Сусан Браунмиллер: Журналист, жазушы және феминист белсендісі
Susan Brownmiller
Сьюзан Браунмиллер – американдық журналист, феминист және «Құмарлыққа қарсы» авторы. Зияткерлік еңбектері зордық пен әйелдер құқығы туралы ойларды қозғайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық журналист, автор және феминист белсендісі (1935 жылы туған)
American journalist, author, and feminist activist (born 1935)
Сьюзан Браунмиллер (туған кезде Сьюзан Варфатиг; 15 ақпан, 1935 жыл) – американдық журналист, автор және феминист белсендісі. Ол 1975 жылы жазған «Өзіміздің еркімізге қарсы: ерлер, әйелдер және зорлау» кітабымен ең көп танылады, бұл кітап Нью-Йорк қоғамдық кітапханасы тарапынан ХХ ғасырдың ең маңызды 100 кітабының бірі деп таңдалған.
Susan Brownmiller (born Susan Warhaftig; February 15, 1935) is an American journalist, author and feminist activist best known for her 1975 book Against Our Will: Men, Women, and Rape, which was selected by The New York Public Library as one of 100 most important books of the 20th century.
Ерте өмір және білім
Браунмиллер Нью-Йорк қаласының Бруклин ауданында Мей мен Сэмюэл Уорхафтигтің отбасында дүниеге келді, олар төменгі орта тапқа жататын еврей жұбы еді. Ол Бруклинде өсті және ата-анасының жалғыз баласы болды. Кейін ол киім-кешек сататын орталықта сатушы болып жұмыс істеді, содан кейін "Мейси" дүкенінде тауар сатушы болды, ал анасы "Эмпайр Стейт Билдинг" ғимаратында хатшы болып жұмыс істеді. Кейін ол Браунмиллер деген псевдонимді қабылдады және 1961 жылы заңды түрде атын өзгертті. Оның жасөспірім шағы даулы болды, ол екі жыл (1952-1954 жылдар) бойы стипендия бойынша Корнелл университетінде оқыды, бірақ бітірген жоқ. Кейін ол Нью-Йорк қаласында актерлік өнерді оқыды. Ол Бродвейдегі екі қойылымда ойнады.
Brownmiller was born in Brooklyn, New York, to Mae and Samuel Warhaftig, a lower middle class Jewish couple. She was raised in Brooklyn and was the only child of her parents. and became a salesman in the Garment Center and later a vendor in Macy's department store, and her mother was a secretary in the Empire State Building. She later took the pen name Brownmiller, legally changing her name in 1961. She had "a stormy adolescence", attending Cornell University for two years (1952 to 1954) on scholarships, but not graduating. She later studied acting in New York City. She appeared in two off Broadway productions.
Мансап
Браунмиллер журналистикаға "әңкіме-баян журналдың" редакторлық лауазымынан бастады. Ол Coronet-те бас редактордың көмекшісі (1959–1960) болып, Albany Report журналының редакторы, Нью-Йорк штатының заң шығарушы органына арналған апталық шолу (1961–1962) және Newsweek-те ұлттық мәселелерді зерттеуші (1963–1964) болып жұмыс істеді. 1960 жылдардың ортасында Браунмиллер журналистік мансабын Филадельфиядағы NBC телеарнасының тілшісі (1965), The Village Voice-тың штаттық жазушысы (1965) және Нью-Йорктегі ABC телеарнасының желілік жаңалықтар жазушысы (1966–68) лауазымдарында жалғастырды. 1968 жылдан бастап ол тәуелсіз жазушы болып жұмыс істеді; оның кітап сын-тұжырымдары, эсселері мен мақалалары The New York Times, Newsday, The New York Daily News, Vogue және The Nation сияқты басылымдарда тұрақты түрде жарияланды. Нью-Йоркте ол The Village Voice үшін жазуды бастады және American Broadcasting Company телеарнасының жаңалықтар жазушысы болды, ол 1968 жылға дейін қызмет етті. Ол феминистік мәселелер бойынша жазуды және сөйлеуді жалғастырды, соның ішінде "Біздің заманымызда: революцияның естеліктері" (1999) атты Екінші толқынның радикалды феминизмі туралы естеліктері мен тарихын жазды. Оның еңбектері Гарвардта Артур және Элизабет Шлезингер кітапханасында Америкадағы әйелдер тарихы бойынша сақталған. Ол зорлаудың "барлық еркектердің барлық әйелдерді қорқыту арқылы жасаған саналы әрекеті" екенін айтады. Браунмиллердің негізгі тезисіне солшылдардың бір бөлігі қарсы шықты, олар "барлық еркектер зорлау мәдениетінен пайда табады" деген пікірмен келіспеді және жыныстық зорлыққа қарсы әйелдер мен ерлерді біріктіруге болатынына сенді. Кітапты bell hooks және Анжела Дэвис сияқты феминистер де сынға алды, олар Браунмиллердің зорлау және нәсіл тақырыбындағы пікірлерінің "расизмге жақын, ойсыз жақтасқандыққа" ұласқанын жазды.
Brownmiller's path into journalism began with an editorial position at a "confession magazine". She went on to work as an assistant to the managing editor at Coronet (1959–60), as an editor of the Albany Report, a weekly review of the New York State legislature (1961–1962), and as a national affairs researcher at Newsweek (1963–1964). In the mid 1960s, Brownmiller continued her career in journalism with positions as a reporter for NBC TV in Philadelphia (1965), staff writer for The Village Voice (1965), and as a network news writer for ABC TV in New York City (1966–68). Beginning in 1968, she worked as a freelance writer; her book reviews, essays, and articles appeared regularly in publications including The New York Times, Newsday, The New York Daily News, Vogue, and The Nation. In New York, she began writing for The Village Voice and became a network TV newswriter at the American Broadcasting Company, a job she held until 1968. She continues to write and speak on feminist issues, including a memoir and history of Second Wave radical feminism titled In Our Time: Memoir of a Revolution (1999). Her papers have been archived at Harvard, in the Arthur and Elizabeth Schlesinger Library on the History of Women in America. is a feminist book in which Brownmiller argues that rape "is nothing more or less than a conscious process of intimidation by which all men keep all women in a state of fear." Brownmiller's basic premise was contested by some sections of the left wing, who considered it untrue that "all men benefit" from the culture of rape, and who believed rather that it was possible to organize both women and men together to oppose sexual violence. The book also received criticism from feminists, including bell hooks and Angela Davis, who wrote Brownmiller's discussion of rape and race became an "unthinking partisanship which borders on racism".
Құрметтер
Браунмиллер 1973 жылы зорлау қылмысы туралы зерттеу және жазу мақсатында Алисия Паттерсон атындағы журналистикалық стипендияны жеңіп алды. 1975 жылы "Тайм" журналы оны "Жыл әйелдерінің" 12-сінің бірі деп таныды. Ол 2014 жылғы "Ол ашулы болғанда әдемі" (She's Beautiful When She's Angry) феминистік тарихи фильмінде бейнеленген.
Brownmiller won an Alicia Patterson Journalism Fellowship in 1973 to research and write about the crime of rape. She was named as one of 12 Women of the Year by Time magazine in 1975. She is featured in the feminist history film She's Beautiful When She's Angry (2014).
Жеке өмір
Ол өзін "басты болған әйел" деп сипаттады, бірақ "Мен әрқашан романтика мен серіктестікке қатты сенетінмін". 1976 жылы ол сұхбаттасушыға: "Мен еңбегіне құрметтейтін адаммен жақын қарым-қатынаста болғым келеді", - деп, өзінің үйленбеуін "ұстамдылық танытуға дайын болмауымен" байланыстырды. 2018 жылға дейін ол үйленбеген.
She has described herself as "a single woman", even though "I was always a great believer in romance and partnership." "I would like to be in close association with a man whose work I respect," she told an interviewer in 1976, attributing her unmarried status to the fact that she was "not willing to compromise." As of 2018, she has not married.