Кіріспе
Дэвид Моррис Ааронович (8 шілде 1954 жылы туған) – ағылшын журналисі, тележүргізуші және жазушы. Ол The Times газетінің тұрақты авторы және «Иерусалимге қайықпен саяхат: шағын елімізді су арқылы аралау» (2000), «Құпия теориялар тарихы: қазіргі заман тарихындағы рөлі» (2009) және «Партиялықтар: отбасым және басқа коммунистер» (2016) кітаптарының авторы. Ол 2001 жылы саяси журналистика саласындағы Оруэлл сыйлығын, ал 2003 жылы «What the Papers Say» жүлдесімен «Жылдың жазушысы» атанымына ие болды. Бұрын The Independent және The Guardian газеттерінде жұмыс істеген.
David Morris Aaronovitch (born 8 July 1954) is an English journalist, television presenter and author. He is a regular columnist for The Times and the author of Paddling to Jerusalem: An Aquatic Tour of Our Small Country (2000), Voodoo Histories: the role of Conspiracy Theory in Modern History (2009) and Party Animals: My Family and Other Communists (2016). He won the Orwell Prize for political journalism in 2001, and the What the Papers Say "Columnist of the Year" award for 2003. He previously wrote for The Independent and The Guardian.
Ерте өмір және білім
Ааронович – коммунист интеллектуал және экономист Сэм Аароновичтің ұлы, актер Оуэн Ааронович пен автор және сценарист Бен Аароновичтің інісі. Оның ата-анасы атеист болған, және Аароновичтің айтуынша, олардың "сенімі марксизм болған". Ол этникалық тұрғыдан жартылай еврей және жартылай ирланд. Ол "байлыққа қатысты пуритандық наразылықпен" тәрбиеленгенін жазған. Ааронович 1965 жылға дейін Gospel Oak бастауыш мектебінде, 1968 жылға дейін Холлоуэй округінің толық мектебінде (қазіргі Холлоуэй мектебі), ал 1968 жылдан 1972 жылға дейін Уильям Эллис мектебінде оқыды – бәрі де Лондонда. Ол Оксфордтағы Баллиол колледжінде қазіргі заманғы тарихты оқыды. Ааронович білімін Манчестердегі Виктория университетінде аяқтады, 1978 жылы тарих мамандығы бойынша 2:1 бакалавр дәрежесін алды. Манчестерде оқыған кезінде Ааронович 1975 жылғы Университет сын-тесті командасының мүшесі болды, ол көптеген сұрақтарға марксистің атымен ("Троцкий", "Ленин", "Карл Маркс" немесе "Че Гевара") жауап бергеннен кейін бірінші турда жеңілді. Бұл тактика Оксфорд және Кембридж университеттерінің әр колледжіне жеке команда ретінде қатысуға рұқсат беруге қарсы наразылық болды, тіпті колледждер өздері университет емес болса да. Ааронович бастапқыда еврокоммунист болды және Ұлттық студенттер одағында (NUS) белсенділік танытты. Сол жерде ол сол кездегі президент Чарльз Кларкпен танысты, кейін ол Ішкі істер министрі болды. Ааронович өзі 1980 жылдан 1982 жылға дейін НУС президенті қызметін Тревор Филлипстен кейін иеленді. Ол Солшыл Альянс тізімі бойынша сайланды.
Журналистикадағы мансап
Ааранович өзінің медиа мансабын 1980 жылдардың басында теледидар зерттеушісі және кейін ITV-ның Weekend World бағдарламасының продюсері ретінде бастады. 1988 жылы ол BBC-де саяси ағымдағы оқиғалар бағдарламасының негізін қалаушы редакторы ретінде жұмыс істей бастады. 1995 жылы ол баспа журналистикасына ауысты, 2002 жылдың соңына дейін The Independent және The Independent on Sunday басылымдарында бас мақала авторы, теледидар сыншысы, парламенттік очерктер жазушысы және колоннист болып жұмыс істеді. 2003 жылы The Guardian және The Observer газеттеріне колоннашы және мақала жазушы ретінде еңбек етуді бастады. Аароновичтің мақалалары The Guardian газетінің G2 бөлімінде жарияланды. Питер Уилбидің сөзіне қарағанда, оның мақалаларын басты пікірлер беттерінде жариялауға деген ниеті бөлім редакторы Сеумас Милннің қарсылығына тап болды, бірақ Аароновичтің өзі Милннің бұл шешімге қатысы бар-жоғын білмейді. 2005 жылдың маусым айынан бастап ол The Times газетінде тұрақты колонка жазады, және 2023 жылдың қаңтарында Twitter-де жариялаған хабарламасынан кейін 2023 жылдың наурыз айында одан бас тартатынын мәлімдеді. Ол сондай-ақ The Jewish Chronicle газетінде колонна жазушы болып қызмет етті. Бұдан басқа, Ааронович көптеген британдық жаңалықтар мен пікірлер басылымдарына, мысалы New Statesman-ға жазды. Сонымен қатар, ол New Humanist журналына жазған және оның баспашысы Рационалистік қауымдастықтың «құрметті мүшесі» болып табылады. Ааронович радио және теледидар бағдарламаларына да қатысады немесе оларды жүргізеді, соның ішінде BBC-дің Have I Got News for You және BBC News 24 бағдарламаларына. 2004 жылы ол 1066 жылы билік алмасуы туралы үш бөлімді BBC Radio 4 деректі фильмін – The Norman Way ұсынды. Ааронович сондай-ақ Тони Блэрдің премьер-министрлік қызметін зерттеген The Blair Years (2007) BBC сериясын жүргізді. Кейбір журналистер Аароновичтің жұмысына риза болмады немесе сериалды қабылдамады.
Саяси көзқарастар
Аронович 2003 жылғы Иракқа басып кіруіне "негіз болғанын" және ол "әскери шараны ойсыз қолдағанын", ал оның "басты себебі" – "Ирак халқына көмектесу үшін "күзетшілік сақтаудың" сәтсіздігі" екенін айтты. Басып кіруден кейін ол Иракты азат еткенін жақтады және Ирактың жаппай қырып-жоятын қаруларының маңыздылығын азайтып көрсетті. Дегенмен, ол 2003 жылы былай деп жазған: "Егер ештеңе табылмайтын болса, мен – соғысты қолдаушы ретінде – үкіметіміздің немесе АҚШ-тың маған айтқан ешбір сөзіне енді сенбеймін. Керісінше, ешкім де сенбес. Сол қарулардың бір жерде болуы керек." 2018 жылдың 7 қыркүйегінде ол мақаласы туралы сұрағандарды "ақылсыз" деп атады. Ол бұрынғы премьер-министр Тони Блэрдің берік жақтасы болып қала береді. 2005 жылдың соңында Аронович, Оливер Каммен және журналист Фрэнсис Уимен "Гардиан" газетіне шағым түсірді, себебі газет Эмма Брокстың сұхбатынан кейін Ноам Чомскиден кешірім сұрады, онда Чомски Сребреницадағы қырғынды жоққа шығарған деген мәлімдеме жасалған. "Гардиан" газетінің редакторы газет Чомскидің Сребреницадағы қырғынға қатысты ұстанымын дұрыс емес көрсеткенін анықтады және бұл шешім 2006 жылдың мамырында тәуелсіз омбудсмен Джон Уиллис тарапынан расталды. 2013 жылдың 5 қыркүйегіндегі бағанында Аронович лейбористтер партиясының жетекшісі Эд Милибандты 2013 жылдың 21 тамызындағы Гутадағы шабуылдарда химиялық қару қолданылғаннан кейін Сирияға әскери араласуға ешқандай балама ұсынбағаны үшін сынады. Аронович үшін "саяси тұрғыдан [Милибанд] мүлдем көзге көрінбейді, ол жоқ" және "ол аңшы да емес, олжа да емес, ол – өлік жеуші. Ол – саяси қарға." 2013 жылы Аронович Ирак, Ливия және Сирияға қарсы бомбалау науқанын ынтамен қолдағанмен, ол Адам құқықтары жөніндегі "Индекс цензурасы" ұйымының төрағасы болды, бұл қызметте Джонатан Димблбиден кейін іске кірісті. 2014 жылдың мамырында ол Гленн Гринвальдтың Эдвард Сноуденнің NSA ашылуларына қатысы бар екенін сынады және Гринвальдты "ұзақ, шындықтан алыс және қайта-қайталанатын polemika жазушысы" деп сипаттады. "Media Lens" сұхбатында Гринвальд Ароновичтің мақаласына жауап ретінде "осы буынның ең жаман саяси қылмысы – Иракқа шабуылға ашықтан-ашық қуанған адамның, басқаларды "журналист" деп танудан бас тартуының күлкілі, ақымақтық ирониясы, себебі олар әлемді өзгертуге емес, жай ғана хабарлауға тырысады" деді. 2014 жылдың тамызында Аронович Шотландияның қыркүйектегі референдумда Ұлыбритания құрамында қалуы үшін дауыс беретініне үміт білдірген "Гардиан" газетіне хат жазған 200 қоғамдық қайраткердің бірі болды. 2016 жылы ол 23 маусымдағы референдумда Ұлыбританияның Еуропалық Одаққа мүшелігін сақтап қалуды қолдады. Кейіннен Аронович Brexit еуропалық одақтан шығуға дауыс берген егде жастағы сайлаушылардың санының азаюымен кері қайтарылатынын айтты.
Жеке өмір
Аронович әйелі мен үш қызымен Лондонда тұрады. 2011 жылы Аронович қалыпты операциядан кейін "медициналық оқиғаның" құрбаны болды. Ол антибиотиктердің арқасында септицемиядан құтылды, ал бұл ем оның әжесіне қол жетімді болмаған, ол 1930 жылы жәндік шаққаннан кейін инфекциядан көз жұмған. Осы оқиға оны Antibiotic Research UK ұйымының жұмысын қолдауға және антибиотиктерді дұрыс пайдалану мен жаңа антибиотиктерді әзірлеуді насихаттауға жетеледі.