Ұлыбританиядағы корольдік ормандар – тарихы, мағынасы және заңдық статусы. Орта ғасырдағы аң аулау алқаптары, жергілікті құқықтан тыс аймақтар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ аралдарындағы жерлер
Areas of land in the British Isles
Корольдік орман, кейде корольдік тоғай (silva regis) деп аталады, Англияда, Уэльсте, Шотландияда және Ирландияда әртүрлі анықтамалары бар жер аумағы. Орман термині қазіргі заманғы түсінікте ағаш өсетін жерді білдіреді; алайда, бастапқы ортағасырлық мағынасы қазіргі заманғы “қорық” идеясына жақын болды, яғни корольдік аңшылық сияқты нақты мақсаттар үшін заңмен бөлінген жер – оның құрамына көп көңіл бөлмей. Континенталдық Еуропада Каролингтер мен Меровингтердің құқықтық жүйелерінен туындаған әртүрлі және контексттік түсіндірмелер де бар. Англосаксон Англиясында патшалар ұлы аңшылар болғанымен, олар ешқашан жер заңдарынан “сыртқы” (латынша foris) деп жарияланған аумақтарды бөліп қоймады. Тарихшылар англосаксон монархтарының (шамамен 500-1066) орман құрғанына ешқандай дәлел таппады. Алайда, Норман патшалары тұсында (1066 жылдан кейін) корольдік құқық бойынша орман заңдары кеңінен қолданылды. Бұл заң “жануарлар мен жасыл” өсімдіктерді қорғау үшін жасалды, біріншісі – аң аулауға арналған “асыл” жануарлар, атап айтқанда қызыл және барыс елендері, елен, жабайы шошқа, ал екіншісі – оларды күтіп ұстаған жасыл шөптер. Ормандар монарх немесе (шақыру арқылы) аристократия үшін арнайы сақталған аң аулау аймақтары ретінде құрылды. Бұл концепцияны нормандықтар 11 ғасырда Англияға енгізді, ал осы практиканың ең гүлденген кезеңінде, 12 ғасырдың соңы мен 13 ғасырдың басында, Оңтүстік Англияның үштен бір бөлігі корольдік орман деп белгіленді. 12 ғасырдың бір кезеңінде бүкіл Эссекс орманды аймаққа айналды. Генрих II таққа отырған кезде Хантингдонширдің барлығын корольдік орман деп жариялады.
A royal forest, occasionally known as a kingswood (silva regis), is an area of land with different definitions in England, Wales, Scotland and Ireland. The term forest in the ordinary modern understanding refers to an area of wooded land; however, the original medieval sense was closer to the modern idea of a "preserve" – i. e. land legally set aside for specific purposes such as royal hunting – with less emphasis on its composition. There are also differing and contextual interpretations in Continental Europe derived from the Carolingian and Merovingian legal systems. In Anglo Saxon England, though the kings were great huntsmen, they never set aside areas declared to be "outside" (Latin foris) the law of the land. Historians find no evidence of the Anglo Saxon monarchs (c. 500 to 1066) creating forests. However, under the Norman kings (after 1066), by royal prerogative forest law was widely applied. The law was designed to protect the "venison and the vert", the former, "noble" animals of the chase – notably red and fallow deer, the roe deer, wild boar – and the latter the greenery that sustained them. Forests were designed as hunting areas reserved for the monarch or (by invitation) the aristocracy. The concept was introduced by the Normans to England in the 11th century, and at the height of this practice in the late 12th and early 13th centuries, fully one third of the land area of Southern England was designated as royal forest. At one stage in the 12th century, all of Essex was afforested. On his accession Henry II declared all of Huntingdonshire to be a royal forest.
Патшалық орманды жерлер
Патшалық ормандарға айналған аумақтар бұрыннан-ақ жабайы және сирек қоныстанған болатын, оларды егіс жер ретінде өңдеуді қиындататын географиялық ерекшеліктерімен байланысты болуы мүмкін. Англияның оңтүстік-батысында орман жоғарғы юралық сазды жазықтармен созылып жатты. Мидлендс аймағында Северн өзенін айналаған сазды жазықтарда тығыз орман болды. Оксфордшир, Букингемшир, Хантингдоншир және Нортгемптонширдегі сазды топырақтар орманды алқаптардың тағы бір белдеуін құрады. Гэмпшир, Беркшир және Суррейде құмды, қиыршықты, қышқыл топырақтарда орманды жерлер пайда болды. Шотландияның Таулы аймағында "бұғы орманы" көбінесе ағаштардан мүлдем тұрмайтын. Линкольнширдегі батпақтар орманға айналды. Сонымен қатар, орман тұрғындарына аң аулау қаруын ұстауға тыйым салынды, ал иттерге орманға кіруге рұқсат берілмеді; мастифтерге күзетші ит ретінде рұқсат етілді, бірақ олар аң аулаудан аулақ болу үшін алдыңғы тырнақтарын алып тастауы керек болды. Аң аулау және жануарларды ұстау құқықтары (яғни, осындай аңдарды аулау құқығы) көбінесе жергілікті ақсүйектерге ақы төлеп берілді, бірақ бұл жеке ұғым болды. Орманға қарсы жасалған бұзушылықтар кеңінен таралды: оларға жерді тазалау, орманды алқаптарды өңдеуге айналдыру, ауыл шаруашылығы үшін орман жерін тазарту, ағаштарды кесу немесе бұталарды жою және тағы да басқалары кірді. Бұл заңдар орман шекарасындағы кез келген жерге, тіпті ол еркін меншік болса да, қолданылды; 1217 жылғы Орман жарғысы орманда жер иеленген барлық еркін адамдар ағыстыру және панаж құқықтарына ие екенін белгіледі (төменде қараңыз). Орман заңдары бойынша, қанды қол – қылмыскер ұсталғанда және қолы немесе денесінің басқа бөлігі қанға боялған кезде, ол аң аулаған немесе қуған болмаса да, бұғыны өлтіргені деп есептелетін қылмыс түрі. Орманның шетіндегі ормансыз жерлер пурлиус деп аталды; мұнда егіншілікке рұқсат етілді және орманнан қашқан бұғылар зиян келтірсе, оларды өлтіруге рұқсат берілді.
The areas that became royal forests were already relatively wild and sparsely populated, and can be related to specific geographic features that made them harder to work as farmland. In the South West of England, forests extended across the Upper Jurassic Clay Vale. In the Midlands, the clay plain surrounding the River Severn was heavily wooded. Clay soils in Oxfordshire, Buckinghamshire, Huntingdonshire and Northamptonshire formed another belt of woodlands. In Hampshire, Berkshire and Surrey, woodlands were established on sandy, gravelly, acid soils. In the Scots Highlands, a "deer forest" generally has no trees at all. Marshlands in Lincolnshire were afforested. In addition, inhabitants of the forest were forbidden to bear hunting weapons, and dogs were banned from the forest; mastiffs were permitted as watchdogs, but they had to have their front claws removed to prevent them from hunting game. The rights of chase and of warren (i. e. to hunt such beasts) were often granted to local nobility for a fee, but were a separate concept. Trespasses against the vert were extensive: they included purpresture, assarting, clearing forest land for agriculture, and felling trees or clearing shrubs, among others. These laws applied to any land within the boundary of the forest, even if it were freely owned; although the Charter of the Forest in 1217 established that all freemen owning land within the forest enjoyed the rights of agistment and pannage (see below). Under the forest laws, bloody hand was a kind of trespass by which the offender, being apprehended and found with his hands or other body part stained with blood, is judged to have killed the deer, even though he was not found hunting or chasing. Disafforested lands on the edge of the forest were known as purlieus; agriculture was permitted here and deer escaping from the forest into them were permitted to be killed if causing damage.
Құқықтар мен артықшылықтар
Кейбір құқықтарға қол жеткізу үшін төлем пайдалы табыс көзі болуы мүмкін. Жергілікті ақсүйектерге белгілі бір мөлшерде аң аулауға патшалық лицензия берілуі мүмкін еді. Орманның қарапайым тұрғындары, олардың орналасқан жеріне байланысты, түрлі құқықтарға ие болуы мүмкін: estover – отын жинау құқығы; pannage – орманда шошқа бағу құқығы; turbary – отын үшін шөп кесу құқығы; сондай-ақ жайылым (agistment) және орман өнімдерін жинау сияқты басқа да құқықтар. Жер толығымен орманнан босатылуы немесе assart және purpresture үшін рұқсат берілуі мүмкін.
Payment for access to certain rights could provide a useful source of income. Local nobles could be granted a royal licence to take a certain amount of game. The common inhabitants of the forest might, depending on their location, possess a variety of rights: estover, the right of taking firewood; pannage, the right to pasture swine in the forest; turbary, the right to cut turf (as fuel); and various other rights of pasturage (agistment) and harvesting the products of the forest. Land might be disafforested entirely, or permission given for assart and purpresture.
Қызметкерлер
Орманның төрешілері – "айр" төрешілері мен "боерлер" болды. Патшаның басты лауазым иесі – түрме бастығы еді. Ол көбінесе беделді және көп мәселеге ден қоятын магнат болғандықтан, оның өкілеттіктерін көбінесе орынбасары жүзеге асырды. Ол орманды және аңды сақтауға, сондай-ақ заң бұзушыларды ұстауға жеке қатысатын орманшылар мен аға орманшыларды бақылады. Агистерлер панаж бен агистментті қадағалап, осыған қатысты барлық алымдарды жинады. Лауазымдардың атаулары кейде шатастыруы мүмкін: констебльден төменгі дәрежедегілер ақылы орманшылар деп, кейіннен ағаш күзетшілері деп аталды. Олар орман жерін жалға алып, түрме бастығына кеңес берді. Олар өздері басқаратын аумақта түрлі жеңілдіктерге ие болды. Олардың бағыныштылары – аға орманшылар, кейін рейнджерлер деп аталды. Рейнджерлер кейде "парлие" аймағын патрульдеушілер деп есептеледі. Тағы бір топ – ақылы сержанттар, кейін ақылы орманшылар (жоғарыда айтылғандармен шатастырмау керек) орманды қарауылдау және қылмыскерлерді ұстау үшін кішкентай жерлерді иеленді. Орманның шекарасын анықтайтын геодезистер мен тексерушілер де болды. Соңғылары сотқа есеп беріп, орманды басып алу және патшалық құқықтарды бұзу, мысалы, жаңа жерлерді өндіру сияқты жағдайларды тергеді. Сот отырыстарының арасы ұзақ болғандықтан, олардың сапарлары жиі болмаса да, орманшылар мен жергілікті қылмыскерлердің арасындағы сыбайлас жемқорлыққа қарсы тексеру қызметін атқарды.
The justices of the forest were the justices in eyre and the verderers. The chief royal official was the warden. As he was often an eminent and preoccupied magnate, his powers were frequently exercised by a deputy. He supervised the foresters and under foresters, who personally went about preserving the forest and game and apprehending offenders against the law. The agisters supervised pannage and agistment and collected any fees thereto appertaining. The nomenclature of the officers can be somewhat confusing: the rank immediately below the constable was referred to as foresters in fee, or, later, woodwards, who held land in the forest in exchange for rent, and advised the warden. They exercised various privileges within their bailiwicks. Their subordinates were the under foresters, later referred to as rangers. The rangers are sometimes said to be patrollers of the purlieu. Another group, called serjeants in fee, and later, foresters in fee (not to be confused with the above), held small estates in return for their service in patrolling the forest and apprehending offenders. The forests also had surveyors, who determined the boundaries of the forest, and regarders. These last reported to the court of justice seat and investigated encroachments on the forest and invasion of royal rights, such as assarting. While their visits were infrequent, due to the interval of time between courts, they provided a check against collusion between the foresters and local offenders.
Тарих
Англияны жаулап алғаннан бастап, орман, аң ауру және қоян шаруашылығы жерлері жалпы құқықтан босатылып, тек патша билігіне бағынышты болған, бірақ бұл дәстүрлер Реставрация дәуіріне қарай ұмытылып кеткен.
Since the conquest of England, the forest, chase and warren lands had been exempted from the common law and subject only to the authority of the king, but these customs had faded into obscurity by the time of The Restoration.
Жеңімпаз Вильгельм
Уильям I, Англияда орман заңын алғаш енгізген адам, заң бұзушыларды қатаң жазаламады. "Англосаксон шежіресінде" айтылғандай, "егер біреу аң немесе бұғыны өлтірсе, оны соқыр ету керек" деген айыптың өзінен артық пропаганда емес. Уильям Руфус, де жақсы аңшы, түрлі құқық бұзушылықтар үшін жазаларды өлім және мүше кесуге дейін күшейтті. Заңдар Генрих II-нің 1184 жылғы Орман сот ісінде (Assize of the Forest) жартылай реттелді.
William I, original enactor of the Forest Law in England, did not harshly penalise offenders. The accusation that he "laid a law upon it, that whoever slew hart or hind should be blinded," according to the Anglo Saxon Chronicle is little more than propaganda. William Rufus, also a keen hunter, increased the severity of the penalties for various offences to include death and mutilation. The laws were in part codified under the Assize of the Forest (1184) of Henry II.
Магна-Харта
1215 жылы ағылшын барондары Англия королі Джонға мәжбүрлеген «Магна Харта» хартиясында корольдік орманға қатысты бес бап болды. Олар орман заңдарында бекітілгендей, патшаның жеке құқығын шектеуге, тіпті азайтуға бағытталған. Бұл баптар мынадай (Ұлы хартияның (Magna Carta) аудармасынан алынған):
Magna Carta, the charter forced upon King John of England by the English barons in 1215, contained five clauses relating to royal forests. They aimed to limit, and even reduce, the King's sole rights as enshrined in forest law. The clauses were as follows (taken from translation of the great charter (Magna Carta)):
(44) Орманнан тыс жерде тұратын адамдар болашақта жалпы шақыруларға жауап беру үшін Орманның Корольдік судьяларына келмейді, егер олар іс жүргізуге қатысты болмаса немесе орман қылмысы үшін ұсталған адамның кепілі болмаса. (47) Біздің билігімізде жаңадан құрылған барлық орман бірден ағаштан тазартылуға тиіс. Біздің билігіміздегі өзен жағалаулары да осылай қарастырылуы керек. (48) Орман мен ормандарға, орманшыларға, ормандар иелеріне, шерифтерге және олардың қызметшілеріне немесе өзен жағалаулары мен олардың күзетшілеріне қатысты барлық жаман әдет-ғұрыптар әр округте дереу он екі ант берген ер адаммен тексерілуге тиіс, ал олардың тергеуінен кейін қырық күн ішінде жаман әдет-ғұрыптар толық және қайталанбас жоюға тиіс. Бірақ біз, немесе егер Англияда болмасақ, біздің бас судьямыз алдымен хабардар етілуі керек. (52) Егер біз заңды сот шешімісіз жерінен, қасарынан, бостандығынан немесе құқығынан айырған немесе айырған кез келген адамға оны бірден қайтарып береміз. Дау туындаған жағдайда мәселе төменде бейбітшілікті сақтау туралы ережеде (61-бап) көрсетілген жиырма бес баронның шешімімен шешіледі. Алайда, егер адамды атамыз Генрих немесе ағамыз Ричард патша теңдерінің заңды шешімісіз бір нәрседен айырған немесе иеліктен айырған болса, және ол біздің қолымызда немесе біздің кепілдігіміз бойынша басқалар ұстап тұрса, біз сот ісі басталмаса немесе біздің бұйрығымыз бойынша тергеу жүргізілмесе, крестке шығар алдында крестшілерге әдеттегідей белгілі бір мерзім беріледі. Біз крест жорығынан қайтып келгенде немесе одан бас тартқанда бірден толық әділдік жасаймыз. (53) Бізде орманды жоюға немесе орман болып қалуға тиісті ормандармен байланысты әділдік жасауда (52-бапта көрсетілгендей) ұқсас мерзім болады, егер бұл ормандарды алғаш рет әкеміз Генрих немесе бауырымыз Ричард орманға қосса, басқа адамның «ақылы жері» бойынша жерлерге қамқорлық жасаумен, егер біз бұған дейін үшінші тараптың «ақылы жері» бойынша рыцарь қызметі үшін осы жерді иеленген болсақ; және басқа адамның «ақылы жері» бойынша құрылған аббаттар, онда «ақылы жердің иесі» құқыққа иелік етуді талап етеді. Біз крест жорығынан қайтып келгеннен кейін немесе одан бас тартқаннан кейін, осы мәселелер бойынша шағымдарға бірден толық әділдік жасаймыз.
(44) People who live outside the forest need not in future appear before the Royal Justices of the Forest in answer to general summonses, unless they are actually involved in proceedings or are sureties for someone who has been seized for a forest offence. (47) All forests that have been created in our reign shall at once be disafforested. River banks that have been enclosed in our reign shall be treated similarly. (48) All evil customs relating to forests and warrens, foresters, warreners, sheriffs and their servants, or river banks and their wardens, are at once to be investigated in every county by twelve sworn knights of the county, and within forty days of their enquiry the evil customs are to be abolished completely and irrevocably. But we, or our chief justice if we are not in England, are first to be informed. (52) To any man whom we have deprived or dispossessed of lands, castles, liberties, or rights, without the lawful judgement of his equals, we will at once restore these. In cases of dispute the matter shall be resolved by the judgement of the twenty five barons referred to below in the clause for securing the peace (§ 61). In cases, however, where a man was deprived or dispossessed of something without the lawful judgement of his equals by our father King Henry or our brother King Richard, and it remains in our hands or is held by others under our warranty, we shall have respite for the period commonly allowed to Crusaders, unless a lawsuit had been begun, or an enquiry had been made at our order, before we took the Cross as a Crusader. On our return from the Crusade, or if we abandon it, we will at once render justice in full. (53) We shall have similar respite [to that in clause 52] in rendering justice in connexion with forests that are to be disafforested, or to remain forests, when these were first afforested by our father Henry or our brother Richard; with the guardianship of lands in another person's `fee', when we have hitherto had this by virtue of a `fee' held of us for knight's service by a third party; and with abbeys founded in another person's `fee', in which the lord of the `fee' claims to own a right. On our return from the Crusade, or if we abandon it, we will at once do full justice to complaints about these matters.
Орман туралы жарғы
Джон қайтыс болғаннан кейін Генрих III орман туралы жарғыны (1217) беруге мәжбүр болды, ол орман заңын одан әрі реформалады және орман ішіндегі жеке жерлерде мал жаю (агистмент) және шошқа бағу (паннаж) құқықтарын орнатып берді. Сондай-ақ, ол орманшылардың кейбір заңсыз талаптарын шектеді. Эдуард I тұсындағы "Орман туралы жарлық" офицерлердің зорлық-зомбылығын қайта тоқтатты және орман соттарында қазылар алқасын (ант берген қазылар) енгізді.
After the death of John, Henry III was compelled to grant the Charter of the Forest (1217), which further reformed the forest law and established the rights of agistment and pannage on private land within the forests. It also checked certain of the extortions of the foresters. An "Ordinance of the Forest" under Edward I again checked the oppression of the officers and introduced sworn juries in the forest courts.
Ұлы көшпенділік және одан кейінгі кезең
1300 жылы көптеген (немесе барлық) ормандық жерлер аралап шығылып, олардың аумағы Генрих II заманындағы деңгейге дейін қысқартылды. Бірақ бұл жергілікті қазылар алқасының шешіміне байланысты болды, және олардың шешімдері Domesday Book-та орман ішінде деп сипатталған ормандық жерлердің көп бөлігін қамтымады. Келесі патшалар 1300 жылғы Ұлы аралау кезінде орманнан шығарылған "пурлиус" жерлерін қайтаруға тырысты. Орман қызметкерлері пурлиус тұрғындарына орман сотына келмегені үшін немесе орман ережелерін бұзғаны үшін үнемі айыппұл салды. Бұл Парламентке шағымдар түсіруге әкелді. Патша арыз-шағымдарды қарауға уәде берді, бірақ көбінесе ештеңе жасамады. Ричард II және оның ізбасарлары бірнеше орманды жеке меншікке берді, бірақ жүйе көбінесе құлдырап кетті. Генрих VII бірнеше орман үшін "свэйнмоттарды" (орман соттарын) қайта жаңғыртты және олардың кейбіреулерінде Forest Eyres өткізді. Генрих VIII 1547 жылы орманды екі шебер және екі бас геодезистпен бірге Аугментациялар сотының басқаруына берді. Сол сот таратылғаннан кейін екі бас геодезист қазынаға есеп берді. Олардың аймақтары Трент өзенінің солтүстігінде және оңтүстігінде орналасқан. Орман заңын сот отырысында (Forest Eyre) соңғы рет шамамен 1635 жылы ақша жинау мақсатымен қолданған көрінеді.
In 1300 many (if not all) forests were perambulated and reduced greatly in their extent, in theory to their extent in the time of Henry II. However, this depended on the determination of local juries, whose decisions often excluded from the Forest lands described in Domesday Book as within the forest. Successive kings tried to recover the "purlieus" excluded from a forest by the Great Perambulation of 1300. Forest officers periodically fined the inhabitants of the purlieus for failing to attend Forest Court or for forest offences. This led to complaints in Parliament. The king promised to remedy the grievances, but usually did nothing. Several forests were alienated by Richard II and his successors, but generally the system decayed. Henry VII revived "Swainmotes" (forest courts) for several forests and held Forest Eyres in some of them. Henry VIII in 1547 placed the forests under the Court of Augmentations with two Masters and two Surveyors General. On the abolition of that court, the two surveyors general became responsible to the Exchequer. Their respective divisions were north and south of the River Trent. The last serious exercise of forest law by a court of justice seat (Forest Eyre) seems to have been in about 1635, in an attempt to raise money.
Орманның жойылуы, орман жерлерін сату және Батыс көтерілісі
Тюдор дәуірінде және одан кейін орман құқығы көбінесе өткен заманға жатты және негізінен патшалық ормандардағы ағаштарды қорғауға қызмет етті. Джеймс I және оның министрлері Роберт Сесил мен Лайонель Кранфилд орманнан түсетін кірісті арттыру және орманды жою процесін бастау саясатын ұстанды. Сесил Джеймс I-нің Парламентке тәуелсіз кірісін арттыру саясатының бір бөлігі ретінде ормандарды жоюға алғашқы қадам жасады. Сесил патшалық аңшылыққа пайдаланылмаған және ағаш сатудан аз кіріс әкелген ормандарды зерттеді. Йоркширдегі Кнаресбороу орманы таратылды. Дина орманындағы кіріс темір балқыту үшін ағаш сату арқылы арттырылды. Чиппенхэм мен Блэкморда шөп және жануарлар азығы үшін қоршаулар жасалды. Әрбір орманды жою процесі Қазынадан комиссия тағайындаумен басталды, ол орманды зерттеп, патшаға тиесілі жерлерді анықтап, жер иелері мен жалға алушыларға, енді жалпы пайдалану құқықтары жойылғандықтан, өтемақы төлеу туралы келіссөздер жүргізді. Содан кейін Бас Прокурор орман тұрғындарына қарсы басқындық үшін сот процесін бастады, бұл комиссия келіскен келісімді бекітті. Патшалық жерлер (жалға берілді), әдетте көрнекті сарайлықтарға, және көбінесе комиссиялық зерттеулерді жүргізген адамдарға берілді. Тағайындалған келісімдер мен өтемақыларға қатысты заңдық шағымдар жиі түсті. Алайда, ақырында қоршау сәтті аяқталды, Дина және Малверн Чейс осы ереженің шегінен тыс қалды. 1641 жылы Парламент 1640 жылғы Орман шекараларын белгілеу туралы заңды (16-шаптер, 1-тарау, 16-бап, сондай-ақ Сельден заңы деп те аталады) қабылдады, ол орман шекараларын Джеймс I билігінің соңында болған қалпына келтірді.
By the Tudor period and after, forest law had largely become anachronistic, and served primarily to protect timber in the royal forests. James I and his ministers Robert Cecil and Lionel Cranfield pursued a policy of increasing revenues from the forests and starting the process of disafforestation. Cecil made the first steps towards abolition of the forests, as part of James I's policy of increasing his income independently of Parliament. Cecil investigated forests that were unused for royal hunting and provided little revenue from timber sales. Knaresborough Forest in Yorkshire was abolished. Revenues in the Forest of Dean were increased through sales of wood for iron smelting. Enclosures were made in Chippenham and Blackmore for herbage and pannage. Each disafforestation would start with a commission from the Exchequer, which would survey the forest, determine the lands belonging to the crown, and negotiate compensation for landowners and tenants whose now traditional rights to use of the land as commons would be revoked. A legal action by the Attorney General would then proceed in the Court of Exchequer against the forest residents for intrusion, which would confirm the settlement negotiated by the commission. Crown lands would then be granted (leased), usually to prominent courtiers, and often the same figures that had undertaken the commission surveys. Legal complaints about the imposed settlements and compensation were frequent. Ultimately, however, enclosure succeeded, with the exceptions of Dean and Malvern Chase. In 1641, Parliament passed the Delimitation of Forests Act 1640 (16 Cha. 1. c. 16, also known as Selden's Act) to revert the forest boundaries to the positions they had held at the end of the reign of James I.
Қайта қалпына келтіруден кейін
Дина орманы 1668 жылы Дина орманы туралы заңмен 1667 жылы заңды түрде қайта құрылды. 1670 жылы Жаңа Орман үшін Forest Eyre өтті, ал 1660 және 1670 жылдары басқа ормандар үшін де бірнеше рет өткізілді, бірақ бұл соңғылары болды. 1715 жылдан бастап екі геодезист лауазымын бір адам атқарды. Қалған корольдік ормандар (кемінде теория бойынша) Король атынан басқарылатын болды. Алайда, қарапайым халықтың мал жаю құқығы Корольдің құқығынан гөрі маңыздырақ болған сияқты. 1780-ші жылдардың соңында корольдік комиссия тақта ағаштарының және қалғандарының жағдайын тексеру үшін тағайындалды. Тренттің солтүстігінде Шервуд орманы сақталғанын анықтады, оның оңтүстігінде: Нью-Форест, Гэмпширдегі тағы үш орман, Беркширдегі Виндзор орманы, Глостерширдегі Дина орманы, Эссекстегі Уолтем немесе Эппинг орманы, Нортгемптонширдегі үш орман және Оксфордширдегі Уайчвуд орман сақталды. Олардың кейбірінде соттар болмағандықтан, ресми бақылау да болмады. Олар қалған ормандарды екі классқа бөлді: Корольдің негізгі жер иесі бар және жоқ ормандар. Гэмпширдегі кейбір ормандар мен Дина орманында топырақтың көп бөлігі Корольге тиесілі болды және олар кеме жасау үшін қажетті емен ағашын өсіру үшін сақталды. Қалғандары қосылып, Король өз құқықтарының орнына "үлес" (компенсация) алды. 1810 жылы орманға жауапкершілік Бас геодезистерден (жер табысының аудиторларына есеп беретін) жаңа Орман, орман және жер табысы комиссиясына ауыстырылды. 1832 жылдан 1851 жылға дейін олардың жауапкершіліктеріне "Жұмыстар мен ғимараттар" қосылды. 1851 жылы комиссарлар қайтадан Орман, орман және жер кірістерінің комиссары болды. 1924 жылы Корольдік ормандар жаңа Орман шаруашылығы комиссиясына (қазіргі Англияның орман шаруашылығы) берілді.
The Forest of Dean was legally re established in 1668 by the Dean Forest Act 1667. A Forest Eyre was held for the New Forest in 1670, and a few for other forests in the 1660s and 1670s, but these were the last. From 1715, both surveyors' posts were held by the same person. The remaining royal forests continued to be managed (in theory, at least) on behalf of the Crown. However, the commoners' rights of grazing often seem to have been more important than the rights of the Crown. In the late 1780s, a royal commission was appointed to inquire into the condition of crown woods and those surviving. North of the Trent it found Sherwood Forest survived, south of it: the New Forest, three others in Hampshire, Windsor Forest in Berkshire, the Forest of Dean in Gloucestershire, Waltham or Epping Forest in Essex, three forests in Northamptonshire, and Wychwood in Oxfordshire. Some of these no longer had swainmote courts thus no official supervision. They divided the remaining forests into two classes, those with and without the Crown as major landowner. In certain Hampshire forests and the Forest of Dean, most of the soil belonged to the Crown and these should be reserved to grow timber, to meet the need for oak for shipbuilding. The others would be inclosed, the Crown receiving an "allotment" (compensation) in lieu of its rights. In 1810, responsibility for woods was moved from Surveyors General (who accounted to the Auditors of Land Revenue) to a new Commission of Woods, Forests, and Land Revenues. From 1832 to 1851 "Works and Buildings" were added to their responsibilities. In 1851, the commissioners again became a Commissioner of Woods, Forests and Land Revenues. In 1924, the Royal Forests were transferred to the new Forestry Commission (now Forestry England).
Дина орманы
Дина орманы 1612 жылдан бастап 1670 жылға дейін орман ішінде темір өндірісі үшін ағаш көмірінің көзі ретінде қолданылды. 1667 жылы орманды қайта жаңарту туралы заң қабылданды. Мысалы, Сөйлеу үйінде еркін кеншілердің (фриминдердің) қызметін реттеу үшін сот отырыстары өткізіліп тұрды. Ағаш көмірін сату 18 ғасырдың соңына дейін жалғасты. 1850 жылы ормандан бұғылар алынып тасталды. Бүгінде орман тығыз ағашпен жабылған, сондай-ақ батысқа қарай бұрын жеке меншікте болған, қазір орманның бір бөлігі саналатын үлкен аумақ та бар. Оны Англияның орман шаруашылығы мекемесі басқарады.
The Forest of Dean was used as a source of charcoal for ironmaking within the Forest from 1612 until about 1670. It was the subject of a Reafforestation Act in 1667. Courts continued to be held at the Speech House, for example, to regulate the activities of the Freeminers. The sale of cordwood for charcoal continued until at least the late 18th century. Deer were removed in 1850. The forest is today heavily wooded, as is a substantial formerly privately owned area to the west, now treated as part of the forest. It is managed by Forestry England.
Эппинг және Хенолт ормандары
Эппинг және Хейнолт ормандары – Уолтем Корольдік орманның сақталған қалдықтары. Эппинг және Хейнолт ормандарының аумағы жер иелерімен қоршау арқылы күрт қысқартылды. 1851 жылы Парламент Хейнолт орманы туралы заңды қабылдады, бұл Хейнолт орманға берілген корольдік қорғауды тоқтатты. Алты апта ішінде 3000 акр ормандық жерлер кесілді. Лондон корпорациясы Эппинг орманның ашық кеңістік ретінде сақталуын қалады және алдыңғы 20 жылда қоршалған бір бөлігін ашу үшін 1874 жылы сотқа шағым түсірді. 1875 және 1876 жылдары корпорация ашық далалық жерлерді сатып алды. Эппинг орман туралы 1878 жылғы заң бойынша орманнан құқықтар алынып, орман заңнамасы оған қатысты жойылды. Оның орнына корпорация Орманды сақтаушылар болып тағайындалды. Орман Эппинг орман комитеті арқылы басқарылады.
Epping and Hainault Forest are surviving remnants of the Royal Forest of Waltham. The extent of Epping and Hainault Forests was greatly reduced by inclosure by landowners. The Hainault Forest Act 1851 was passed by Parliament, ending the Royal protection for Hainault Forest. Within six weeks 3000 acres of woodland was cleared. The Corporation of London wished to see Epping Forest preserved as an open space and obtained an injunction in 1874 to throw open some that had been inclosed in the preceding 20 years. In 1875 and 1876, the corporation bought of open wasteland. Under the Epping Forest Act 1878, the forest was disafforested and forest law was abolished in respect of it. Instead, the corporation was appointed as Conservators of the Forest. The forest is managed through the Epping Forest Committee.
Жаңа Орман
Жаңа Орман – Жаңа Ормандықтар деп аталатын британдық мәдени азшылықтың туған жері. 1851 жылы бұғыларды жою туралы заң қабылданған, бірақ орманның ағашсыз "шалғындарының" ашық күйін сақтау үшін бұғылардың қажетті екені анықталған соң, ол қолдан тоқтатылды. Орманды ағаш өсіру мақсатында, кезең-кезеңімен қоршаулар арқылы дамытуға әрекет жасалды. 1875 жылы Халықтар палатасының арнайы комитеті бұған қарсылық танытты, нәтижесінде 1877 жылғы Жаңа Орман заңы қабылданды. Бұл заң, тәждің қоршау құқығын шектеді, жалпы құқықтарды реттеді және Вердерлер сотын жаңадан құрды. 1964 жылы тағы бір заң қабылданды. Осы орманды Англия Орман шаруашылығы да басқарады.
The New Forest is home to the British cultural minority known as New Forest Commoners. An Act was passed to remove the deer in 1851, but abandoned when it was realised that the deer were needed to keep open the unwooded "lawns" of the forest. An attempt was made to develop the forest for growing wood by a rolling programme of inclosures. In 1875, a Select committee of the House of Commons recommended against this, leading to the passage of the New Forest Act 1877, which limited the Crown's right to inclose, regulated common rights, and reconstituted the Court of Verderers. A further Act was passed in 1964. This forest is also managed by Forestry England.
Шервуд орманы
Мұз дәуірі аяқталғаннан бері орман (пырақша үлгілерін алу ядролары растағандай), Шервуд Орман Ұлттық Табиғи Қорығы бүгінде 423,2 гектар (1045 акр) жерді қамтиды, Эдвинстоу ауылын қоршап, Торсби Холл орналасқан жерге жақын. Орманның негізгі бөлігі – Бёрклендс және Билхоу деп аталатын арнайы қорғалатын аймақ. Бұл – бұрынғы, әлдеқайда кеңірек, патшалық аң аулау орманның қалдығы, ол Нотингемширдің округтік (немесе шер) орманы мәртебесінен атын алған. Ол батысында Ереваш өзенімен және Шығыс Дербишир орманымен шектесетін бірнеше көршілес округтерге (ширлерге) дейін созылған. 1086 жылы "Домсдей кітабы" құрастырылған кезде, орман Ноттингемширдің шамамен төрттен бір бөлігін ормандар мен далалармен жауып, орман заңдарына бағынышты болған.
A forest since the end of the Ice Age (as attested by pollen sampling cores), Sherwood Forest National Nature Reserve today encompasses 423.2 hectares, (1,045 acres) surrounding the village of Edwinstowe, the site of Thoresby Hall. The core of the forest is the Special Area of Conservation named Birklands and Bilhaugh. It is a remnant of an older, much larger, royal hunting forest, which derived its name from its status as the shire (or sher) wood of Nottinghamshire, which extended into several neighbouring counties (shires), bordered on the west along the River Erewash and the Forest of East Derbyshire. When the Domesday Book was compiled in 1086, the forest covered perhaps a quarter of Nottinghamshire in woodland and heath subject to the forest laws.
Англия
Орман атауы Аймақ Ормандардың азаю күні Ескертпелер Топырақ немесе ландшафт Аконбери Херефордшир 1216, ішінара 1216 жылы монахтар үйін ұстау үшін 360 акр жер бөлінді Құмды, қиыршық тасты қышқыл топырақтар; құрғақ емен, қайың орманы Ауыр саз топырақтар, тығыз емен орманы Чарнвуд Орманы Челмсфорд Эссекс Чиппенхам Уилтшир 1618–23 Боуд немесе Пьюшам Нью Паркін басқа Ауыр саз топырақтар, тығыз емен орманы Эппинг Орманы Уолтем Орманының бөлігі Эссекс 1878 Эппинг Орманы заңы 1878 жылы орманды сақтау және ортақ құқықтарды белгіледі Эссекс Орманы Эссекс 1204 1204 жылға дейін бүкіл округ орманды аймақ деп жарияланды Эссекс, солтүстік Эссекс 1204 "Станстриттің солтүстігінде", Мидленд саз жазығы, ормандар Ханттингдоншир Орманы Хантдингдоншир Негізінен Вейбридж, Сапли және Герти ормандары. Кішкентай округтің көп бөлігі 13 ғасырда Кейншам Орманы Сомерсет Сонымен қатар Кингсвуд Long Forest Шропшир Longmynd, Stapelwood, Burswood, Lythwood және Stapleton кіреді Линвуд Хэмпшир Жаңа Орманың бір бөлігі 1676 жылы расталды; Малверн Хиллс заңы 1884 жылы орманды сақтау және ортақ құқықтарды белгіледі Мидленд саз жазығы, ормандар Морф Орманы Шропшир Бриджнорттың шығысы мен оңтүстік-шығысында орналасқан Мидленд саз жазығы, ормандар Мидленд саз жазығы, ормандар Poorstock Forest Дорсет (Powerstock-ке қараңыз) Саз топырақтар, ормандар Уолтем Орманы Эссекс Эссекс Орманының соңғы қалдығы 1244 жылы алпыс аналық жебел және жиырма шағын бұғы Шестер портына жақын патшаның саябақтарынан тірідей ұсталып, Ирландияның Далки портына жіберілуге және Дублиндегі патшаның қазынасына Гленкри саябағына жеткізілуге бұйрық берілді. 1282 жылы Уильям ле Девенеске Гленкридің корольдік орманынан 12 емен ағашы берілді. Уильям де Меонс 1290 жылы орманды және "Патшаның ағаш өңдеу шеберханаларын" күзетті. Ол соңғы рет Эдуард I билік құрған кезде айтылды және Брюстің Ирландиядағы жорығы кезінде (1315–18 жж.) жойылған деп есептеледі. Подзоль, емен ағаштары
Name of forest County Disafforestation date Notes Soil or landscape Aconbury Herefordshire 1216, part 360 acres assarted to support a nunnery in 1216 Sandy, gravelly acid soils; dry oak, birch wood Heavy clay soils, dense oak forest Charnwood Forest Chelmsford Essex Chippenham Wiltshire 1618–23 Perhaps excepting Bowood or Pewsham New Park Heavy clay soils, dense oak forest Epping Forest part of Waltham Forest Essex 1878 Epping Forest Act 1878 established preservation and common rights Forest of Essex Essex 1204 Entire county afforested to 1204 Essex, north Essex 1204 "North of the Stanestreet", Midland clay plain, woodlands Forest of Huntingdonshire Huntingdonshire Mainly Forests of Weybridge, Sapley and Herthey. Whole small county in 13th Keynsham Forest Somerset Alias Kingswood Long Forest Shropshire Incl Longmynd, Stapelwood, Burswood, Lythwood and Stapleton Linwood Hampshire Part of the New Forest confirmed 1676; Malvern Hills Act 1884 established preservation and common rights Midland clay plain, woodlands; Morfe Forest Shropshire lying east and southeast of Bridgnorth Midland clay plain, woodlands Midland clay plain, woodlands Poorstock Forest Dorset (see Powerstock) Clay soils, woodlands Waltham Forest Essex Last remnant of Forest of Essex In 1244, sixty does and twenty bucks were ordered to be "taken alive in the king's parks nearest to the port of Chester to be sent to the port of Dalkey, Ireland, and delivered to the king's Treasurer in Dublin to stock the king's Park of Glencry." In 1282, William le Deveneys was granted 12 oaks from the King's forest of Glencree. William de Meones was keeper of the forest and of "the Queen's timber works" in 1290. It is last mentioned in the reign of Edward I and is believed to have been destroyed during the Bruce campaign in Ireland (1315–18). Podzol, oak trees