Уэльс футболшысы: Ивор Джон Олчерчтің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Уэльстік футболшы Айвор Джон Оллчерч (16 қазан 1929 жыл – 10 шілде 1997 жыл) – Уэльстің кәсіби футболшысы, шабуылшы ретінде ойнаған. "Уэльстік футболдың алтын ұлы" деп аталған Оллчерч мансабын туған қаласының "Суонси Таун" клубында бастады, онда 10 жылдан астам ойнап, бірнеше маусым команда капитаны болды және барлық турнирлерде 100-ден астам гол соқты. "Суонси" құрамындағы алғашқы жылдары көптеген клубтардың назарына ілікті, бірақ 28 жасқа дейін клубта қалуды жөн көрді, содан кейін Англияның Бірінші дивизионындағы "Ньюкасл Юнайтед" клубына қосылды. 1958 жылы 28 000 фунт стерлингке трансфер болды, ол Джордж Истхэм мен Лен Уайтпен нәтижелі шабуылдық серіктестік құрды. 1962 жылы 18 000 фунтқа "Кардифф Сити" клубына өтті, онда үш маусым ойнады, содан кейін кәсіби карьерасын "Суонси Таун" клубында екінші рет аяқтады. "Суонси" клубындағы екі кезеңі оған клубтың барлық уақыттағы ең көп гол соққан ойыншысы атағын әкелді. Мансабында Оллчерч Уэльс құрамасы сапында 68 матч өткізді, бұл рекорд 1986 жылға дейін сақталды, содан кейін Джоуи Джонс осы көрсеткішті жаңартты. Ол сондай-ақ Уэльс құрамасы үшін соққан голдар бойынша рекордты Тревор Фордпен бірге бөлісті – 23 гол, бірақ бұл көрсеткіш кейін Иан Рашпен бұзылды. Оның таланты 1958 жылғы ФИФА Әлем чемпионатында Уэльс құрамасының құрамында көрсетілді, ол турнирде екі гол соқты және команданың жартылай финалға өтуіне көмектесті. Оның інісі Лен де футболшы болған және олар бірнеше рет Уэльс құрамасы үшін бірге алаңға шықты.

Жастық шағы мен соғыс

Оллчерч 18 жасқа дейінгі «Кум Левел Парк» командасы үшін жергілікті жастар футболында ойнап жүргенде Джо Сайкс оны байқады. Клубтағы әуесқойлық кезеңінде Оллчерчке Футбол лигасының скауттары екі рет түрлі клубтарға келісімшарт жасау туралы ұсыныс жасады, бірақ ол әкесімен бірге «Сванс» клубына қол қою туралы ауызша келісімді бұзуды қаламай, бұл ұсыныстарды қабылдамады. 1948 жылдың қараша айында командалар үшін көрсеткен ойыны Шрусбери Таунның бас жаттықтырушысы Лесли Найтонның назарын аударды, ол Оллчерчке әскери қызметін өткеру кезінде Мидленд Футбол Лигасында команда құрамында ойнауға келісім берді және оны «болашақтың жұлдызы» деп сипаттады. Ол сол айда «Гей Медоу» стадионында дебют жасады және 1948–1949 маусымының соңына дейін клубта қалды. Клубта болған кезінде Найтон Футбол лигасының клубтарынан Оллчерч үшін көптеген ұсыныстарды қабылдамады, себебі ол әлі де «Суонси Таун» клубында тіркелген еді. Оны «екінші Чарли Бухан» деп атады. Келесі маусымның басында Оллчерч әскери қызметтен босатылғанға дейін «Веллингтон Таун» клубында ойнады, бұл оған «Суонсиге» оралуға мүмкіндік берді.

Суонси қаласы

Ол 1949 жылы Суонсиге оралды, онда менеджер Билли МакКэндлесс Allchurch үшін ұсыныстар алған, бірақ ол әлі кәсіби дебютін жасаған жоқ. Клубтың қызығушылығына қарамастан, Allchurch өткен жылы Футбол лигасының үшінші дивизионының оңтүстігінен жеңіспен көтерілген командаға қосылды. Сэмми Маккрори мен Билли Лукастың қалыптасқан шабуылдық серіктестігі Allchurch-тің клубтың резервтік құрамында Футбол комбинациясында ойнауын жалғастырды. Келесі турда Суонси 2:1 есебімен жеңілді, бірақ Allchurch тағы да "Арсенал" ойыншысы Джо Мерсермен ойыны үшін жаңалықтар жасады, кейін Мерсер ол "бізді өлімге қорқытты" деді, ал МакКэндлесс пен Суонси басқармасы бірнеше клубтардан түскен ұсыныстарды қайта-қайта қабылдамай қойды. Ол сондай-ақ 1949-1950 маусымының соңында Уэльс кубогының жеңімпазы медалін иеленді, 1950 жылдың 27 сәуірінде финалда Рексемге қарсы 4:1 есебімен жеңіске жетті. Осы кезеңде Суонси қаржылық қиындықтарға тап болды, нәтижесінде Маккрори, Джим Фини және Рой Пол сияқты бірнеше негізгі құрам ойыншылары сатылды. Бұл Allchurch пен Терри Медвин және Джон Кинг сияқты бірқатар жас ойыншылардың құрамда бекітілуіне мүмкіндік берді, Allchurch 1950-1951 маусымында клубтың барлық лигалық ойындарында ойнаған клуб тарихындағы ең жас ойыншы болды. Дегенмен, команда Екінші дивизионда өнер көрсетуге күресті, 1950-1952 жылдар аралығында 18-ші және 19-шы орындарда қалды, ал Allchurch Веч Филдтен кетуді ойлады, өйткені халықаралық деңгейдегі әріптестері оны Бірінші дивизионға көшуге ынталандырды. Allchurch клубта қалуға көндірілді, Сайкс пен МакКэндлесс жастар құрамынан шығып келе жатқан жергілікті таланттарға сенім білдірді, соның ішінде Клифф Джонс, Гарри Гриффитс және Allchurch-тің інісі Лен. 1952 жылдың қыркүйегінде Суонси Allchurch үшін "Арсеналдан" түскен 30 000 фунт стерлингтік ұсынысты қабылдамады, бұл ұсыныс бір жыл бұрын "Шеффилд Уэнсдей" Джеки Сьюэлл үшін төленген британдық рекордтық трансфер ақысынан 5 000 фунт стерлингке кем болды. Ол 1952-1953 маусымын 15 голмен клубтың екінші үздік мергені ретінде аяқтады, оның ішінде 1953 жылдың 6 сәуірінде Брентфордқа қарсы өткен 3:2 есебімен жеңіске жеткен кездегі алғашқы карьералық хет-тригі де бар. Маусымда "Лебеділер" клубының шабуылдық үштігі - Allchurch, Медвин және Гриффитс - клубтың лигалық голдарының жартысынан астамын енгізді. 1955 жылы клуб менеджер МакКэндлесс кенеттен қайтыс болды, ойыншылар маусымға дайындық жаттығуларына оралғаннан кейін. Суонси басқармасы тұрақты орынбасар тағайындаудан бас тартып, оның орнына Allchurch, Рон Берджесс және Джо Сайкстан тұратын үш адамнан тұратын комиссия құрды. Алайда, қорғаушы Том Кайлидің ауыр жарақатынан кейін комиссия Кайлидің орнын толтыру үшін қаражат беруден бас тартқандықтан Суонси басқармасымен келіспеді, Берджестің Боб Маккинлей мен Джимми Дагдейлге жасаған трансферлері басқарма тарапынан қабылданбады. Кайлидің жоғалуы және басқармамен туған қақтығыс Суонсидің маусымның соңғы 8 матчының 7-інде жеңіліске ұшырауына әкелді, нәтижесінде команда 10-шы орында қалды. Allchurch клубтың құрамға инвестиция салудан бас тартуына және жаңа менеджер Тревор Морриспен қарым-қатынасының нашарлауына наразылық білдірді, ол клубтан кету туралы шешімін жариялады және газет бағанында: "Мен өз клубымның бірнеше жыл бұрын жоғары дивизионға көтерілуіне үлкен үміт артып, содан кейін қаланың құрамында карьерамды аяқтауға қуанғанмын. Бірақ бұл арман орындалмауы мүмкін" деді. Моррис кейіннен Allchurch-тің трансферінен түскен ақшаны Колин Вебстер мен Рег Дэвиспен келісімшартқа отыру үшін пайдаланды. "Астон Вилла" ұсынысын қабылдады, бірақ "Ньюкасл Юнайтед" төрағасы Алдерман МакКиг тез арада 28 000 фунт стерлинг көлемінде ұсыныс жасады. Ол клуб үшін дебют жасады, келесі күні "Лестер Ситиге" қарсы өткен Бірінші дивизиондағы алғашқы матчында 3:1 есебімен жеңіске жетіп, екі гол соқты. Ол Джордж Истхэм мен Лен Уайттан тұратын клубтың қалыптасқан шабуылдық серіктестігіне қосылды, үш ойыншы 1958-1959 маусымында клубтың 81 голының 48-ін соқты, Allchurch маусымның төрттен астамын жоғалтқанмен, Уайттан кейінгі клубтың екінші үздік мергені болды. Маусымның басындағы оптимизмге қарамастан, "Ньюкасл" 1959-1960 маусымын нашар формамен бастады, маусымның ашылу күні "Тоттенхэм Хотсперге" 5:1 есебімен жеңілді және қазан айына қарай алғашқы 15 матчтың 8-інде жеңіліске ұшырап, 18-орында қалды. Клубтың қиындықтарына байланысты басқарма Allchurch-ке Уэльс құрамасы үшін матч өткізуге рұқсат бермеді, клубтың тағдырына назар аудару үшін, бұл Allchurch-тің клуб "сөзін бұзды" деп сенгендіктен, трансфер сұрауымен келіспеуіне әкелді, өйткені ол және Миттен арасындағы келісім бойынша ол кез келген халықаралық матчтарға қатысуға рұқсат алатын еді. Миттен бірнеше өзгерістер жасағаннан кейін, "Ньюкасл" жағдайды түзетті және оның трансфер сұрауы ақыры қабылданбады, "Ньюкасл" маусымды 8-орында аяқтады, Allchurch Бірінші дивизионда екінші жыл қатарынан оннан астам лигалық гол соқты.

He returned to Swansea in 1949, where manager Billy McCandless had already received offers for Allchurch even though he had not made his professional debut. Despite the interest, Allchurch joined a side that had won promotion comfortably from the Football League Third Division South the previous year and the favoured attacking partnership of Sammy McCrory and Billy Lucas meant that Allchurch continued to play for the club's reserve side in The Football Combination. In the next round, Swansea suffered a 2–1 defeat to eventual winners Arsenal but Allchurch again made headlines for his performance with Arsenal player Joe Mercer later commenting that he "nearly frightened us to death" as McCandless and the Swansea board were again forced to fend off offers from several clubs. He also claimed a Welsh Cup winners' medal at the end of the 1949–50 season, playing in a 4–1 victory over Wrexham in the final on 27 April 1950. During this period, Swansea suffered from financial difficulties which saw the sale of several first team players such as McCrory, Jim Feeney and Roy Paul. This allowed Allchurch and a number of other youth players, including Terry Medwin and John King to establish themselves in the squad, Allchurch becoming the youngest player in the club's history to be ever present during an entire season, having played in every league game for the club, during the 1950–51 season. However, the side struggled to perform in the Second Division, finishing in 18th and 19th positions between 1950 and 1952, and Allchurch contemplated a move away from Vetch Field after being encouraged by some teammates at international level to move to a First Division side. Allchurch was persuaded to remain at the club, encouraged by Sykes and McCandless' belief in a number of local youth players making their way through the Swans setup, including Cliff Jones, Harry Griffiths and Allchurch's brother Len. In September 1952, Swansea rejected a bid of £30,000 from Arsenal for Allchurch, the bid just £5,000 below the British record transfer fee that Sheffield Wednesday had paid for Jackie Sewell a year previously. He finished the 1952–53 season as the club's second highest top scorer with 15 goals, including his first career hattrick during a 3–2 victory over Brentford on 6 April 1953. The Swans attacking trio of Allchurch, Medwin and Griffiths accounted for more than half of the club's league goals during the season. In 1955, the club was rocked by the sudden death of manager McCandless, days after the players had returned to pre season training. The Swansea board decided against appointing a permanent replacement, instead establishing a three man selection committee consisting of Allchurch, Ron Burgess and Joe Sykes, However, following a serious injury to defender Tom Kiley, the committee fell out with the Swansea board over their refusal to provide funds to secure a replacement for Kiley, Burgess having transfers for Bob McKinlay and Jimmy Dugdale rejected by the board. The loss of Kiley and the conflict with the board saw Swansea lose 7 of their last 8 matches of the season, eventually finishing in 10th position. His growing frustration at the club's refusal to invest in the squad and a strained relationship with new manager Trevor Morris led Allchurch to announce his decision to leave the club, stating in his own newspaper column "I am ready to admit that I had high hopes that my own club would get promotion a couple of years ago [ ] then I would have been happy to end my career in the town [ ] But that dream does not look like coming true". Morris later used the money from Allchurch's transfer to sign Colin Webster and Reg Davies. Aston Villa had an offer accepted, but Newcastle United chairman Alderman McKeag quickly offered an increased amount of £28,000. he made his debut for the club, his first match in the First Division, the following day against Leicester City, scoring twice during a 3–1 victory. He joined the club's established strike partnership of George Eastham and Len White, the trio going on to score 48 of the club's 81 goals during the course of the 1958–59 season with Allchurch finishing as the club's second top scorer behind White despite missing more than a quarter of the season. Despite early season optimism, Newcastle began the 1959–60 campaign in poor form, suffering a 5–1 defeat to Tottenham Hotspur on the opening day of the season and found themselves in 18th place by October having lost 8 of their first 15 matches. With the club struggling, the board denied Allchurch permission to be released to play a fixture for Wales in order to focus on the club's fortunes, which saw an aggrieved Allchurch hand in a transfer request as he believed the club had "broken their word" after a verbal agreement between himself and Mitten that he would be released for any international fixtures. After a number of changes by Mitten, Newcastle were able to return to form and his transfer request was eventually dropped as the Magpies finished the season in 8th position, Allchurch again reaching double figure league goals during the season for the second consecutive year in the First Division.

Құлдырау

Келесі маусым клуб үшін қиын кезең болды, Истхэм трансфер сұранысын ұсынды және клуб оның сұранысын қабылдамағаннан кейін жаттығуларға қайта оралмады. Оллчерч те тағы бір қабылданбаған трансфер сұранысын берді, бұл жолы оның әйелі Эсме бұрынғы жүктілігінде баласын жоғалтқаннан кейін, жаңа жүктілік кезінде отбасының жанында болу үшін Оңтүстік Уэльске оралу тілегімен байланысты болды. Клуб тағы да нашар бастады, және Миттен Оллчерчті әдеттегі ішкі шабуылшы позициясынан тоғызыншы нөмірге көшірді, оны клубтың басты шабуылшысы ретінде пайдалану үшін, нәтижелерді жақсартуға тырысты, бірақ Оллчерч бұл шешімге наразы болды, Лен Уайтты клубтың ең жақсы орталық шабуылшысы деп мойындады және тіпті бұл шешімге қарсы үш рет ойынға қатысудан бас тартты. Миттен соңында мойынсұнып, әйелінің жағдайына сендіргеннен кейін Оллчерч трансфер сұранысын кері қайтарып алды. Дегенмен, «Ньюкасл» маусымын өзгерте алмады және 1961 жылдың мамыр айында Екінші дивизионға түсіп қалды. Түсу Оллчерчтің «Ньюкаслдан» кетуі туралы әңгімелерді одан әрі қоздырды. Менеджер Миттен Оллчерчті маусымның басында тұрақты команда капитаны етіп тағайындады, оның адалдығына әсер қалдырғанын айтты және газетке берген сұхбатында: «Жалақының ең жоғары шегі алынып тасталғандықтан, біз Оллчерчтің «Юнайтедтегі» құндылығына сәйкес төлеуге мүмкіндік аламыз, ол өте зор! Оны қайда және қандай бағамен алмастыра аламыз?» деді. Жалақының ең жоғары шегін жою Оллчерчтің апталық жалақысын 60 фунт стерлингке дейін көтерді.

Кардифф қаласы

1962 жылдың тамызында ол алдыңғы маусымда Бірінші дивизионнан төмен түскен «Кардифф Сити» клубына 18 000 фунт стерлингке қосылды. Клуб басшылығына жанкүйерлер бұрынғы маусымдарда «сөнген жұлдыздар» деп есептелген Тревор Форд және Мел Чарльз сияқты егде жастағы уэльстік ойыншыларды трансферлеуі үшін сын айтқан, бірақ 32 жастағы Оллчерчтің келісімін аяқтауға ұмтылды. «Көк құстарға» қосылу үшін аптасына 20 фунт стерлинг жалақысынан бас тартып, Оллчерч 1962–63 маусымының ашылу күнінде дебют жасады, команда капитаны болды және бұрынғы клубы «Ньюкасл Юнайтедпен» 4–4 есебімен тең түсті. Бірақ осыған қарамастан, Оллчерч пен Питер Хупер арасындағы нәтижелі шабуылдық серіктестік – олар лигада барлығы 34 гол соқты – клубтың ортаңғы көрсеткіштерге ие болуына және 10-шы орынға тұруына әкелді. 1963–64 маусымының басталмас бұрын клуб Хупер мен Алан Дурбан сияқты бірнеше маңызды ойыншылармен қоштасты. Ұлттық құраманың тағы бір уэльстік ойыншысы Джон Чарльздың қосылуы жақсартуға үміттер тудырды, бірақ команда маусым бойы күресіп, 42 лигалық матчтың тек 14-інде ғана жеңіске жетті. Оллчерч клубтың лигадағы үздік мергені атанды, 12 гол соқты, оның ішінде 1963 жылдың қыркүйегінде «Сандерлендке» қарсы хет-трик жасады. Клубтың қиындықтары Джордж Суиндиннің менеджерліктен босатылуына және оның орнына Джимми Скоулардың келуіне әкелді, ол Оллчерчтің Солтүстік-Шығыстағы кезінде «Ньюкаслдың» капитаны болған. Оллчерч Скоулардың дауысты және эмоционалды басқару стилін қиындықпен қабылдады және 1964 жылдың қазан айының ортасында, қысқа мерзімді жамбас жарақатынан кейін, Скоулар Питер Кингті ойнатуға басымдық бергеннен кейін құрамнан шығарылды. Ол ақпанға дейін негізгі құрамға оралмады, ол клубтан кетуге ниетті екенін мәлімдеді, бірақ Скоулар оны «Көк құстардың» жоқ болуынан кейін қайта шақыруға мәжбүр болды. Оллчерч негізгі құрамға оралғаннан кейін тоғыз гол соқты, оның ішінде бұрынғы «Суонси» клубына қарсы хет-трик жасады, нәтижесінде олар үшінші дивизионға түсіп кетті, екінші маусым қатарынан клубтың үздік мергені атанды. Сондай-ақ ол еуропалық жарыстарда дебют жасады, себебі «Кардифф» өткен жылы Уэльс кубогын жеңіп алғандықтан Еуропа Кубогының иегерлері кубогына қатысуға құқылы болды.

In August 1962, he joined Cardiff City, who had been relegated from the First Division the previous season, for a fee of £18,000. The club board had drawn criticism from fans for signing older Welsh players who were seen as "faded stars", such as Trevor Ford and Mel Charles, in previous seasons but pushed forward to complete the signing of then 32 year old Allchurch. Taking a £20 per week pay cut to join the Bluebirds, Allchurch made his debut on the opening day of the 1962–63 season, captaining the side and scoring in a 4–4 draw with his former club Newcastle United. But despite this and a prolific forward partnership formed between Allchurch and Peter Hooper, who scored 34 league goals between them, the club eventually faded into a mid table place, finishing in tenth position. Prior to the start of the 1963–64 season, the club saw the departures of several key players, including Hooper and Alan Durban. The signing of fellow Welsh international John Charles had raised hopes of improvement but the side struggled throughout the season, winning just 14 league matches out of 42. Allchurch finished as the club's top league scorer, scoring 12 times including a hat trick against Sunderland in September 1963. The club's struggles saw George Swindin dismissed as manager and replaced by Jimmy Scoular, who had captained Newcastle during Allchurch's spell in the North East. Allchurch found Scoular's loud and vocal form of management difficult and in mid October 1964, found himself dropped from the side after recovering from a brief thigh injury as Scoular favoured playing Peter King in his place. He did not return to the first team until February, during which time he stated his desire to leave the club, when Scoular was forced to recall him after the Bluebirds had suffered a severe decline during his absence. He scored nine times following his return to the first team, including a hat trick against his former side Swansea which condemned them to relegation into the Third Division, to finish as the club's top goalscorer for the second consecutive season. He also made his debut in European competition, as Cardiff qualified for the European Cup Winners' Cup having won the Welsh Cup the previous year,

Кейінгі мансап

35 жасында Оллчерч 1965 жылы туған клубы Суонси Таунға қайтып оралды, ал Кардифф клубы трансферді аяқтау үшін 8000 фунт төлеуге келісті. Оның Ветч Филдке оралуы маусымдық билеттер сатудың айтарлықтай өсуіне әкелді және Оллчерчті оралғандағы алғашқы ойынында үлкен «үйге қош келдің, Ивор!» деген баннермен қарсы алды. Алайда, маусымның басында команданың көрсеткіштері нашар болды, себебі олар менеджер Глин Дэвис қабылдаған жаңа «заманауи» тактикаға бейімделуге тырысты, ал алғашқы төрт ойының үшеуінде жеңіліске ұшырады. Оллчерч клубқа маусымның алғашқы жеңісін сыйлады, Гримсби Таунға қарсы өткен ойындағы жалғыз голды соғып, 1:0 есебімен жеңіске жеткізді. Бірақ қазан айына қарай клуб турнир кестесінің төменгі сатыларында күресіп жатты. 1965 жылдың желтоқсан айында Бірінші дивизионның «Нортгемптон Таун» клубы Оллчерчке 11 000 фунт стерлинг ұсынды, бірақ ол бұл ұсынысты «құрметті» деп атап, «Суонсиге оралуға қуаныштымын» деді. Келесі айда, 1966 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсету шарасында Оллчерч спортқа қосқан үлесі үшін MBE орденімен марапатталды. Клуб маусымды турнир кестесінің төменгі жартысында аяқтады, бірақ Уэльс кубогын жеңіп алды, финалда «Честер Сити» клубын жеңіп, Оллчерч жеңіс голын соқты. Клуб басшылығы кейбір ойыншыларды «жеткіліксіз күш жұмсады» деп айыптады. Дэвистің менеджерлік келісімшарты тараптардың өзара келісімімен тоқтатылды, ал клубтың көп жылдар бойы қызмет еткен жаттықтырушысы Джо Сайкс уақытша менеджер болып тағайындалды, ал Оллчерч оның іріктеу комитетінің мүшесі болды. Сайкс клуб капитаны қызметін де Оллчерчке тапсырды, Брайан Перселлді алмастырды, бірақ 1966-1967 жылдар маусымының соңында клуб Төртінші дивизионға түсіп қалды. Ол клубта қалды, келісімшартының соңғы жылына кірді, бірақ менеджер Билли Лукас оны шабуылшы ретінде ойнатуға шешім қабылдады, себебі маусымның басында 38 жасқа толған Оллчерчтен көп жүгіру талап етілмейтін болды. Позицияны өзгерту оған пайдасын тигізді, ол лигадағы қырық матчта он жеті гол соқты. Маусым соңына қарай, оған клубпен келісімшартын бір жылға ұзарту ұсынылды, бірақ жалақысы аптасына 5 фунтқа төмендетілді. Ақырында ол кәсіби футболдан кетуге шешім қабылдады және 1968 жылдың 6 мамырында «Хартпулс Юнайтед» клубына қарсы өткен ойында соңғы рет алаңға шықты. Ол Суонси клубының барлық кездегі рекордтық гол соққан ойыншысы ретінде кәсіби футболдан зейнеткерлікке шықты.

At the age of 35, Allchurch returned to his hometown club Swansea Town in 1965, after they agreed a fee of £8000 with Cardiff to complete the transfer. His return to Vetch Field saw a significant increase in the sale of season tickets and Allchurch was greeted by a large "welcome home Ivor" banner in his first game on his return. However, early season form was poor as the side struggled to adapt to a new "modern" gameplan adopted by manager Glyn Davies, losing 3 of their first 4 matches. Allchurch handed the club their first win of the season, scoring the only goal of the game during a 1–0 victory over Grimsby Town but, by October, the club were struggling at the foot of the table. In December 1965, First Division side Northampton Town offered £11,000 to sign Allchurch but he himself rejected the offer saying it was "flattering" but that he was "happy to be back with Swansea". The following month, in the New Years honours list in 1966, Allchurch was awarded an MBE for his services to sport. The club finished the season in the bottom half of the table but did win the Welsh Cup, defeating Chester City in the final with Allchurch scoring the winning goal. with the club board accusing some players of a "lack of effort". Davies' contract as manager was cancelled by mutual consent and long serving club trainer Joe Sykes was temporarily appointed manager with Allchurch part of his selection committee. Sykes also handed the club captaincy to Allchurch, replacing Brian Purcell, but the club eventually suffered relegation to the Fourth Division at the end of the 1966–67 season. He remained with the club, entering the final year of his contract, but was switched to playing as a striker by manager Billy Lucas in order to lessen the amount of running required of Allchurch who had turned 38 during the opening months of the season. The change of position benefited him, scoring seventeen times in the league in forty matches. Approaching the end of the season, he was offered a one year extension to his contract with the club, with a £5 per week pay cut, but eventually decided to retire from professional football, making his final appearance on 6 May 1968 against Hartlepools United. He retired from professional football as Swansea's all time record goalscorer.

Халықаралық мансап

Оллчерч 21 жасында Уэльстің бас құрамасына алғаш рет шақырылды. «Суонси» сапында бар болғаны 30 рет ойынға қатысқаннан кейін, ол 1950 жылғы 15 қарашада «Рокер Парк» стадионында Англияға қарсы өткен матчта (4:2 есебімен жеңіліс) халықаралық аренада дебют жасады. Ол Уэльс құрамасының тұрақты ойыншысы болды және дебюттен кейінгі алты жылда өз елі үшін тағы 26 рет қатарынан өнер көрсетті.

Ол Швецияда өткен турнирге қатысу үшін құрамаға ілікті және дайындық матчында жергілікті әуесқой командаға қарсы 19:0 есебімен жеңіске жетті. Ол Уэльстің топтық кезеңдегі үш матчының барлығында ойнады, Мексикамен 1:1 тең түскен кезде гол соқты. Сонымен қатар, Венгрияға қарсы өткен плей-офф матчында (2:1) команданың алғашқы голын соқты, бұл олардың ширек финалға өтуіне мүмкіндік берді. Ширек финалда олар болашақ чемпион Бразилиядан Пеленің голынан кейін 1:0 есебімен жеңіліс тапты. Турнирден кейін Уэльс құрамасының ойыншысы Дейв Боуэн олардың өнері көптерін таң қалдырғанын айтты және Оллчерчті жоғары бағалады: «Олар Иворға қарап, ол қайда жасырынғанын ойлады. Ол Бразилияны қоса алғанда, кез келген командада ойнай алатын еді». Ол 1966 жылы Чилиға қарсы өткен матчта ұлттық құрама сапындағы соңғы ойынын өткізді. Барлығында Оллчерч Уэльс құрамасы үшін 68 рет ойнап, 23 гол соқты. Оның рекордтық көрсеткіші шамамен жиырма жыл бойы сақталды, одан кейін Джоуи Джонс осы көрсеткішті жаңартты. Ал оның 23 голы Тревор Фордпен бірдей көрсеткішті бөлісті, бірақ кейін Иан Раш осы екеуін де басып өтті.

Жеке өмір

Ұлттық қызметтен оралғаннан кейін Оллчерч сол кезде 16 жастағы Эсме Томасқа кездесіп, олар никелерін ата-аналарынан 18 жасқа толғанға дейін құпия ұстады. Олар никелерін Эсме 18-ге толғанда жария етті және 1953 жылы үйленді, Суонсидің Мэмблс ауданына қоныстанды. Олардың Джон мен Дэвид есімді екі ұлы болды. Оллчерч 1958 жылы Ньюкаслға ауысқаннан кейін отбасы Ньюкасл-апон-Тайн қаласындағы Кенттонға көшті. 1962 жылы ол BBC Уэльс жыл спортшысы атанды, ал 1966 жылы Уэльс футболына қосқан үлесі үшін Ұлыбритания империясының Ең тамаша орденімен (MBE) марапатталды. Ол 1997 жылдың 10 шілдесінде 67 жасында өз үйінде қайтыс болды. Оның қоштасу рәсімі Суонси крематорийінде өтті және оған 500-ден астам адам қатысты. 2005 жылы Суонсидің жаңа ашылған "Либерти" стадионының алдында Оллчерчтің толық мөлшердегі мүсіні ашылды.