Кливленд Индианс клубының тарихындағы ұлы ойыншы және жаттықтырушы

Кіріспе

Америкалық бейсболшы және менеджер

Мелвин Лерой Хардер (15 қазан 1909 – 20 қазан 2002), "Шеф" лақабымен танымал, Американ бейсбол лигасының оң жақтан тастайтын бастапқы питчері, жаттықтырушы және менеджері болды. Ол өзінің мансабының барлық кезеңін "Кливленд Индианс" командасында өткізді. 1928 жылдан 1947 жылға дейін ойыншы ретінде және 1948 жылдан 1963 жылға дейін лиганың ең беделді питчинг жаттықтырушыларының бірі ретінде "Индианс" командасымен барлығы 36 маусым өткізді. Ол жеңіс (223), өткізілген ойындар (433) және тасталған иннингтер (34261 1/3) бойынша клубтық рекордтарды орнатты, оларды кейін Боб Феллер бұзды, ал ол әлі де 582 ойын тастау бойынша клубтық рекордты сақтап тұр. Ол зейнеткерлікке шыққан кезде жеңістер (9-шы), ойындар (8-ші) және бастамалар (10-шы) бойынша Американ лигасының үздік нәтижелерінің бірі болды. Ол сонымен қатар өте жақсы алаң қорғаушы болды, төрт рет АЛ питчерлерінің соққыларын қайтаруда көшбасшы болды, бұл сол кезде рекордтық көрсеткіш еді.

Мансап

Хардер Небраска штатының Бимер қаласында дүниеге келді және Небраска штатының Солтүстік Омаха қаласындағы Техникалық орта мектепті бітірді. 1928 жылы «Индианс» командасына резервтік тастаушы ретінде қосылды. Оның тастау стилі жақсы қисық допты, жылдам тастауды және тамаша бақылауды қамтыды. 1930 жылы негізгі құрамға енді және 1930 жылдан 1932 жылға дейін 39–37 есебін тіркеді; 1932 жылдың 31 шілдесінде Кливленд қалалық стадионында өткен алғашқы ойынға қатысты. 1933 жылы 2.95 орташа көрсеткішпен лигада екінші орынды иеленді, командаласы Монте Пирсоннан (2.33) қалып қойды; 1951 жылы қабылданған қазіргі заманғы ережелерге сәйкес (команда өткізген ойын сайын бір иннинг тастау), Хардер лига көшбасшысы деп есептелер еді, себебі Пирсон бар болғаны 135 иннинг тастады. 1934 жылы 20 жеңіске жетіп, лигада алты ойынды таза ұтып, Лев Гомеске (2.61) қарағанда екінші орынды иеленді. 1935 жылы Уэс Ферреллден кейін жеңістер (22) және тасталған иннингтер (287⅓) бойынша екінші орын алды және 3.29 ERA көрсеткішімен лигада бесінші орынға ие болды. Жыныштағы ауру мен иығындағы қабынудан кейін, 1936 жылдан 1939 жылға дейін әр маусымда кем дегенде 15 ойын жеңіп алды; ол 1932, 1933, 1935 және 1938 жылдары лигадағы тастаушылардың путауттары бойынша көшбасшы болды. Хардер 1930-шы жылдардың ең табысты All-Star ойыншыларының бірі болды, ол 1934 жылдан 1937 жылға дейін барлық төрт ойында қатысып, қатарынан 13 иннинг бойы ешқандай ұпай жібермеген рекордты орнатты. Ол 1934 жылғы All-Star ойынын жеңіп алды, бесінші иннингте ешкім жоқ кезде және екі ойыншы базада тұрғанда Ред Раффингтің орнына тасталып, 8–6 есебімен жеңіске жетті; екі ұпай екі рет ұрланған соққыдан соң түсті, бірақ Хардер бес иннингте бір ғана соққы жіберді, нәтижесінде AL 9–7 есебімен жеңді. Ол 1935 жылғы ойында үш голсыз иннинг тастап 4–1 есебімен жеңіске көмектесті, ал 1937 жылы үш голсыз иннинг тастап 8–3 есебімен жеңіске жетті; ол 1936 жылы Кливлендте өткен 4–3 есебімен аяқталған ойында да екі иннинг тастады. 1940 жылы 12–11 есебін тіркеді, «Индианс» командасы жеңіске жеткен Детройт Тайгерс командасынан бір ойын қалып қойды, қыркүйек айының басында клуб ішіндегі жанжалдың салдарынан алғашқы басымдығын жоғалтты; оның мансабында «Индианс» командасы AL титулына жуық болған жалғыз маусым болды. Бірнеше жыл бойы оның көрсеткіші .500-ге жуық болды, 1944 жылы 200-ші жеңісін тіркеді, Хардер 1947 жылы 1160 соққы және 3.80 ERA көрсеткішімен мансабын аяқтады. 223 жеңіске қоса, оның 186 жеңілісі клубтық рекорд болып қала береді. Айырықша жағдай, «Индианс» командасы оның зейнеткерлікке шыққаннан кейін бір жыл өткен соң әлем чемпионатын жеңіп алды. 1948 жылдан 1950-ші жылдарға дейін ол Феллер, Боб Лемон, Эрли Винн және Майк Гарсиядан тұратын «Индианс» командасының «Үлкен Төрттік» тастаушылар тобын басқарды; Хардер 1940-шы жылдардың ортасында Лемонды infielder-дан үздік тастаушыға айналдырды және болашақ 300 ойын жеңімпазы Виннге сынған допты және өзгертілген допты үйретті. Винн «Вашингтон Сенаторларынан» «Индианс» командасына ауыстырылғанға дейін (72–87) жеңіліс рекордтысымен көзге түсті. 1953 жылы Лемон Хардердің рекордын қайталады, лигадағы тастаушылардың путауттары бойынша төртінші рет көшбасшы атанды, ал келесі жылы рекордты бұзды, «Индианс» командасы тағы бір титул жеңіп алды, бірақ әлем чемпионатында «Нью-Йорк Джайентс» командасына есе жіберді. Герб Скор 1955 жылы Хардер оның қисық допты дамытуға көмектескеннен кейін лиганың жаңашыл ойыншысы атанды. Сал Магли «Индианс» командасымен күрескен кезде, Хардер Маглидің «Джайентс» командасымен ойнаған кейбір фильмдерін қарады және оның әдеттегідей аяғын айналдырмағанын анықтады, бұл оның тастауын аяқтауына кедерілді. «Мен бұрынғы жолға оралғаннан кейін бәрі жақсы болды», - деді Магли. Бапкерлік мансабында Хардер 1961 жылғы маусымның соңғы ойыны мен 1962 жылғы соңғы екі ойыны үшін «Индианс» командасының уақытша басқарушысы болды, ол барлық үш жарыста жеңіске жетті. Оның басқару кезеңінің соңында Сэм Макдауэлл, Томми Джон және Луис Тиант сияқты жас және дарынды тастаушылар оның жетекшілігінде өнер көрсетті. Ол 1963 жылғы маусымнан кейін жұмыстан босатылды, өмірінің алғашқы 36 жылын Кливленд қаласында өткізді. Кейін «Нью-Йорк Метс» (1964), «Чикаго Кабс» (1965), «Цинциннати Редс» (1966–68) және «Канзас-Сити Роялс» (1969) командаларында бапкер болып жұмыс істеді. Кливленд 1990 жылдың 28 шілдесінде оның 18-ші нөмірін зейнеткерлікке шығарды (бапкер ретінде оның 43 және 2 нөмірлері болды), ал 2001 жылы «Индианс» командасының ең үздік 100 ойыншысының бірі деп танылды. 2002 жылы Хардер Огайо штатының Шардон қаласында 93 жасында қайтыс болды. Ол 1920 жылдары ойнаған бес тірі ойыншының бірі болды.

Harder was born in Beemer, Nebraska, and graduated from Tech High School in North Omaha, Nebraska. He broke in with the Indians as a relief pitcher in 1928. His pitching style revolved around his fine curveball, a hard fastball and excellent control. He joined the starting rotation in 1930, and posted a record of 39–37 from 1930 to 1932; on July 31, 1932, he pitched the first game ever at Cleveland Municipal Stadium. In 1933 he finished second in the AL with an earned run average of 2.95, trailing teammate Monte Pearson (2.33); under modern rules (one inning pitched per games played by team), enacted in 1951, Harder would have been credited with the league lead, as Pearson only pitched 135 innings. In 1934 he finished with 20 wins, led the league with six shutouts, and was again second in ERA (2.61) to Lefty Gómez. In 1935 he was second to Wes Ferrell in wins (22) and innings (2871/3), and was fifth in the AL with a 3.29 ERA. After developing a sore elbow and bursitis in his shoulder, he won at least 15 games each season from 1936 to 1939; he led AL pitchers in putouts in 1932, 1933, 1935 and 1938. Harder was one of the most successful All Stars of the 1930s, appearing in all four games from 1934 to 1937, and setting a record with 13 consecutive innings without an earned run. He won the 1934 All Star game after relieving Red Ruffing with none out and two men on in the fifth inning, with an 8–6 lead; one run scored on a double steal, but Harder allowed only one hit in his five innings as the AL won 9–7. He earned a save in the 1935 game, pitching three scoreless innings to finish a 4–1 victory, and another in 1937 with three shutout innings in the 8–3 win; he also finished the 4–3 loss played at Cleveland in 1936 with two innings. In 1940, he posted a 12–11 record, as the Indians finished one game behind the pennant winning Detroit Tigers, wasting an early September lead amid clubhouse rancor; it would be the only season in his career in which the Indians came within ten games of the AL flag. After several more years in which his record hovered near .500, earning his 200th victory in 1944, Harder ended his career in 1947 with 1160 strikeouts and a 3.80 ERA. In addition to his 223 victories, his 186 losses remain a club record. Ironically, the Indians won the World Series the year after he retired. From 1948 into the 1950s, he guided what became known as the Indians' "Big Four" pitching rotation, featuring Feller, Bob Lemon, Early Wynn and Mike Garcia; Harder had successfully transformed Lemon from an infielder into a top pitcher while working with him in the mid 1940s, and he taught future 300 game winner Wynn the breaking ball and changeup. Wynn had had a losing record (72 87) before being traded to the Indians by the Washington Senators. In 1953, Lemon tied Harder's record by leading AL pitchers in putouts for the fourth time, and he broke the record the following year as the Indians won another pennant, but lost to the underdog New York Giants in the World Series. Herb Score was named the AL's Rookie of the Year in 1955 after Harder helped to develop his curveball. When Sal Maglie was struggling with the Indians, Harder watched some films of Maglie pitching with the Giants and figured out that he wasn't swivelling his foot like he normally did, which kept him from following through with his delivery. "As soon as I went back to the old way, everything was all right," Maglie said. During his coaching career, Harder served as interim manager of the Indians for the last game of the 1961 season and the last two games of 1962, winning all three contests. Late in his tenure, prominent young pitchers as Sam McDowell, Tommy John and Luis Tiant would come under his guidance. He was fired after the 1963 season, having spent the first 36 years of his adult life in Cleveland. He later coached with the New York Mets (1964), Chicago Cubs (1965), Cincinnati Reds (1966–68) and Kansas City Royals (1969). Cleveland retired his number 18 on July 28, 1990 (he wore 43 and 2 as a coach), and he was named one of the Indians' top 100 players in 2001. In 2002, Harder died in Chardon, Ohio at age 93; at the time of his death, he had been one of only five living players who had played in the 1920s.

Мұра

Хардер – бір командада кемінде жиырма маусым ойнаған төрт питчердің бірі (қалғандары Ред Фабер, Уолтер Джонсон және Тед Лайонс). Ол 1932 жылы Кливленд қалалық стадионында алғашқы допты лақтырған, ал алты он жыл өткен соң 1992 жылы Джейкобс Филдте (қазір Прогрессив Филд деп аталады) салынып жатқан жаңа стадионның құрылыс алаңында да алғашқы допты лақтырды. Джо ДиМаджио Хардерге қарсы басқа кез келген питчерге қарағанда қиындыққа тап болғанын айтты. Хэнк Гринберг те оны мансабында кездескен ең қиын бес питчердің бірі деп атады.