Берил Бейнбридж: Ағылшын жазушысының өмірі мен шығармалары
Beryl Bainbridge
Бэрил Бейнбридж (1932-2010) – ағылшын жазушысы, психологиялық проза шебері. «Уитбред» сыйлығының иегері, «Букер» сыйлығына 5 рет ұсынылған. Әдебиеттегі ұлы тұлға.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия жазушысы (1932–2010)
English writer (1932–2010)
Берил Маргарет Бэйнбридж (21 қараша 1932 – 2 шілде 2010) – ағылшын жазушысы. Ол негізінен психологиялық проза жанрындағы туындыларымен, әсіресе ағылшын жұмысшы табының ортасындағы қаралы оқиғаларымен танымал болды. 1977 және 1996 жылдары ол үздік роман үшін «Уитбред» сыйлығын жеңіп алды және бес рет «Букер» сыйлығына үміткер болды. 2007 жылы ол ұлттық құндылық деп есептелді. 2008 жылы «Таймс» газеті Бэйнбриджді «1945 жылдан бергі 50 ең ұлы британ жазушысы» тізіміне қосты.
Dame Beryl Margaret Bainbridge (21 November 1932 – 2 July 2010) was an English writer. She was primarily known for her works of psychological fiction, often macabre tales set among the English working class. She won the Whitbread Awards prize for best novel in 1977 and 1996, and was nominated five times for the Booker Prize. She was described in 2007 as a national treasure. In 2008, The Times named Bainbridge on their list of the "50 greatest British writers since 1945".
Ерте өмір
Берил Маргарет Бэйнбридж 1932 жылғы 21 қарашада Ливерпульдің Аллертон қалашығында Уинифред Бэйнс пен Ричард Бэйнбриджтің қызы болып дүниеге келді. Ол жақын орналасқан Формби қаласында өсті. Өзінің туған күнін көбінесе 1934 жылғы 21 қараша деп айтса да, ол 1932 жылы туған және оның тууы 1933 жылдың бірінші тоқсанында тіркелген. 1947 жылғы қарашада неміс әскерінен бұрынғы тұтқын Гарри Арно Франц оған хат жазып, оның 15 жасқа толуын атап өтті. Бэйнбридж жазуды ұнатты және 10 жасында күнделік жаза бастады. Кейін ол Трингтегі Коун Рипман мектебінде (қазіргі Тринг Парк сахналық өнер мектебі) оқыды, онда тарих, ағылшын тілі және өнер салаларында жақсы екенін анықтады. Мектепті бітірген жылы ол неміс әскерінен бұрынғы тұтқын Гарри Арно Францқа ғашық болды, ол елге қайтарылуды күтіп отырған. Келесі алты жыл бойы олар хат алмасып, үйлену үшін Ұлыбританияға оралуға рұқсат алуға тырысты, бірақ рұқсат берілмеді және 1953 жылы олардың қарым-қатынасы аяқталды. Бұл оқиға 1972 жылы, оның үшінші романынан ("Орманның басқа бөлігінен") кейін төрт жыл өткен соң жарияланды. Оның екінші және үшінші романдары 1967/68 жылдары жарық көрді және сыншылар тарапынан жақсы қабылданды, бірақ көп пайда әкелмеді. 1970-ші жылдары ол тағы жеті роман жазып, жариялады, олардың бесіншісі – "Injury Time" 1977 жылы ең жақсы роман үшін "Уитбред" сыйлығына ие болды. 1970-ші жылдардың соңында ол өзінің "Sweet William" романының сценарийін жазды. Сам Уотерстонның қатысуымен түсірілген фильм 1980 жылы көрсетілді. 1980 жылдан бастап тағы сегіз роман жарық көрді. 1989 жылы жарық көрген "An Awfully Big Adventure" романы 1995 жылы Алан Рикман мен Хью Гранттың қатысуымен фильмге бейімделді. 1990-шы жылдары Бэйнбридж тарихи көркем әдебиетке көшті. Бұл романдар сыншылар тарапынан бұрынғыдай жақсы қабылданды, сонымен қатар коммерциялық сәттілікке де қол жеткізді. 1990-шы жылдардан бастап Бэйнбридж "The Oldie" айлық журналында театр сыншысы болып жұмыс істеді. Оның сын-ескертпелерінде көбінесе теріс пікірлер кездеспеді және әдетте пьеса жабылғаннан кейін жарияланды. Оның өмірбаяны Брендан Кингтің редакциясымен "Берил Бэйнбридж: Барлық жолдармен махаббат" деген атпен 2016 жылдың қыркүйек айында жарық көрді.
Beryl Margaret Bainbridge was born in Liverpool's Allerton suburb on 21 November 1932, the daughter of Winifred Baines and Richard Bainbridge. She grew up in the nearby town of Formby. Although she often gave her date of birth as 21 November 1934, she was born in 1932 and her birth was registered in the first quarter of 1933. When German former prisoner of war Harry Arno Franz wrote to her in November 1947, he mentioned her 15th birthday. Bainbridge enjoyed writing, and by the age of 10 she was keeping a diary. She then went on to study at Cone Ripman School in Tring (now the Tring Park School for the Performing Arts), where she found she was good at history, English, and art. The summer she left school, she fell in love with former German prisoner of war Harry Arno Franz who was waiting to be repatriated. For the next six years, the couple corresponded and tried to get permission for him to return to Britain so that they could marry, but permission was denied and the relationship ended in 1953. It was eventually published in 1972, four years after her third novel (Another Part of the Wood). Her second and third novels were published (1967/68) and were received well by critics although they failed to earn much money. She wrote and published seven more novels during the 1970s, of which the fifth, Injury Time, was awarded the Whitbread prize for best novel in 1977. In the late 1970s, she wrote a screenplay based on her novel Sweet William. The resulting film, starring Sam Waterston, was released in 1980. From 1980 onwards, eight more novels appeared. The 1989 novel, An Awfully Big Adventure, was adapted into a film in 1995, starring Alan Rickman and Hugh Grant. In the 1990s, Bainbridge turned to historical fiction. These novels continued to be popular with critics, but this time, were also commercially successful. From the 1990s, Bainbridge also served as a theatre critic for the monthly magazine The Oldie. Her reviews rarely contained negative content, and were usually published after the play had closed. was edited for publication by Brendan King, whose biography Beryl Bainbridge: Love by All Sorts of Means was published in September 2016.
Өлім
Бэйнбридж өмірінің көп бөлігінде көп темекі шеккен. Оның қатерлі ісігі қайтадан пайда болып, 2010 жылдың 2 шілдесінде 77 жасында Лондондық ауруханада қайтыс болды. Оның туған жылына қатысты шатасулар салдарынан, кейбір хабарламаларда оның 75 жасында қайтыс болғаны айтылды. Ол Хайгейт зиратында жерленген.
Bainbridge had been a heavy smoker for much of her life. Her cancer returned and she died on 2 July 2010, aged 77, in a London hospital. Confusion over her birth year resulted in some reports giving her age at death as 75. She is buried in Highgate Cemetery.
Құрметтер мен марапаттар
2000 жылы Бэйнбридж Британ империясы орденінің Дама командирі (DBE) атағымен марапатталды. 2001 жылғы маусымда Ашық университеті оған Университет докторы құрметті дәрежесін берді. 2003 жылы ол Том Ганнмен бірге Дэвид Коэн әдебиет сыйлығын алды. 2005 жылы Британ кітапханасы Бэйнбридждің көптеген жеке хаттары мен күнделіктерін сатып алды. 2011 жылы Бэйнбридж Букер сыйлығы комитетінің қаулысымен қайтыс болғаннан кейін арнайы наградаға ие болды. Марк Кнопфлер 2015 жылы шығарған "Tracker" альбомына оған және оның қайтыс болғаннан кейінгі сыйлығына арналған "Beryl" атты әнді қосты. 2016 жылы Формбиде өскен үйіне еске алу тақтасы орнатылды.
In 2000, Bainbridge was appointed Dame Commander of the Order of the British Empire (DBE). In June 2001, she was awarded an honorary degree by the Open University as Doctor of the University. In 2003, she was awarded the David Cohen Prize for Literature together with Thom Gunn. In 2005, the British Library acquired many of Bainbridge's private letters and diaries. In 2011, Bainbridge was posthumously awarded a special honour by the Booker Prize committee. Mark Knopfler included a song titled "Beryl" dedicated to her and her posthumous award on his 2015 album Tracker. In 2016, a Blue Plaque was unveiled at the house she resided in while growing up in Formby.