Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер (1864-1945)
American politician (1864 1945)
Эмерсон Колумб Харрингтон (26 наурыз 1864 – 15 желтоқсан 1945) – американдық саясаткер, 1916 жылдан 1920 жылға дейін Мэриленд штатының 48-ші губернаторы болған. Сондай-ақ ол 1912 жылдан 1916 жылға дейін Мэриленд қазынасының контролері қызметін атқарды.
Emerson Columbus Harrington (March 26, 1864December 15, 1945) was an American politician serving as the 48th Governor of Maryland from 1916 to 1920. He also served as Comptroller of the Maryland Treasury from 1912 to 1916.
Балалық шағы, отбасы
Эмерсон Харрингтон Джон Э. Харрингтон мен Элизабет Томпсон Харрингтонның ұлы ретінде Мэриленд штатының Дорчестер округіндегі Мэдисон қаласында дүниеге келді. Ол 16 жасқа дейін Мэдисон қаласының мемлекеттік мектептерінде оқыды, содан кейін Мэриленд штатының Аннаполис қаласындағы Сент-Джон колледжіне түсті. 1884 жылы бакалавр, ал екі жылдан кейін магистр дәрежесін алды. Колледжді бітіргеннен кейін оқытушы болып жұмыс істеді, ал бір оқытушының ауыруына байланысты профессордың көмекшісі болып сайланды. Жаңа қызметке кіріспес бұрын, ол Кембридж академиясының директоры қызметіне қабылданды және бұл лауазымда 12 жыл қызмет етті. 1893 жылдың 27 маусымында Гертруда Джонсонға үйленді, одан үш балаға ие болды: Эмерсон К. кіші, Мэри Вирджиния және Уильям Джонсон.
Emerson Harrington was born to John E. Harrington and Elizabeth Thompson Harrington in the town of Madison in Dorchester County, Maryland. He attended the public schools of Madison until he turned 16, at which point he went on to attend St. John's College in Annapolis, Maryland. He received a bachelor's degree in 1884 and a master's degree two years later. He became a tutor at the college after graduation, and, as a result of an instructor falling ill, was elected to be an assistant professor. Before assuming his new position, he accepted a position as principal at the Cambridge Academy, a position he served in for 12 years. He married Gertrude Johnson on June 27, 1893, and with her had three children, Emerson C. Jr., Mary Virginia, and William Johnson.
Мемлекеттік саяси мансап
Заңгерлік білім алғаннан кейін, Харрингтон 1898 жылы адвокаттық практикамен айналысуға кірісті. 1899 жылы ол Дорчестер округінің мемлекеттік прокуроры болып сайланды және 1903 жылы сайлауда жеңілгенге дейін осы лауазымда қызмет етті. Мемлекеттік прокурор ретінде Харрингтон қатал ұстанымды адам ретінде танылды және белсенді қызықшылықпен қудалау жұмыстарын жүргізді. Бұл, партиялық шиеленістермен бірге, оның жеңіліске ұшырауына ықпал етті. Харрингтон 1903 жылы Мэриленд штатының Кембридж қаласында заңгерлік практикасын қайта бастады. 1910 жылы ол Сақтандыру комиссары болып тағайындалды, ал 1911 жылы Мэриленд штатының Бақылаушысы болып сайланды. Сайлау барысында ол республикалық үміткер Джон А. Каннингхэмды 7800 дауыспен жеңді. Екі жылдан кейін Харрингтон қарсыласы Оливер Метзеротты айқын артықшылықпен жеңіп, қайта сайланды.
After studying law, Harrington was admitted to the bar in 1898 and commenced practice soon thereafter. In 1899, he was elected as the State's Attorney for Dorchester County, and served in that position until his election defeat in 1903. As state's attorney, Harrington gained a reputation as a hard liner, and was an aggressive prosecutor. This, along with party conflict, contributed to his defeat. Harrington resumed the practice of law in Cambridge, Maryland in 1903. In 1910, he was appointed as Insurance Commissioner, a position he served in until he was elected Comptroller of Maryland in 1911. During the election, he defeated Republican challenger John A. Cunningham by 7,800 votes. Harrington was re elected two years later, defeating challenger Oliver Metzerott by a comfortable margin.
Мэриленд губернаторы
1915 жылы Харрингтон Мэриленд штатының губернаторы лауазымына кандидат болды. Демократиялық партияның қызу ішкі сайлауы барысында Харрингтонның қарсыласы Блэр Ли I оны бақылаушы қызметін атқару кезінде штаттың қаржысын тиімсіз басқарды деп айыптады, ал Балтимор қаласының мэрі Джон Х. Престон Балтимор қаласы мен Пенсильвания темір жолы арасындағы дауды реттеуде Харрингтонды сынап айтты. Бірақ даулар шешілді және Харрингтон демократиялық партияның ішкі сайлауында жеңіске жетті. Бас сайлауда Харрингтон республикашыл Овингтон Э. Уэллерді 3181 дауыспен жеңіп, 1916 жылдың 12 қаңтарында губернатор ретінде қызметке кірісті. Губернатор ретінде Харрингтонның басты бастамаларының бірі – Шығыс жағалау мен Аннаполис арасында паром қызметін құру болды. Клейборн-Аннаполис паром компаниясы 1919 жылдың маусымында жұмысын бастады, ал алғашқы паром губернатордың құрметіне аталды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Харрингтон Қорғаныс кеңесін құрды, ол штат бойынша, соның ішінде Мэриленд ауыл шаруашылық колледжінде қару-жарақ қоймаларын салуға көмектесті. Кеңес сондай-ақ әскери база құруға қолдау көрсетті, ол кейін Форт Джордж Г. Мид болып белгіленді. Өз заманының әлеуметтік мәселелеріне қатысты, Харрингтонның әйелдердің сайлау құқығы мен спирттік ішімдіктерге тыйым салу жөніндегі пікірлері көптеген мэрилендтіктерді таң қалдырды. Штаттың көпшілігі «құрғақ» деп есептелген, яғни заңды спирттік ішімдіктерге қарсы болған жағдайда, Харрингтон тыйым салуды қолдайтынын жариялағанда үлкен қырқыстар туды, себебі ол халықтың әл-ауқатын қамтамасыз ету қажеттігін айтты. Ол сондай-ақ сайлаушыларын әйелдерге дауыс беру құқығын беру туралы ұсынысты қолдауымен таң қалдырды, өйткені ол бұрын мұндай бастамаға қарсы болған деп есептелді. Харрингтонның губернаторлық мерзімі 1920 жылдың 14 қаңтарында аяқталды, содан кейін ол заңгерлік тәжірибесіне оралды. Ол саясатқа қатысып жүрді, бірақ 1926 жылы Бірінші сот округінің судьясы сайлауында жеңіліске ұшырады, сондай-ақ Мэриленд штатының Бірінші округінен Конгресс депутаты сайлауында сәтсіз болды. Харрингтон Кембридж, Мэриленд қаласындағы Халықтың несие, жинақ және салымдар банкінің президенті, сондай-ақ ол губернатор ретінде құрған Анаполис-Клейборн паром компаниясының президенті қызметін атқарды, мемлекет оның басқаруын қолға алғанға дейін. Ол 1945 жылдың желтоқсанында аурудан кейін үйінде қайтыс болды және Мэриленд штатының Кембридж қаласындағы Христиандық епископ шіркеуінің зиратына жерленді.
In 1915, Harrington chose to run for Governor of Maryland. During the heated Democratic primary, Harrington's opponent Blair Lee I accused him of poorly managing the state's finances during his tenure as Comptroller, and Baltimore Mayor John H. Preston spoke ill of Harrington regarding his handling of a dispute between Baltimore City and Pennsylvania Railroad. The disputes were settled, however, and Harrington won the Democratic primary. During the general election, Harrington defeated Republican Ovington E. Weller by 3,181 votes and was sworn in as governor on January 12, 1916. As governor, one of Harrington's primary initiatives was to establish a ferry service between the Eastern Shore and Annapolis. The Claiborne Annapolis Ferry Company began service in June 1919, and the first ferry was named after the governor. During World War I, Harrington established the Council of Defense, which assisted in the establishment of armories throughout the state, including at the Maryland Agricultural College. The council also lobbied for the creation of a military base, which later became Fort George G. Meade. Regarding social issues of his era, Harrington's views on women's suffrage and prohibition caused surprise to many Marylanders. In a state that was widely considered to be "wet", or in favor of legal alcohol, Harrington caused a great deal of upheaval when he announced his support of prohibition, citing concerns for the common welfare. He also surprised his constituents with his support of the proposal to grant voting rights to women, even though he was believed to be against such an initiative. Harrington's term as governor ended on January 14, 1920, and afterwards he returned to his law practice. He remained active in politics, but was unsuccessful in an election for judge of the First Judicial Circuit in 1926, and was again unsuccessful in an election for the First Congressional District of Maryland. Harrington served as President of the People's Loan, Savings and Deposit Bank of Cambridge, Maryland, and also as the President of the President of the Annapolis Claiborne Ferry Company, that he had established as governor, until operations were taken over by the state. He died at his home in December 1945 from a short illness, and was buried in the cemetery of the Christ Episcopal Church in Cambridge, Maryland.