885 editorial expressed pride over the belief of the staff that the periodical had achieved wide circulation while remaining a quality product. This reflected the view that as a general matter there was usually a tradeoff between quality and quantity. The Century was generally seen as a conservative magazine and hoped to promote reconciliation between the North and South after the trauma of the Civil War. According to J. Arthur Bond, the magazine was instrumental in creating and shaping post war American nationalism. In the words of one contemporary, Gilder's "spirited and tireless endeavor [ ] was to give the organic life of the American people purity of character and nobility of expression." During his tenure as editor, he promoted patriotism and the glorification of American historical figures. Seeing itself as having an "elevating" mission, its "mixture of nationalism and cultural advocacy informed even the most 'ordinary' of the magazine's articles." Often touching on many of these themes, Theodore Roosevelt wrote as a regular contributor to the magazine over three decades, a span which included one article he published while serving as President. Gilder developed relationships with several contemporary prominent figures, including a close friendship with Grover Cleveland which he wrote about upon the death of the former president. Concerns over national unity and the preservation of traditional American culture were reflected in the magazine's writings on immigration. An 1884 article discussed the composition and geographical distribution of immigrant populations, and expressed optimism over the prospect of the newer Americans assimilating into the larger population. At the same time, the article warned that measures should be taken against potential threats to national unity through fractionalization. As immigration increased over the next few decades, however, The Century became more alarmed over its effects on the future of the country, citing concerns over, among other matters, crime, illiteracy, and the overpopulation of cities. In 1904, Senator Henry Cabot Lodge took to the pages of the magazine to argue for the importance of keeping out "undesirable" immigrants. Twenty years later, editor Glenn Frank attacked the Ku Klux Klan and other nativists, but nonetheless wrote that "[t]he hour for very severe restrictions on immigration has come " The same author returned to some of the same themes when he again attacked the KKK several months later for both its religious and racial doctrines.

Қайта құру және азаматтық құқықтар

Қайта құрудан кейінгі кезеңде The Century журналына жазған авторлар соғыстан кейінгі Оңтүстік және жаңадан босатылған құлдар туралы не істеу керектігін талқылады, көбінесе аймақтар арасындағы достық қарым-қатынастар мен ұлттық бірлікке ұмтылды. 1873 және 1874 жылдары Scribner's журналы "Ұлы Оңтүстік" деген тақырыппен бірқатар мақалалар жариялады, бұл серия он төрт нөмірге созылды. Эдвард Кингтің саяхаттарына негізделген авторлардың жазбалары аймақты көбінесе жақсы жағынан бейнеледі және оңтүстік тұрғындары тарапынан жылы қабылданды. 1876 жылы Scribner's Роберт Лиге арналған некролог жариялады, сонымен бірге мақаланың "аумақтық достық" рухын мадақтаған редакторлық постскрипт қоса берілді. [[Конфедерацияның жоғалған ісі]

Азат етілгендер туралы мәселеде заманауи көзқарастардың кең спектрі ұсынылды. 1874 жылы Scribner's журналына жазған бір автор қара нәсілділердің ақ нәсілді балалармен бірге оқуға жарамсыз екенін айтты. Керісінше, Джордж У. Кейблдің 1885 жылғы мақаласында Азамат соғысынан кейін оңтүстік қара нәсілділердің құқықтарын қорғауға қол жеткізе алмауына өкініш білдірілді және бұл бұрынғы Конфедеративтік штаттардың федералды заңнан қашуының салдары екенін дәлелдеді. Генри В. Грейди бірнеше айдан кейін жауап беріп, бұрынғы автордың жағдайды сипаттауын жоққа шығарды, заңды құқықтар берілсе де, оңтүстік ақ адамдары нәсілдер арасындағы әлеуметтік интеграцияны қабылдамайтынын мәлімдеді. Кейблдің бұрынғы Конфедерацияны сынауы Роберт Льюис Дабниден де сынға ұшырады. Жаңадан азат етілген құлдардың мүддесін қолдайтын болса да, оларға көмектесуді ұсынған жазушылар көбінесе әкешілдік көзқараспен қарады. Мысалы, епископ Т. У. Дадли американдық қара нәсілділердің мәртебесін көтеруге көп нәрсе жасау мүмкін емес екеніне күмәнданды, бірақ христиандық принциптер оларға мүмкіндігінше көбірек көмек көрсетуді талап етеді деп мәлімдеді. Бұрынғы құлдардың жағдайын жақсартуға мемлекеттік саясаттың қаншалықты көмектесе алатыны мәселесі ондаған жылдар бойы талқыланды. Ғасырдың басында бұл пікірталастар ғылым тілінде жүргізілді. Медициналық дәрігер Роберт Беннетт Бин 1906 жылы әлеуметтік саясат қара және ақ нәсілділердің салыстырмалы ақыл-ой қабілеттерін нақты бағалауға негізделуі керек деп дәлелдеген мақала жариялады. Оның сөзіне сүйенсек, қара нәсілділердің миы азиялықтар мен еуропалықтарға қарағанда кішірек, бұл тұжырымды тұқым қуалаушылыққа байланыстырды. Сол сияқты Чарльз Фрэнсис Адамс-младший екі жылды Мысыр мен Суданда өткізді және 1906 жылы американдық қара нәсілділердің бақытсыз жағдайларының негізгі себебі тарих емес, төменгі қабілеттер екенін дәлелдеу үшін өзінің тәжірибесіне сілтеме жасады. Алайда, редакторлар осы мәселеде Франц Боаспен келіспейтінін, оның екі жыл бұрын басқа бір журналда африкалықтардың әлеуеті туралы оптимистік көзқарас білдіргенін атап өтті. Букер Т. Вашингтон ХХ ғасырдың алғашқы онжылдығында журналға төрт мақала, соның ішінде "Қара терілі батырлар" туралы мақала және қара нәсілділердің үй иелері болуына қатысты мақала жазды. 1903 жылғы редакциялық мақалада Вашингтон "өз халқының Мұсасы" деп мақталып, оны жақсы жағынан Д. Дю Буамен салыстырды. Журналдың солға қарай бет бұруын көрсететін Дю Буа өзі 1923 жылы The Century журналына мақала жазды. Сол кездегі бірнеше редакциялық мақала 1920 жылдардағы қайта жанданып келген Ку-Клукс-Кланды сынады. Мысалы, Фрэнк Танненбаум жазғандай, Қайта құру дәуіріндегі Клан "солтүстік саясаткерлерінің кекшілдігінің және оңтүстікке, жарақаттанған және зардап шеккен адамға құс сияқты шабуыл жасаған ашкөздердің көрінісі болды". Бірақ Танненбаум да Конфедерацияның жақтастарының Қайта құруды жағымсыз бейнелеуіне ықпал етті. Бірақ Танненбаумның пікірінше, қазіргі Клан мұндай негіздемеге ие емес және тек ақ нәсілді халықтың бір бөлігінің өзгерістерден және басқа патологиялардан қорқуын көрсетеді.

On the question of the freedmen, a wide variety of contemporary views were represented. Writing for Scribner's in 1874, one author argued that blacks were unfit to be schooled with white children. On the other hand, an 1885 article by George W. Cable despaired over what he saw as the failure to protect the rights of southern blacks after the Civil War and argued that this was the result of the former confederate states evading federal law. Henry W. Grady, responding a few months later, disputed the earlier author's characterization of the situation, claiming that while legal rights had been granted, southern whites would never accept social integration between the races. Cable's criticisms of the ex Confederacy also drew a rebuke by Robert Lewis Dabney. Even when sympathetic to the cause of the newly freed slaves, writers who argued for helping them usually did so on paternalistic grounds. Bishop T. U. Dudley, for example, expressed doubt that much could be done to elevate the status of American blacks, but argued that Christian principles required helping them to the greatest extent possible. The question of how much government policy could do to improve the circumstances of the former slaves continued to be debated over the decades. By the turn of the century, the debates were conducted in the language of science. Robert Bennett Bean, a medical doctor, published a 1906 article arguing that social policy should be based on realistic assessments of the relative mental capacities of blacks and whites. He claimed that blacks had, on average, smaller brains than Asians or Caucasians, a finding he attributed to heredity. Similarly, Charles Francis Adams Jr. spent two years in Egypt and the Sudan and referenced his experiences to argue in 1906 that the unfortunate circumstances of American blacks were mainly due to inherently low capabilities rather than history. In the same issue, however, the editors felt it necessary to mention the dissenting view of Franz Boas, who had painted a more optimistic picture of the potential of Africans in a different periodical two years earlier. Booker T. Washington contributed four articles to the magazine in the first decade of the twentieth century, including one on "Heroes in Black Skins." and another that discussed efforts of blacks to become homeowners. A 1903 editorial sang the praises of Washington, calling him the "Moses of his people" and contrasting him favorably with W. E. B. Du Bois. Reflecting the magazine's later shift leftward, Du Bois himself contributed an article to The Century in 1923. Several editorials around that time criticized the revived Ku Klux Klan of the 1920s. Frank Tannenbaum, for example, wrote that the Klan of the Reconstruction era "was a reflex of the vindictiveness of Northern politicians and of the unscrupulous carpet baggers who swooped down upon the South as a vulture upon a wounded and stricken victim. "Again, even Tannenbaum was influenced by Confederate apologists negative portrayal of reconstruction. But the contemporary Klan, according to Tannenbaum, had no such justification and simply reflected fears of change and other pathologies of segments of the white population.

Прогрессивті себептері

Журнал өз заманында кең таралған бірнеше прогрессивті идеяларды жақтады. Олардың ішінде мемлекеттік қызмет реформалары болды, соның ішінде мемлекеттік лауазымдарға конкурстық емтихан жүргізу, оны жазушылар жақсы басқаруды нығайту және топтық жеңілдіктерді азайту жолы деп қарады. 1894 жылы Генри Кэбот Лодж «американдық емес» жақын туыстық қатынастарға шабуыл жасады. «The Century» журналы сол кездегі экологиялық мәселелерді де қамтыды, федералды үкіметтің елдің орман сақтарына жасаған алғашқы тырыстарына ризашылық білдірді және кейінірек әйелдердің сайлау құқығын қолдады. Соңында, журнал евгениканы қолдайтын мақалалар жариялады. Мысалы, Франк ККК-нің нәсілшілдігін сынап, әрбір ұлттың ең жақсы өкілдері деп санайтындарға қазіргі ғылымның құралдарын пайдаланып, барлық халықтың генетикалық сапасын жақсартуға бағытталған күш-жігер жұмсауға шақырды.

Социализм және еңбек қозғалысы

Скрибнер әдетте классикалық экономика принциптерін қорғап, социализмге қарсы тұрды. Уильям Грэм Самнер осы бағытта журнал үшін өзін-өзі сендіру және жекешелік сияқты дәстүрлі капиталистік құндылықтарды жоғары бағалап, кедейлікті жалқаулық пен әдепсіздікке байланыстырған мақала жазды. Екінші жағынан, Холланд кейде ашуын жұмысшыларды пайдалануда айыптаған «жансыз» корпорацияларға бұрды. Журналдың пікірінше, капиталистер де, жұмысшылар да моральдық міндеттерге ие болған. Бастапқы кезеңдерінде «The Century» өзінің алдыңғы басылымы сияқты көзқарастарды қабылдауға бейім болды. Ол капитализмді қорғады, бірақ барлық реттеу формаларын түгелдей айыптаудан аулақ болды. Мысалы, 1886 жылғы мақала социализмге қарсы болды, бірақ болашақта бұрынғыдан да үкіметтің белсенділігіне мұқтаждық артатынын айтты. Келесі онжылдықтарда «The Century» социалистік теориялар мен тәжірибені бірнеше рет қатты сынады. 1890 жылдары Гилдер және оның редакторлары еңбек одақтарының шетелден әкелінген, салыстырмалы түрде ашық иммиграция саясатының салдарының бірі деген тұжырымға келді. Сол сияқты, социализм табысты жазалайды делінді, бұл оның журналының философиясына қайшы болды. Консервативті бағытымен қатар, журнал терең философиялық мәселелерде емес, экономикалық мәселелерде келіспейтін пікірлерге ашық болды. 1904 жылғы наурыз нөмірінде жұмысшыларға ірі бизнесті тексеру үшін еңбек одақтарының қажеттілігін дәлелдейтін материалдар жариялауға рұхсат берілді. Екі жылдан кейін редакциялық мақала жұмысшы қозғалысының кейбір жетістіктерін мақтады, бірақ оны реформалау қажеттігін сақтап қалды. Кейінгі жылдары, орыс революциясы осы мәселені көпшіліктің назарына түсіргеннен кейін, «The Century» коммунизмнің таралуына қарсы шықты. Ницшелік терминологияны қолданып, Лотроп Стоддард 1919 жылы большевизмді Бірінші дүниежүзілік соғыста жеңілген «Пруссиялықтан» айырмашылығы «Төменгі адамның дінтасқа қарсылығы» деп атады. Ол сондай-ақ большевик революциясының бүкіл әлемде жеңілуге тиіс құбылыстың жергілікті көрінісі ғана екенін және Владимир Лениннің «әлемді тонауды жоспарлаған қазіргі заманғы Жәңгір хан» екенін мәлімдеді.

Scribner's generally defended the principles of classical economics and opposed socialism. William Graham Sumner wrote an article for the magazine in this vein praising traditional capitalist virtues such as self reliance and individualism and attributing poverty to laziness and vice. On the other hand, Holland occasionally directed his ire towards "soulless" corporations that he accused of exploiting workers. In the view of the magazine, both capitalists and workers had moral obligations. In its early days, The Century tended to adopt the same views as its predecessor. It defended capitalism, but refrained from unreflectively denouncing all forms of regulation. For example, an 1886 article opposed socialism but argued that in the future there would be more need for government activism than there had been in the past. Over the next few decades, The Century published several forceful denunciations of socialist theories and practice. In the 1890s Gilder and his editors took the position that labor unions were a foreign imposition, one of the many negative consequences of a relatively open immigration policy. Similarly, socialism was said to punish success, a concept that was anathema to the philosophy of his magazine. Despite its conservative leanings, the magazine was open to dissenting views on economic issues in a way that it was not on deeper philosophical matters. The March 1904 issue allowed workers to publish contributions making the case for labor unions as appropriate checks on big business. Two years later, an editorial praised some of the accomplishments of the labor movement, while still maintaining that it needed to be reformed. In its later years, after the Russian Revolution had brought the issue to the attention of the public, The Century opposed the spread of Communism. Employing Nietzschean terminology, Lothrop Stoddard in 1919 called Bolshevism "the heresy of the Underman," in contrast to Prussianism, the "heresy of the Overman," which had been defeated in the First World War. He went on to argue that the Bolshevik Revolution had only been the local manifestation of a phenomenon that would have to be defeated worldwide and that Vladimir Lenin was "a modern Jenghiz Khan plotting the plunder of a world."

ХХ ғасырдың басында

Америка элитасы арасында өте беделді және жақсы танымал болғанмен, The Century журналының танымалдылығы 1890 жылдары төмендеп, он тоғызыншы ғасырдың соңындағы жетекші американдық мерзімді басылым ретінде бұрынғыдай ықпалды бола алмады. 1900 жылы оның 125 000 абоненты болды, бұл 1880 жылдардағы таралымының жартысынан кем. The Century басқа, арзан журналдардың күшейген бәсекесінен зардап шекті, олардың көптегенін Гилдер мен оның командасы мәдениетсіз деп есептеді. Гилдер белсенді реформатор болғанымен, саясат және құндылықтар тұрғысынан консерватор болғандықтан, прогрессивті қозғалысты қабылдаған жоқ. Таралымы төмендеген сайын журнал көңіл көтеріңкілігін жоғалтып, ағымдағы оқиғалар туралы аз-ақ жазды. 1898 жылғы редакциондық мақалада "әдеби және көркем туындылардың көптігі" сынға алынып, ол "ақылдылықты шатастырып, талғамды төмендетуге" бейім екені айтылды. Бірнеше айдан кейін журнал "ой-толғаныс дәуірінің" "көтеріліс дәуіріне" ұшырағанын, оны "[жылдам пойыз бен арзан баспа]" таратып жатқанын қайғылы жағдайда жеткізді. Сонымен қатар, 1902 жылғы редакциондық мақала ажырысу цивилизацияға қауіпті екенін, ал осы жамандықты емдеуге әдебиет көмектеседі деп мәлімдеді, ол "өзіне бақылау, төзімділік, адалдық және ар-ұяқтың қасиетті және мәңгілік құндылықтарын дәріптейді". Гилдер әдетте моральдың төмендеуі мен қазіргі әлеуметтік проблемалар арасында байланыс көріп, өнерді дамыту осы мәселені шеше алады деп сенді. Тіпті көркемдік тұрғыдан алғанда, ХІХ ғасырдың соңындағы The Century заманға бейімделуде кешікті. 1889 жылы, көптеген қарсылықтардан кейін, ол фотосуреттерді жариялайтын соңғы ірі журнал болды. Редакторлар The Century журналының танымал болған суреттеріне берік болды. Журналдың беттерінде Гилдер бұл қалауын фотосуреттегі "көрінетін әлемнің егжей-тегжейлі және нақты бейнеленуіне" деген үрдіске наразылық білдіре отырып түсіндірді, ал сурет тек ұрпақтарға сақталуға лайық нәрсені ғана сақтайды. Ол баспа және жазудың таралуы жазу тілін де бұрмалап, арзандатады деп атап өтті. Осылайша, журнал өзінің ықпалының төмендеуіне себеп болған факторлар туралы жақсы білді. Бір заманауи автордың айтуынша, ХХ ғасырдың басында Гилдер мен басқа редакторлар "өзгеріп жатқан дәуірде идеалдың жалынын биіктеп ұстады" және "абоненттердің ағылып кетуін тежеу үшін журналдың бағасын төмендету туралы ойламады". Гилдер 1909 жылы қайтыс болғаннан кейін The Century тағы екі онжылдық өмір сүрді, бірақ бұрынғы жетекші американдық журнал ретіндегі беделін қайта иеленбеді.

While remaining extremely influential and well regarded among the American elite, the popularity of The Century began to decline in the 1890s and never regained the prominence it had enjoyed as the leading American periodical of the late nineteenth century. By 1900, it had about 125,000 subscribers, half of the circulation it had in the 1880s. The Century suffered due to competition from other cheaper magazines, many of which Gilder and his staff considered vulgar. Although Gilder had been a zealous reformer, as a conservative in politics and values he never embraced the Progressive movement. As its circulation declined, the magazine took a more pessimistic tone and began to write less and less about current events. An 1898 editorial criticized "the profusion in the literary and pictorial 'output' which has a tendency to befog the intellect and lower the standards of taste." A few months later the magazine lamented that the "age of reflection" had given way to the "age of agitation" spread by "[f]ast trains and cheap print " Similarly, a 1902 editorial argued that divorce was a threat to civilization, and nothing would be more likely to cure this ill than literature "celebrating the sanctive and ever lasting virtues of self control, forbearance, devotion, and honor." Gilder characteristically saw a connection between a decline in morals and contemporary social problems and believed, conversely, that ennobling art could be a solution. Even in an artistic sense, The Century of the late nineteenth century was slow to adapt to the times. In 1889, after much resistance it became the last major periodical to include photographic illustrations. The editors remained attached to painted drawings, which The Century had become renowned for. In the pages of the magazine Gilder explained this preference by complaining of the trend toward the "minute and literal representation of the visible world" seen in photography, as opposed to painting, which preserved only that which deserved to be recorded for posterity. He went on to argue that the spread of printing and writing would have a similar vulgarizing and cheapening effect on the written word. Thus, the magazine maintained a great deal of self awareness about the causes of its declining influence. According to one modern author, in the first decade of the twentieth century, Gilder and the other editors "continued to bear aloft the flame of the ideal" in a changing era and gave "no thought of cheapening the magazine to slow the steady drifting away of subscribers." After Gilder's death in 1909, The Century survived another two decades, but never regained its position as the leading American periodical.

Кейінгі жылдары, 1909-1930 жылдар

Роберт Андервуд Джонсон 1909 жылы Гилдер қайтыс болғаннан бастап 1913 жылы отставкаға кеткенге дейін «The Century» журналының редакторы болды. 1910-шы жылдар қаржылық қиындықтармен және одан әрі құлдыраумен ерекшеленді, себебі журнал ұқсас және одан төмен сапалы басқа мерзімді басылымдармен бәсекелесті. Дегенмен, «The Century» сол кездегі ең жақсы көркем әдебиет авторларын өзіне тартты. Г. Уэллстің «Болжамдық трилогиясы» «Әлемді азат ету» журналында 1914 жылдың алғашқы үш санында бөлім-бөліммен жарияланды. Гленн Франк 1921 жылы «The Century» журналының редакторы болды, 1925 жылы бұл қызметтен кетіп, Висконсин университетінің президенті болды. Ол Батыс өркениетінің болашағы туралы ойларын баяндаған бірқатар редакциялық мақалалар жазды. Редакциялық мақалалар көрнекті тіл қолданып, көбінесе қазіргі әлеуметтік проблемалар ішкі және халықаралық салада әлеуметтік инженерия мен үкіметтік белсенділік қажеттігін тудырды деген ойды баса айтты. Мысалы, 1923 жылы Франк сенатор Лодж және оның изоляционист жақтастары «саясаттың амебасы, саяси интеллектінің ең төменгі түрінің тарихқа дейінгі дәуірінен қалған ерекше тірі қалғандар» деп жазды. Кейін ол «ақылға қонымды икемді консерватизм» деп атаған нәрсеге ұмтылды. Оңшыл реакционерлер мен солшыл радикалдардың қауіптері туралы ескертіп, әлеуметтік ғылымдарды адамдардың өмірін жақсарту үшін пайдалану мүмкіндігіне үлкен оптимизм білдірді. Бұл Голланд пен Гилдер дәуіріндегі журнал философиясынан айқын ерекшелік болды, себебі ол моральдық прогресс емес, ғылым арқылы реформа жасауға ынталандырды. Франк дәуірінде басқа авторлар да осыған ұқсас тақырыптарды көтерді. Журналдың солға қарай бұрылуын көрсететін 1924 жылғы мақала Америкадағы фабрикаларда «кәсіби демократияны» қабылдауға шақырды. Тіпті журналдың социализмге қарсылығы да жұмсалды, Бенджамин Столберг Қызыл үрейдің шамадан тыс реакция болғанын және большевиктердің АҚШ-қа төнген қатері іске аспағанын дәлелдеді. Алайда, солға қарай бұрылыс толық болған жоқ, және Франк редакторы болған кезеңде журнал әртүрлі көзқарастарға ашық болды. Мысалы, белгілі консерватор Г.К. Честертон қазіргі заманғы өнерді қатты сынаған эссе жазды. 1925 жылы Франктің орнын Хьюит Х. Хоуланд иеленді, ол журнал «The Forum» журналымен біріктірілгенге дейін 1930 жылға дейін редактор болып қалды.

Robert Underwood Johnson was editor of The Century from Gilder's death in 1909 until his resignation in 1913. The 1910s were marked by financial difficulties and a further decline, as the magazine competed with other periodicals of both similar and lesser quality. The Century still attracted some of the best fiction authors of the day, however. H. G. Wells' "prophetic trilogy" The World Set Free was serialized in the magazine in the first three issues of 1914. Glenn Frank became editor of The Century in 1921, until he left this position in 1925 to become president of the University of Wisconsin–Madison. He wrote a series of editorials in which he laid out his thoughts on the future of Western civilization. The editorials used colorful language and usually stressed the idea that contemporary social problems had created a need for social engineering and government activism in both domestic and international affairs. For example, in 1923, Frank wrote that Senator Lodge and his isolationist supporters were "the amoeba of politics, strange survivals from a prehistoric era of the lowest form of political intelligence." He later argued for what he called "an intelligently flexible conservatism." While warning of what he referred to as the dangers of reactionaries on the right and radicals on the left, Frank was also known for expressing a great deal of optimism over the prospect of using the social sciences to improve human affairs. This kind of enthusiasm for reform through science rather than moral progress was a noticeable break from the philosophy of the magazine during the eras of Holland and Gilder. Other writers stressed similar themes throughout the Frank era. Reflecting the magazine's tilt to the left, a 1924 article called for "industrial democracy" to be adopted in American factories. Even the magazine's opposition to socialism was tempered, with Benjamin Stolberg arguing that the Red Scare had been an overreaction and that the Bolshevik threat to the United States had failed to materialize. The leftward shift during this time was not total, however, and, despite the tone that Frank's editorials gave to the magazine, The Century remained open to a wide variety of views. Noted conservative G. K. Chesterton, for example, contributed an essay that was highly critical of contemporary art. Frank was succeeded in 1925 by Hewitt H. Howland, who remained as editor until the magazine merged with The Forum in 1930.

Азамат соғысы сериясы

1877 жылы Scribner's Mobile Bay шайқасына қатысқандардың қысқаша естеліктерін жариялады. Басты баспа "Армия Азамат соғысында" атты 13 томдық кітаптар сериясын шығарды, олар өздері жазған операцияларға қатысқан АҚШ Армиясының ветерандарымен жазылған. Бұл серия бестселлерге айналды. The Century 1883 жылы Александр Р. Ботеллердің Харперс-Ферриге Джон Браунның шабуылы туралы бірінші тұлғадан баяндамасын жариялады, содан кейін сол нөмірде өзін "радикалды аболиционист" деп атаған Франк Б. Санборнның жауабы келді. Гильдер, өзі Одақ ардагері болғандықтан, Азамат соғысының маңызды тұлғаларының ой-толғауларын жүйелі түрде жариялай бастады. Бастапқыда он екі айға жоспарланған серия қызығушылық туғызғандықтан үш жылға созылды және ақырында төрт томдық кітапқа айналды. Серияға үлес қосқандардың арасында Одақ генералдары Улисс С. Грант, Уильям Текумсе Шерман, Филип Шеридан және Джордж Б. Макклеллан болды. The Century американдық бірлікті нығайтуға және бейтараптықты сақтауға тырысқандықтан, Конфедерация жағындағылардың, оның ішінде генералдар Джеймс Лонгстрит пен П. Г. Т. Борегардтың естеліктерін іздестіріп, қабылдады. Бұл жарияланымдар соғыста қызмет еткен оқырмандарды журналға бұрын жарияланбаған естеліктер мен құжаттарды, сондай-ақ жарияланған материалдарға сын мен қарсы пікірлер жіберуге итермеледі. Мұндай ұсыныстар көп болғандықтан, 1885 жылы The Century оларды "Азамат соғысы туралы естеліктер" деген бөлімге енгізе бастады. Журнал екі онжылдық бұрын бір-бірімен соғысқандардың пікір алмасатын алаңына айналды. "The Century" беттерінде олар шайқастарын талқылап, екі жақтың да батырлығы мен қаһармандығын бірге мақтай алды. Азамат соғысы туралы естеліктерді жинау идеясы алғашқыда редактордың көмекшісі Кларенс Бьюелден туды, ол кейіннен бұрынғы әскери басшыларды өз тәжірибелерімен бөлісуге көндірудегі қиындықтар туралы жазды. Шындығында, Грант бұрынғы генерал және президент қаржылық қиындыққа тап болғанға дейін серияға үлес қосуға келіспеді. Редакторлар Азамат соғысы жобасына толыққанды берілді, кейде атақты шайқас орындарына саяхат жасап, олардың батырлықтарын түсіндіру үшін қолбасшыларды және журнал үшін суреттер салу үшін суретшілерді алып келді. The Century кеңсесі бұрынғы жолдастар мен қарсыластардың кездесу орнына айналды, бұл Гилдердің әйеліне жіберген хатында көрініс тапты: "Бір күні Грант, келесі күні Борегард!". Серия жарыққа шығар алдында Шерман соғыс туралы бірінші тұлғадан баяндама жазған жалғыз маңызды тұлға болды. Кейіннен Грант, Шеридан және Макклелланның The Century журналына қосқан үлесі олардың әрқайсысының кітаптарына әкелді. Азамат соғысы туралы естеліктердің нәтижесінде журналға жазылушылар саны 250 000-ға жетті, бұл сол кездегі осындай журнал үшін рекордтық көрсеткіш еді. Эдвард Уикс 1950 жылы The Century журналының 1880 жылдардағы жазылушылар санымен салыстырғанда, "сапалы журналдың" саны үш есеге өскенін жазды. 1892 жылы ол Англиядағы өз бағасымен ең көп таралған мерзімдік басылым болып, 20 000 жазылушыға ие болды.

In 1877, Scribner's published a series of short accounts from those who took part in the Battle of Mobile Bay. The parent publishing house released a series of books, The Army in the Civil War, in 13 volumes penned by U. S. Army veterans who had participated in the operations that they wrote about. This series became a best seller. The Century continued this kind of historical reporting with Alexander R. Boteler's first person account of John Brown's raid on Harpers Ferry it published in 1883, followed in the same issue by a rejoinder from Frank B. Sanborn, a self described "radical abolitionist" who had helped finance the mission. Gilder, himself a Union veteran, soon began regularly running the reflections of major Civil War figures. Originally planned to run for twelve months, the series drew so much interest that it lasted for three years and eventually led to a four volume book. Among the contributors to the series were Union generals Ulysses S. Grant, William Tecumseh Sherman, Philip Sheridan, and George B. McClellan. As The Century tried to avoid bias and promote American unity, it also sought out and accepted accounts from those on the Confederate side, including the generals James Longstreet and P. G. T. Beauregard The contributions led readers who had served in the war to submit unsolicited recollections and previously unpublished documents to the magazine, in addition to criticisms and rebuttals of published pieces. These submissions were so numerous that in 1885 The Century began to include them in a section titled "Memoranda on the Civil War." The magazine had in effect become a forum for those who had fought each other in battle two decades earlier. In the pages of The Century, they could discuss their battles and mutually celebrate the bravery and heroism of both sides. The idea for soliciting recollections of the Civil War originally came from assistant editor Clarence Buel, who later wrote of the difficulties he had in going about convincing former military leaders to share their experiences. In fact, Grant would not agree to contribute to the series until the former general and president had run into financial difficulties. The editors became engrossed in the Civil War project, and sometimes took tours of the famous battle sites, bringing along commanders to explain their exploits and artists to draw sketches of the scenes for the magazine. The Century office became a regular meeting place for former comrades and adversaries, as reflected in a letter an excited Gilder sent to his wife exclaiming "Grant one day and Beauregard the next!" Before the publication of the series, Sherman was the only major figure of the war who had written a first person account. Afterwards, the works that Grant, Sheridan, and McClellan contributed to The Century led to books by each of those generals. As a result of the Civil War recollections, the number of subscribers to the magazine jumped to 250,000, a then unprecedented number for a magazine of its kind. Edward Weeks wrote that even by 1950 no "quality magazine" had ever had as many subscribers as The Century did in the 1880s, even though by that time the reading public had tripled in size. As of 1892, it was also the most widely circulated periodical of its price in England, with 20,000 subscribers.

Линкольн өмірбаяны

The Century президент Абрахам Линкольнның өмірбаянының қолжазбасынан үзінділерді жариялау құқығын да сатып алды, оны оның бұрынғы хатшылары Джон Хей және Джон Г. Николай жазған болатын. Соның нәтижесінде үш жылдан астам уақыт бойы жарық көрген «Абрахам Линкольн: Тарих» атты серия жарыққа шықты. Он жылдар өткен соң, The Century Линкольнге республиканың жоғалған құндылықтарының символы ретінде қайта оралды. 1909 жылғы ақпан айындағы санының мұқабасында Линкольннің суреті бейнеленген, ал ішінде бұрынғы президенттің жиырма екі портреті, оның өмірлік маскасының суреттері және оның қолының қалыптары жарияланды. Гилдердің «Линкольн – көшбасшы» атты мақаласы оны заманауи мемлекет қайраткерлерінің үлгісі ретінде көрсетті.

Ресейлік диссиденттер

1880-жылдардың аяғында Джордж Кеннан Ресейге сапар шегіп, Александр II патшаға қарсы шығып, Сібір түрмелеріне жіберілген революционерлер туралы бірнеше есеп дайындады. Оны автократиялық режимге көңіл білдіретін және оның қарсыластарына жаулы қарайтын жазушы деп есептеген Ресей үкіметі Кеннанға ел ішінде еркін жүріп-тұруға рұқсат берді. Алайда, саяхаты барысында автор пікірін өзгертті және режимді қатты сынаған жазбалар жазды. Оның есептерінде үкіметке қарсы шыққандары үшін азап көргендердің егжей-тегжейлі суреттері келтірілген. Бір мақаласында Кеннан патшаны өлтіру туралы шешім қабылданғанда 47 адам миссияны орындауға ерікті түрде келіскенін айтты. Азаматтық еркіндік үшін күрескендер ресейлік революционерлердей фанатикалық болмайтынын дәлелдеп, Кеннан тұтқындарға қатысты қарым-қатынастың үкіметке осындай күшті қарсылыққа алып келгенін сендірді. Ол саяси қылмыскерлерді ұстайтын түрмелерде "кінәлілерден ақпарат алу үшін адамның ең терең және күшті сезімдерін пайдалану" әдеттегі жайт екенін атап өтті. Мысалы, бір жас әйелді сүйіктілерін жамандауға мәжбүр етті, олар өздерінің кінәларын мойындағандарын айтты. Кейде революционерге анасымен кездесетінін айтып, оны анасына алып барды, содан кейін тоқтатып, өткен қызметі туралы сұрақтарға жауап берген жағдайда ғана оны көретінін хабарлады. Жиырма екі жасар анаға егер ол билікпен ынтымақтаспаса, нәрестесінен айырылатыны туралы жалған айтты. Автор түрмедегі тұтқындарды жылдар бойы жалғыздыққа қалдыруды және үкімет шенеуніктерінің қылмыскерлерге қарсы айғақтар іздеу үшін империяны аралап шығуын да баяндады. Кеннан өзін орыс либералдарының өкілі ретінде сезінді және кейіннен елден қуылды. Оның Ресей туралы жазғандары екі томдық кітап ретінде жарияланды. Ресей үкіметінің өкілі 1893 жылы The Century журналында Кеннанның аргументтеріне жауап берді, ал журнал кейіннен автордың қарсы пікірін жариялады. Кеннанның Ресей туралы жазғандары мен оның одан әрі атқарған қызметі, он тоғызыншы ғасырдың соңында американдық элиталар арасында патшаға қарсы көңіл күйдің және революциялық қозғалысқа деген ықыластың артуына ықпал еткен басты себептердің бірі болды. Журналдардағы мақалалар мен кітаптарды жариялаудан бөлек, автор тақырып бойынша танымал лекциялар оқыды, Чикаго, Нью-Йорк және Бостон қалаларында ондаған баяндамалар жасады. Көпшілікке әсер ету үшін Кеннан көбінесе орыс тұтқынының жыртық киімдері мен шынжырларымен олардың алдына шығатын. Бұл әрекет американдық бірнеше ұйымдардың құрылуына түрткі болды, олар жер аударылғандардың мүддесін қорғады, олардың ішіндегі ең танымал Ресей бостандығының достары қоғамы болды.

In the late 1880s, George Kennan traveled to Russia and wrote a series of reports on the revolutionaries who had opposed Tsar Alexander II and been sent to prisons in Siberia. Seeing him as a writer sympathetic to the autocratic regime and hostile towards its opponents, the Russian government granted Kennan relative freedom to travel around the country. During his travels, however, the author changed his mind and wrote accounts that were highly critical of the regime. His reports included detailed illustrations of the suffering of those who suffered on account of their opposition to the government. In one article, Kennan told the story of how when the decision to assassinate the Tsar was made, 47 individuals volunteered to carry out the mission. Arguing that individuals fighting for civil liberties were rarely as fanatical as the Russian revolutionaries, Kennan wrote that he believed that it was the treatment of prisoners that led to such stringent opposition to the government. He noted that "playing upon the deepest and most intense of human emotions as a means of extorting information from unwilling witnesses" was routine in prisons holding political offenders. For example, a young woman was led to incriminate her loved ones by being told that they had already confessed. Sometimes, a revolutionary would be told that he was going to meet his mother, taken to her, and then stopped and later informed that he would only see her if he answered questions about his past activities. A twenty two year old mother was falsely led to believe that if she did not cooperate with the authorities her infant could be taken from her. The author also reported that it was common practice for prisoners to be left in solitary confinement for years while government officials searched the empire for evidence with which the offenders could be charged. Kennan came to see himself as a voice for the Russian liberals and was subsequently banned from the country. His writings on Russia were eventually published in a two volume book. A representative of the Russian government replied to Kennan's arguments in The Century in 1893. and the magazine subsequently published a rebuttal by the author. Kennan's writings on Russia and his subsequent activism were perhaps the main causes behind the rise of anti Tsar sentiment and sympathy for the revolutionary cause among late nineteenth century American elites. In addition to publishing magazine articles and books, the author also began to give popular lectures on the subject, including dozens of speeches in Chicago, New York City, and Boston. In order to make an impression on the crowd, Kennan would often appear in front of them in the ragged clothes and shackles of a Russian prisoner. This advocacy inspired the formation of a number of American organizations that took up the cause of the exiles, the most prominent of them being the Society of Friends of Russian Freedom.

Басқа тарихтар мен естеліктер

1900 жылдардың басында The Century сол дәуірдің ең танымал тарихшыларының еңбектерін, сондай-ақ үкіметтің жоғарғы эшелондарында жұмыс істегендердің жеке баяндамаларын жариялауды жалғастырды. Джастин Харви Смит 1902 және 1903 жылдары The Century журналында Америка революциясы туралы төрт мақала жариялады. Келесі жылы С. Вейр Митчелл жас Джордж Вашингтонның өмірі туралы серия жариялады. Теодор Рузвельттен басқа, The Century бірнеше басқа президенттердің де авторлық үлесі болғанын мәлімдеді. Гровер Кливленд өзінің екі президенттік мерзіміндегі ең қиын сәттердің бірін – 1895 жылғы Венесуэла мен Ұлыбритания арасындағы шекара дауын баяндады. Эндрю Д. Уайт Германия мен Ресейдегі қызметі туралы "Дипломатиялық өмірімнен тараулар" атты сериясын ұсынды. 1901 жылдың қыркүйегінде Вудроу Уилсон, әлі де Принстон университетінде профессор болып жұмыс істеген кезде, "Эдмунд Бёрк және француз революциясы" деген мақала жазды. 1907 жылы болашақ президент Уильям Говард Тафт соғыс министрі қызметін атқарып жүргенде Панама каналы туралы жазды. Сонымен қатар, жылдар бойы The Century әртүрлі президенттермен жұмыс істеген адамдардың жеке тәжірибелерін жариялады. 50 жылдан астам Ақ үйde қызмет еткен күзет полковнигі Уильям Кук Эндрю Джонсон мен Рутерфорд Хейз әкімшіліктері туралы естеліктерімен бөлісті. Тарихшы Джеймс Форд Родс Хейз әкімшілігі туралы мақала жазды, редакторлар оны АҚШ тарихының соңғы жарияланған томына қосымша деп атады.

Ғылым

Алғашқы жылдары Scribner's Monthly журналында "Табиғат және ғылым" атты тұрақты бөлім жарық көрді. Халыққа білім беру жөніндегі кең міндетіне адал қалған "The Century" журналы, сол кездегі ең көрнекті ғалымдар мен өнертапқыштардың мақалаларын жариялады. Томас Эдисон рентген сәулелері туралы симпозиумға қатысып, сондай-ақ бір рет журналға сұхбат берді. 1900 жылғы маусым нөмірінде Никола Тесла "адам энергиясын арттыру мәселесі" тақырыбындағы ұзақ мақаласын ұсынды. Генетик және марксист Дж. Б. С. Холдейн 1923 жылы технологиялық прогрестің қоғамға тигізетін әсері туралы мақала жариялады, бұл мақала журналдың саяси және ғылыми мәселелерге деген қызығушылығын біріктірді.

Әдебиет және өнер

Гилдер замандастарының «әдеби төрешісі» деп аталды. Өнерге деген қолдауының себебі – өзін-өзі жетілдірудің маңыздылығына сенуі және жоғары стандарттарды құрметтеуі болды. Оның тұсында жарық көрген туындылар журналдың моральдық қағидаларын көрсетті, себебі оларда сексуалдық сипаттамаларға, әдепсіз сөздерге және христиан дініне қарсы келгендерге тыйым салынды. The Century журналында көптеген көрнекті әдебиетшілердің еңбектері жарияланды. Марк Твен мен Генри Джеймстің бұрын айтылған туындыларынан өзге, журналға 1896 мен 1913 жылдар аралығында Эллис Паркер Батлер 30 шамасындағы әңгіме, мақала және өлең жазды, соның ішінде 1896 жылғы қараша айындағы санында жарық көрген «Менің циклонға төтеп беретін үйім» атты туындысы да бар. Бұл әңгіме Батлердің ірі журналда жарияланған тұңғыш жұмысы болды. Оның туындыларын Джей Хэмбидж, Мей Уилсон Престон, Флоренс Скоуэлл Шинн, Фредерик Дорр Стил және Фредерик Р. Гругер сияқты танымал суретшілер бейнеледі. The Century журналы 1909 жылғы желтоқсан айындағы санында Батлердің (әйелі Ада мен қызы Элсимен бірге) толық түсті портретін жариялады. Портреттің авторы – отбасы досы Эрнест Л. Блюменшайн. Журнал сонымен қатар Джек Лондонның және американдық суретші Рокуэлл Кенттің Тьерра-дель-Фуэгодан алған тәжірибесі мен сиямен салған суреттерін де жариялады. Танымал гравюрашы Александр Уилсон Дрейк The Century Magazine және оның Scribner's Monthly журналына ұзақ жылдар бойы үлес қосты. The Century Company 1916 жылы Александр Уилсон Дрейктің көркем әдебиет және өнер туындыларының естелік жинағын – «Түн ортасындағы үш әңгіме» атты кітапты шығарды. The Century журналында Оскар Чезаре сияқты көптеген белгілі карикатурашылар жұмыс істеді. Богемиялық композитор Антонин Дворжак та The Century Magazine журналына үлес қосып, 1890 жылдары Нью-Йорктегі Ұлттық консерваторияда болған кезінде жазған туындыларын жариялады. 1894 жылы The Century Magazine журналында оның әріптес композитор Франц Шубертке арналған құрметті хаты жарық көрді. 1900-ші және 1910-шы жылдары ағылшын-канадтық ақын, әңгімеші және эссеші Марджори Пикхолл The Century Magazine журналына тұрақты түрде материалдар жазды.

Gilder has been called the "literary arbiter of his time." Support for artistic excellence reflected his belief in the importance of self improvement and the celebration of high standards. The works that appeared in his time also reflected the magazine's moralism, as they banned references to sex, vulgarity, and insults to Christianity. The Century published the works of a number of major literary figures. In addition to the aforementioned works of Mark Twain and Henry James, pulp magazine author Ellis Parker Butler contributed 30 stories, articles and poems to the magazine between 1896 and 1913, including "My Cyclone proof House", which appeared in the November 1896 issue. This short story was Butler's first piece published in a major magazine. His works were illustrated by such famous artists as Jay Hambidge, May Wilson Preston, Florence Scovel Shinn, Frederic Dorr Steele, and Frederic R. Gruger. The Century published a full color portrait of Butler (with his wife Ada and daughter Elsie) in the December 1909 issue. The portrait was drawn by family friend Ernest L. Blumenschein. The magazine also published the work of Jack London and the first person account and ink drawings from Tierra del Fuego of American painter Rockwell Kent. Noted engraver Alexander Wilson Drake was a long time contributor to both The Century Magazine and its earlier incarnation as Scribner's Monthly. The Century Company produced a memorial edition of Alexander Wilson Drake's fiction and art titled Three Midnight Stories in 1916. The Century also employed many notable editorial cartoonists, including Oscar Cesare. Bohemian composer Antonín Dvořák was another noted contributor to The Century Magazine, writing during his stay at the National Conservatory in New York in the 1890s. In 1894, The Century Magazine published his fine tribute to fellow composer Franz Schubert. During the 1900s and 1910s the Anglo Canadian poet, story writer and essayist Marjorie Pickthall was a regular contributor to The Century Magazine.