Австралия еңбек қозғалысы және саяси дамуы

Кіріспе

Әлеуметтік және саяси қозғалыс

Австралиялық еңбек қозғалысы 19 ғасырдың басында басталды, ал 19 ғасырдың соңынан бастап өнеркәсіптік (Австралиялық кәсіподақтар) және саяси қанаттарды (Австралиялық еңбек партиясы) қамтыды. Австралиядағы кәсіподақтар шеберлік кәсіподақтары, жалпы кәсіподақтар немесе өндірістік кәсіподақтар негізінде ұйымдастырылуы (яғни құрылуы) мүмкін. Австралиядағы кәсіподақтардың басым бөлігі Австралия кәсіподақ кеңесінің (ACTU) мүшелері болып табылады, олардың көпшілігі, әсіресе 1980-жылдардың соңы мен 1990-жылдардың басында маңызды бірігу процесінен өтті. Кәсіподақтардың жетекшілері мен мүшелері социалистік, демократиялық және оңшыл көзқарастарды қоса алғанда, әртүрлі саяси көзқарастарды ұстанады. АБС деректері бойынша, 2013 жылдың тамызында 1,7 миллион адам кәсіподақтарға мүше болды (барлық жұмыскерлердің 17 пайызы). Тағы 4 пайызы кәсіподақ мүшесі екенін білмейді, ал 1 пайызы негізгі жұмысымен байланысты емес кәсіподақ мүшесі. Негізгі жұмысына қатысты кәсіподақ мүшелерінің екі үшін бір бөлігінен астамы (68 пайызы) бес жылдан астам уақыттан бері мүшелік етеді. Кәсіподақ мүшелігі соңғы жылдары тұрақты түрде төмендеп келеді, 2013 жыл АБС деректерінің тарихындағы ең төмен көрсеткішті білдіреді. ACTU деректеріне сәйкес, 1983 жылы кәсіподақтардың мүшелерінің саны 2 376 900 болса, 2002 жылы 1 833 700-ге төмендеді және одан әрі азайып келеді. Австралияның Еңбек партиясы партия құру, үкімет құру және саясатты іске асыру тұрғысынан Ұлыбританияның Еңбек партиясы мен Жаңа Зеландияның Еңбек партиясынан бұрынғы тарихқа ие. Атап айтқанда, 1910 жылғы федералды сайлау бірқатар алғашқы оқиғаларды қамтыды: бұл Австралияның бірінші сайланған федералды көпшілік үкіметі; Австралияның сайланған Сенаттағы алғашқы көпшілігі; ұлттық деңгейдегі әлемдегі алғашқы Еңбек партиясының көпшілік үкіметі; 1904 жылғы Крис Уотсонның азшылық үкіметінен кейін әлемдегі екінші Еңбек партиясының үкіметі; және екі палаталы заң шығарушы органның екі палатасын да бақылауға алған алғашқы жағдай.

The Australian labour movement began in the early 19th century and since the late 19th century has included industrial (Australian unions) and political wings (Australian Labor Party). Trade unions in Australia may be organised (i. e., formed) on the basis of craft unionism, general unionism, or industrial unionism. Almost all unions in Australia are affiliated with the Australian Council of Trade Unions (ACTU), many of which have undergone a significant process of amalgamations, especially in the late 1980s and early 1990s. The leadership and membership of unions hold and have at other times held a wide range of political views, including socialist, democratic and right wing views. According to ABS figures, in August 2013, there were 1.7 million members of trade unions in relation to their main job (17% of all employees). A further 4% did not know whether they were trade union members or not, while 1% were trade union members not in conjunction with their main job. Of those who were a trade union member in relation to their main job, over two thirds (68%) had been members for five years or more. Trade union membership has steadily declined over recent years, with 2013 being the lowest proportion in the history of the ABS series. According to ACTU figures, the number of members of trade unions in 1983 was 2,376,900 but by 2002 it was 1,833,700, and declining. The Australian Labor Party at both a federal and state/colony level pre dates, among others, both the British Labour Party and the New Zealand Labour Party in party formation, government, and policy implementation. In particular, the 1910 federal election represented a number of firsts: it was Australia's first elected federal majority government; Australia's first elected Senate majority; the world's first Labour Party majority government at a national level; after the 1904 Chris Watson minority government the world's second Labour Party government at a national level; and the first time it controlled both houses of a bicameral legislature.

Ерте тарих

1788 жылы Бірінші флот Сиднейге келді және одан кейін Жаңа Оңтүстік Уэльс колониясын жазалау ошағы ретінде құрды. Жұмыс жағдайлары құлдыққа ұқсас болды, колонияға жеткізілген сотталғандар колония әкімшілігіне немесе жеке жер иелеріне еш төлемсіз жұмыс істеуге міндеттелді. Басқалары, әсіресе Оңтүстік Тынық мұхиты аралдарынан келген "канака" тайпасының өкілдері, зорлықпен немесе түрлі тәсілдермен ұзақ мерзімді еңбек шартына итермеленді. Бастапқыда, британдық заңдарға сәйкес, Австралиядағы кәсіподақтар, әсіресе 1799 және 1800 жылдардағы Комбинациялық заңдар бойынша, қысымға ұшырады. Кәсіподақ немесе басқа да бірлестік "сауданы шектеу" деп есептелгендіктен, заңсыз деп танылуы мүмкін. 1823 жылғы британдық "Жұмыс беруші және жұмыскер" заңы және одан кейінгі түзетулер көбінесе жұмыс берушілерге қанағаттандыратын болып саналды және жұмыскерлерді тәртіпке келтіруге, сондай-ақ кәсіподақтардағы жұмысшылардың "бірлесуін" басуға бағытталған. Заң жұмыскерлердің (яғни, жұмыс істейтіндердің) келісімшарт бойынша жұмыс берушіге адалдық танытуын және оның талаптарын орындауын талап етті, ал келісімшартты бұзу немесе мойынсұнбаушылық қылмыстық жазаға, көбінесе қатаң еңбекпен түрмеге жабуға әкеп соқты. Ереуіл ұйымдастыру келісімшартты "ауырлататын" бұзушылық ретінде жазаланды. Бірақ уақыт өте келе жағдай бірте-бірте жақсарды және 1871 жылғы британдық Кәсіподақтар заңы, сондай-ақ 1875 жылғы Қастандық және мүлікті қорғау заңы арқылы кәсіподақтар заңды мәртебеге ие болды. Австралиядағы шеберлік кәсіподақтары 19-шы ғасырдың басында жоғары білікті қалалық жұмысшылардың шеберлік бірлестіктері ретінде пайда болды, олар төмен жалақыларын арттыру және ұзақ жұмыс сағаттарын қысқарту мақсатында бірігуге (еңбек одағын құруға) тырысты. 1902 жылға қарай 1823 жылғы "Жұмыс беруші және жұмыскер" заңына түзетулер енгізілді, оған еңбек шарты орындалмаған жағдайда жалақының толықтай алынып қойылуы қарастырылды. Жұмыс орнынан рұқсатсыз кеткендер үш айға дейін бас бостандығынан айырылуға жазаланды. Сондай-ақ, "келісімшартта" көзделген міндеттерін орындамаған немесе қашып кеткен "жұмыскерді" баспанаға берген, жасырған немесе қайта жұмысқа алған кез келген адамға 10 фунт стерлингке дейін айыппұл салынды. Бұл заң жұмысшылардың жағдайын жақсарту үшін ұйымдасқан кездерінен бастап, 1871 жылы Ұлыбританиядағы алғашқы Кәсіподақтар заңы қабылданғанға дейін, кәсіподақтардың құқықтық мәртебесін қамтамасыз еткенге дейін қарсы қолданылып келді. 1840 жылдары Австралия колонияларында қабылданған "Жұмыс беруші және жұмыскер" заңдарына сәйкес, рұқсатсыз жұмыстан кеткен жұмыскерлер "Бұзақылар заңы" бойынша іздеуге алынды. Бос жұмыскердің рұқсатсыз бір сағаттық болмауы да түрмеге қамауға немесе жазалау машинасына жіберуге себеп болуы мүмкін. Мельбурн аймағында 1835 және 1845 жылдар аралығында, жұмыс күшінің тапшылығы болған кезде, түрмеде отырғандардың 20% -дан астамы Жаңа Оңтүстік Уэльстің "Жұмыс беруші және жұмыскер" заңы бойынша жұмыс орнынан рұқсатсыз кеткені және қонақүйлерде табылғаны үшін сотталды.

In 1788, the First Fleet landed in Sydney and subsequently established the colony of New South Wales as a penal colony. Working conditions were analogous to slavery, with convicts that were transported to the colony required to work, without pay, for either the colony's administration or private landholders. Others, particularly the "Kanaka" from the South Pacific islands, were either kidnapped or otherwise induced into exploitative long term indentured service contracts. Initially, following British laws, trade unions in Australia were suppressed, particularly under the Combination Laws of 1799 and 1800. A trade union or other association could also be regarded as illegal because of being considered a "restraint of trade". The British Master and Servant Act 1823, and subsequent updates, were generally regarded as heavily biased towards employers, and designed to discipline employees and repress the "combination" of workers in trade unions. The law required the obedience and loyalty from servants (i. e., workers) to their contracted employer, with infringements of the contract, or disobedience, subject to criminal penalties, often with a jail sentence of hard labour; and the calling for strikes was punished as an "aggravated" breach of contract. Over time though, the position was slowly liberalised and through the British Trade Union Act 1871, alongside the subsequent Conspiracy, and Protection of Property Act 1875, trade unions were legitimised. Craft unions in Australia began in the early 19th century as craft associations of highly skilled urban workers who sought to organise (form a labour union), to increase their low wages and decrease their high number of hours. By 1902, the Master and Servant Act 1823 had been modified to include forfeit of wages if the written or unwritten contract for work was unfulfilled. Absence from place of work was punishable by imprisonment of up to three months with or without hard labour. There were also penalties of up to £10 for anyone who harboured, concealed or re employed a 'servant' who had deserted or absconded or absented himself from his duty implied in the 'contract'. The Act was used against workers organising for better conditions from its inception until well after the first United Kingdom Trade Union Act 1871 was implemented, which secured the legal status of trade unions. Under the Master and Servant Acts enacted in the Australian colonies in the 1840s, employees who left their employment without permission were subject to being hunted down under the Bushrangers Act. As little as one hour's absence by a free servant without permission could precipitate a punishment of prison or the treadmill. In the Melbourne jurisdiction, between 1835 and 1845, when labour shortages were acute, over 20% of prison inmates were convicted under the New South Wales Master and Servant Act for offences including leaving place of work without permission and being found in hotels.

Сегіз сағаттық жұмыс күні

1800 жылдары Виктория тұрғындары аптасына 6 күн, күніне 14 сағатқа дейін жұмыс істеді. Науқас демалысы мен жылдық демалыс болған жоқ, жұмыс берушілер ешқандай себеп көрсетпей кез келген уақытта қызметкерді жұмыстан босата алатын. 1855 жылдың 18 тамызында Сиднейдегі Тас қалаушылар қоғамы жұмыс берушілерге алты ай ішінде тас қалаушылардың күніне сегіз сағат жұмыс істейтіні туралы ультиматум жіберді. Алайда, Аргайл Каттағы Киелі Үштік шіркеуінде (Гарризон шіркеуі) және Төменгі Джордж көшесіндегі (98-100 Джордж көшесі) Теңізшілер шіркеуінде (теңізшілерге арналған евангелисттік миссия, қазірде сурет галереясы және кафе) жұмыс істейтін адамдар өз ынтақтарын ұстай алмады және күтуге шешім қабылдамады. Олар алдын ала ереуілге шығып, сегіз сағаттық жұмыс күнін жеңіп алды және 1855 жылдың 1 қазанында жеңіс кешкі асымен тойлады. 1856 жылдың 21 сәуірінде Купер Бриджес басқарымындағы тас қалаушылар, Мельбурн маңындағы құрылыс алаңдарындағы құрылысшылар жұмысты тоқтатып, Мельбурн университетінен Парламент үйіне дейін сегіз сағаттық жұмыс күнін талап ету үшін шеруге шықты. Олардың тікелей әрекеттері сәтті аяқталды және олар әлемдегі жалақысынан айырылмастан сегіз сағаттық жұмыс күніне қол жеткізген алғашқы ұйымдасқан жұмысшылардың бірі ретінде танылды. Австралиядағы барлық жұмысшыларға жұмыс уақытын қысқартуды кеңейту үшін кәсіподақтар одан әрі үгіт жүргізіп, күресті жалғастырды. 1916 жылы Викторияның сегіз сағаттық еңбек заңы қабылданды, ол штаттың көптеген жұмысшыларына сегіз сағаттық жұмыс күнін берді. Сегіз сағаттық жұмыс күні 1920 жылдарға дейін ұлттық деңгейде іске асырылмады, бірақ бұл 48 сағаттық жұмыс аптасымен байланысты болды. 1948 жылдың 1 қаңтарынан бастап, Ұлттық төрелік соты 40 сағаттық бес күндік жұмыс аптасын бүкіл ел бойынша бекітті.

Сауда залдары

1856 жылы Мельбурн сауда үйі комитеті құрылды және 1859 жылы аяқталған Мельбурн сауда үйін салу үшін жер учаскесі берілді. 1871 жылы Сидней сауда және еңбек кеңесі сегіз кәсіподақпен құрылды, ал Сидней сауда үйі 1888 және 1895 жылдар аралығында салынды. Оңтүстік Австралияның Біріккен сауда және еңбек кеңесінің тарихы 1884 жылға дейін жетеді.

1890 жылдардағы ұлы ереуілдер

Көлденең одақтар қозғалысы кеңейген сайын, нашар білікті және ауылдық жұмысшылар ұйымдаса бастады, бұл 1890 жылдары Австралия отарларында бірқатар ірі ереуілдерге әкелді. Одақтық әрекеттерге жауап ретінде тарату шаралары қолданылды. Мысалы, 1890 жылғы теңізшілер ереуіліне Жаңа Оңтүстік Уэльс және Виктория қарулы күштері наразылық білдіргендермен күресу үшін тартылды. 1891 жылы Квинслендтегі қой қырқушылар ереуілі 13 кәсіподақ жетекшісіне бүлік қоздыру және сөз байласу айыптары тағылып, сотталғаннан кейін тоқтатылды. 1892 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Брокен Хилл кеншілер ереуілі бірнеше ереуіл жетекшісі қамауға алынып, «заңсыз сөз байласу және тәртіпсіздікке ұлтау салу» баптары бойынша сотталғаннан кейін күйреп, кінәлі деп танылып, түрмеге жіберілді, соның салдарынан жергілікті тұрғындар үшін импортталған жұмыс күшінен кендерді қорғау мүмкін болмады. Осы өнеркәсіптік қақтығыстардың әрқайсысы еңбек қозғалысына соққы ретінде бағаланды. Уильям Лейн және тағы көптеген адамдар Парагвайда «Жаңа Австралия» деп аталатын жаңа қоғам құруға тырысты. Еңбек қозғалысының басқа өкілдері тікелей әрекеттерден көңілі толып, саяси шешім іздеп, отарлық парламенттерге сайлануға ұмтылып, Австралияның Еңбек партиясының құрылуына себеп болды.

Кәсіподақ байрақтары

XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында кәсіподақтардың тулары жыл сайынғы сегіз сағаттық еңбек күні шерулерінде мақтанышпен көтерілді, олар "Сегіз сағат еңбек, сегіз сағат демалыс және сегіз сағат тынығу" ұранын жариялады. Бұл шерулер Австралияда кез келген ұйым өткізген ең маңызды жылдық мерекелердің бірі болды. Сиднейде ғана, XX ғасырдың басында, жетпіске дейін әртүрлі кәсіподақтың өкілдерінен құралған мыңдаған кәсіподақ мүшелері өз кәсіптерінің символы болған тудың артынан осындай шерулерге қатысты. Осы тулардың көпшілігі сақталмады; NSW кәсіподағы Сиднейдегі Сассекс көшесіндегі Сидней сауда үйінде ең үлкен сақталған коллекцияға ие. NSW мемлекеттік кітапханасында 1970 жылдардың басында кітапханаға сыйға берілген кәсіподақ туларының шағын коллекциясы бар, мысалы, Австралияның қазандықтар, темір және болат кеме жасаушылар федерациясының 1913–1919 жылдары жасалған деп есептелетін туы. Тудың ортасында өрнекпен оралған, тізе бүгіп отырған адам бейнеленген. Ол Австралияның туған гүлдерімен және кәсіподақ мүшелерінің жұмысын көрсететін суреттермен безендірілген, мысалы, Жаңа Оңтүстік Уэльс мемлекеттік теміржолының 34-класс бу локомотивтері, 1889 жылы салынған Хоксбери өзенінің теміржол көпірі және домен. Тудың арт жағында теңіздегі "Австралия" соғыс кемесі бейнеленген. Ту кенепке салынған.

Ақ Австралия саясатын қолдау

Мельбурн сауда үйі 1859 жылы ашылды, ал келесі қырық жылда барлық қалаларда және көптеген аймақтық қалаларда сауда үйлері мен еңбекшілер кеңестері құрылды. 1880 жылдары кәсіподақтар жүн қырқушылар, шахтерлер және портовый жұмысшылар (кемежайшылар) арасында қалыптасты, бірақ көп ұзамай дерлік барлық жұмысшы мамандықтарын қамтыды. Жұмыс күшінің жетіспеуі нәтижесінде білікті жұмысшылардың табысты тобы үшін жалақылар өсті, олардың кәсіподақтары сегіз сағаттық жұмыс күні мен Еуропада мұндай мүмкіндік болмаған басқа да жеңілдіктерді талап етіп, алды. Австралия «жұмысшының жұмағы» репутациясын қабылдады. Кейбір жұмыс берушілер қытай жұмыс күшін импорттау арқылы кәсіподақтардың ықпалын әлсіретуге тырысты. Бұл, барлық колониялардың қытай және басқа да азиялық иммиграцияны шектеуіне әкелді. Осылайша «Ақ Австралия» саясатының негізі қаланды. Орталықтандырылған еңбек арбитражы, әсіресе алғашқы өнеркәсіптерге мемлекеттік қолдау және «Ақ Австралия» қағидаларына негізделген «Австралиялық келісім» 20 ғасырдың екінші жартысында біртіндеп жойылғанға дейін ұзақ жылдар бойы сақталды. 1870 жылдары Квинслендтегі қант өнеркәсібінің өркендеуі тропикалық аймақта жұмыс істеуге дайын жұмысшыларды іздеуге себеп болды. Осы кезеңде мыңдаған «канака» (Тынық мұхиты аралдарының тұрғындары) Австралияға келісімшарт бойынша жұмыс істеу үшін әкелінді. Ақ емес жұмыс күшін арзан бағаға тартумен байланысты осы және басқа да практикалар «қара құс» деп аталды, бұл плантацияларда, әсіресе Квинсленд (Австралия) және Фиджидегі қант қамысы плантацияларында жұмыс істеу үшін алдау және ұрлау арқылы адамдарды тартуды білдіреді. 1870 және 1880 жылдары өсіп келе жатқан кәсіподақ қозғалысы шетелдік жұмыс күшіне қарсы наразылықтарды бастады. Олардың пікірінше, азиялықтар мен қытайлықтар ақ адамдардан жұмыс орындарын тартып алды, «қанағаттанарлық емес» жалақыға жұмыс істеді, еңбек жағдайларын нашарлатты және кәсіподаққа қосылудан бас тартты. 1901 жылы өткен алғашқы парламент сайлауларынан кейін билікке келген Бартон үкіметі, Австралия Еңбек партиясының қолдауымен құрылды. Еңбек партиясының қолдауы ақ емес иммиграцияны шектеуге байланысты болды, бұл сол кездегі Австралия жұмысшылар одағының және басқа да еңбек ұйымдарының көзқарасын көрсетеді, олардың қолдауымен Еңбек партиясы құрылған еді.

Melbourne Trades Hall was opened in 1859 with Trades and Labour Councils and Trades Halls opening in all cities and most regional towns in the following forty years. During the 1880s Trade unions developed among shearers, miners, and stevedores (wharf workers), but soon spread to cover almost all blue collar jobs. Shortages of labour led to high wages for a prosperous skilled working class, whose unions demanded and got an eight hour day and other benefits unheard of in Europe. Australia gained a reputation as "the working man's paradise." Some employers tried to undercut the unions by importing Chinese labour. This produced a reaction which led to all the colonies restricting Chinese and other Asian immigration. This was the foundation of the White Australia Policy. The "Australian compact", based around centralised industrial arbitration, a degree of government assistance particularly for primary industries, and White Australia, was to continue for many years before gradually dissolving in the second half of the 20th century. The growth of the sugar industry in Queensland in the 1870s led to searching for labourers prepared to work in a tropical environment. During this time, thousands of "Kanakas" (Pacific Islanders) were brought into Australia as indentured workers. This and related practices of bringing in non white labour to be cheaply employed was commonly termed "blackbirding" and refers to the recruitment of people through trickery and kidnappings to work on plantations, particularly the sugar cane plantations of Queensland (Australia) and Fiji. In the 1870s and 1880s, the growing trade union movement began a series of protests against foreign labour. Their arguments were that Asians and Chinese took jobs away from white men, worked for "substandard" wages, lowered working conditions and refused unionisation.</blockquote>

The Barton government which came to power following the first elections to the Commonwealth parliament in 1901 was formed by the Protectionist Party with the support of the Australian Labor Party. The support of the Labor Party was contingent upon restricting non white immigration, reflecting the attitudes of the Australian Workers Union and other labour organisations at the time, upon whose support the Labor Party was founded.

Кәсіподақтардың және өндірістік одақтардың өсуі

ХХ ғасырдың басында Австралияда кәсіподақ қозғалысы дағдарысқа ұшырады. Тек бірнеше бекем қолөнершілер одағы ғана сақталды. Жұмысшылардың көп бөлігі кәсіподаққа мүше болған жоқ. Бірқатар білікті ұйымдастырушылар жағдайды өзгертіп, 1914 жылға қарай кәсіподақ мүшелігінің жоғары деңгейіне қол жеткізді. Ел көлеміндегі спонтанды өндірістік әрекеттердің қаупі Федералды парламентті кәсіподақтарды міндетті түрде тіркеу және дауларды міндетті төрелікке беру жүйесін қабылдауға мәжбүр етті. 1904 жылы Келісім және Төрелік туралы заң бекітілді және 1990 жылдарға дейін еңбек қатынастары мен кәсіподақтар арасындағы қақтығыстардың бағытын анықтады. Мұның бір себебі кәсіподақшылдықтың екі жаңа түрінің пайда болуы болды: кәсіптік кәсіподақшылдық және өндірістік кәсіподақшылдық. Кәсіптік кәсіподақтар бір мамандықпен айналысатын барлық адамдарды жұмыс орындарында біріктіруге тырысты. Мысалы, тек қана траншея қазушыларды бір кәсіподаққа, ал топырақ көшірушілерді басқа бір кәсіподаққа біріктірудің орнына, топырақ көшіретін барлық адамдарды бір одаққа біріктіруге ұмтылысты. Өндірістік кәсіподақшылдық одан да бір қадам алға басып, бір жұмыс орнындағы барлық жұмысшылар – қазушылар, гипстеушілер, локомотив жүргізушілер, тазалаушылар, ас дайындаушылар, инженерлер, бухгалтерлер және кеңсе қызметкерлерінің барлығын "құрылыс индустриясының" бір бөлігі ретінде бір кәсіподаққа мүше болуы керек деп мәлімдеді. Өндірістік одақтастар барлық жұмысшыларды "Бір Ұлы Одаққа" біріктіруге тырысты, ол содан кейін бүкіл қоғам бойынша ереуіл ұйымдастырып, социализмді бейбіт жолмен орнатуға мүмкіндік берер еді. 1912 жылғы Брисбендегі жалпы ереуіл жұмысшы қозғалысының біріккен күшін көрсетті, ол консервативті үкіметтің ықпалын әлсіретіп, бес апта бойы тиімді әлеуметтік басқару органы ретінде жұмыс істеді. Сол кезде кәсіптік және өндірістік кәсіподақтар арасында нақты қайшылық немесе бөлініс болған жоқ. Кәсіптік және еңбек кеңестеріндегі АЛП-ның көптеген қолдаушылары радикалды, белсенді және социализмді жақтады.

Саясат

1890 жылдардағы өнеркәсіптік шиеленістердің әрқайсысы еңбек қозғалысы үшін зор соққыға айналды. Тікелей әрекеттен күңкейген кейбір кәсіподақ өкілдері саяси шешім іздеп, колониялық парламенттерге сайлануға тырысты, бұл Австралия Еңбек партиясының құрылуына әкелді. Еңбекші үміткерлердің қатысқан алғашқы жалпы сайлау 1891 жылғы Жаңа Оңтүстік Уэльс сайлауы болды, онда Жаңа Оңтүстік Уэльс Еңбекші сайлау лигасының үміткерлері 141 орынның 35-ін жеңіп алып, Еңбек партиясына үкімет құрудағы шешуші роль берді. Сондай-ақ 1891 жылы Оңтүстік Австралияның Біріккен Еңбек партиясынан (ULP) үш кандидат Оңтүстік Австралия Заң шығару кеңесіне сайланды. 1893 жылғы Оңтүстік Австралия сайлауында Джон Макферсон басқарған Біріккен Еңбек партиясы 54 орынның 10-ын жеңіп, Халық жиналысындағы билік тепе-теңдігін қамтамасыз етті, бұл Чарльз Кингстонның либералдық үкіметін құруға және Джон Даунердің консервативтік үкіметін құлатуға мүмкіндік берді. 1905 жылғы Оңтүстік Австралия сайлауында Томас Прайс Оңтүстік Австралияның алғашқы Еңбек премьер-министрі болды. 1906 жылғы екі мәрте сайлауда қайта сайланған ол, 1909 жылы қайтыс болғанға дейін қызмет етті, бұл әлемдегі тұңғыш тұрақты Еңбек партиясының үкіметі еді. Осы жетістігінің арқасында Джон Верран 1910 жылғы Оңтүстік Австралия сайлауында Еңбек партиясын штаттың көптеген үкіметтерінің біріншісін құруға жеткізді. Еңбек партиясының үміткерлері 19 ғасырдың соңында үлкен жетістіктерге қол жеткізіп, 1890 жылдардың басында бейресми коалициялық үкіметтердің құрамына кірді. 1899 жылы Андерсон Доусон Квинслендте Еңбек партиясының азшылық үкіметін құрды, бұл әлемдегі алғашқы Еңбек партиясының үкіметі болды, ол консерваторлардың жарылуынан кейін қайта құрылғанға дейін бір апта ғана сақталды. Әлемдегі алғашқы ұлттық Еңбек партиясының үкіметі 1904 жылы Крис Уотсон басқарды, оның үкіметі төрт айға созылды. Еңбек партиясы федерацияның алғашқы жылдарында билік тепе-теңдігін ұстап тұрды және оны Австралиядағы протекционистік жүйені құру және 1904 жылғы Ұлттық келісім және төрелік туралы заңды қабылдау арқылы міндетті төрелік жүйесін орнату үшін пайдалана алды. 1870 және 1880 жылдары кәсіподақ қозғалысы "шет елдік" (яғни англосаксондық емес) еңбекке қарсы наразылық акцияларын ұйымдастырды. Олардың пікірінше, азиялықтар мен қытайлықтар ақ нәсілділерден жұмыс орындарын тартып алды, "қанағаттандырмас" жалақыға жұмыс істеді, еңбек жағдайларын нашарлатты және кәсіподақтарға қосылудан бас тартты. Бұл қозғалыс федерациядан кейін Ақ Австралия саясатын қолдады, ол Канакаларды (Оңтүстік Тынық мұхиты аралдарының тұрғындарын) қуу және ақ емес адамдардың барлық иммиграциясын тоқтатуды қамтыды. Осы жағдайға наразы болған билік, Еңбек партиясының сайлаудағы үстемдігіне қарсы шаралар қабылдады. Антисоциалистік одақ қажет деп санаған ол Дикин мен Антисоциалистік партияның жаңа басшысы Джозеф Кукке бірігу туралы келіссөздерді бастауға қысым жасады. Протекционистердің негізгі бөлігі, Дикин және оның жақтастары 1909 жылғы мамыр айында Антисоциалистік партиямен бірігіп, Ұлттық Либералдық партияны құрды. Протекционистердің көбі Еңбек партиясына қосылды. 1910 жылғы федералды сайлауда Еңбек партиясы мен Еңбек партиясына қарсы күштер арасында тікелей екі партиялық бәсеке болды. Сайлауда Эндрю Фишер басшылығындағы Еңбек партиясы толық жеңіске жетті. Ол әлемдегі алғашқы ұлттық Еңбек партиясының көпшілік үкіметін, Австралиядағы алғашқы ұлттық көпшілік үкіметін және Австралиядағы алғашқы Сенат көпшілігін ұсынды. Фишер үкіметі үш жыл ішінде 113 заң қабылдады, бұл бұрын-соңды болмаған рекорд, сол уақытқа дейін Достастықта теңдесі жоқ реформалар кезеңі. Фишер үкіметі қорғаныс, конституциялық мәселелер, қаржы, көлік және байланыс, әлеуметтік қамсыздандыру салаларында еңбек қозғалысына қатысты көптеген реформаларды жүргізді, мысалы, қарттық және мүгедектік зейнетақысын, аналық жәрдемақы мен жұмысшыларды өтеуді орнату, Австралияның алғашқы қағаз ақшасын шығару, Австралия Корольдік теңіз флотын құру, Транс-Австралия теміржолының құрылысын бастау, Австралия Жоғарғы сотының құрамын кеңейту, Канберраны құру және үкіметке тиесілі Ұлттық банкті құру. Штаттық филиалдар 1910 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс пен Оңтүстік Австралияда, 1911 жылы Батыс Австралияда және 1915 жылы Квинслендте алғашқы көпшілік үкіметтерін құрды. Мұндай жетістік көптеген жылдар бойы басқа елдердегі тең әлеуметтік демократиялық және еңбек партияларына бұйырған жоқ.

The failure of each of the industrial conflicts of the 1890s was seen as a demoralising blow for the labour movement. Some unionists, demoralised with direct action, turned to a political solution and sought election to colonial parliaments, and led to the formation of the Australian Labor Party. The first general election contested by Labour candidates was the 1891 New South Wales election, where Labour Electoral League of New South Wales candidates won 35 of 141 seats, giving Labour the balance of power. Also in 1891, three United Labor Party (ULP) of South Australia candidates were elected to the South Australian Legislative Council. At the 1893 South Australian election the United Labor Party led by John McPherson won 10 of the 54 seats and the balance of power in the House of Assembly, allowing the liberal government of Charles Kingston to be formed, ousting the conservative government of John Downer. By the 1905 South Australian election Thomas Price became the first Labor Premier of South Australia. Re elected at the 1906 double dissolution election serving until his death in 1909, it was the world's first stable Labour Party government. So successful, John Verran led Labor to form the state's first of many majority governments at the 1910 South Australian election. Labour candidates emerged in the late 19th century with much success, being a part of informal coalition governments from the early 1890s. In 1899, Anderson Dawson formed a Labour minority government in Queensland, the first Labour government in the world, which lasted one week while the conservatives regrouped after a split. The first national Labour government in the world was that of Chris Watson in 1904, whose government lasted four months. Labour held the balance of power in the early years of federation, and was able to use it to secure the setting up of the protectionist system in Australia, and the passage of the Commonwealth Conciliation and Arbitration Act 1904, to set up a compulsory arbitration system in Australia. In the 1870s and 1880s, the trade union movement had organised a series of protests against "foreign" (by which was meant non Anglo Saxon) labour. Their arguments were that Asians and Chinese took jobs away from white men, worked for "substandard" wages, lowered working conditions and refused unionisation. The movement gave support to the White Australia policy following federation, which involved the expulsion of the Kanakas (South Pacific islanders) and stopping all immigration of non white people. A scandalised establishment, took measures to counter Labour's growing electoral dominance. Believing that an anti socialist alliance was necessary, it pressured Deakin and Anti Socialist Party's new leader, Joseph Cook, to begin merger talks. The main body of Protectionists, including Deakin and his supporters, merged with the Anti Socialist Party in May 1909 to become the Commonwealth Liberal Party. The more liberal Protectionists joined Labour. The 1910 federal election was a straight two party contest between Labour and the combined anti Labour forces. The election delivered total victory to Labour under the leadership of Andrew Fisher. It delivered the first national Labour majority government in the world, the first national majority government in Australia, and the first Senate majority in Australia. The Fisher government was able to pass 113 Acts in the three years of the government, an unprecedented record, a period of reform unmatched in the Commonwealth up until that point. The Fisher government carried out many reforms dear to the labour movement in defence, constitutional matters, finance, transport and communications, and social security, such as establishing old age and disability pensions, a maternity allowance and workers compensation, issuing Australia's first paper currency, forming the Royal Australian Navy, the commencement of construction for the Trans Australian Railway, expanding the bench of the High Court of Australia, founding Canberra and establishing the government owned Commonwealth Bank. The state branches formed their first majority governments in New South Wales and South Australia in 1910, in Western Australia in 1911, and in Queensland in 1915. Such success eluded equivalent social democratic and labour parties in other countries for many years.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Австралиядағы өндірістік синдикализмнің басты жақтауы – Әлемдік өндірістік жұмысшылар болды, олар басқарумен қақтығыс іздеді. IWW саяси жазықта да әрекет етті, жасөсперімдердің әскери қызметке шақырылуына қарсы шықты, содан кейін Бірінші дүниежүзілік соғысқа. Австралия еңбек қозғалысы әскери міндеттемеге қарсы күресте бірікті, көбінесе IWW және Мельбурн католик архиепископы Дэниел Мэнникстің қарсылығының арқасында. Еңбек премьер-министрі Билли Хьюздің әскери міндеттеме енгізу жөніндегі екі референдумдық ұсынысы сәтсіз аяқталды, нәтижесінде Австралия мен Оңтүстік Африка Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери міндеттеме енгізбеген жалғыз елдер болды. Хьюздің Федералдық деңгейдегі және Уильям Холманның Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Еңбек үкіметтері әскери міндеттеме саясатына байланысты еңбек қозғалысының көп бөлігі тарапынан жоғары бағаланбады. 1916 жылдың 23 қыркүйегінде IWW-нің он екі мүшесі (олардың көпшілігі белсенді ұйымдастырушылар) тұтқындалды және 1848 жылғы «Қылмыс актісі» бойынша мемлекетке опасыздық жасады деген айып тағылды. Төрт ғимаратқа қасақана өрт қойылғандықтан, айыптамаға өрт сөндіру де қосылды. Олар «Сиднейдің он екілігі» деп танылды, көптеген кәсіподақтар мен еңбек қозғалысының өкілдері бірнеше жыл бойы оларды босату үшін белсенді науқан жүргізді. «Заңсыз бірлестіктер туралы заң» (1916) желтоқсан айының соңында Федералдық парламентте қабылданып, IWW заңсыз ұйым деп жарияланды. IWW жай ғана өзінің атын «Жұмысшыларды қорғау және босату комитеті» деп өзгертті және бұрынғысынша қызметін жалғастырды. 1917 жылдың шілдесінің соңында заңға түзетулер енгізілді, нәтижесінде кез келген ұйым немесе жеке тұлға оңай тыйым салынатын болды. Бұған жауап ретінде IWW «сөз бостандығы қозғалысын» ұйымдастырды, оның аясында Сиднейдегі 80-нен астам мүшесі жай ғана мүше екендіктерін жариялағандары үшін 6 айға қатаң түрмеге (ең жоғары жаза) кесілді, бұл көптеген басқаларды ашық наразылық білдіруден қорқытуға жеткілікті болды. Австралияда тумағандар жаза мерзімі аяқталғаннан кейін, көбінесе Чилиге депортацияланды. «Сиднейдің он екі IWW тұтқыны» туралы халықаралық наразылық толқыны көтерілді. («Сиднейдің өртелуі (Австралиялық саяси құпиялау)») Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Австралияда қоғамдық тұрақтылыққа қауіп төндіретін бірқатар ірі өнеркәсіптік және саяси шаралар болды. Квинслендте контрреволюциялық және расистік тәртіпсіздіктер «Қызыл ту төңкерісі» кезінде болды, онда қызыл туды қауіп белгісі ретінде ғана көтеруге немесе киюге рұқсат етілмеді. 1917 жылғы Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының жалпы ереуілі 1917 жылдың 2 тамызында теміржол жұмыскерлері Тейлор жүйесін енгізуге қарсы болды, бұл жүйе жұмыстың қарқынын арттыруға мүмкіндік беретін орындарды анықтауға бағытталған. Бұл 1890 жылдардан бері ең кең таралған еңбек қозғалысы болды және 1917 жылдың 15 қазанында кеншілер жұмысқа оралғаннан кейін аяқталды.

The chief proponent of industrial unionism in Australia was the Industrial Workers of the World, which actively sought out conflicts with management. The IWW also acted on a political plane, opposing boyhood conscription, then the first world war. The Australian labour movement united around opposition to conscription, largely due to vocal opposition by the IWW and Catholic archbishop of Melbourne, Daniel Mannix. Two referendum proposals to introduce conscription by Labor Prime Minister Billy Hughes were defeated, making Australia and South Africa the only nations at war during the First World War not to introduce conscription. The Labor governments of Hughes in the Federal sphere, and William Holman in New South Wales, were held in low regard by much of the labour movement due to their policies on military conscription. On 23 September 1916 twelve members of the IWW (most of them active organisers) were arrested and charged with treason under the Treason Felony Act (1848). As four buildings had been deliberately damaged by fire, the charge of arson was added to the charges. They became known as the Sydney Twelve with many unions and people in the labour movement actively campaigning for their release for several years. The Unlawful Associations Act (1916) was rushed through Federal Parliament in late December and the IWW was declared an illegal organisation. The IWW simply changed its name to Workers' Defence and Release Committee, and continued as normal. In late July 1917 the Act was amended resulting in any organisation or individual able to be easily proscribed. In return the IWW ran a 'free speech movement' campaign in which over 80 members in Sydney were sentenced to 6 months hard labour (the maximum) for simply proclaiming their membership, which was enough to scare many others away from open defiance. Those not born in Australia were subsequently deported at the end of their sentences, mostly to Chile. A chain of international protests about the Sydney Twelve IWW prisoners followed. (Sydney's Burning (An Australian Political Conspiracy))

At the end of the first world war in Australia there were a number of major industrial and political actions which threatened the stability of society. In Queensland counter revolutionary and racist riots broke out in the Red Flag Riots, when it was made illegal to fly or wear the red flag, except as a sign of danger. The New South Wales General Strike of 1917 started on 2 August 1917, by railway workers over the introduction of the Taylor system of determining where work could be speeded up. It was the most widespread labour upheaval since the 1890s, and ended when mining workers returned to work on 15 October 1917.

Соғыс аралық кезең

Австралия Коммунистік партиясы 1920 жылғы қазан айында Жок Гарден, заңсыз IWW мүшелері және Австралиядағы бұрынғы социалистік ұйымдардың мүшелерін қамтитын сауда залдары радикалдарының тобы арқылы құрылды. Партия Жаңа Оңтүстік Уэльстегі кәсіподақ қозғалысына белгілі бір ықпал етті, бірақ 1920 жылдардың ортасына қарай маңызсыз сектаға дейін азайды, ал Гарден және басқа коммунистер 1924 жылы Еңбек партиясынан шығарылды. Дегенмен, Коммунистік партия Тау-кеншілер федерациясы және Австралияның су жағалауындағы жұмысшылар федерациясы сияқты белгілі бір кәсіподақтарда орындарды жеңіп ала бастады. Осы кезеңде ереуілдер кең таралған, ал одақ қызметін бақылауға шаралар қабылдаған одақ үкіметі үшін қауіпті болып қала берді. 1926 жылы федералдық қылмыстық кодекске өзгерістер енгізілді, осы кодекс кәсіподақтарға да қатысты, ал 1928 жылы «Көлік жұмыскерлері туралы» 1928 жылғы заң (көбінесе «Ит жағасы» заңы деп аталады) Су жағалауындағы жұмысшылар федерациясына қарсы бағытталған түрде қабылданды. 1923 жылғы Виктория полициясының ереуілі ерекше атап өтуге лайық. Грин мен Кромвельдің мәліметінше, 1921 жылы кәсіподақ мүшелерінің саны 703 000 болды және 1927 жылы ең жоғары деңгейге жетті, онда кәсіподақ мүшелері «жалпы халықтың 15 пайызынан кем, жұмыс күшінің тек 47 пайызын құрады». 1931 жылы кәсіподақ мүшелерінің саны 769 000 адамды құрады. Австралиялық кәсіподақ қозғалысы өзін қорғау үшін тұрақты ұлттық кәсіподақ ұйымын – Австралиялық кәсіподақ кеңесін құруға тырысты. Осы кезде кәсіподақ идеясы өндірістік синдикализмнен басымдық алды. Бұл шағын, шеберханалық және кәсіптік одақтарды тіркеуге еркін мүмкіндік берген еңбек соттарының ықпалынан болды. Австралия Коммунистік партиясы әрқашан өндірістік одақтарды қолдағанмен, өндірістік одақтар идеясы 1960 жылға дейін өршіп, тек 1980 жылдары ACTU және ALP тарапынан қолдау тапты. «Ит жағасы» заңы орман шаруашылығы және кемежайлардағы күшті кәсіподақтарды тарату үшін қолданылды. Бұл одақтар революциялық немесе кем дегенде белсенді деп есептелді. Сонымен қатар, фрагменттелген кәсіподақтар жаппай жұмыссыздық жағдайында мүшелерінің жағдайларын сақтауға тырысты. Мысалы, Ньюкасл қаласындағы ер адамдардың жұмыссыздық деңгейі 1920 жылдар бойы 20%-дан төмен түспеді. Ұлы депрессия басталғанда жұмыссыздық деңгейі 30%-дан асты. 1929 жылғы Австралия ағаш өңдеушілерінің ереуілі – дағдарыс кезіндегі алғашқы ірі ереуіл, ол кезде судья Лукин ағаш өңдеу өнеркәсібіне жаңа еңбек шартын бекітті, ол жұмыс аптасын 44 сағаттан 48 сағатқа дейін ұлғайтып, жалақыны төмендетті. Ереуіл кезінде Лукин өндірістік дауда жасырын дауыс беруді жүзеге асыруға жасалған алғашқы әрекет болған жасырын дауыс беруді өткізуді бұйырды. 1929-1930 жылдардағы Жаңа Оңтүстік Уэльстің солтүстік көмір кеніштеріндегі кеншілердің 15 айлық жұмыссыздығы ерекше қызыл болды. Ротберидегі тәртіпсіздік полицияның кеншілерге атқылауына әкеліп соқты, Норман Браун қаза тауып, көптеген адамдар ауыр жарақат алды. Кәсіподақтардың жұмыссыздыққа жауабы жігерлендірмеді. Депрессиядан бұрын кейбір күшті кәсіподақтар жұмыссыз мүшелеріне әлеуметтік көмек көрсетіп, олар үшін жұмыс іздестіретін. Алайда, дағдарыс бұл жүйені, егер ол бар болса, жұмыс істемейтін етіп көрсетті. (Одақтың әл-ауқаты негізінен жауынгерлік одақтармен маусымдық жұмыста болды, мысалы, док жұмысы. Дәл осы одақтар «Ит жағасы» заңымен шабуылға ұшырады). Депрессияға жауап ретінде IWW қалдықтары жұмыссыздар одағын құрды. Бұл идеяны CPA және ALP тез қабылдады, олардың екеуі де жұмыссыздар үшін бірлестіктер құрды (жұмысшылар одағы ретінде ұйымдастырылмаған). CPA немесе ALP-мен сәйкестендірілген жұмыссыз жұмысшылардың күресі және IWW-ден қалған әмбебап синдикализм рухы жұмыссыздардың бұл қозғалыстарын тиімді одақтарға айналдырды. Жұмыссыздар одақтары жергілікті кеңестерге және кейде жер иелеріне жағдайды жеңу үшін шабуыл жасады. Атақты жағдайда, Ньютаун, Банкстаун, Ньюкасл және Вуллонгонг қалаларында үйлерді құлатуға қарсы CPA-ға шабыттанған қақтығыстар болды. Жұмыссыздардың қозғалысы жұмыссыздардың жұмыспен қамтылуына, жалақысына немесе жағдайларына байланысты маңызды жеңіске жетпеді. Болашақта жұмыссыздар одағының жетістіктері 1930 жылдардың жұмыссыздар одағының жетістіктерімен теңестірілмейді. Австралия Екінші дүниежүзілік соғысқа жақындаған кезде, 1938 жылғы Порт Кембладағы Дальфрам даулары кәсіподақтар мен жұмысшылар саяси мәселелерде ереуілге шығудан қорықпағанын көрсетті, бұл жағдайда Қытайға басып кірген жауынгерлік жаугершіл Жапонияға шошқа темірін экспорттау. Жұмысшылар 10 апта 2 күн ереуілден кейін жұмысына оралғанмен, «Көлік жұмыскерлері туралы» 1928 жылғы заң («Ит жағасы» заңы) біріккен әрекеттер мен ынтымақтастық көрсетілгенде тиімсіз екені дәлелденді. Бас прокурор Роберт Мензис осы дау кезінде одақтың күшті наразылығының нәтижесінде «Шошқа темірі Боб» деген лақап атын алды.

The Communist Party of Australia was formed in October 1920 by a group of Trades Hall radicals that included Jock Garden, the members of the illegal IWW, and members of earlier socialist organisations in Australia. The party achieved some influence in the trade union movement in New South Wales, but by the mid 1920s it had dwindled to an insignificant sect, and Garden and other communists were expelled from the Labor Party in 1924. However, the Communist Party began to win positions in particular trade unions, such as the Miners Federation and the Waterside Workers' Federation of Australia. Strikes in this period were commonplace, and remained threatening to the Commonwealth government, which took measures to control union activity. In 1926 the federal Crimes Act was amended for the Act to apply to unions and in 1928 the Transport Workers Act 1928 (more commonly referred as the Dog Collar Act) was enacted, directed against the Waterside Workers' Federation. Of particular note is the 1923 Victorian Police strike. Trade union membership was 703,000 in 1921 and reached its peak in 1927, according to Green and Cromwell, when trade union membership "comprised less than 15 per cent of the whole population, only 47 per cent of the workforce." In 1931 union membership was 769,000. was passed, the Australian union movement sought to protect itself by forming a permanent national trade union organisation, the Australian Council of Trade Unions. By this point the idea of trade unionism had won out over industrial unionism. This was in part encouraged by the industrial courts which freely gave registration to small, shop and trade specific unions. While the Communist Party of Australia would always argue for industrial unions, the idea of industrial unions smouldered until the 1960s, and only received support from the ACTU and the ALP in the 1980s. The Dog Collar Act was used to break up strong unions, in forestry and on the docks. These unions were perceived to be revolutionary, or at least militant. At the same time the fragmented trade unions sought to maintain member conditions in an environment of massive unemployment. For instance, rates of male unemployment in the industrial city of Newcastle never dropped below 20% throughout the 1920s. When the Great Depression hit, formal unemployment rates rose above 30%. The 1929 Australian timber workers' strike was the first large strike during the depression when Justice Lukin handed down a new timber industry award that increased the working week from 44 to 48 hours and reduced wages. During the strike Lukin ordered a secret ballot to be held which was the first attempt to enforce a secret ballot in an industrial dispute. A 15 month lockout during 1929–1930 of miners on the northern New South Wales coalfields was particularly bitter. The Rothbury riot resulted in police shooting at miners, killing Norman Brown and seriously injuring many more. The trade union response to unemployment was not inspiring. Before the depression, some strong trade unions would provide welfare for unemployed members, and seek jobs for them. However, the depression rendered this system unworkable, where it existed at all. (Union welfare primarily existed in seasonal work with militant unions, like dock working. It was precisely these unions that were attacked by the Dog Collar Act). In response to the depression, the remains of the IWW set up a union for the unemployed. This idea was quickly taken up by both the CPA and the ALP, both of which established associations (not organised as unions of workers) for the unemployed. The militance of unemployed workers who identified with the CPA or ALP, and the spirit of universal unionism which remained from the IWW, changed these movements of the unemployed into effective unions. The unemployed unions attacked local councils, and occasionally landlords, in order to win conditions. Infamously, a series of CPA inspired riots occurred against evictions in Newtown, Bankstown, Newcastle and Wollongong. The unemployed movements did not win significant employment, payment or condition victories for the unemployed workers. No future union of the unemployed would ever match the achievements of the unemployed unions of the 1930s. As Australia approached the Second World War, the Dalfram dispute of 1938 in Port Kembla showed that trade unions and workers were not afraid to take strike action on political issues, in this case the export of pig iron to a military aggressive Japan invading China. Although workers returned to work after 10 weeks and 2 days on strike, the Transport Workers Act of 1928 (The Dog Collar Act) had been shown to be ineffective when concerted action and solidarity was undertaken. Attorney General Robert Menzies earned his nickname of Pig Iron Bob during this dispute as a result of significant union protest.

Екінші дүниежүзілік соғыс және одан кейінгі кезең

Екінші дүниежүзілік соғыс австралиялық жұмысшылар арасында Кеңес Одағына деген ыстық сезімді тудырды, ал Австралия Коммунистік партиясы (АКП) 1948 жылғы Квинсленд темір жолының және 1949 жылғы Австралиялық көміршілер ереуілінде (бейбіт уақытта әскери күштерді ереуілді тоқтату үшін қолданудың алғашқы жағдайы), соғыстан кейінгі өнеркәсіптік агитация арқылы осы мүмкіндікті пайдалануға тырысты, сондай-ақ жағалаудағы және ет өнеркәсібіндегі дауларды қозғады. Одақтар қозғалысын бақылауға алуға жасалған бұл әрекет сәтсіз аяқталды және коммунистік көшбасшылықтың және еңбек қозғалысындағы олардың ықпалының төмендеуіне бастады. Сонымен қатар, Католик ұйымдары, мысалы Ұлттық азаматтық кеңес (немесе "Групперлер") коммунистердің ықпалына қарсы тұру үшін одақтар ішінде өндірістік топтар құруды бастады. 1950-ші және 1960-шы жылдар әдетте өндірістік тыныштықпен сипатталды, бұл преференциялық келісімдер мен жабық дүкендермен анықталды. Осы кезеңде одақ мүшелігі еңбек күшінің өсуімен бірге өсті. Соғыстан кейінгі жылдары Австралияның еңбек қозғалысы аборигендер мен Торрес бұғазы аралдарының тұрғындарының адам құқықтары, мәдени құқықтары және жер иелігі үшін күресін қолдады, 1946 жылғы Пилбара ереуіліне, Солтүстік территориядағы Уэйв-Хиллдегі Гуринджи ереуіліне, аборигендер мен Торрес бұғазы аралдарының тұрғындарына тең еңбекақы төлеуге және Батыс Австралия үкіметімен жер дауында Ноонканба халқын қолдау арқылы қасиетті орындарды бұзатын кен компанияларына қарсы тұрды. 1960-шы жылдары бірқатар одақтар үкімет пен жұмыс берушілермен қақтығыстарға тартылды. Үкіметтер одақ белсенділерін бақылауда ұстау үшін санкциялық шараларға сүйенді. Кларри О'Шианың түрмеге қамалуына байланысты жалпы ереуіл үкіметтік заңды бұзып, одақтардың талаптарының өсу кезеңін бастады. Бұл талаптар Гоф Уитлэм мен Малкольм Фрейзердің басшылығымен жалпы әлеуметтік радикализм аясында туындады. 1984 жылы Австралия Еңбек партиясының Бағалар мен табыс туралы келісімі осы белсенді толқынды тоқтатты. 1984 жылдан кейін өндірістік белсенділік азайды, ал жаңадан біріктірілген одақтар қозғалысы нақты жалақының төмендеуіне куә болды. 1985 жылғы Mudginberri дауы мен 1986 жылғы Dollar Sweet дауында Ұлттық фермерлер федерациясы сияқты жұмыс берушілер ұйымдары одақтың өндірістік әрекеттерін жеңу үшін заңдық санкцияларды сәтті қолдады. 1989 жылғы Австралия ұшқыштар ереуілі кезінде Федералды Еңбек үкіметі Австралия Әуе күштерінің ұшақтары мен ұшқыштарын пайдаланып, Австралия Әуе ұшқыштары федерациясының өндірістік әрекетін тоқтатты, бұл Бағалар мен табыс туралы келісімнен тыс болды. 1980-ші жылдары Хоук Еңбек үкіметінің кезінде Австралияда еңбек нарығын қоса алғанда, бұрын реттелген бірқатар нарықтарды дерегуляциялауды қамтитын экономикалық реформаларға ұмтылыс жасалды. Бұл мәселені алғаш рет Китинг Еңбек үкіметі 1991 жылы Бағалар мен табыс туралы келісім аясында Австралияға енгізілген Кәсіпорын келіссөздері арқылы жүзеге асырды (VII нұсқасы). Кейіннен олар 1993 жылы келісім қайта қаралғанда (VIII нұсқасы) Австралияның еңбек қатынастары жүйесінің басты бөлігіне айналды. Бұл шамамен бір ғасыр бойы орталықтандырылған жалақыны белгілеуге негізделген еңбек қатынастарына нұқсан келтірді. 1996 жылдан кейін Говард либералды үкіметінің кезінде Австралия одақтарының өндірістік күшін азайтуға бағытталған еңбек қатынастары реформаларына қысым күшейді. Бұл Австралия жұмыс орындары туралы келісімдерді енгізуді, жұмыс беруші мен қызметкер арасындағы жалақы мен еңбек жағдайлары туралы жеке келісімдерді, сондай-ақ өндірістік сыйлықтарға енгізілген ең төменгі талаптарды азайтуды қамтиды. Консервативті үкіметтің алғашқы мақсаттарының бірі - Австралияның теңіз одағының құдіретін су жағалауындағы жұмысшыларға арналған жабық дүкенін бұзу арқылы әлсірету болды. 1998 жылғы Австралияның жағалау дауының нәтижесінде бас директор Крис Корриган басшылығымен Патрик корпорациясы компанияны қайта құру арқылы 1400 адамнан тұратын жағалаудағы барлық жұмыс күшін жұмыстан босатуға тырысты. Австралиялық одақтар кеңесі Патриктің жұмыстан босатылуын Патрик, үкімет және Ұлттық фермерлер федерациясы арасындағы келіссөздер ретінде айыптап, үкімет пен Патрик корпорациясына қарсы заңдық шаралар қолдануы мүмкін екенін мәлімдеді, нәтижесінде MUA-ның жабық дүкенін сақтап қалумен бірге кейбір реформаларға жол беретін келісімге қол жеткізілді. Говард либералды үкіметі 2004 жылғы сайлауда күтпеген Сенат көпшілігін жеңіп алды, сайлау манифесінде болмаса да, WorkChoices енгізуге мүмкіндік алды, бұл шешім 2007 жылғы сайлауда олардың тағдырын анықтады.

World War II created a significant feeling of sympathy for the Soviet Union among Australian workers, and the CPA attempted to take advantage of this by industrial agitation after the war in the 1948 Queensland Railway strike and the 1949 Australian coal strike (the first time the military were used in peacetime to break a strike), and disputes on the waterfront and in the meat industry. This attempt to seize control of the union movement failed and was the start of the decline in communist leadership and influence in the labour movement. At the same time, agitation by Catholic organisations such as the National Civic Council (or Groupers) started setting up Industrial Groups within unions to counter the influence of communists. The 1950s and 1960s period were generally one of industrial peace, dictated by preference agreements and closed shops. This period saw union membership keep pace with the growth of the workforce. The post war years saw the Australian labour movement support Indigenous Australians in their fight for human rights, cultural rights and native title, through supporting the 1946 Pilbara strike, The Gurindji Strike at Wave Hill in the Northern Territory, equal pay for Aboriginal people and Torres Strait Islanders, and support for the Noonkanbah people in their land rights dispute with the Western Australian Government over mining companies disturbing sacred sites. During the 1960s a number of unions became locked in contests with governments and employers. Governments relied on penal powers to keep union activists in line. The general strike over Clarrie O'Shea's imprisonment broke the government law and ushered in a period of rising union demands. These demands existed in the context of a general social radicalisation under Gough Whitlam and Malcolm Fraser. The militant wave was broken by the Australian Labor Party's Prices and Incomes Accord in 1984 under Labor Prime Minister Bob Hawke. After 1984 industrial militance declined, and a newly amalgamated trade union movement presided over falls in real wages. In the 1985 Mudginberri dispute and the 1986 Dollar Sweet's dispute employer organisations such as the National Farmers Federation successfully backed legal sanctions to defeat union industrial action. The 1989 Australian pilots' strike saw the Federal Labor government using RAAF planes and pilots to break industrial action by the Australian Federation of Air Pilots, taken outside the Prices and Incomes Accord. During the Hawke Labor government in the 1980s, Australia experienced a push for economic reform encompassing deregulation of a number of previously regulated markets, including the labour market. This was first pursued by the Keating Labor government in 1991, through the Enterprise Bargaining Agreements introduced into Australia under the Prices and Incomes Accord in 1991 (Mark VII). They later became the centrepiece of the Australian industrial relations system when the Accord was next revised in 1993 (Mark VIII). This ended nearly a century of centralised wage fixing based industrial relations. Under the post 1996 Howard Liberal government, increasing pressure was brought to bear on industrial relations reforms, aiming to reduce the industrial power of Australian trade unions. This included the introduction of Australian Workplace Agreements — individual contractual agreements on pay and conditions between an employee and employer — and the reduction of minimum conditions contained in Industrial awards. One of the first targets of the conservative Government was to undermine the power of the Maritime Union of Australia, through breaking its closed shop on waterfront labour. The 1998 Australian waterfront dispute resulted with the stevedoring firm, Patrick Corporation under CEO Chris Corrigan, attempting to sack its entire waterfront workforce of 1400 people through company restructuring. The Australian Council of Trade Unions condemned the sacking as a gross act of collusion between Patrick, the Government, and the National Farmers Federation, and with the threat of legal action against the Government and Patrick Corporation, a settlement was negotiated to allow some reform with the MUA retaining its effective closed shop. When the Howard Liberal government won an unexpected Senate majority at the 2004 election, despite not being part of their election manifesto they took the opportunity to introduce WorkChoices, a decision which would ultimately seal their fate at the 2007 election.

Жұмыс таңдаулары

2004 жылғы сайлауда Говард либералдық үкіметінің жеңісінен кейін және 2005 жылдың 1 шілдесінен бастап Сенатта көпшілікке ие болғаннан кейін, кәсіподақтардың ұжымдық келіссөздер жүргізу құқығын одан әрі шектеуге бағытталған өндірістік заңнамаға өзгерістер енгізілді. 2005 жылдың мамыр айында Говард үкіметі "WorkChoices" деп аталған Өнеркәсіптік қатынастардағы өзгерістерді жариялады. Бұл заңнама Австралияның кәсіподақ қозғалысы, көптеген діни және қоғамдық ұйымдар, сондай-ақ, маңызды (бірақ кеңінен жарияланбаған) Халықаралық Еңбек Ұйымы тарапынан кеңінен сынға ұшырады, Австралия осы ұйымның мүшесі болып табылады. 2005 жылдың 30 маусымында 100 000-ға дейін адам Мельбурн қаласында ұсынылып отырған өндірістік қатынастардағы өзгерістерге қарсы шеруге шықты, сондай-ақ Австралияның астаналары мен аймақтық қалаларында митингілер өтті. 2005 жылдың 15 қарашасында ACTU ұлттық наразылық күнін ұйымдастырды, оның барысында ACTU бағалауынша 546 000 адам Австралия штаттарының астаналарында және басқа қалаларда шерулерге және наразылық акцияларына қатысты. Митингілерде штат премьерлері мен діни көшбасшылар сөз сөйледі. Бұрынғы премьер-министр Боб Хоук сияқты басқа да танымал австралиялықтар өндірістік қатынастардағы өзгерістерге қарсы сөз сөйледі. Джон Говард наразылықтар оның саясатын өзгерте алмайды деп мәлімдеді, ал жұмыс берушілер тобы жұмыс күшінің 95% қатыспағанын есептеді. Заң жобасы Сенатта 2005 жылдың 2 желтоқсанында 35 дауысқа 33 дауыспен, шағын түзетулермен қабылданды және 14 желтоқсанда Корольдік келісімді алды. 2007 жылғы федералды сайлауда Говард либералдық үкіметінің жеңілісінен кейін, Рудд лейбористік үкіметі Австралия жұмыс орындары туралы келісімдерді (AWA) және басқа өзгерістерді заңсыз деп жариялауға тез кірісті. WorkChoices заңнамасы 2009 жылдың 1 шілдесінде Fair Work Act 2009 заңымен алмастырылды, ол жұмысшылар үшін жақсару ретінде қарастырылса да, өнеркәсіп сарапшылары, Австралиялық жасылдар және ұйымдасқан еңбек, әсіресе Виктория штатының Электр кәсіпшілік одағының бөлімшесі тарапынан сынға ұшырады. 2009 жылдың мамыр айында Австралияның кәсіподақ кеңесі (ACTU) басшылығымен тапсырылған жаңа заңнама бойынша құпия есептің нәтижелері жарияланды. Есепте "бұл заң біздің заңдарымызды ХЕҰ стандарттарына сәйкес келтірмейді" деп көрсетілді. ETU-ның ішкі юрисі Джефф Боренштейн "Әділетті еңбек" заңнамасы ереуілге шығу құқығы, жалпы кәсіподақ әрекеттері және өндірістік құралдардың мазмұнына (еңбекақылар, ұжымдық келісімдер және т.б.) қатысты ХЕҰ конвенцияларын бұзады деп мәлімдеді. Сидней университетінің профессоры Рон Маккалум жаңа заңнаманың Халықаралық Еңбек Ұйымы тарапынан халықаралық құқық бұзушылық деп танылуы мүмкін екенін, әсіресе 87 және 98 конвенцияларға қатысты екенін айтты.

After the Howard Liberal government's 2004 election victory, and with a majority in the Senate from 1 July 2005, changes to industrial laws to further reduce the collective bargaining power of trade unions continued. In May 2005 the Howard government announced its Industrial Relations changes known as WorkChoices. This legislation received widespread criticism from the Australian union movement, many religious and community groups and, significantly (but not widely reported), the International Labour Organization, of which Australia is a member. On 30 June 2005, up to 100,000 people marched through Melbourne in opposition to the proposed industrial relations changes, with meetings also held in capital cities and regional towns around Australia. On 15 November 2005, the ACTU organised a national day of protest, during which the ACTU estimated 546,000 people took part in marches and protests in Australia's state capitals and other cities. The rallies were addressed by State premiers and religious leaders. Other notable Australians, including former Prime Minister Bob Hawke, also spoke in opposition to the industrial relations changes. John Howard said that the protests will not change his policy and employer groups estimated that 95% of the workforce did not attend. The Bill was passed by the Senate, with minor amendments, by a vote of 35 33 on 2 December 2005 and received the Royal Assent on 14 December. Following the defeat of the Howard Liberal government at the 2007 federal election, the Rudd Labor government moved quickly to outlaw Australian Workplace Agreements (AWAs) besides other changes. WorkChoices legislation was superseded by the Fair Work Act 2009 on 1 July 2009 which, whilst seen as an improvement for workers, has attracted criticism from industry experts, the Australian Greens and organised labour, especially the Victorian Branch of the Electrical Trades Union. In May 2009 the findings of a secret report on the new legislation, commissioned by the executive of the Australian Council of Trade Unions (ACTU), were revealed. The report found that "the act does not bring our laws into compliance with ILO standards". Geoff Borenstein, an in house solicitor of the ETU stated that the Fair Work legislation breaches ILO conventions regarding the right to strike, industrial action generally and restrictions on the content of industrial instruments (awards, collective agreements &c). Professor Ron McCallum of the University of Sydney asserts that the new legislation will "probably" be deemed a breach of international law by the International Labour Organization, particularly in regards to ILO Conventions 87 and 98.

457 визалар

"Уақытша бизнес (ұзақ мерзімді тұру)" визасы (457 кіші тобы) Джон Ховард 1996 жылы премьер-министр болғаннан кейін жақын арада енгізілді. Бұл виза тез арада австралиялық және шетелдік жұмыс берушілер үшін шетелдік білікті жұмысшыларды уақытша Австралияда жұмыс істеуге спонсорлық етудің ең көп қолданылатын түріне айналды. 2013 жылдан бастап виза австралиялық кәсіподақтар және басқалар тарапынан күшті сынға ұшырады. 2018 жылдың 18 наурызында Тернбулл үкіметі оны "Уақытша біліктілік тапшылығы визасы" (482 кіші тобы)мен алмастырды.

Тынық мұхит аймағындағы еңбек жүйесі

2012 жылы Австралия үкіметі 416 және 403 визалары арқылы маусымдық жұмысшылар схемасын енгізді. Бұл схема бойынша Тынық мұхиты аралдарының жұмысшылары ауыл шаруашылығы саласында, мысалы, жеміс жинау сияқты жұмыстарды орындау үшін жұмысқа тартылды. 2018 жылға қарай Вануату, Фиджи және Тонгадан келген шамамен 17 320 арал тұрғыны жұмысқа орналастырылды, олардың көпшілігі Квинсленд штатындағы фермаларда еңбек етті. Осы бағдарлама аясында жұмыс істейтін жұмысшылар көбінесе ыстық ауа райында ұзақ сағаттар бойы жұмыс істеуге және нашар жағдайда тұруға мәжбүр болды. Таза суға, жеткілікті тамаққа және медициналық көмекке қол жеткізудің қиындығы салдарынан кем дегенде 12 адам қайтыс болды. Бұл хабарламалармен қатар, жұмысшыларға жалдама төлемінен және көлік шығындарынан кейін аптасына 10 доллардан аспайтын төлем жасалғаны туралы мәлімдемелер «Жеміс жинау жолына қатысты тергеуді» бастауға себеп болды. ACTU және басқа да еңбек ұйымдары куәліктер берді. Тергеу жұмысшылардың кең ауқымдағы қанаушылығын, қорқытуын және төмен жалақы алуын растады, сондай-ақ жұмыс берушілердің кем дегенде 55% -ы төлемдер мен жағдайларға қатысты талаптарды орындамады. (Ол кездегі салалық стандартқа сәйкес, көптеген жұмысшылар жазбаша келісімшартсыз және ең төменгі сағаттық еңбекақы белгіленбеген «бірлік төлемі» негізінде жұмыс істеді.) Кейбір жалақылар қайтарылып алынса және бірқатар жұмыс берушілер мен мердігерлер айыпталса да, тергеу нәтижесінде реттеу шараларын күшейту қажеттігі анықталды. Осыған қарамастан, үкімет 2018 жылы бағдарламаны кеңейтіп, үш жылдық келісімшарттарды қамтитын Тынық мұхиты еңбек схемасын енгізді. Сынаушылар бұл схеманы қазіргі заманғы қара құс деп сынады, 2019 мен 2021 жылдар аралығында он алты жұмысшы қаза тапты. 1181 маусымдық жұмысшы адамгершіліксіз жағдайларға байланысты шағымдар айтып, жұмыс берушілерінен қашып кеткеннен кейін, Австралия үкіметі 2021 жылы жұмысшыларды ескерту кампаниясын бастады, олардың қашқан жағдайы отбасыларына ұят келтіретінін мәлімдеді.

Көлікпен саяхаттаушы схемалар

2010 және 2020 жылдары 417 жұмыс және демалыс визасы бойынша жас шетелдік туристерді ауыл шаруашылығы жұмысына қанау, құлдыққа ұқсас жағдайлар туралы да хабарлар түскен. Осы виза бойынша туристер, көбінесе саяхатшылар, визаның екінші жылына рұқсат алу үшін аймақтық жерлерде 88 күн жұмыс істеуге міндетті. Көптеп келе жатқан жыныстық қысым көрсету, сағатына 2,50-ден 4 долларға дейін төмен жалақы төлеу және қарақорлық жағдайлары сипатталған. Австралия заңнамасына енгізілген 2018 жылғы Заманауи құлдық туралы заңның қабылдануына ауыл шаруашылығы секторында құлдықтың болуына байланысты алаңдаушылықтар ықпал еткен. Сонымен қатар, 2021 жылдың қараша айындағы Fair Work Commission-ның маңызды алдын ала шешімі бойынша Австралиядағы ферма жұмысшыларына ең төменгі сағалық жалақы – 25,41 АҚШ доллары төленуі керек.

Құжатталмаған шаруалар

2021 жылы Австралияның ауыл шаруашылығы саласында 60 000-нан 100 000-ға дейін құжатсыз көшіп-қонған жұмысшылар еңбек етіп жүргені болжалды. Дұрыс реттелмеген көші-қон агенттері көптеген адамдарды жарамсыз визалармен Австралияға әкеліп, кейін фермерлермен бірігіп, оларды өңірлік ауыл шаруашылығы аудандарындағы қарыздарын жұмыс істеу арқылы төлеуге мәжбүрлейді. Кейбіреулеріне қанағатсыз жұмыс үшін күніне шамамен 30 доллар төленеді, олар нашар сапалы тұрғын үйді жалға алуға мәжбүр, денсаулық сақтауға қол жеткізу қиын, және зорлық-зомбылыққа және сексуалдық қысымға ұшырайды. Бұл қанаушылық еңбек жүйесі Австралияның фермерлік секторының көптеген салаларын қолдап тұрғаны ашық мойндалады, және тиімді мемлекеттік реттеуді енгізуге ниет аз көрінеді.