Buick Roadmaster тарихы және сипаттамасы

Кіріспе

Автомобиль

Buick Roadmaster – 1936 жылдан 1942 жылға дейін, 1946 жылдан 1958 жылға дейін, содан кейін 1991 жылдан 1996 жылға дейін Buick компаниясы шығарған автомобиль. 1936 және 1958 жылдар аралығында жасалған Roadmaster, Buick-тің лимузин емес, ең ұзын дөңгелек базасы бойынша құрастырылған және Cadillac Series 65, Buick Limited сияқты негізгі құрылымын, ал 1940 жылдан кейін Oldsmobile 98-мен бөліскен. 1946-1957 жылдар аралығында Roadmaster Buick компаниясының флагмандық моделі болды. 1991-1996 жылдар аралығында қайта жаңғыртылғанда, ол марканың ең үлкен көлігіне айналды. Roadmaster седаны, бұрынғы сегіз буынынан өзгеше, алғаш рет B корпусымен жасалған. Ол C корпусты Buick Park Avenue-ге қарағанда ұзын және дөңгелек базасы үлкен болды. Сонымен қатар, ол дөңгелек базасы және жалпы ұзындығы бойынша K корпусты Cadillac DeVille-ден де үлкен болды. 1947 жылы Buick Roadmaster Estate универсалы енгізілді және 1996 жылға дейін бірнеше буында өндірілді.

1949-1953 жылдар

Roadmaster 1949 жылы соғыстан кейінгі алғашқы маңызды рестайлингін алды. Оның дөңгелек аралығы мен жалпы ұзындығы қысқартылды, бірақ салмағы шамалы артты. Ең маңызды өзгеріс – екі бөліктен тұратын, иілген шыныдан жасалған үлкен желбезек, сату буклетінде «байқау вагонына» ұқсас деп сипатталған. Сондай-ақ 1949 жылы Buick «VentiPorts» енгізді. Roadmaster және Century моделдерінің алдыңғы қанаттарында төрттен, Super және Special моделдерінің алдыңғы қанаттарында үштен орналастырылды, бұл төмен деңгейдегі өнімдерді көрсету үшін жасалған. Сату буклетінде VentiPorts қозғалтқыш бөлімін желдетуге көмектеседі делінген, бұл 1949 жылдың басында дұрыс болған, бірақ модель жылының ортасында олар жұмыс істемейтін болды. VentiPorts идеясы Buick стилінің басшысы Нед Никлс өзінің 1948 жылғы Roadmaster-ға қосымша жасаған өзгертуден туындады. Ол машинасының капотының екі жағына төрт янтарь түсті шам орнатып, оларды дизельмен байланыстырып, әрбір цилиндрдің қаққанда жанып-сөнуін қамтамасыз етті, бұл соғыс ұшағының қазандығынан шыққан жалынды еске түсірді. Бомба нысанымен үйлесімде VentiPorts жүргізушіге қиял ұшағын басқару сезімін сыйлады. Мұны көрген Buick басшысы Харлоу Кертис қатты қуанды және 1949 жылғы барлық Buick машиналарына (жарықтандырусыз) VentiPorts орнатуды бұйырды, VentiPorts саны (үш немесе төрт) орнатылған тік сегіз цилиндрлі қозғалтқыштың көлеміне сәйкес болды. Dynaflow енді стандартты жабдық болды, ал қозғалтқыштың қуаты компрессия қатынасын сәл арттыру арқылы көбейтілді. Енді стандартты Dynaflow жаңа Buick машиналарының ең жоғары жылдамдығына ықпал етті. Жыл ортасында Riviera 4,314 дана сатылып, модель қатарына қосылды. Электрлік терезелері бар стандартты жабдықтармен жабдықталған екі есікті Buick Roadmaster Riviera, Cadillac Series 62 Coupe de Ville және Oldsmobile 98 Holiday алғашқы қатты купелердің бірі болды. Riviera Hardtop машинасы кабриолетті алып, болат шатырын дәнекерлеу арқылы жасалды, бұл өндірісті жеңілдетіп, сыртқы түрін жақсартты. Riviera сонымен қатар танымал "Sweepspear" хромды қанатты қалыптауымен ерекшеленді, ол жақын арада Buick таңбасына айналды. Бұл хромдалған жолақ алдыңғы дөңгелектің үстінен басталып, кейін артқы дөңгелек алдындағы рокер панеліне дейін иіліп, содан кейін артқы дөңгелектің айналасында төрттен бір бөлігіне айналып, артқы шамға тік сызықпен жетті. Бастапқыда "Riviera trim" деп аталған бұл қалыптау Roadmaster кабриолетінде де модель жылының соңында қол жетімді болды. 88,130 дана сатылған Roadmaster үшін жылдық рекордты көрсеткіш, модель барлық Buick сатылымдарының 27% құрады, оның бағасы Cadillac Series 61-ден сәл төмен болғанына қарамастан, бұл жоғары үлес. 1950 жылғы рестайлингте "тісті" радиатор торы болды. Sweepspear дизайны 1950 жылдың басында көптеген модельдерде стандартты болды, ал 1950 жылдың ортасында универсал және жаңа ұзын дөңгелек аралығы бар седанға енгізілді. Ұзын дөңгелек аралығы бар седанға дейін ұзартылды. Конвертибльдер сияқты Riviera және ұзын дөңгелек аралығы бар седан стандартты түрде электрлік терезелермен және орындықтармен жабдықталған. Roadmaster сатылымы 75,034-ке дейін төмендеді, ал Roadmaster-дың Buick өндірісіндегі үлесі 12%-ға дейін төмендеді. 1951 жылғы модельде ұзын дөңгелек аралығы бар седан да Riviera деп аталды, бірақ ол қатты шатырлы емес еді. Sedanet және стандартты дөңгелек аралығы бар седан өндірісі тоқтатылды. 1951 және 1952 жылдары стильдегі өзгерістер минималды болды. 1952 жылы опция ретінде күшті руль қосылды, ал қозғалтқыштың қуаты жаңа төрт баррельді карбюраторға байланысты көтерілді. 1951 жылы сату 66,000-ға дейін төмендеді және 1952 жылы 51,000 данаға жетті. 1953 жылы, Buick-тің алтын мерейтойына арналған жаңа V8 қозғалтқышы енгізілді. "Нailhead" (халық арасында осылай аталды) тік сегіз цилиндрлі Fireball қозғалтқышынан (322-ге қарсы 320 куб дюйм) көлемі жағынан дерлік ешқандай айырмашылық болмаса да, ол қысқа, 102 мм төмен және жеңіл болды, бірақ қуаты 11% жоғары болды. V8 қозғалтқышының ықшам өлшемдері Buick-ке Roadmaster-дың дөңгелек аралығын барлық модельдер бойынша қысқартуға мүмкіндік берді. Алайда, жаңа V8 эмблемасы бар дөңгелек қақпақтарынан басқа, қозғалтқыш капотының артындағы стильдегі айырмашылықтар болған жоқ. Buick сонымен қатар V8 қозғалтқышының серіктесі ретінде жаңа "Twin Turbine" Dynaflow енгізді. Дөңгелектердегі айналым күшін 10 пайызға арттырады деп есептелген жаңа беріліс қоробкасы қозғалтқыштың айналымдары төмендегенде жылдам және тыныш үдеуді қамтамасыз етті. Күшті руль және күшті тежегіштер де стандартты жабдыққа кірді. Кондиционер жаңа опция болды, ал 12 вольт электр жүйесі көптеген басқа маркалардан бірнеше жыл бұрын қабылданды. 1953 жылғы жаңа модель – Skylark кабриолеті. Buick Roadmaster Skylark 1953 жылы General Motors компаниясы өндірген үш арнайы кабриолеттің бірі болды, ал қалған екеуі Oldsmobile 98 Fiesta және Cadillac Series 62 Eldorado болды. Skylark ашық дөңгелек ойықтарымен, күрт төмендетілген бел сызығымен, стандартты Roadmaster-дың желбезгінен 10 см төмен, VentiPorts жоқтығымен және Buick-тің 1954 жылғы стилін күткен жаңа Sweepspear қалыптауымен ерекшеленді. Kelsey Hayes спираль дөңгелектері және қатты жабын стандартты жабдыққа кірді. 5,000 долларға (қазіргі ақшамен) барлығы 1,690 дана өндірілді. Келесі жылы және бір жыл ғана Century шассиіне орнатылған жеке серияға айналды. Бұл Roadmaster Estate үшін соңғы жыл болды және АҚШ-та жаппай өндірілген соңғы ағаштан жасалған универсал болды. Оның корпусы 1946 жылдан 1964 жылға дейін Buick-тің барлық универсалдарының корпусын жасаған Ionia Manufacturing компаниясының өнімі болды. 4,031 долларға (қазіргі ақшамен) сатылған Estate, Skylark-тан кейін екінші бағалы модель болды, 670 данасы сатылды. Жалпы алғанда, Roadmaster сатылымы 79,137-ге дейін өсті. Roadmaster үшін барлық уақыттағы жылдық рекордты көрсеткен модель, Buick-тің барлық сатылымдарының 27% құрады, оның бағасы Cadillac Series 61-ден сәл төмен болғанына қарамастан, бұл жоғары үлес. 1950 жылғы рестайлингте "тісті" радиатор торы болды. 1950 жылдың басында Sweepspear дизайны көптеген модельдерде стандартты болды, ал 1950 жылдың ортасында универсал және жаңа ұзын дөңгелек аралығы бар седанға енгізілді. Ұзын дөңгелек аралығы бар седанға дейін ұзартылды. Конвертибльдер сияқты Riviera және ұзын дөңгелек аралығы бар седан стандартты түрде электрлік терезелермен және орындықтармен жабдықталған. Roadmaster сатылымы 75,034-ке дейін төмендеді, ал Roadmaster-дың Buick өндірісіндегі үлесі 12%-ға дейін төмендеді. 1951 жылғы модельде ұзын дөңгелек аралығы бар седан да Riviera деп аталды, бірақ ол қатты шатырлы емес еді. Sedanet және стандартты дөңгелек аралығы бар седан өндірісі тоқтатылды. 1951 және 1952 жылдары стильдегі өзгерістер минималды болды. 1952 жылы опция ретінде күшті руль қосылды, ал қозғалтқыштың қуаты жаңа төрт баррельді карбюраторға байланысты көтерілді. 1951 жылы сату 66,000-ға дейін төмендеді және 1952 жылы 51,000 данаға жетті. 1953 жылы, Buick-тің алтын мерейтойына арналған жаңа V8 қозғалтқышы енгізілді. "Нailhead" (халық арасында осылай аталды) тік сегіз цилиндрлі Fireball қозғалтқышынан (322-ге қарсы 320 куб дюйм) көлемі жағынан дерлік ешқандай айырмашылық болмаса да, ол қысқа, 102 мм төмен және жеңіл болды, бірақ қуаты 11% жоғары болды. V8 қозғалтқышының ықшам өлшемдері Buick-ке Roadmaster-дың дөңгелек аралығын барлық модельдер бойынша қысқартуға мүмкіндік берді. Алайда, жаңа V8 эмблемасы бар дөңгелек қақпақтарынан басқа, қозғалтқыш капотының артындағы стильдегі айырмашылықтар болған жоқ. Buick сонымен қатар V8 қозғалтқышының серіктесі ретінде жаңа "Twin Turbine" Dynaflow енгізді. Дөңгелектердегі айналым күшін 10 пайызға арттырады деп есептелген жаңа беріліс қоробкасы қозғалтқыштың айналымдары төмендегенде жылдам және тыныш үдеуді қамтамасыз етті. Күшті руль және күшті тежегіштер де стандартты жабдыққа кірді. Кондиционер жаңа опция болды, ал 12 вольт электр жүйесі көптеген басқа маркалардан бірнеше жыл бұрын қабылданды. 1953 жылғы жаңа модель – Skylark кабриолеті. Buick Roadmaster Skylark 1953 жылы General Motors компаниясы өндірген үш арнайы кабриолеттің бірі болды, ал қалған екеуі Oldsmobile 98 Fiesta және Cadillac Series 62 Eldorado болды. Skylark ашық дөңгелек ойықтарымен, күрт төмендетілген бел сызығымен, стандартты Roadmaster-дың желбезгінен 10 см төмен, VentiPorts жоқтығымен және Buick-тің 1954 жылғы стилін күткен жаңа Sweepspear қалыптауымен ерекшеленді. Kelsey Hayes спираль дөңгелектері және қатты жабын стандартты жабдыққа кірді. 5,000 долларға (қазіргі ақшамен) барлығы 1,690 дана өндірілді. Келесі жылы және бір жыл ғана Century шассиіне орнатылған жеке серияға айналды. Бұл Roadmaster Estate үшін соңғы жыл болды және АҚШ-та жаппай өндірілген соңғы ағаштан жасалған универсал болды. Оның корпусы 1946 жылдан 1964 жылға дейін Buick-тің барлық универсалдарының корпусын жасаған Ionia Manufacturing компаниясының өнімі болды. 4,031 долларға (қазіргі ақшамен) сатылған Estate, Skylark-тан кейін екінші бағалы модель болды, 670 данасы сатылды. Жалпы алғанда, Roadmaster сатылымы 79,137-ге дейін өсті.

The Roadmaster received its first major postwar restyling in 1949. Its wheelbase and overall length were reduced, but its weight was marginally increased. The most significant change was a much larger two piece, curved glass windshield that the sales brochure described as like an “observation car.” It was also in 1949 that Buick introduced "VentiPorts." Four were displayed on each of the Roadmaster and Century's front fenders, with three on the fenders of the Super and Special to denote junior level products. The sales brochure noted that VentiPorts helped ventilate the engine compartment, possibly true in early 1949, but they became non functional sometime during the model year. The idea for VentiPorts grew out of a modification Buick styling chief Ned Nickles had added to his own 1948 Roadmaster. He had installed four amber lights on each side of his car's hood wired to the distributor to flash on and off as each cylinder fired, simulating the flames from the exhaust stack of a fighter airplane. Combined with the bombsight mascot, VentiPorts put the driver in the control of an imaginary fighter airplane. Upon seeing this, Buick chief Harlow Curtice was so delighted that he ordered that (non lighting) VentiPorts be installed on all 1949 Buicks, with the number of VentiPorts (three or four) corresponding to the relative displacement of the straight eight engine installed. Dynaflow was now standard equipment, and engine output was increased to through a slight increase in the compression ratio. With the now standard Dynaflow, this contributed to giving the new Buicks a top speed of In the middle of the year, the Riviera joined the body style lineup, selling 4,314 units. Featuring power windows as standard equipment, the two door Buick Roadmaster Riviera, along with the Cadillac Series 62 Coupe de Ville and the Oldsmobile 98 Holiday, was among the first hardtop coupes produced. The Riviera Hardtop was conceived by taking the convertible and welding a steel roof, which simplified manufacture and improved the car's appearance. The Riviera was also notable for its popular optional "Sweepspear" chrome body side molding, which would soon become a Buick trademark. This chrome plated strip started above the front wheel, then gently curved down nearly to the rocker panel just before the rear wheel, and then curved around the rear wheel in a quarter of a circle to go straight back to the taillight. The "Riviera trim", as it was initially called, was also made available on the Roadmaster convertible late in the model year. With 88,130 sold, the all time annual record for Roadmaster, the model accounted for 27% of all Buick sales, a high proportion despite its price being slightly less than a Cadillac Series 61. The 1950 restyling featured a "toothy" grille. The Sweepspear design was made standard on most body styles at the beginning of the 1950 model year, and on the station wagon and a new long wheelbase sedan mid year. The long wheelbase sedan was lengthened by ). Like the convertibles, the Riviera and the long wheelbase sedan came with power windows and seats as standard equipment. Roadmaster sales fell to 75,034, with Roadmaster's share of total Buick output plummeting to 12%. For the 1951 model year, the long wheelbase sedan was also called a Riviera, although it was not a hardtop. The Sedanet and regular wheelbase sedan were discontinued. Styling changes were minimal in 1951 and 1952. Power steering was added as an option in 1952, and the engine rating climbed to primarily to a new four barrel carburetor. Sales continued to decrease to about 66,000 in 1951 and totaled 51,000 units in 1952. A new V8 engine was introduced for 1953, Buick's Golden Anniversary year. Although the Nailhead (as it was popularly called) was nearly identical in displacement to the straight eight Fireball (322 versus 320 cubic inches), it was shorter, four inches (102 mm) lower, and lighter, but with , it was 11% more powerful. The compression ratio increased from 7.50:1 to 8.50:1 and torque increased from
The compact dimensions of the V8 engine enabled Buick to reduce Roadmaster's wheelbase by across the line. However, styling differences behind the engine cowl, apart from the new V8 emblem hubcaps, were nonexistent. Buick also introduced a new "Twin Turbine" Dynaflow as a companion for the V8 engine. Estimated to increase torque at the wheels by 10 percent, the new transmission provided faster and quieter acceleration at reduced engine speeds. Both power steering and power brakes were made standard. Air conditioning was a new option, and a 12 volt electrical system was adopted years before many other makes. A new body style for 1953 was the Skylark convertible. The Buick Roadmaster Skylark was one of three specialty convertibles produced in 1953 by General Motors, the other two being the Oldsmobile 98 Fiesta and the Cadillac Series 62 Eldorado. The Skylark featured open wheel wells, a drastically lowered beltline, a four inch chop from the standard Roadmaster's windshield, the absence of VentiPorts, and a new Sweepspear that anticipated Buick's 1954 styling. Kelsey Hayes wire wheels and a solid boot cover were standard. At US$5,000 ($ in dollars ) only 1,690 units were produced. The following year, and for one year only, it would become separate series built on the all new Century chassis. This was the last year for the Roadmaster Estate, and it was the last wood bodied station wagon mass produced in the United States. Its body was a product of Ionia Manufacturing, which built all Buick station wagon bodies between 1946 and 1964. Priced at US$4,031 ($ in dollars ), the Estate was second in price only to the Skylark, with 670 being sold. Overall, Roadmaster sales went up to 79,137.

1954-1956 жылдар

1954 жылғы модель үшін Buick Roadmaster және Super Cadillac және Oldsmobile 98-мен бірге жаңа General Motors C корпусын бөлісті, жаңа "понтон" сыртқы түрін қабылдады және алдыңғы жағына "Дагмар бамперлерін" қосты. Бұл үлкен, кең көліктер еді, олардың дөңгелек аралығы 1953 жылғыдан бес жарым дюймға дейін, ал жалпы ұзындығы тоғыз дюймға (229 мм) ұзартылды. Roadmaster жазуы артқы төрттен бір бөлік панельдеріне және артқы палубаның әшекейіне орналастырылды. Артқы крылоларында артқы жиегінде тұншықтырылған қанаттар және төменде екі "пуля" тәрізді артқы шамдар болды. Жаңа панорамалық жел әйнегі тік бүйірлік тіректермен жабдықталды. Екі есікті модельдерде орындықтарда хромды жолақтар, ал төрт есікті модельдерде артқы орындықтарда қол тірегі болды. Алдыңғы серпімділік жақсартылды, ал Roadmaster қозғалтқышының қуаты артты, ал тіректі купе және Estate вагон енді корпус стилі ретінде ұсынылмады. Жалпы сатылым 50 571 данаға дейін төмендеді (бұл модельдік жылдың өндірісінің 11% құрады). Roadmaster Convertible 3,521 АҚШ долларына (қазіргі ақшамен) бағаланды және Roadmaster Convertible эксклюзивті Roadmaster Skylark кабриолетінің орнын басты. 1956 жылы Roadmaster басқа модельдердегідей рокер панеліне дейін түспейтін, көлбеу Sweepspear-ға ие болды. Палубада екі хромды жолақ болды, олардың арасында Roadmaster деген жазу орналасқан. Roadmaster жазуы желдеткіш терезелерінің астындағы есіктерге орналастырылды. Крыло ұштарындағы екі "бомбалау" көзқарасы стандартты жабдық болды. Dynaflow берілісін жақсарту үшін екі статорлық дөңгелектер қолданылды. Жаңа төрт есікті Riviera хардтоп ең танымал Roadmaster болып шықты, 24 770 дана сатылды, бұл тіректі седанды екі еседен астам жеңіп шықты. Жалпы сатылым 53 427 құрады (бұл модельдік жылдың өндірісінің 9% құрады). Төселген приборлық панель стандартты жабдыққа кірді.

1957-1958 жылдар

1957 жылғы Roadmaster төмендетілген корпус стилімен, кері бұрышталған тіректері бар панорамалық жел әйнегімен келді. Қызыл түсті Sweepspear бүкіл корпустың бойымен жүрді, ал хромдалған артқы крылдың төменгі панелі дөңгелек қуысы мен бампер ұшы арасындағы кеңістікті толтырып, алдыңғы жағында "Дагмар бамперлерін" ұсынуды жалғастырды. Жаңа орталық отын құю саңылауы артқы бамперде орналастырылды, одан бір немесе қосымша екі құбыр шықты. Roadmaster жазуы палуба мен радиатор торының эмблемаларында болды. Екі есікті модельдердің артқы жағында үш шеврон, ал төрт есікті модельдерде Sweepspear иілімінде орналасқан Roadmaster эмблемасы бар еді. Ішкі жағында жастықталған приборлық панель, төрт есікті модельдерде қалың мата мен нейлон, екі есікті нұсқаларда нейлон және кабриолеттерде былғары қолданылды. Алдыңғы орындықтардың ені 65,3 дюймді құрады. Жаңа қозғалтқыш жаңа шарлы буынды серпімділік жүйесімен жұмыс істеді. Өткен жылы танымал болған төрт есікті Riviera купесіне байланысты, бағаналы седан модельдер қатарынан алынып тасталды. Сонымен қатар, жаңа – 1957 жылдың наурызында шығарылған 75 модельі ретінде белгіленген Roadmaster, стандартты электрлі орындықтар мен терезелерге, кілемделген есік төменгі жағына, үш бөліктен емес, бір бөліктен тұратын артқы терезені (кіші Special және Century модельдерінің дизайнында болған), Deluxe хабқаптарға және Roadmaster купелерінің артқы жағындағы және төрт есікті Roadmaster модельдерінің есік панельдеріндегі Series 75 жазуына ие болды, бұл стандартты Roadmaster модельдеріндегі үш шевронды алмастырды. Жалпы, Roadmaster сатылымы шамамен 33 000 данаға жетті. Экономика 1956 жылдың соңында басталып, 1958 жылға дейін созылған төмендеуге ұшырады. 1958 жылғы модель жылында GM өзінің 50 жылдығын тойлап, әр бренд үшін мерейтойлық модельдерді ұсынды: Cadillac, Buick, Oldsmobile, Pontiac және Chevrolet. 1958 жылғы модельдер әр брендтің флагмандық модельдерінде ортақ стильді бөлісті: Cadillac Eldorado Seville, Buick Roadmaster Riviera, Oldsmobile Holiday 88, Pontiac Bonneville Catalina және жаңа Chevrolet Bel Air Impala. 1958 жылы Roadmaster жақсы жабдықталған "75" нұсқасында қол жетімді болды, ал корпусы көбірек хроммен және үлкен стильмен безендірілді, ал Limited толық жиынтық жиынтығы ең қымбат көлік болды. Жаңа "көліктің тұтқасы" түріндегі радиатор торы қолданылды, Buick оны "Fashion Aire Dynastar" деп атады, ол тікбұрышты хром шаршыларынан тұрды. 1948 жылдан бері алғаш рет алдыңғы крылдарда ерекшеленетін VentiPorts болмады. Артқы палубада Roadmaster атауы багаж бөлімінің кілті бар Buick эмблемасының астында ірі әріптермен жазылған. Дөңгелек қуыстары жылтыр жиектермен, есік алды панельдері жарық жиектермен, ал өткен жылғы хромдалған артқы крылдың төменгі панелін алмастырған ребралы ендірмелермен үлкен артқы крылдың жылтыр жарықтарымен жабдықталған. Стандартты төрт фара болды. Жаңа тежегіштер алюминий барабандарда құйма темір қабаттармен жабдықталған. Сату көлемі шамамен 14 000 данаға дейін төмендеді. 1959 жылы толыққанды қайта стильдеу жүргізілді, бірақ бұл жолы сериялардың барлық атаулары өзгертілді. 1991 жылға дейін тағы да үлкен Buick Roadmaster пайда болмайтын еді; ең үлкен Buick модельдері Electra деп аталды.

The 1957 Roadmaster featured a lowered body style with an even more panoramic windshield with reverse slanted pillars. A red filled Sweepspear lined the bodyside, and a chromed rear fender lower panel filled the area between the wheelhouse and the bumper end, continuing to offer "Dagmar bumpers" at the front. A new centered fuel filler was located in the rear bumper, the ends of which the single or optional dual exhaust passed through. Roadmaster script was placed within the deck and grille emblems. Two door models had a trio of chevrons on the rear quarters, while the four door models had a Roadmaster emblem nestled within the Sweepspear dip. Interiors featured a padded dashboard, broadcloth and nylon in four door models, nylon in two door versions, and leather in convertibles. Front hip room was 65.3 in. A new engine was rated at A new ball joint suspension system improved handling. The four door Riviera hardtop proved popular the previous year so that the pillared sedan was dropped from the model lineup. Also, new was a mid year production (March 1957) Roadmaster designated as Model 75 that featured standard power seats and windows, carpeted lower doors, a one piece rear window (instead of a three piece that was a design feature of the smaller Special and Century models), Deluxe hubcaps, and a Series 75 script identification on the rear quarter body panel of the Roadmaster coupes and the rear door panels on the Roadmaster four door body styles, thus replacing the standard three chevrons found in the same location on the standard full model year Roadmaster model lines. Overall, Roadmaster sales dropped to about 33,000. The overall economy was in a recession starting in late 1956 and extending into 1958. For the 1958 model year, GM was promoting their fiftieth year of production, and introduced anniversary models for each brand; Cadillac, Buick, Oldsmobile, Pontiac, and Chevrolet. The 1958 models shared a common appearance on the top models for each brand; Cadillac Eldorado Seville, Buick Roadmaster Riviera, Oldsmobile Holiday 88, Pontiac Bonneville Catalina, and the all new Chevrolet Bel Air Impala. In 1958, the Roadmaster was available in the well equipped "75" version, and the body was adorned with bulkier and more heavily chromed styling while the top trim package Limited was the most expensive and fully optioned vehicle. A new "drawer pull" grille was used that Buick called "Fashion Aire Dynastar", made up of rectangular chrome squares. For the first time since 1948, there were no distinguishing VentiPorts on the front fenders. On the rear deck, the Roadmaster name was spelled out in block lettering beneath a Buick emblem housing the trunk lock keyway. Wheelhouses had bright moldings, rocker panels had an ebbed molding, and a large rear fender bright flash with ribbed inserts replaced the previous year's chromed rear fender lower panel. Four headlamps were standard. New brakes featured cast iron liners in aluminum drums. Sales fell further to about 14,000. There was a complete restyling for 1959, but this time, the names of the various series were changed. Not until 1991 would there again be a big Buick known as the Roadmaster; the biggest Buick models were renamed the Electra.

1991-1996 жылдар

Roadmaster атауы 33 жылдық үзілістен кейін 1991 жылғы модельдік қатарында Buick желісіне қайта келді, соның салдарынан үшінші буын Buick Estate универсалы Roadmaster Estate аталды. 1992 жылғы модельге төрт есікті седан қосылды, бұл 1985 жылдан бері шығарылған алғашқы артқы жетектегі Buick седаны болды. Өндіріс ұзартылып, 1992 жылғы модельдер 1991 жылдың наурыз айында сатылымға түскендіктен, жалпы сатылым 1991 жылмен салыстырғанда он еседен астамға өсті.

Шасси

Алдыңғы модельдегідей, жаңа Roadmaster Estate вагон GM-нің толық өлшемді, артқы жетектегі B платформасына негізделген. Бұл платформа GM C және D корпус шассилерімен тығыз байланысты болды, олар Buick және Cadillac машиналарының ең жоғары санаттағы модельдері үшін арналған. Вагон сериясы 1977 жылы C корпусынан кішірейтілгеннен бері бірдей доңғалақ базасын сақтап келді, бірақ 1990 жылғы модельге қарағанда үш дюймға қысқа болды. Roadmaster седаны, бұрынғы сегіз буыны C корпусының көлігі болған, алғаш рет B корпусын бөлісті. Ол ғана емес, ең үлкен Buick болды, сонымен қатар, C корпусты Buick Park Avenue моделінен ұзындығымен және доңғалақ базасымен (2 дюйм) және жалпы ұзындығымен (6 дюйм) басым болды, K корпусты Cadillac Sedan de Ville-ден де үлкен еді.

Қозғалтқыш

1991 жылғы вагонның стандартты қозғалтқышы 5.0 л L03 Chevrolet шағын блок V8 болды. Бір жылдан кейін ол 5.7 л L05 Chevrolet шағын блок V8 қозғалтқышымен алмастырылды, ол вагон мен седан екеуіне де орнатылды. 1994 жылы екеуі де күшті қуат пен өнімділікке ие болды, бұл екі жыл бұрын C4 Corvette-де пайда болған 5.7 л тізбекті отын инъекциясы бар LT1 V8 қозғалтқышының жетілдірілген нұсқасына жаңарту арқылы мүмкін болды. LT1-дің осы нұсқасы Chevrolet Caprice Police Package және Cadillac Fleetwood сияқты B және D платформаларындағы сәнді және жоғары өнімділік автомобильдерінің шектеулі қатарымен, сондай-ақ GM-нің екі F денелі пони-кары Chevrolet Camaro Z28 және Pontiac Firebird Trans Am арнайы нұсқаларымен бөлісті. Сәнді автомобильдердегі қозғалтқыштарда алюминий емес, темірден жасалған цилиндр бастары орнатылды, олардың беріктігі артық болды, төменгі айналымдарда жоғары момент беру үшін түйреу білдектері реттелді, ал қозғалтқыш шуын азайту үшін құбырлардағы салдақтар орнатылды. LT1 V8 қозғалтқышы шығарындылар мен жанармай үнемдеу стандарттарына сәйкес келуге көмектескенімен қатар, 80 а.к. қуатты арттырып қана қоймай, жанармайдың қабылданатын үнемділігін 1 миль/галлонға дейін арттырып, қала ішінде 17 миль/галлон, ал тас жолда 25 миль/галлон көрсеткішіне жеткізді. Осы айтарлықтай артқан қуат деңгейінің нәтижесінде General Motors Roadmaster (Corvette-те қолданылатыннан төмен жылдамдыққа арналған шиналарда жүретін) максималды жылдамдығын шектеді. 1996 жылы LT1 OBD II стандартына сәйкес болды. Үш Roadmaster V8 қозғалтқышы төрт жылдамдықты автомат беріліспен жұптастырылды. 1994 жылы гидравликалық басқарылатын 4L60 (700R4) берілісі электрондық басқарылатын 4L60E берілісімен ауыстырылды. Зауыттан тіркеме жиынтығымен тапсырыс берілген 1994-1996 жылдарғы Roadmaster тіркемеге дейін 7000 фунт салмақты тарта алатын болды. Вагон үшін, салмақты тарату құрылғысын, екі серпімді серіппелерді, артқы дөңгелектердегі қысымды 35 PSI-ға дейін реттеу және Электрондық деңгейді басқару жүйесін өшіру арқылы бұл көрсеткіш 7000 фунтқа дейін арттырылуы мүмкін. Тіркеме жиынтығына 2.93 артқы осьтік қатынастар және дифференциалдың тежелуін шектеуіш құрылғысы, май және беріліс салқындатқыштары бар ауыр жүктемеге арналған салқындату жүйесі, сондай-ақ Dynaride деп аталатын зауыттан орнатылған, өзін-өзі тегістейтін артқы серіппе, ол ауа серіппелерінен, артқы ось пен кузов арасындағы биіктік сенсорынан және бортындағы ауа компрессорынан тұратын. Көрінетін айырмашылық ретінде, капот астында сол жаққа орналасқан екі электр желдеткіші қозғалтқыштан механикалық түрде басқарылатын бір желдеткіш пен бір электр желдеткішінің комбинациясымен ауыстырылды.

The standard engine for the 1991 wagon was a 5.0 L L03 Chevrolet small block V8. It was replaced a year later with a 5.7 L L05 Chevrolet small block V8 shared by both wagon and sedan. In 1994, both received a substantial power and performance boost with an upgrade to a modified version of the advanced 5.7 L sequential point fuel injection LT1 V8 introduced two years earlier in the C4 Corvette. Coupled with standard dual exhaust, it increased output to
This version of the LT1 was shared with a limited range of B and D platform luxury and performance cars such as the Chevrolet Caprice Police Package and Cadillac Fleetwood, as well as specialty versions of GM's two F bodied pony cars, the Chevrolet Camaro Z28 and Pontiac Firebird Trans Am. Engines used in luxury cars had iron instead of aluminum heads for durability, camshafts tuned for increased low end torque, and intake silencers to decrease engine noise. While installed partly to better comply with emissions and fuel economy standards, the LT1 V8 not only offered an 80 hp power increase, but raised rated fuel economy by 1 mpg, to 17 mpg city/25 mpg highway. As a result of this significantly boosted engine output, General Motors limited the softer riding Roadmaster (which ran on lower speed rated tires than used on the Corvette) to a top speed of For 1996, the LT1 became OBD II compliant. All three Roadmaster V 8s were paired to a four speed automatic transmission. In 1994, the hydraulically controlled 4L60 (700R4) transmission was replaced by the electronically controlled 4L60E. When ordered with the factory towing package, the 1994 through 1996 Roadmaster was rated to tow up to For the station wagon, this could be raised to 7,000 pounds with the use of a weight distributing hitch, dual sway controls, setting rear tire pressure to 35 PSI, and disabling the Electronic Level Control. The towing package added 2.93 rear axle gears and a limited slip differential, heavy duty cooling system including oil and transmission coolers, and a factory installed self leveling rear suspension called Dynaride, which consisting of air shocks, a height sensor between the rear axle and body and an on board air compressor. Most visibly, a pair of electric fans offset to the left under the hood was replaced by the combination of one conventional fan driven mechanically from the engine alongside one electric fan.

Денесі

Roadmaster Estate вагонның корпусы Caprice Estate және Oldsmobile Custom Cruiser-мен ортақ болды; ортақ стильдік ерекшеліктерге Caprice-тің фаралары және Custom Cruiser-дің "Vista Roof" атты екінші қатардағы күн шатыры кірді. Ағаш түйіршігінің имитациясы стандартты болды, бірақ оны алысып тастауға мүмкіндік болды. Үш вагонның барлығына опция ретінде артқа қаратылған үшінші қатар орындықтар ұсынылды, бұл орын санын сегізге жеткізді. Roadmaster седаны ерекше алдыңғы бөлікке ие болды, онда оның радиатор торы мен фаралары жарықтар мен сигналдардың үстіне орналасқан. Ол Cadillac Fleetwood-пен формальды седанның шатыр сызығын бөлісті, бірақ ұзындығы тоғыз дюймге қысқа және доңғалақ базасы алты дюймға қысқа болды. 1995 және 1996 жылғы седан үлгілерінде енді Roadmaster эмблемасы артқы панельдерге орнатылмады. 1994 жылғы үлгі үшін интерьер жаңадан жасалды, соның ішінде жаңа екі қапталды ауа қаптамалары, аспап панеліндегі бірнеше өлшегіштер рульге жақындатылды, радио және климатты басқару жүйесі жаңартылды. 1995 жылы бүйірлік көрініс айналары өзгертілді, есік терісіне орнатылған "Lolipop" стилінен желкен панеліне орнатылған жаңа бүгілетін дизайнға ауыстырылды. 1995 жылғы Roadmaster артқы дөңгелектерінің қорғағыштарын сақтап қалды (Caprice/Impala SS-тен алынып тасталған), ал седан жаңа дене қалыптарымен жаңартылды. Вагон үшін Vista Roof-қа көлеңке және жүк жабу ұсынылды. 1996 жылы автоматты климатты басқару стандартты болды, ал артқы қауіпсіздік белбеулері "бекіту" функциясымен жаңартылды.