Сэмюэл Джексон Рэндалл: Американ саяхаты және саяси өмірі

Сэмюэл Джексон Рэндалл (1828-1890) – американдық саяхатшы, Пенсильвания штатынан Конгресс депутаты, АҚШ Өкілдер палатасының спикері. Саяси өмірбаяны, сайлаулар.

28 мин оқу

100%

Дереккөз: Samuel J. Randall — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Американдық саясаткер (1828–1890)

Сэмюэл Джексон Рэндалл (10 қазан 1828 – 13 сәуір 1890) – Пенсильвания штатынан шыққан американдық саясаткер. 1863 жылдан 1890 жылға дейін Филадельфия қаласының Куинн Виллидж, Сосиети Хилл және Солтүстік Либертис аудандарын өкілдік етті және 1876 жылдан 1881 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасының 29-шы спикері болды. 1880 және 1884 жылдары Демократиялық партиясының АҚШ Президентігіне үміткер болуға талапкер болды. Виг саясатымен белсенді айналысқан отбасында Филадельфияда дүниеге келген Рэндалл, вигтер тарағаннан кейін Демократиялық партияға қосылды. Оның саяси мансабы 1850 жылдары Филадельфия қалалық кеңесіне, содан кейін Пенсильвания штатының сенатына (1-ші округ) сайлануымен басталды. Рэндалл 1862 жылы АҚШ Өкілдер палатасына сайланудан бұрын, Америка Азамат соғысында одақтас әскердің кавалерия бөлімінде қызмет етті. Ол қайтыс болғанға дейін әр екі жыл сайын қайта сайланды. Өнеркәсіптік аймақтың өкілі болған Рэндалл, отандық өндірушілерге көмектесу мақсатындағы қорғау тарифін қатай қорғаушы ретінде танылды. Тариф мәселелерінде көбінесе республикашылдармен келіскенімен, ол қайта құруға және федералды биліктің күшеюіне қарсы болды. Рэндаллдың кішкентай, орталықтандырылмаған үкіметті қолдауы Демократиялық партиядағы беделін арттырды және 1876 жылы оны спикерлікке сайлады. Демократиялық партия 1881 жылы Өкілдер палатасының бақылауын жоғалтқанға дейін ол бұл лауазымды сақтап тұрды, сондай-ақ 1880 және 1884 жылдары президенттікке үміткер болу мүмкіндігі қарастырылды. Рэндаллдың жоғары тарифтерді қолдауы оны көптеген демократтардан алшақтатып, партия 1883 жылы Палатаны қайта бақылауға алғанда, ол спикерлікке тағы бір рет сайланудан бас тартты. Рэндалл Конгресте Ассигнованиелер комитетінің төрағасы ретінде қызметін жалғастырды. Ол партияның беделді басшысы болды, бірақ демократтар еркін сауданы толығымен қабылдағаннан кейін біртіндеп ықпалын жоғалтты. Денсаулығының нашарлауы да оның күшін әлсіретті, нәтижесінде 1890 жылы қайтыс болды.

Жас шағы мен отбасы

Рэндалл 1828 жылғы 10 қазанда Филадельфияда Джозиа мен Энн Воррелл Рэндаллдың үлкен ұлы ретінде дүниеге келді. Көп ұзамай үш інісі дүниеге келді: Уильям, Роберт және Генри. Джозиа Рэндалл 1820 жылдары штат заң шығарушы органында қызмет еткен Филадельфияның белгілі заңгері болды. Рэндаллдың әкесінің әкесі, Мэтью Рэндалл, 19 ғасырдың басында Пенсильвания штатының жалпы соттарында судья және сол қаладағы округтік протонотар болып қызмет еткен. Оның анасының әкесі, Джозеф Воррелл де танымал азамат болды және Томас Джефферсон президенттігі кезінде Демократиялық партия саясатында белсенді қатысқан. Джозиа Рэндалл саясатта виг болды, бірақ Виг партиясы 1850 жылдары тарағаннан кейін демократтар қатарына көшті. Рэндалл туған кезде отбасы қазіргі Филадельфия орталық аймағындағы Седьмая және Валнут көшелерінде тұрды. Рэндалл Пенсильвания университетіне қарасты Университет академиясында білім алды. 17 жасында мектепті бітіргеннен кейін ол әкесінің қадамын басып, заңгер болмады, керісінше жергілікті жібек саудагерінің бухгалтері болып жұмыс істеді. Біраз уақыттан кейін ол көмір жеткізу бизнесін бастады және 21 жасында "Эрп пен Рэндалл" атты металл терістер бизнесіне серіктес атанды. Екі жыл өткен соң, 1851 жылы Рэндалл Синг-Синг, Нью-Йорк қаласының тұрғыны Аарон мен Мэри Уотсон Уордтың қызы Фанни Агнес Уордқа үйленді. Рэндаллдың жаңа қайын атасы Нью-Йорк милициясының генерал-майоры болды және 1825 жылдан 1843 жылға дейін бірнеше мерзімге Джексон демократы ретінде Конгресте қызмет етті. Рэндалл мен Фаннидің үш баласы болды: Энн, Сюзан және Сэмюэл Жосия.

Жергілікті саясат және әскери қызмет

1851 жылы Рэндалл әкесіне жергілікті судья сайлау науқанында көмектесті. Судья, виг партиясының мүшесі, «Білмейтін партия» деп аталатын партияның кандидаттарының қарсылығына қарамастан сайланды. Бұл партияның күші, вигтердің беделінің төмендеуімен байланысты, Сэмюэл Рэндалл келесі жылы Филадельфия қалалық кеңесіне сайланғанда өзін «Америкалық виг» деп атады. Ол 1852 жылдан 1856 жылға дейін төрт бір жылдық мерзімге сайланды. Бұл кезеңде Филадельфия басқаруында маңызды өзгерістер болды, өйткені 1854 жылы Филадельфия округінің барлық қалалары мен аудандары бірігіп, бір қала құрды. Виг партиясы ыдырағаннан кейін Рэндалл мен оның отбасы демократтарға қосылды. Джозиа Рэндалл Пенсильвания демократы Джеймс Бьюкененмен жақын қарым-қатынаста болды, ол сол кезде Ұлыбританияда АҚШ елшісі қызметін атқарды. Рэндалл да, оның әкесі де 1856 жылы Демократиялық ұлттық конвенцияға қатысып, Бьюкененнің президенттікке кандидат болуына қолдау көрсетті, бұл сәтті аяқталды. 1858 жылы Рэндаллдың штаттық Сенат округінде бос орын туғанда, ол демократ ретінде қалған мерзімге сайлауға түсіп, жеңіске жетті. Әлі 30 жасқа толмаған Рэндалл саясатта жылдам өрледі. Штаттық Сенаттағы мерзімінің көп бөлігі оның ауданына пайда әкелетініне сенген көше теміржол компанияларын құрумен айналысты. Рэндалл сондай-ақ банктердің билігін шектеу туралы заңдарды қолдады, бұл саясатты өмірінің соңына дейін жақтады. 1860 жылы ол штат Сенатында толық мерзімге сайлауға түсті, ал оның інісі Роберт штаттық Өкілдер палатасына үміткер болды. Әкесінің «Бұл билетке Рэндаллдың тым көп қатысы бар» деген кеңесін ескермеген екі бауыр да жеңіліске ұшырады. 1861 жылы Азамат соғысы басталды, он бір оңтүстік штаты Одақтан бөлініп, Америка Конфедерациялық Штаттарын құрды. Рэндалл сол жылдың мамыр айында Филадельфия қалалық кавалериясының бірінші тобына қарапайым сарбаз ретінде қосылды. Оның 90 күндік қызметі кезінде бөлім Пенсильванияның орталық және Вирджинияның шығыс бөліктерінде орналасқан, бірақ ол сол уақытта ешқандай шайқасқа қатыспады. 1863 жылы ол қайтадан бөлімге қосылды, бұл жолы капитан болып сайланды. Бірінші топ сол жазда Роберт Ли басқарған конфедерат әскерлері Пенсильванияға басып кірген Геттисбург науқаны кезінде Пенсильванияның орталық бөлігіне қайта жіберілді. Ол Геттисбург шайқасынан бұрын Пенсильваниядағы Геттисбургте провост маршалы болып қызмет етті, сондай-ақ шайқас кезінде Пенсильваниядағы Колумбияда да сол қызметті атқарды, бірақ шайқасқа қатыспады. Тарихшы Альберт В. Хаус түсіндіргендей, «оның әскери мансабы құрметті болды, бірақ қиын емес, оның міндеттерінің көпшілігі оны сирек атысқа түсіретін әдеттегі барлау жұмыстарынан тұрды».

In 1851, Randall assisted his father in the election campaign for a local judge. The judge, a Whig, was elected despite considerable opposition from a candidate of the nativist American Party (commonly called the "Know Nothing Party"). The strength of this group, combined with the Whigs' declining fortunes, led Samuel Randall to call himself an "American Whig" when he ran for Philadelphia Common Council the following year. He was elected, holding office for four one year terms from 1852 to 1856. The period was one of significant change in Philadelphia's governance, as all of Philadelphia County's townships and boroughs were consolidated into one city in 1854. As the Whig Party fell apart, Randall and his family became Democrats. Josiah Randall was friendly with James Buchanan, a Pennsylvania Democrat then serving as the United States' envoy in Great Britain. Both Randall and his father attended the Democratic National Convention in 1856 to work for Buchanan's nomination for president, which was successful. When, in 1858, a vacancy occurred in Randall's state Senate district, he ran for election (as a Democrat) for the remainder of the term, and was elected. Still only 30 years old, Randall had risen rapidly in politics. Much of his term in the state Senate was spent dealing with the incorporation of street railway companies, which he believed would benefit his district. Randall also supported legislation to reduce the power of banks, a policy that he would continue to advocate for his entire political career. In 1860, he ran for election to a full term in the state Senate while his brother Robert ran for a seat in the state House of Representatives. Ignoring their father's advice that it meant "too much Randall on the ticket", both brothers were unsuccessful. In 1861, the Civil War began as eleven Southern states seceded from the Union to form the Confederate States of America. Randall joined the First Troop Philadelphia City Cavalry in May of that year as a private. The unit was stationed in central Pennsylvania and eastern Virginia during Randall's 90 day enlistment, but saw no action during that time. In 1863, he re joined the unit, this time being elected captain. The First Troop was sent back to central Pennsylvania during the Gettysburg campaign that summer, when Confederate forces under Robert E. Lee invaded Pennsylvania. He served as provost marshal at Gettysburg, Pennsylvania in the days before the battle there, and had the same role at Columbia, Pennsylvania during the battle, but did not see combat. As historian Albert V. House explained, "[h]is military career was respectable, but far from arduous, most of his duties being routine reconnoitering which seldom led him under fire."

Палатаға сайлау

1862 жылы, ат әскері бөлімшесіне қайта оралуға дейін, Рэндалл Пенсильвания штатының 1-ші сайлау округінен АҚШ Өкілдер палатасына сайланды. Қала республикалық заң шығарушылар тарапынан төрт республикалық округ құру үшін қайта бөлінді, нәтижесінде мүмкіндігінше көп демократтар 1-ші округке шоғырландырылды. Демократтардың кандидаттығын алу – сайлауға тең болды; Рэндалл бұрынғы мэр Ричард Воксты партияның қолдауын алу үшін жеңіп, республикалық қарсыласы Эдвард Г. Уэббтен оңай жеңіске жетті. Ол төртінші округтің демократ көшбасшысы Уильям "Сквайр" МакМалленнің көмегімен жеңді, ол Рэндаллдың өмір бойы серігі болды. 1860-шы жылдардағы Конгресс кестесіне сәйкес, 1862 жылдың қарашасында сайланған 38-ші АҚШ Конгресінің мүшелері жұмысын 1863 жылдың желтоқсанына дейін бастамады. Рэндалл сол айда ат әскерінен босатылғаннан кейін республикашылдар басымдық құрған Конгреске қосылды. Азшылықта болғандықтан Рэндалл заң шығаруға көп мүмкіндік алмады, бірақ еңбекқор және жауапкершілігі жоғары депутат ретінде танылды. Сол сияқты 1862 жылы алғаш сайланған республикашыл Джеймс Г. Блейн кейін Рэндаллды «көптеген басшылық қасиеттері бар күшті партиялық» деп сипаттады. Ол мемлекеттік міндеттерін ешқашан жеңілдетпеді және Демократиялық партияның мүдделерін ешқашан ұмытпады. Рэндалл өзінің округіндегі өндірушілердің досы ретінде танымал болды, әсіресе қорғаушы тарифтерге қатысты мәселелерде. Азшылықта болғанына қарамастан, Рэндалл сайлаушыларының мүддесін қорғау үшін жиі сөз сөйледі. Хаус оны былай сипаттады: Партиясы үнемі азшылықта болғандықтан, Рэндалл Палатаның жұмыс істеу тәжірибесін меңгерді, бірақ оның қызметі заң жинағында аз із қалдырды. Ол көп назар аудармады, бірақ сайлаушыларын қуантып, бірнеше рет қайта сайланды.

Соғыс және қайта құру

1863 жылдың желтоқсан айында 38-ші Конгресс шақырылған кезде Азамат соғысы аяқталуға жақын еді. Рэндалл Соғыс демократы болды, кейде Конфедерацияны жеңу үшін республикалық әріптестеріне қолдау көрсетті. Президент Авраам Линкольн Улисс С. Грантты генерал-лейтенант қызметіне көтеруді рұқсат ететін заң жобасы ұсынылғанда, Рэндалл өз партиясының көпшілігінен өзгеше, оған дауыс берді. Бірақ ол демократтардың көпшілігімен бірге қара нәсілді ер адамдардың Одақ армиясында қызмет етуіне қарсы дауыс берді. Соғыстан кейінгі ел үшін саяси жоспарларға келгенде, ол республикашылардың ұсынған көптеген шараларына қатаң қарсы болды. 1865 жылы республикашылар Конституцияға он үшінші түзетуді ұсынды, ол құлдықты жоюды көздеді, ал Рэндалл оған қарсы сөйледі. Рэндалл құлдыққа қарсы екенін айтса да, оның қарсылығының себебі түзету Конституцияға өзгерістер енгізудің бастамасы және билікті теріс пайдалануға жол ашаты деген сенім болды. Линкольнның қазасынан кейін Эндрю Джонсон президент болғаннан кейін, Рэндалл Джонсонның жеңілген Оңтүстікті қайта құру саясатын қолдады, ол Конгресстегі республикалық көпшіліктің саясатынан гөрі жұмсақ болды. 1867 жылы республикашылар сайлауға қатысуға, лауазымға орналасуға немесе федералды соттарда заңгерлік қызмет атқаруға ниет білдірген Оңтүстік тұрғындарынан темірдей берік ант талап етуді ұсынды, олардың АҚШ-қа қарсы қару қолданбағанын мойындауын талап етті. Рэндалл бұл шараға қарсы 16 сағаттық филибюстер ұйымдастырды, бірақ күш-жігеріне қарамастан, ол қабылданды. Рэндалл Демократиялық партияның шағын фракциясында Қайта құру шараларына қарсылық білдіру арқылы беделге ие болды. 1867 жылдың ақпан айында Пенсильваниялық Таддеус Стивенстің әскери қайта құру туралы заң жобасына қарсы оның кешіктіру тактикасы заң жобасын екі аптаға қарастырудан тоқтатты – келесі сессияға дейін дауыс беруге мүмкіндік бермеу үшін жеткілікті уақыт. Сондай-ақ ол Конституцияға 14-ші түзету енгізілуіне қарсы болды. Түзетуге қарсы болғанына қарамастан, Рэндалл оның бір бөлігінің артындағы идеяны жақтады: 4-бап, ол Конгреске федералды қарызды жоққа шығаруға немесе Конфедерацияның қарызын немесе Конфедерацияның жекелеген штаттары көтеріліс кезінде алған қарызды қабылдауға тыйым салады. Көптеген республикашылар демократтар қайтадан билікке келсе, федералды қарызды жоққа шығарып, бүлікшілердің қарызын қабылдайтынын мәлімдеді. Қайта құрудың басқа аспектілері бойынша келіспеушіліктерге қарамастан, Рэндалл қарыз мәселесінде республикашылармен (және көптеген Солтүстік демократтарымен) бірікті. Президент Джонсонға қарсы импичмент процесі басталғанда, Рэндалл Палатада оның басты қорғаушыларының бірі болды. Палата Джонсонды импичментке тартуға шешім қабылдағаннан кейін, Рэндалл тергеуді арнайы комитетке емес, сот комитетіне бағыттауға тырысты, өйткені ол оның импичментке жаулы мүшелермен толы болады деп сенді. Оның күш-жігері сәтсіз аяқталды, президентті қолдаған сөздері де нәтиже бермеді: Джонсон 128 дауысқа қарсы 47 дауыспен импичментке ұшырады. Джонсон Сенаттағы соттан кейін айыпталмады, ал Рэндалл президент қызметтен кеткеннен кейін онымен жақсы қарым-қатынаста болды.

When the 38th Congress convened in December 1863, the Civil War was approaching its end. Randall was a War Democrat, sometimes siding with his Republican colleagues to support measures in pursuit of victory over the Confederates. When a bill was proposed to allow President Abraham Lincoln to promote Ulysses S. Grant to lieutenant general, Randall voted in favor, unlike most in his party. He voted with the majority of Democrats, however, to oppose allowing black men to serve in the Union Army. When it came to political plans for the post war nation, he was strictly opposed to most Republican proposed measures. Republicans proposed the Thirteenth Amendment to the Constitution in 1865, which would abolish slavery, and Randall spoke against it. Claiming opposition to slavery, Randall said his objections stemmed instead from a belief that the amendment was "a beginning of changes in the Constitution and the forerunner of usurpation". After Andrew Johnson became president following Lincoln's assassination, Randall came to support Johnson's policies for Reconstruction of the defeated South, which were more lenient than those of the Republican majority in Congress. In 1867, the Republicans proposed requiring an ironclad oath from all Southerners wishing to vote, hold office, or practice law in federal courts, making them swear they had never borne arms against the United States. Randall led a 16 hour filibuster against the measure; in spite of his efforts, it passed. Randall began to gain prominence in the small Democratic caucus by opposing Reconstruction measures. His delaying tactics against fellow Pennsylvanian Thaddeus Stevens's military Reconstruction bill in February 1867 kept the bill from being considered for two weeks—long enough to prevent it from being voted on until the next session. He likewise spoke against what would become the Fourteenth Amendment to the Constitution. Although he opposed the amendment, Randall did favor the idea behind part of it: section 4, which guarantees that Congress may not repudiate the federal debt, nor may it assume debts of the Confederacy, nor debt that the individual Confederate states incurred during the rebellion. Many Republicans claimed that if the Democrats were to regain power, they would do exactly that, repudiating federal debt and assuming that of the rebels. Despite disagreement on other facets of Reconstruction, Randall stood firmly with the Republicans (and most Northern Democrats) on the debt. As impeachment proceedings began against President Johnson, Randall became one of his leading defenders in the House. Once the House determined to impeach Johnson, Randall worked to direct the investigation to the Judiciary Committee, rather than a special committee convened for the purpose, which he believed would be stacked with pro impeachment members. His efforts were unsuccessful, as were his speeches in favor of the president: Johnson was impeached by a vote of 128 to 47. Johnson was not convicted after his Senate trial, and Randall remained on good terms with him after the president left office.

Қаржылық заңнама

Грант 1868 жылы президент болып сайланғанмен және 41-ші Конгресс республикашылдардың басымдығымен бұрынғылары сияқты болғандықтан, Рэндалл тағы бірнеше жыл оппозицияда қалды. Ол Банк және валюта комитетінде қызмет етті және қаржы мәселелеріне назар аудара бастады, банктердің билігіне қарсы ұзақ жылдар бойы жүргізіп келген саясатын жаңартып, қайтадан қолға алды. Бұл Рэндаллды елдің валюта табиғаты туралы күшейіп келе жатқан тартысқа тартты – алтынмен қамтамасыз етілген валютаны жақтағандар «қатаң ақша» деп аталды, ал күміс монеталар соғу немесе үкіметтік облигациялар («гринбектер») арқылы инфляцияны ынталандыру саясаты «жұмсақ ақша» деп танылды. Рэндалл алтынмен қамтамасыз етілген долларға сенсе де, гринбектерге жақсы қатысты; жалпы алғанда, ол валюта мөлшерін тұрақты ұстауға мүмкіндік беруді жақтады, ал банктер шығарған долларлық банкноттарды гринбектермен алмастыруды ұсынды. Сондай-ақ, федералды үкімет облигацияларын ірі банктерге ғана сатпай, оларды пайдамен қайта сататын болса, тікелей халыққа сату керек деп ойлады. Ол республикашыл көпшілікті осы шаралардың бірін де қабылдауға көндіре алмады. Рэндалл республикашылдармен бірлесіп, федералдық қаржыны салықтан тарифтерге ауыстыру үшін жұмыс істеді. Ол алкогольге салық салу салық жүктемесін әділетсіз бөліп береді деп санайтын, әсіресе оның сайлаушыларына қатысты, олардың арасында бірнеше дистилляторлар болды. Ол сондай-ақ, Азамат соғысы кезінде алғаш рет енгізілген табыс салығының әділетсіз басқарылатынын, ал үлкен қайтарымдардың көбінесе ірі бизнес мүдделеріне тиесілі болатынын айтты. Осы мәселеде Рэндалл сәттілікке жетті, және Палата 500 доллардан астам сомадағы қайтарымдарды федералды округтік сотта қарауды талап ететін түзетуді қабылдады. Ол сондай-ақ шай, кофе, сигара және спичкаға салынатын салықты жоюға ұмтылды, олардың барлығы Рэндаллдың пікірінше, кедейлерге пропорционалды емес ауыртпалық түсірді. Салықтан босату осы тауарларды орташа американдықтар үшін қолжетімдірек етті, ал тарифтерге сенімнің артуы Рэндаллдың округіндегі өнеркәсіп иелері мен жұмысшыларына көмектесті, өйткені ол шетелдік тауарларды қымбаттатты. Тарифтік заңнама көбінесе Рэндаллдың қолдауына ие болды, бұл оны демократтарға қарағанда республикашылдармен жиі одақтастырды. 1860-шы жылдардың соңы мен 1870-шы жылдардың басында Рэндалл импортталатын тауарлардың көптеген түрлеріне тарифтерді көтеру үшін жұмыс істеді. Дегенмен, ол кейде республикашылдармен келіспейтін, ұсынылған тариф тым жоғары деп санайтын жағдайлар болды; өмірбаяншы Альфред В. Хаус Рэндаллдың көзқарасын «жоғары тариф ставкаларына қолдау көрсету, өйткені ол мұндай жоғары ставкаларының пайдасы жұмысшы халыққа беріледі деп сенді» деп сипаттады. 1870 жылы ол өзінің пенсильваниялық әріптесі Уильям «Қоңыр темір» Келлидің тілегіне қарсы, қоңыр темірге тарифтің тым жоғары екеніне қарсылық білдірді. Рэндалл протекционизмнің өзінің түрін «қосымша қорғау» деп атады: ол тарифтер үкіметтің жұмыс істеу шығындарын жабуға жеткілікті жоғары болуы керек деп ойлады, бірақ олар тек шетелдік бәсекеге төтеп беру үшін тарифтік қорғауға мұқтаж өнеркәсіптерге ғана қолданылуы керек еді.

With Grant, a Republican, elected president in 1868, and the 41st Congress as Republican dominated as its immediate predecessors, Randall faced several more years in the minority. He served on the Banking and Currency Committee and began to focus on financial matters, resuming his long standing policy against the power of banks. This placed Randall in the growing fight over the nature of the nation's currency—those who favored the gold backed currency were called "hard money" supporters, while the policy of encouraging inflation through coining silver or issuing dollars backed by government bonds ("greenbacks") was known as "soft money". Although he believed in a gold backed dollar, Randall was friendly to greenbacks; in general, he favored allowing the amount of currency to remain constant, while replacing bank issued dollar bills with greenbacks. He also believed the federal government should sell its bonds directly to the public, rather than selling them only to large banks, which then re sold them at a profit. He was unsuccessful in convincing the Republican majority to adopt any of these measures. Randall worked with Republicans to shift the source of federal funds from taxes to tariffs. He believed the taxation of alcohol spread the burdens of taxation unfairly, especially as concerned his constituents, who included several distillers. He also believed the income tax, first enacted during the Civil War, was being administered unfairly, with large refunds often accruing to powerful business interests. On this point, Randall was successful, and the House accepted an amendment that required all cases for refunds over $500 to be tried before a federal district court. He also worked toward the elimination of taxation on tea, coffee, cigars, and matches, all of which Randall believed fell disproportionately on the poor. Relief from taxation made these items cheaper for the average American, while increasing reliance on tariffs helped the industrial owners and workers in Randall's district, as it made foreign products more expensive. Tariff legislation generally found favor with Randall, which put him more often in alliance with Republicans than Democrats. In the late 1860s and early 1870s, Randall worked to raise tariffs on a wide variety of imported goods. Even so, he sometimes differed with the Republicans when he believed the tariff proposed was too high; biographer Alfred V. House describes Randall's attitude as supporting "higher tariff rates largely because he believed that the benefits of such high rates were passed on to the labor population." In 1870, he opposed the pig iron tariff as too high, against the wishes of fellow Pennsylvanian William "Pig Iron" Kelley. Randall called his version of protectionism "incidental protection": he believed tariffs should be high enough to support the cost of running the government, but applied only to those industries that needed tariff protection to survive foreign competition.

Қаражаттар мен тергеулер

Демократтар азшылықта болғанда, Рэндалл көп уақытын республикашылардың қаражатты бөлу туралы заң жобаларын мұқият қарап тексеруге жұмсады. Грант әкімшілігі кезінде ол қаражат бөлу туралы заң жобаларының мыңдаған тармағына күмән келтірді және көбінесе республикашылардың қолдауын алып, бөлімдердің қажеттілігінен артық шығындарды қысқартуға қол жеткізді. Ол сол кезде кең таралған, атқарушы органдардың бөлінген қаражаттан артық шығындар жасап, кейіннен Конгреске қосымша қаражатпен бұл шығындарды ретроспективті бекіту үшін өтініш беру тәжірибесін тоқтатуға бағытталған заң жобасын ұсынды; заң қабылданды және күшіне енді. Қосымша қаражаттар көбінесе сессия соңында, аз талқылаумен асығыс түрде мақұлданатын. Теміржолдарға үлкен көлемде жер берілгеніне жауап ретінде ол жеке компанияларға жер беруге толық тыйым салуға тырысты. Қаражат бөлуді зерттеу Рэндаллды Конгресс пен Грант әкімшілігіндегі қаржылық тәртіпсіздіктерге назар аударуға итерді. Олардың ең танымал мысалы – «Crédit Mobilier» скандалы. Бұл схемада «Union Pacific Railroad» компаниясы өз құрылыс компаниясы «Crédit Mobilier of America» компаниясына артық төлем жасап, өзін банкротқа дейін жеткізді. «Crédit Mobilier» компаниясы теміржолдың негізгі акционерлеріне тиесілі болды, ал тергеу көрсеткендей, бірнеше конгрессмендер де акцияларға ие болды, оларды жеңілдікпен сатып алуға рұқсат етілді. Рэндаллдың тергеудегі рөлі шектеулі болды, бірақ ол мұндай алаяқтықтарға тыйым салуға бағытталған заң жобаларын ұсынды және скандалға қатысы бар вице-президент Скайлер Колфаксты импичментке тартуға тырысты. Рэндалл басқа да бірнеше даулы жағдайларды тергеуге қатысты, соның ішінде жеке салық жинаушылардың салық алаяқтығы (Санборн оқиғасы деп аталады) және пошта келісімшарттарын берудегі алаяқтық (жұлдызды маршруттар скандалы). 1873 жылы Конгресс жалақыны ретроспективті түрде көтерген кезде Рэндалл өзін қиын жағдайда тапты. 42-ші Конгресс мерзімнің соңғы күнінде өз мүшелерінің жалақысын 50 пайызға көтеруге дауыс берді, оның ішінде мерзімнің басына дейін күшін жойылмайтын көтеру де болды. Рэндалл жалақыны көтеруге дауыс берді, бірақ ретроспективті ережелерді алып тастауға бағытталған түзетуге қарсы дауыс берді. Кейіннен «Жалақыны тартып алу туралы заң» ретінде танылған бұл заң елде кеңінен наразылық тудырды. Рэндалл бұл заңды қорғап, жалақының өсуі «Конгресс мүшелерін тәлкекке салудан сақтайды» және алаяқтықты азайтады деді. «Жалақыны тартып алудың» танымастығын сезіне отырып, келесі 43-ші Конгресс оны дерлік бірден күшін жойды, Рэндалл оны жоюға дауыс берді.

While the Democrats were in the minority, Randall spent much of his time scrutinizing the Republicans' appropriations bills. During the Grant administration, he questioned thousands of items in the appropriation bills, often gaining the support of Republicans in excising expenditures that were in excess of the departments' needs. He proposed a bill that would end the practice, common at the time, of executive departments spending beyond what they had been appropriated, then petitioning Congress to retroactively approve the spending with a supplemental appropriation; the legislation passed and became law. The supplemental appropriations were typically rushed through at the end of a session with little debate. Reacting to the large grants of land given to railroads, he also sought unsuccessfully to ban all land grants to private corporations. Investigating appropriations led Randall to focus on financial impropriety in Congress and the Grant administration. The most famous of these was the Crédit Mobilier scandal. In this scheme, the Union Pacific Railroad bankrupted itself by overpaying its construction company, the Crédit Mobilier of America. Crédit Mobilier was owned by the railroad's principal shareholders and, as the investigation discovered, several congressmen also owned shares that they had been allowed to purchase at discounted prices. Randall's role in the investigation was limited, but he proposed bills to ban such frauds and sought to impeach Vice President Schuyler Colfax, who had been implicated in the scandal. Randall was involved with the investigation of several other scandals, as well, including tax fraud by private tax collection contractors (known as the Sanborn incident) and fraud in the awarding of postal contracts (the star route scandal). Randall was caught on the wrong side of one scandal in 1873 when Congress passed a retroactive pay increase. On the last day of the term, the 42nd Congress voted to raise its members' pay by 50%, including a raise made retroactive to the beginning of the term. Randall voted for the pay raise, and against the amendment that would have removed the retroactive provision. The law, later known as the Salary Grab Act, provoked outrage across the country. Randall defended the Act, saying that an increased salary would "put members of Congress beyond temptation" and reduce fraud. Seeing the unpopularity of the Salary Grab, the incoming 43rd Congress repealed it almost immediately, with Randall voting for repeal.

Атақтылық

Демократтар 43-ші Конгресс 1873 жылы шақырылғанда азшылықта қалды. Рэндалл республикашылар ұсынған шараларға, әсіресе федералды үкіметтің өкілеттігін арттыруға бағытталған шараларға қарсылығын жалғастырды. Осы сессияда жаңа азаматтық құқықтар туралы заң жобасы енгізілді, оның мақсаттары бұрынғыларынан әлдеқайда кеңейтілген болатын. Бұрынғы заңдар қара нәсілді ерлер мен әйелдердің азаматтық құқықтарын ешбір штаттан тартып алуға болмайтынын қамтамасыз ету үшін федералды соттар мен әскерді пайдаланған. Енді Массачусетс штатының сенаторы Чарльз Самнер барлық қоғамдық орындарда тең құқықтарды талап ететін жаңа заң жобасын ұсынды. 1874 жылы Самнер қайтыс болғанда, оның заң жобасы қабылданбады, бірақ Республикалық партияның радикалдық қанатынан басқалары, соның ішінде Массачусетс штатының өкілі Бенджамин Батлер, оны қабылдау үшін жұмысын жалғастырды. Рэндалл бұл шараға қарсы болды, өйткені ол барлық қайта құру заңдарына қарсы тұрды. Келісімнің болмауы заң жобасын 1874 жылдың желтоқсан айында басталатын соңғы сессияға дейін дауысқа салудан кейінге қалдырды. Сол кезде Грант әкімшілігіне деген көңілі толу және нашарлаған экономикалық жағдай демократтардың аралық сайлауда жеңіске жеткеніне әкелді. 1875 жылдың наурызында 44-ші Конгресс жиналғанда, Палатада Азамат соғысынан бері алғаш рет демократтар көпшілікке ие болды. Осы уақытта, келе жатқан республикашылар Самнердің азаматтық құқықтар туралы заң жобасын қабылдауға соңғы күш-жігерін жұмсады; Рэндалл және басқа демократтар бірден парламенттік маневрлерді қолданып, іс-қимылды тоқтатып, Конгресс аяқталғанға дейін қабылдауды кейінге қалдыруға тырысты. Рэндалл заң жобасын кешіктіру үшін филибүстер ұйымдастырды, бір кезде 72 сағат бойы Палатада отырды. Демократтар бірнеше республикалық дауыстарды жеңіп алды, бірақ бұл заң жобасын 162-100 дауыспен қабылдауға жеткіліксіз болды. Жеңіліске ұшырағанына қарамастан, Рэндаллдың филибүстері демократтық әріптестерінің көзінде оның беделін арттырды. 1875 жылы демократтар Палатаны басқаруға кіріскенде, Рэндалл Палата спикеріне үміткерлердің бірі саналды. Алайда, көптеген адамдар Рэндаллдың теміржол мүдделеріне тым жақын екенін және ақша мәселесінде бекінген пікірі жоқ екенін ойлады. Оның "Салымдарды ұстап алу" ісі де оған зиян тигізген болуы мүмкін. Рэндалл сонымен қатар Пенсильвания Демократиялық партиясын бақылау үшін Уильям А. Уоллеспен партиялық күреске қатысты. 1874 жылы АҚШ Сенатына сайланған Уоллес, штаттық сенатор болған кезде теміржолдардан пара алғаны туралы қауесеттерге байланысты әлсіреген еді. Рэндалл штат бойынша демократиялық партияны бақылауды қалады, ал Уоллес фракциясының пара алу туралы қауесеттерге осалдығы осы мүмкіндікті берді. 1875 жылдың қаңтарында ол штат заң шығарушы органындағы достарына Уоллес тобын тергеуді бастауды тапсырды, бұл ақырында штаттық демократиялық көшбасшыларды сенаторға қарсы бұрды. 1875 жылдың қыркүйегінде өткен штаттық демократиялық конвентте Рэндалл (ескі одақтасы Сквайр МакМалленнің көмегімен) жеңіске жетіп, штаттық партияны басқаруды өз адамдарына тапсырды. Осы аралықта штаттық партиядағы бөлінулер Рэндаллдың спикерлік креслоға үміткерлігіне кедергі келтірді. Оның орнына демократтар Индиана штатынан Майкл Кэррді таңдады, ол сайланды. Рэндалл оның орнына Ассигнованиелер комитетінің төрағасы болып тағайындалды. Бұл лауазымда ол үкімет шығындарын азайды және республикалық Сенаттың қарсылығына қарамастан, бюджетті 30 миллион долларға қысқартты. Керрдің денсаулығы нашар болғандықтан, ол жиі сессияларға қатыспады, бірақ Рэндалл спикердің уақытша орынбасары болудан бас тартты, өйткені ол ассигнованиелер жұмысына назар аударуды жөн көрді. Керр мен Рэндалл 1876 жылы тығыз жұмыс істей бастады, бірақ Керр сол жылдың тамызында қайтыс болды, спикерлік тағы да бос қалды.

Democrats remained in the minority when the 43rd Congress convened in 1873. Randall continued his opposition to measures proposed by Republicans, especially those intended to increase the power of the federal government. That term saw the introduction of a new civil rights bill with farther reaching ambitions than any before it. Previous acts had seen the use of federal courts and troops to guarantee that black men and women could not be deprived of their civil rights by any state. Now Senator Charles Sumner of Massachusetts proposed a new bill, aimed at requiring equal rights in all public accommodations. When Sumner died in 1874, his bill had not passed, but others from the radical wing of the Republican Party, including Representative Benjamin Butler of Massachusetts, continued to work for its enactment. Randall stood against this measure, as he had against nearly all Reconstruction laws. A lack of consensus delayed the bill from coming to a vote until the lame duck session beginning in December 1874. By that time, disillusionment with the Grant administration and worsening economic conditions had translated into a Democratic victory in the mid term elections. When the 44th Congress gathered in March 1875, the House would have a Democratic majority for the first time since the Civil War. In the meantime, the outgoing Republicans made one last effort to pass Sumner's civil rights bill; Randall and other Democrats immediately used parliamentary maneuvers to bring action to a stand still, hoping to delay passage until the Congress ended. Randall led his caucus in filibustering the bill, at one point remaining on the floor for 72 hours. In the end, the Democrats peeled away some Republican votes, but not enough to defeat the bill, which passed by a vote of 162 to 100. Despite the defeat, Randall's filibuster increased his prominence in the eyes of his Democratic colleagues. As Democrats took control of the House in 1875, Randall was considered among the candidates for Speaker of the House. Many in the caucus hesitated, however, believing Randall to be too close to railroad interests and uncertain on the money question. His leadership in the Salary Grab may have harmed him, as well. Randall was also occupied by an intra party battle with William A. Wallace for control of the Pennsylvania Democratic Party. Wallace, who had been elected to the United States Senate in 1874, was weakened by rumors that he had taken bribes from the railroads while a member of the State Senate. Randall wanted control of the Democratic machine statewide, and the Wallace faction's vulnerability on the bribery rumors provided the opportunity. In January 1875, he had friends in the state legislature begin an investigation into Wallace's clique, which ultimately turned state Democratic leaders against the senator. At the state Democratic convention in September 1875, Randall (with the help of his old ally, Squire McMullen) triumphed, putting his men in control of the state party. In the meantime, the divisions in the state party proved ruinous for Randall's chances at the Speaker's chair. Instead, the Democrats decided on Michael C. Kerr of Indiana, who was elected. Randall was instead named chairman of the Appropriations Committee. In that post, he focused on reducing the government's spending, and cut the budget by $30,000,000, despite opposition from the Republican Senate. Kerr's health was fragile, and he was often absent from sessions, but Randall refused to take his place as speaker on a temporary basis, preferring to concentrate on his appropriations work. Kerr and Randall began to work more closely together through 1876, but Kerr died in August of that year, leaving the Speakership vacant once again.

Хейз және Тильден

Керрдің қайтысынан кейін Рэндалл Демократиялық фракцияның бірауыздан таңдауы болды және 1876 жылдың 2 желтоқсанында Конгресс Вашингтонға оралғанда спикер болып сайланды. Ол президенттік сайлаудың өткен айда ғана аяқталып, жеңімпазы анықталмаған қиын кезде қызметке кірісті. Демократтық үміткер Нью-Йорк штатының Самуэль Тильдені 184 сайлаушы дауысы алды, жеңіске жету үшін қажетті 185 дауыстан бір кем. Республикашыл Рутерфорд Б. Хейз 163 дауыс жинады, ал қалған 22 дауыс даулы болды. Рэндалл желтоқсанның басында Тильденмен кеңесіп, комитеттер даулы штаттардан түскен дауыстарды қарады. Даулы бюллетеньдерді санау нәтиже бермеді, әр штаттан екі түрлі есеп түсті: біреуі Демократиялық шенеуніктердің қолымен, екіншісі Республикашылдардың қолымен, әрқайсысы өз үміткерінің жеңісін жариялады. 1877 жылдың қаңтарында мәселе әлі шешілмегендіктен, Конгресс пен президент Грант осы мәселені екіпартиялық сайлау комиссиясына беруге келісті, ол даулы сайлаушы дауыстарының тағдырын анықтауға уәкілетті болды. Рэндалл бұл идеяны қолдады, оны шешілмейтін мәселенің ең жақсы шешімі деп есептеді. Заң қабылданды, ол бес өкіл, бес сенатор және бес Жоғарғы Сот судьясынан тұратын комиссия құруды көздейді. Партиялық тепе-теңдікті сақтау үшін жеті демократ және жеті республикашыл болады, ал он бесінші мүше комиссиядағы қалған төртеудің (екі республикашыл және екі демократ) таңдауымен Жоғарғы Сот судьясы болар еді. Екі партияның да құрметтейтін тәуелсіз судья Дэвид Дэвистің таңдалуы күтілді, бірақ ол Иллинойс штатының Сенатына сайланып, комиссияға қатысудан бас тартты, бұл мұқият жоспарланған істі бұзды. Қалған Жоғарғы Сот судьяларының барлығы республикашылдар болды, ал Дэвистің орнына әділ Джозеф П. Брэдли қосылғаннан кейін комиссияда 8:7 республикалық көпшілік пайда болды. Рэндалл бәрібір келісімге қолдау көрсетті, тіпті оны дауыс беру кезінде қолдады (спикер әдетте дауыс бермейді). Комиссия жиналып, барлық даулы бюллетеньдерді 8:7 партиялық дауыспен Хейзге берді. Демократтар ашуланып, көптегендері палатадағы соңғы санақ кезінде кедергі жасауды талап етті. Рэндалл бұл туралы шешім қабылдамады, бірақ палатаның бірнеше рет үзіліс жасауына рұқсат берді, бұл шешімді кешіктірді. 4 наурыздағы инаугурация күні жақындағанда, екі партияның басшылары Вашингтондағы Вормли қонақ үйінде келіссөздер жүргізу үшін кездесті. Республикашылар демократтардың комиссия шешіміне келісімін беруінің шартымен Хейздің Оңтүстіктегі федералды әскерлерді шығарып, сол жердегі қалған «қайта құрылмаған» штаттарда демократиялық үкіметтерді қабылдауға бұйрық беретінін уәде етті. Рэндаллды қоса алған Демократиялық партия жетекшілері келісті және кедергі жасау тоқтатылды.

After Kerr's death, Randall was the consensus choice of the Democratic caucus, and was elected to the Speakership when Congress returned to Washington on December 2, 1876. He assumed the chair at a tumultuous time, as the presidential election had just concluded the previous month with no clear winner. The Democratic candidate, Samuel J. Tilden of New York, had 184 electoral votes, just shy of the 185 needed for victory. Rutherford B. Hayes, the Republican, had 163; the remaining 22 votes were in doubt. Randall spent early December in conference with Tilden while committees examined the votes from the disputed states. The counts of the disputed ballots were inconclusive, with each of the states in question producing two sets of returns: one signed by Democratic officials, the other by Republicans, each claiming victory for their man. By January 1877, with the question still unresolved, Congress and President Grant agreed to submit the matter to a bipartisan Electoral Commission, which would be authorized to determine the fate of the disputed electoral votes. Randall supported the idea, believing it the best solution to an intractable problem. The bill passed, providing for a commission of five representatives, five senators, and five Supreme Court justices. To ensure partisan balance, there would be seven Democrats and seven Republicans; the fifteenth member was to be a Supreme Court justice chosen by the other four on the commission (themselves two Republicans and two Democrats). Justice David Davis, an independent respected by both parties, was expected to be their choice, but he upset the careful planning by accepting election to the Senate by the state of Illinois and refusing to serve on the commission. The remaining Supreme Court justices were all Republicans and, with the addition of Justice Joseph P. Bradley to the place intended for Davis, the commission had an 8–7 Republican majority. Randall nevertheless favored the compromise, even voting in favor of it in the roll call vote (the Speaker usually does not vote). The commission met and awarded all the disputed ballots to Hayes by an 8–7 party line vote. Democrats were outraged, and many demanded that they filibuster the final count in the House. Randall did not commit, but permitted the House to take recesses several times, delaying the decision. As the March4 inauguration day approached, leaders of both parties met at Wormley's Hotel in Washington to negotiate a compromise. Republicans promised that, in exchange for Democratic acquiescence in the commission's decision, Hayes would order federal troops to withdraw from the South and accept the election of Democratic governments in the remaining "unredeemed" states there. The Democratic leadership, including Randall, agreed and the filibuster ended.

Ақшалай даулар

Рэндалл 1877 жылғы наурыз айында 45-ші Конгресс басталғанда Вашингтонға оралды және спикер болып қайта сайланды. Сессия басталғанда Демократиялық фракция мүшелерінің көпшілігі 1875 жылғы «Тәңкілік төлемдерді қайта жандандыру туралы» заңды жоюға ниет білдірді. Бұл заң, республикашылар Палатаны соңғы рет бақылаған кезде қабылданған, барлық жасыл банкноттарды айналымнан біртіндеп шығарып, оларды ақшалай құндылықпен (яғни алтын немесе күміспен) қамтамасыз етілген долларлармен алмастыруды көздеді. 1873 жылы күміс доллар алынып тасталғандықтан, бұл АҚШ-ты Азамат соғысынан бұрынғы алтын стандартына қайтаруға бағытталды. 1875 жылы бұл заңға қарсы дауыс берген Рэндалл, Палатаның оны жою туралы дауыс беруге рұқсат беруге келісті, нәтижесінде ол тартысты түрде қабылданды. Сенат, әлі де республикашылардың бақылауында болғандықтан, бұл заң жобасын қараудан бас тартты. Күміс мәселесіндегі дау осымен аяқталған жоқ. Демократиялық өкіл Ричард П. Блэнд (Миссури штаты) АҚШ-ты күміс кеншілері сатуға дайын болған күмісті сатып алуға және оны монеталарға айналдыруға міндеттейтін заң жобасын ұсынды. Бұл жүйе ақша ұсынымын арттырып, қарызкорларға көмектесуге арналған еді. Қысқасы, күміс кеншілері 50-70 центтік металлды үкіметке сата алатын болса, орнына күміс доллар алатын еді. Рэндалл 1877 жылғы қарашада өткізілген арнайы сессияда бұл заң жобасын дауысқа салуға рұқсат берді: нәтижесі 163-34 дауыспен (94 мүше қатыспаған) қабылданды. Күміс идеясы партиялық шекараларды бұзып, Айовадан шыққан республикашыл Уильям Б. Эллисон Сенатта бұл бағытты қолға алды. Эллисон Сенатта айына 2-4 миллион долларға күміс сатып алуды талап ететін, бірақ жеке тұлғалардың күмісті монета астырғанда сақтауға рұқсат бермейтін түзету ұсынды. Осылайша, монетаның номиналды құны мен оның құрамындағы металл арасындағы айырмашылық (seigniorage) жеке азаматтардың емес, мемлекеттің табысына түсті. Президент Хейс бұл заң жобасына вето қойды, бірақ Конгресс ветоны жоққа шығарды, нәтижесінде Блэнд-Эллисон заңы қабылданды.

Балқымашылар комитеті

1880 жылғы президенттік сайлауға жақындағанда, көптеген демократтар Тилденнің 1876 жылы президенттікке таласқан құқығын жоққа шығарылғанына сенді. Палатада Тилденді қолдаушы, Нью-Йорк штатының өкілі Кларксон Нотт Поттер Флорида және Луизиана штаттарындағы 1876 жылғы сайлауды тергеуді ұсынды, республикашылдардың заңсыз әрекеттерінің дәлелдері 1880 жылғы сайлауда олардың үміткеріне зиян келтіретініне үміттенеді. Демократиялық фракция, Рэндалл да бар, бұл идеяны бірауыздан мақұлдады және комитет 1878 жылдың мамыр айында құрылды. Фракцияның кейбір мүшелері бүкіл сайлауды тергеуді қалаған, бірақ Рэндалл және оның жақтастары комитеттің қарауына екі даулы штатты ғана шектеу үшін күш салды. Рэндалл комитетке мүшелерді тағайындағанда, оның қай жаққа қалай қарайтынын көрсетті, комитетке екі партиядан да Хейздің жауларын қосты. Комитеттің тергеуі демократтардың күткен нәтижесіне қарамастан, Тилденнің жүрегі жақын туысы Уильям Тилден Пелтонның даулы штаттардағы оңтүстік республикашылдарына Тилденнің дауыстарын алуға көмектесу үшін пара ұсынған телеграммаларын ашты. Пелтонның телеграммалары кодталған, комитет оларды шеше алды; республикашылдар да шифрланған хабарламалар жіберген, бірақ комитет оларды шеше алмады. 1878 жылдың маусым айында Конгресс жабылып, бұл қызу пікірталас тоқтап қалды.

Қайта сайланған спикер

46-шы Конгресс 1879 жылы шақырылғанда Демократиялық фракцияның саны азайды, бірақ олар көпшілік орындарды сақтап қалды. Жаңа палатада 152 демократ, 139 республикашыл және 20 тәуелсіз депутат болды, олардың көпшілігі Гринбек партиясымен байланысты болды. Рэндаллдың көптеген демократ әріптестері оның протекционизм саясатына және Оңтүстік темір жолдарына көмек көрсетпеуіне қарсы болды, сондықтан Кентукки штатынан Джозеф Клей Стайлз Блэкбернді спикерлікке ұсынуды қарастырды. Рэндаллға қарсы демократтар бір кандидатты қолдауға тырысқанда тағы бірнеше оңтүстік өкілдерінің кандидатуралары талқыланды, бірақ біріге алмай, фракция Рэндаллды 152 дауыстан 107 дауыспен кандидат ретінде таңдады. Бірақ, кейбір демократтардың әлі келмегендігіне байланысты, демократтар республикашылдар мен гринбактердің Огайо штатынан Джеймс А. Гарфилдті спикер етіп сайлау үшін дауыстарын біріктіруі мүмкін деп қорқып қалды. Дауыс беру уақыты келгенде Гарфилд үшінші партия өкілдерімен келісімге бармады, соның нәтижесінде Рэндалл мен демократтар палатаны қайта ұйымдастыра алды.

Азаматтық құқықтар және әскер

Рэндалдың шығындарды қысқартуға деген ұйқысы, Оңтүстік демократтарының өз штаттарындағы федералды биліктің ықпалын азайту ниетімен бірігіп, Палатаны Ку-Клукс-Кланды басу үшін пайдаланылған Enforcement Acts-ті жойған шартты жолмен әскери қаржыландыру туралы заңды қабылдауға әкелді. Демократтардың қарсылығына қарамастан, Қайта құру кезеңінде қабылданған Enforcement Acts, адамның нәсіліне байланысты дауыс беруіне кедергі келтіруді қылмыс деп жариялады. Хейс қара нәсілді сайлаушыларды қорғайтын заңды сақтап қалуға бейілді болғандықтан, ол бұл заңға вето қойды. Демократтардың ветоны жою үшін жеткілікті дауысы болмады, бірақ олар сол шартты жолмен жаңа заң жобасын қабылдады. Хейс оған да вето салды, және бұл процесс тағы үш рет қайталанды. Ақырында, Хейс шартсыз қаржыландыруға қол қойды, бірақ Конгресс Enforcement Acts-тің орындалуы үшін маңызды болған федералды маршалдарды қаржыландыру үшін тағы бір заң жобасын қабылдаудан бас тартты. Сайлау заңдары күшінде қалды, бірақ оларды орындауға қажетті қаражат азайтылды. Рэндалдың осы процестегі рөлі шектеулі болды, бірақ демократтардың Хейстің келісімін талап етудегі сәтсіздігі, оның 1880 жылы президенттікке үміткер ретіндегі мүмкіндіктерін әлсіретті.

1880 жылғы президенттік сайлау

1880 жылғы сайлаулар жақындағанда Рэндаллдың екі мақсаты болды: Пенсильвания Демократиялық партиясының бақылауын күшейту және Тильденді президенттікке ұсыну. Оның 1875 жылғы әрекеттері сәтті аяқталған еді, бірақ сенатор Уильям Уоллестің фракциясы қайтадан күш алып келді. Егер ол спикер лауазымын сақтап, келесі президенттік сайлауда да ықпал етуді қаласа, Рэндалл штатта біртілді партияның қолдауын алуы керек деп ойлады. Осы мақсатта Рэндалл Конгрестен тыс уақытын туған штатында 1880 жылғы штаттық конвенцияда қолдау жинау үшін саяхаттап өткізді. Бірақ, оның жақтастарының ынтасы керісінше әсер етті, өйткені МакМаллен мен оның қолдаушылары Филадельфияның 5-ауданында Рэндаллға қарсы өткен жиынды зорлық-зомбылықпен таратып, бір адамның қаза табуына себеп болды. 1880 жылғы сәуірде штаттық конвенция жиналғанда Рэндалл жеңіске сенімді болды, бірақ Уоллес фракциясының өзінен басым екенін тез байқады. Уоллестің көпшілігі Филадельфиядағы партия ұйымын шатастырды, және Рэндаллдың жақтастарының кейбіреулері орын алғанмен, көпшілігі сенаторға адал болды. Жеңіліске қарамастан, Рэндалл Тильденді Пенсильванияда да, басқа да аймақтарда қолдауын жалғастырды. Тильденнің денсаулығының нашарлауына байланысты сайлауға қатыса алмайтыны туралы қауесет тарағанда, Рэндалл маусым айында өткен ұлттық конвенцияға дейін Тильденге адал қалды. Бірінші дауыс беруден кейін Нью-Йорк делегациясы Тильденнің өзінің кандидатурасын ұсынбау туралы хат жариялады. Рэндалл бұрынғы Тильден делегаттарының оған қосылатынына үміттенді. Көптеген делегаттар оған қосылды, және Рэндалл екінші дауыс беруде екінші орынға шықты, бірақ үміт басқа кандидатқа, генерал-майор Винфилд Скотт Хэнкокқа ауысты. Делегаттардың көбі Хэнкокқа дауыс берді, және ол президенттікке ұсынылды. Рэндалл оны қолдайтынын күткен көптеген адамдар оған сатқындық жасады деп ойлады, бірақ партияның кандидатын қолдауын жалғастырды. Хэнкок (әскери қызметте болған) және республикашыл кандидат Джеймс А. Гарфилд сол заманғы дәстүрге сәйкес тікелей үгіт жүргізбеді, бірақ үгіт-насихат жұмыстарын партия мүшелері, соның ішінде Рэндалл жүргізді. Пенсильванияда және Орта Батыста сөйлеген сөздерінде Рэндалл халықты Гарфилдке қарсы Хэнкокқа қолдау көрсетуге шақырды, бірақ бұл әрекеттері сәтті болмады. Гарфилд 214 сайлаушы дауысымен, оның ішінде Пенсильваниядан да, сайланды. Рэндалл үшін бұдан да жаман жағдай – Гарфилдтің жеңісі республикашылдарға Палатада көпшілік орынды қайтаруға мүмкіндік берді, демек Рэндаллдың спикерлік лауазымы аяқталды.

As the 1880 elections approached, Randall had two goals: to increase his control of the Pennsylvania Democratic Party, and to nominate Tilden for president. His efforts at the former in 1875 had been successful, but Senator William Wallace's faction was again growing powerful. If he wanted to hold the Speakership, as well as to wield influence in the next presidential canvass, Randall believed he must have a united state party behind him. To that end, Randall spent much of his time outside of Congress travelling around his home state to line up support at the state convention in 1880. Some of his allies' enthusiasm backfired against him, however, after McMullen and some supporters broke up an anti Randall meeting in Philadelphia's 5th ward with such violence that one man was left dead. When the state convention gathered in April 1880, Randall was confident of victory, but soon found that the Wallace faction outnumbered his. Wallace's majority scrambled the party's organization in Philadelphia and, although some Randall supporters received seats, the majority owed allegiance to the senator. Despite the defeat, Randall pressed on for Tilden, both in Pennsylvania and elsewhere. As rumors circulated that Tilden's health would keep him from running again, Randall remained a loyal Tilden man up to the national convention that June. After the first ballot, the New York delegation released a letter from Tilden in which he withdrew from consideration. Randall hoped for the ex Tilden delegates to rally to him. Many did so, and Randall surged to second place on the second ballot, but the momentum had shifted to another candidate, Major General Winfield Scott Hancock. Nearly all the delegates shifted to Hancock, and he was nominated. Randall believed he had been betrayed by many he had thought would support him, but carried on regardless in support of his party's nominee. Hancock (who remained on active duty) and the Republican nominee, James A. Garfield, did not campaign directly, in keeping with the customs of that time, but campaigns were conducted by other party members, including Randall. Speaking in Pennsylvania and around the Midwest, Randall did his best to rally the people to Hancock against Garfield, but without success. Garfield was elected with 214 electoral votes—including those of Pennsylvania. Worse still for Randall, Garfield's victory had swept the Republicans back into a majority in the House, meaning Randall's time as Speaker was at an end.

Тарифтер

1881 жылы Рэндалл Вашингтонға оралғанда 47-ші Конгрестегі өкілеттігін бастады, заң шығарушы орган республикашылдардың бақылауында болды. Сол жылы Гарфилдтің қазасынан кейін вице-президент Честер А. Артур президенттік лауазымға өтті. Артур, көптеген республикашылдар сияқты, жоғары тарифтерді қолдады, бірақ тарифтік жүйені жеңілдетуге және акциздік салықтарды төмендетуге ұмтылды. Рэндалл, Ассигнованиелер комитетіне оралғаннан кейін, президенттің жоспарын жақтады және Палатада оны қолдаған азанақ демократтардың бірі болды. Протекционистер басымдық құрған «Жолдар мен құралдар» комитеті ұсынған заң жобасында тарифтер тек 10 пайызға төмендетілуі көзделді. Сенатпен келісімнен кейін, нәтижесіндегі заң жобасы тарифтерді орташа есеппен 1,47 пайызға төмендету арқылы одан да аз әсер етті. Бұл заң 1883 жылдың 3 наурызында, 47-ші Конгрестің соңғы күнінде екі палатада да тартыспен қабылданды; Артур бұл шараны заңға қол қойып бекітті. Соңында Рэндалл талқылауға аз қатысты, өйткені Палатадағы қолдаушылары, одан көп төмендетуді қалағандар мен үйдегі сайлаушылары, одан аз төмендетуді талап еткендер арасындағы шиеленісті сезінді. 1882 жылғы сайлаулардан кейін демократтар Палатаны қайта бақылауға алды, бірақ 48-ші Конгрестегі көпшілік тарифтер мәселесінде бөлінді, ал Рэндаллдың протекционисттік фракциясы азшылықта қалды. Жаңа демократиялық фракция бұрынғы Конгрестерге қарағанда оңтүстік және батысқа қарай бейімделді және Рэндаллмен таныс емес көптеген жаңа мүшелерді қамтыды. Бұл көптеген адамдарды Рэндалды қайтадан спикер етпей, өз көзқарастарына сәйкес спикерді таңдауға итермеледі. Рэндаллдың келешектегі өкілдермен әңгімелесу әрекетіне подагра шабуылы кедергі келтірді. Ақырында, тарифтік реформаны жақтаған Кентукки штатының Джон Г. Карлайл демократиялық фракция сайлауында 104-53 дауыспен Рэндаллды жеңіп шықты. Карлайл тағы бір тарифтік реформатор Уильям Раллс Моррисонды «Жолдар мен құралдар» комитетінің төрағасы етіп тағайындады, бірақ Рэндаллға Ассигнованиелер комитетін басқаруға рұқсат берді. Моррисонның комитеті тарифтерді 20 пайызға төмендетуді ұсынатын заң жобасын жасады; Рэндалл бастапқыда бұл идеяға қарсы болды, сондай-ақ республикашылдар да қарсылық білдірді. 1884 жылдың сәуір айында Рэндаллдың қайтадан ауруға шалдығуы Конгреске қатысуына кедергі келтірді, ал тарифтік заң жобасы процедуралық дауыс беруде бар болғаны екі дауыспен қабылданды. Екі күннен кейін Рэндаллдың Ассигнованиелер комитеті оның қолдауымен бірнеше қаржыландыру жобаларын жариялады. Моррисонның тарифін қолдаған көптеген демократтарға Рэндаллдың олар үшін маңызды шығындарды тоқтатуға қабілетті екені еске түсірілді; соңғы дауыс кезінде, реформаны 156-151 есебімен жеңу үшін республикашылдармен біріккен жеткілікті дауыстар ауысты.

When Randall returned to Washington in 1881 to begin his term in the 47th Congress, the legislature was controlled by Republicans. After Garfield's assassination later that year, Vice President Chester A. Arthur assumed the presidency. Arthur, like most Republicans, favored high tariffs, but he sought to simplify the tariff structure and to reduce excise taxes. Randall, who had returned to his seat on the Appropriations Committee, favored the president's plan, and was among the few Democrats in the House to support it. The bill that emerged from the Ways and Means Committee, dominated by protectionists, provided for only a 10 percent reduction. After conference with the Senate, the resulting bill had an even smaller effect, reducing tariffs by an average of 1.47 percent. It passed both houses narrowly on March 3, 1883, the last full day of the 47th Congress; Arthur signed the measure into law. Toward the end, Randall took less part in the debate, feeling the tension between his supporters in the House, who wanted more reductions, and his constituents at home, who wanted less. The Democrats recaptured the House after the 1882 elections, but the incoming majority in the 48th Congress was divided on tariffs, with Randall's protectionist faction in the minority. The new Democratic caucus was more Southern and Western than in previous Congresses, and contained many new members who were unfamiliar with Randall. This led many to propose selecting a Speaker more in line with their own views, rather than returning Randall to the office. Randall's attempt to canvass the incoming representatives was further hampered by an attack of the gout. In the end, John G. Carlisle of Kentucky, an advocate of tariff reform, bested Randall in a poll of the Democratic caucus by a vote of 104 to 53. Carlisle selected William Ralls Morrison, another tariff reformer, to lead the Ways and Means committee, but allowed Randall to take charge of Appropriations. Morrison's committee produced a bill proposing tariff reductions of 20%; Randall opposed the idea from the start, as did the Republicans. Another bout of illness kept Randall away from Congress at a crucial time in April 1884, and the tariff bill passed a procedural hurdle by just two votes. Two days later, Randall's Appropriations committee reported several funding bills with his support. Many Democrats who had voted for Morrison's tariff were thereby reminded that Randall had the power to defeat spending that was important to them; when the final vote came, enough switched sides to join with Republicans in defeating the reform 156 to 151.

1884 жылғы президенттік сайлау

1880 жылғы жағдай сияқты, 1884 жылы президенттікке демократтардың үміткерін анықтау үшін күрес Тилденнің беделінің әсерімен басталды. Денсаулығының нашарлауына байланысты Тилден 1884 жылдың маусым айында сайлаудан бас тартты, ал Рэндалл президенттікке өзінің мүмкіндіктерін іздеуге еркін сезінді. Ол Пенсильвания штатының делегаттарының бір бөлігін өз мақсатына жұмылдырды, бірақ шілдеде конвент жиналған кезде, бұрынғы Тилденнің қолдаушыларының көпшілігі Нью-Йорк штатының губернаторы Гровер Кливлендтің төңірегіне жиналды. Конвент басталғанда Рэндалл Кливлендтің сайлау штабының жетекшісі Дэниел Мэннингпен кездесті, одан кейін Рэндаллдың делегаттарына Кливлендке дауыс беру нұсқауы берілді. Оның өмірбаяуын жазған Хаус: «Рэндалл мен Мэннинг арасындағы нақты келісім белгісіз, бірақ оқиғалар Рэндаллға Пенсильваниядағы федералдық жәрдемді басқаруға уәде берілгенін көрсетеді», – деп жазды. Кливлендтің сайлау штабы Рэндаллды кеңінен пайдаланды, өйткені ол Кливленд үшін Жаңа Англияда, Пенсильванияда, Огайода, Вирджинияда, Нью-Йоркте және Коннектикут штатында сөз сөйледі, негізінен, демократтардың тарифті осы деңгейге дейін төмендетуі салдарынан жұмысын жоғалтатын сайлаушыларды сендіру қажет болған жерлерде. Ұсынылған сайлауда Кливленд өзінің республикалық қарсыласы Джеймс Блейнді жеңіп шықты. Рэндалл сайлаудан кейін 1884 жылы Оңтүстікке екі рет сапар жасады. Ол бұл сапарлардың жеке сипатта екенін мәлімдегенімен, бұл Рэндаллдың 1885 жылы спикерлік лауазымына қайта үміткер болу үшін қолдау жинап жатқаны туралы болжамдарға орын берді.

Тарифтік реформаға қарсылық

49-шы конгресс 1885 жылы шақырылғанда Кливлендтің тариф саясаты бойынша ұстанымы көбінесе белгісіз болды. Рэндалл спикерлікке Карлайлға қарсы тұрудан бас тартып, орнына Пенсильваниядағы федералдық қызметтерді бөлумен және Ассигнованиелер комитетін басқарумен айналысты. 1886 жылдың ақпан айында, әлі де "Ways and Means" комитетінің төрағасы Моррисон, әр ай сайын 10 миллион долларлық федералдық облигацияларды сатып алып, жою арқылы артық табысты азайту туралы заң жобасын ұсынды. Кливленд бұл жоспарға қарсы болды, ал Рэндалл 13 демократ пен көптеген республикашылдармен бірігіп, оны жеңді. Бірақ сол жылдың соңында Кливленд Моррисонның тарифті төмендету әрекетін қолдады. Республикашылар мен Рэндаллдың протекционисттік тобы тағы да осы шараны сәтсіз аяқтады. 1887 жылғы «қанатын бітіру» сессиясында Рэндалл кейбір шикізаттарға баж салығын жоятын және темекі мен кейбір спирттік ішімдіктерге акциздерді алып тастайтын келісімдік тариф жасауға тырысты. Бұл заң жобасы оңтүстік демократтары мен Рэндаллдың протекционистерінен қолдау алды, бірақ республикашылар мен демократтардың қалған бөлігі оны қабылдамады.

Салымның төмендеуі

Тарифтік күрес 1887 жылы ашылған 50-ші Конгресс кезеңінде де жалғасты, онда демократтар Өкілдер палатасында азайған көпшілікпен бақылауды сақтап қалды. Осы уақытқа қарай Кливленд тарифтік реформаторлардың жағына шығып, 1888 жылы Техас штатынан шыққан өкіл Роджер К. Миллстің ұсынған ұсыныстарын қолдады. Миллс Моррисонды «Жолдар мен құралдар» комитетінде оның қайта сайлануда жеңіліске ұшырағаннан кейін алмастырды және Иллинойс штатынан шыққан Моррисон сияқты тарифтік реформаны жақтады. Миллстің заң жобасы шикізатқа арналған тарифтерді аздап төмендетсе, дайын өнімдерге салынатын тарифтерді салыстырмалы түрде күрт қысқартуды көздеді; өндіріс аймағын өкілдік еткен Рэндалл оған бірден қарсы шықты. Рэндалл тағы да ауырып, Палата отырыстарынан қатыспаған кезде Миллстің тарифтік заң жобасы 162 дауысқа қарсы 149 дауыспен қабылданды. Республикашылдар бақылауындағы Сенат заң жобасын қарастырудан бас тартты, және ол 1889 жылы 50-ші Конгресспен бірге күшін жойды. Миллс пен Кливлендтің тарифтік заң жобасы бойынша жеңілісі Рэндалл үшін жеңіс болып есептелуі мүмкін, бірақ дауыс беру нәтижесі бұрынғы спикердің протекционистік идеялары партия ішінде оны қаншалықты оқшаулатқанын көрсетті: тарифтерді төмендетуге қарсы тек төрт демократ дауыс берді. Штаттық партия да Рэндаллға қарсы бұрылып, еркін сауданы жақтады, 1888 жылғы штаттық демократтардың съезінде тарифтерді қайта қарау платформасын қабылдады. Сонымен қатар, Рэндалл ұзақ жылдар бойы берік ұстанған фискалдық үнемділікке қатысты ұстанымын өзгерткендей көрінді, Кливлендтің Мүгедектер мен қарттарға зейнетақы төлеу туралы заңға қойған ветосын жоюға республикашылдармен бірге дауыс берді. Бұл заң бойынша, кез келген Одақ ардагері (немесе олардың әйелдері), егер ол физикалық еңбекке қабілетсіз екенін дәлелдей алса, соғысқа байланысты болсын болмасын, зейнетақы алатын болар еді. Кливлендтің ветосы оның кіші үкіметтік шығындарды қысқарту саясатына сәйкес келді, мұны Рэндалл әдетте қолдаған. Рэндалл, мүмкін, өз округіндегі ардагерлердің қолдауын алу мақсатымен, Кливлендтің ветосын жоюға жасалған сәтсіз әрекетке республикашылдармен қосылды. Биограф Хаус ұсынған тағы бір мүмкіндік – Рэндалл федералдық бюджеттің артығын тарифтерді төмендетудің себебі деп қарады; федералдық шығыстарды арттыру арқылы ол артықты азайтып, жоғары тарифтерді сақтауға үміттенеді. Себебі қандай болмасын, бұл әрекет сәтсіз аяқталып, Рэндаллды демократтық әріптестерінен одан әрі алшақтатып жіберді.

The tariff fight continued into the 50th Congress, which opened in 1887, in which Democrats retained control of the House, with a reduced majority. By that time, Cleveland had openly sided with the tariff reformers and backed the proposals introduced in 1888 by Representative Roger Q. Mills of Texas. Mills had replaced Morrison at Ways and Means after the latter's defeat for reelection, and was as much in favor of tariff reform as the Illinoisan had been. Mills's bill would make small cuts to tariffs on raw materials, but relatively deeper cuts to those on manufactured goods; Randall, representing a manufacturing district, opposed it immediately. Randall was again ill and absent from the House when the Mills tariff passed by a 162 to 149 vote. The Senate, now Republican controlled, refused to consider the bill, and it died with the 50th Congress in 1889. Mills's and Cleveland's defeat on the tariff bill could be considered a victory for Randall, but the vote showed how isolated the former Speaker's protectionist ideas now made him in his party: only four Democrats voted against the tariff reductions. The state party likewise turned against Randall and toward free trade, adopting a pro tariff revision platform at the 1888 state Democratic convention. At the same time, Randall seemingly reversed his long standing commitment to fiscal economy by voting with the Republicans to override Cleveland's veto of the Dependent and Disability Pension Act. The Act would have given a pension to every Union veteran (or their widows) who claimed he could no longer perform physical labor, regardless of whether his disability was war related. Cleveland's veto was in line with his record of small government cost cutting, with which Randall would normally have sympathized. Randall, perhaps in an effort to gain favor with veterans in his district, joined the Republicans in an unsuccessful attempt to override Cleveland's veto. Another possibility proposed by biographer House is that Randall saw the federal budget surplus as reason to cut tariffs; by increasing federal spending, he hoped to decrease the surplus and maintain the need for high tariffs. Whatever the reason, the attempt failed and left Randall further alienated from his fellow Democrats.

Өлім

1888 жылы «The New York Times» газетінің мәліметінше, Рэндаллдың тарифтер мен зейнетақыларға қатысты ұстанымдары оны «практикалық республикашыл» еткен. Оның қарсы партиямен жиі дауыс беруі тиімді тактика болды, сол жылы қайта сайлауда ол тек номиналды республикалық қарсылыққа ғана тап болды. Рэндаллдың денсаулығы нашарлай берді. 1889 жылы жаңа конгресс жұмысын бастағанда, ол төсегінен ант беруге арнайы рұқсат алды. Жаңа спикер, Мэн штатының республикашылы Томас Брэкет Рид, Рэндаллды Ережелер және Ассигнованиелер комитеттеріне тағайындады, бірақ ол осы мерзімде ешқандай нәтижеге қол жеткізбеді. 1890 жылдың 13 сәуірінде Рэндалл Вашингтондағы үйінде ішек рагынан қайтыс болды. Ол жақында астанадағы Бірінші пресвитериан шіркеуіне қосылған еді, және оның жаназасы сол жерде өтті. Ол Филадельфиядағы Лорел-Хилл зиратында жерленді. 1862 жылдан 1888 жылға дейін әр екі жылда бір рет сайланған Рэндалл сол жылдар аралығында ұлттық аренадағы жалғыз танымал демократ еді. Америка темір және болат ассоциациясының бюллетенінде оның өнеркәсібін тұрақты түрде қорғаған конгрессмен туралы былай делінген: «Сэмюэл Дж. Рэндалл ұлы ғалым да, шешен де, жазушы да болған жоқ, бірақ ол ерекше салауаттылыққа, жылдам түсінуге, ұлы батылдыққа, кең көзқарасқа және еңбекке қабілеттілігімен ерекшеленді». Оның көп жылғы республикалық қарсыласы және бәсекелесі Томас Брэкет Рид Рэндалл туралы: «Темірдей ерік-жігері мен табанды батылдығы бар адамдардың саны аз болды» деп жазды. Оның өміріне арналған жалғыз ғылыми еңбектер – Сидни И. Померанцтың 1932 жылы жазған магистрлік диссертациясы және Альберт В. Хаустың 1934 жылы жазған докторлық диссертациясы; екеуі де жарияланбаған. Оның құжаттары 1950 жылдары Пенсильвания университетінің кітапханасында жиналды, және ол бірнеше журналдық мақалалардың тақырыбы болды (көптегендері Хаусқа тиесілі), бірақ толық ғылыми өмірбаяны әлі күтілуде.