Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Форт МакКлэри – Пискатаква өзенінің сағасында, Мэн штатының Киттери Пойнт аймағында орналасқан АҚШ әскерилерінің бұрынғы қорғаныс бекінісі. Ол 19 ғасыр бойы Портсмут портының (Нью-Гэмпшир штаты) және Киттеридегі Портсмут кеме құрылысшылық зауыдына қарайтын жолдарды қорғау үшін пайдаланылды. Қазір мүлік және сақталған құрылыстары Мэн штатының меншігінде және Форт МакКлэри мемлекеттік тарихи орны ретінде басқарылады, оның ішінде 1844 жылға дейін салынған блокхаус та бар.
Fort McClary is a former defensive fortification of the United States military located along the southern coast at Kittery Point, Maine at the mouth of the Piscataqua River. It was used throughout the 19th century to protect approaches to the harbor of Portsmouth, New Hampshire and the Portsmouth Naval Shipyard in Kittery. The property and its surviving structures are now owned and operated by the State of Maine as Fort McClary State Historic Site, including a blockhouse dating from 1844.
Колониялық кезең
Жағалау қорғанысы 17 ғасырдың аяғында кеме жасаушы Уильям Пепперелл (Уильям Пеппереллдің әкесі) бұл жерді сатып алып, 1689 жылы қарапайым қорғаныс құрылыстарын салған кезде пайда болды. Оған дейін ауылды Нью-Каслдағы Уильям мен Мэри форты қорғаған. Массачусетс шығанағы провинциясы 1715 жылы Пискатаква өзенін қорғау үшін алты зеңбірекпен тұрақты кедергі салуға дауыс берді, бұл шара Әке Раль соғысына дайындық кезінде қабылданды. Кейбір дереккөздерде бұл Мейнні (сол кезде Массачусетс штатының бір бөлігі) Нью-Гэмпшир губернаторы көршілес колониялардың азаматтарына тануға тырысқан "шамадан тыс салықтардан" қорғау мақсатында жасалғанын көрсетеді. Форт Массачусетс азаматтарынан өз күтімі үшін алым-салық жинау үшін де пайдаланылды. Бұл бекініс 1803 жылы Форт Уильям деген атпен АҚШ үкіметіне берілді, бірақ оның ешбір бөлігі сақталмаған. 1775 жылы Пеппереллдер британдықтарға адал болғандықтан, олардың мүлкі, соның ішінде форт, жергілікті патриоттардың күштері тәркіледі. 1776 жылы форттың 9 фунттық және 12 фунттық зеңбіректерге оқ-дәрі берілді. Ол 9 немесе 10 зеңбірекпен жартылай эллипс пішіндес төменгі батареядан, оқ пісіретін пештен және қазіргі блокхаустың жанындағы жоғарғы батареядан тұрды. Форт 19 ғасырда, әсіресе 1812 жылғы соғыс кезінде пайдаланылды, бірақ ешқандай әрекетке қатыспады.
Coastal defenses on the site date to the late 17th century when shipbuilder William Pepperell (father of William Pepperrell) acquired the property and erected crude defense works in 1689. Prior to that, the village was protected by Fort William and Mary at New Castle. The Province of Massachusetts Bay voted in 1715 to erect a permanent breastwork of six guns for the defense of the Piscataqua River, during the lead up to Father Rale's War. Some sources state that it was intended to protect Maine (then part of Massachusetts) from "unreasonable duties" (taxes) that the governor of New Hampshire was attempting to impose on nearby citizens of other colonies. The fort was also used to collect duties from Massachusetts citizens for its own upkeep. This fortification was transferred to the United States government in 1803, known as Fort William, but none of its features are known to survive. The Pepperrells remained loyal to the British in 1775, so their property was confiscated by local Patriot forces, including the fort. In 1776, ammunition was provided for the fort's 9 pounder and 12 pounder cannon, It consisted of a semi elliptical lower battery of 9 or 10 guns and a shot furnace, and an upper battery near the present blockhouse whose armament does not appear in references. The fort was used throughout the 19th century, most notably during the War of 1812, but it saw no action.
Үшінші жүйе және Азамат соғысы
Форт 1840 жылдары одан әрі кеңейтілді, бұл, әдетте, Мэн және Нью-Брансуик арасындағы даулы шекара мәселесі бойынша Ұлыбританиямен туған шиеленістің салдары болды, ол қанды төгілмеген Арустук соғысымен және 1842 жылғы Вебстер-Эшбертон шартымен аяқталды. Блокхаус 1844 жылы бұрынғы үстіңгі батареяның жанында салынды; бұл Мэн штатындағы фортта салынған соңғы блокхаус болды. Кейбір кейінгі сілтемелер оның бөлімшесін Мэн жағалау күзетімен жаңылыстырады, тіпті фортта орналасқан тақтада да осы қателік кездеседі. Форт Азамат соғысы кезінде көп қимыл-қозғалыс көрмеді. 1863 жылы үшінші бекініс жүйесінің аясында ірі қайта құру және кеңейту жұмыстары басталды, мақсат – барлық жағынан бір немесе екі қабатты артиллериямен жабдықталған бесбұрышты үлкен форт құру. Алайда, екі теңіз жақ беттері ғана, сондай-ақ граниттен жасалған оқ-дәрі қоймасы бар құрлық жақ беттерінің бірі толық аяқталды. Теңіз қабырғасын мылтық тесіктері бар шағын капониер қорғады. Соғыс тәжірибесіне сүйене отырып, қабырғалы форттар қақпанды оқтарға осал екені анықталды және 1867 жылы барлық қабырғалы форттар жобаларынан қаржыландыру тоқтатылды, нәтижесінде Форт МакКлэриде азаған артиллериялық позициялар қалды. Фортта осы күнге дейін көптеген гранит блоктары сақталған.
The fort was further expanded in the 1840s, probably a consequence of tensions with Great Britain over the disputed border between Maine and New Brunswick which culminated in the bloodless Aroostook War and the 1842 Webster Ashburton Treaty. The blockhouse was built in 1844 near the former upper battery; this was the last blockhouse built at a fort in Maine, Some subsequent citations erroneously confuse his unit with the Maine Coast Guard — including a plaque at the fort. The fort saw little action during the Civil War. A major rebuilding and expansion began in 1863 as part of the third system of fortifications, and the intent was to create a large five sided fort with one or two tiers of cannon all around. However, only the seawalls were completed on the two seaward fronts, along with one of the landward cannon bastions with a granite magazine. The seawall was defended by a small caponier with rifle ports. Based on war experience, masonry forts were assessed as vulnerable to rifled cannon, and funding was withdrawn from all masonry fort projects in 1867, leaving Fort McClary with few cannon positions. A large number of granite blocks remain at the fort to this day.
Азамат соғысынан қазіргі уақытқа дейін
1870 жылдары төменгі батарея 10 дюймдік Parrott мылтықтары үшін үш уақытша қару орнатылымдарымен қайта жаңартылды, бірақ қаржыландыру тағы да тоқтатылып, көптеген басқа жақсартулар жасалмады. 1890 жылдары фортта соғыс жағдайына дайындалып, тоғыз 15 дюймдік Родман тегіс ұңғылы зеңбірегі мен жеті шанағы сақталды. Родман зеңбіректерiнiң үшi 1898 жылғы испан-американ соғысында шұғыл шара ретiнде орнатылды. 1901 жылға қарай Форт Фостер (Киттери, Мэн) салынысымен және Форт Конституциядағы Эндикотт бағдарламасы бойынша жаңа батареялармен форттың маңызы азайды. 1910 жылдары форттың көп бөлігі тозығы жетіп, 1918 жылы ресми түрде қолданыстан шығарылды. Мэн штаты 1924 жылы федералды үкіметтен мүлкінің көп бөлігін алып, одан кейін оны саябақ ретінде басқарды. Келесі онжылдықтарда бірнеше қираған құрылыстар бұзылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде форттың қалдықтарын азаматтық қорғаныс күштері пайдаланды. 1969 жылы ол тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. Блокхаус және басқа құрылыстар 1987 жылы жөнделді, ал блокхаус қазір мұражай болып қызмет етеді.
In the 1870s, the lower battery was rebuilt with three temporary gun positions for 10 inch Parrott rifles, but funding was again cut off with few other improvements. In the 1890s, nine 15 inch Rodman smoothbore guns and seven carriages were stored at the fort, to be mounted in case of war. Three of the Rodmans were mounted as an emergency measure in the Spanish–American War of 1898. The fort was superseded by the construction of Fort Foster (Kittery, Maine) and new batteries at Fort Constitution under the Endicott Program by 1901. By the 1910s, most of the fort had fallen into disrepair and it was officially decommissioned in 1918. The State of Maine acquired most of the property from the federal government in 1924, after which it was managed as a park. Several of the dilapidated structures were demolished in the following decades. Parts of the fort were used by civilian defense forces during World War II. In 1969, it was placed on the National Register of Historic Places. The blockhouse and other structures were renovated in 1987, and the blockhouse serves as a museum.