Кіріспе
XVII ғасырдағы Массачусетс шығанағы колониясының судьясы және саясаткері Томас Дэнфорт (20 қараша 1623 жылы крещение алған – 5 қараша 1699 жылы) – Массачусетс шығанағы колониясының саясаткері, судьясы және жер иесі. Консервативті пуритан болған ол көп жылдар бойы колонияның кеңесшілері мен судьяларының бірі ретінде қызмет етті, көбінесе ағылшын патшаларының колонияны бақылауға талпынуына қарсы тұрды. Ол колонияның орталық бөлігінде жер жинады, ол кейіннен Фрамингем (Массачусетс штаты) қаласының бір бөлігіне айналды. Оның үкіметтік қызметтеріне колония сатып алған қазіргі Мэн штатындағы аумақты басқару кірді. Дэнфорт Салемдегі қызғыш сот процестері кезінде колонияның судьясы және маңызды тұлғасы болды, бірақ Ойер және Терминер сотында отырмады. Дегенмен, ол Артур Миллердің 1953 жылғы «The Crucible» пьесасында және оның киноға бейімделуінде бұрмаланған түрде бейнеленген. Ол қатал және билікке құмар губернатор ретінде көрсетілген, көрінеу Уильям Стоутонмен шатастырылған, ол Миллердің пьесасында пайда болмайды (бірақ Дэнфорт 3-ші актінің 1-ші көрінісінде оны және Сэмюэл Сеуоллды қысқаша еске алады). Шындығында, Дэнфорт сот процестерінің өту тәртібіне сынды пікір білдірген және оларды тоқтатуға көмектескен.
Thomas Danforth (baptized November 20, 1623 – November 5, 1699) was a politician, magistrate, and landowner in the Massachusetts Bay Colony. A conservative Puritan, he served for many years as one of the colony's councilors and magistrates, generally leading opposition to attempts by the English kings to assert control over the colony. He accumulated land in the central part of the colony that eventually became a portion of Framingham, Massachusetts. His government roles included administration of territory in present day Maine that was purchased by the colony. Danforth was a magistrate and leading figure in the colony at the time of the Salem witch trials, but did not sit on the Court of Oyer and Terminer. Despite this, he is inaccurately depicted in Arthur Miller's 1953 play The Crucible and its movie adaptations as doing so. He is presented as a harsh and domineering governor, apparently conflated with William Stoughton, who does not appear in Miller's play (although he and Samuel Sewall are mentioned briefly by Danforth in Act 3, Scene 1). In reality, Danforth is recorded as being critical of the conduct of the trials, and played a role in bringing them to an end.
Ерте өмір
Томас Данфорт Англияның Фрамлингэм қаласында дүниеге келіп, 1623 жылғы 20 қарашада крещениеден өтті. Ол Николас Данфорттың (1589–1638) және Элизабет Симмстің (1596–1629) үлкен ұлы болды. Данфорт 1634 жылы әкесі, ағалары Самуил мен Джонатан, және әпкелері Анна, Элизабет және Лидиямен бірге Жаңа Англияға көшіп келді, бұл, мүмкін, «Гриффин» кемесімен болған. Отбасы 200-ге жуық жолаушымен бірге Англиядан пуритандық сенімдері үшін қудалаудан қашу үшін кетті. Уильям Лауд 1633 жылы Англия шіркеуінің архиепископы болып, Жаңа дүниеге көшу толқынына себеп болған, кальвинистік пуритандықтар сияқты дін ұстанушылардың діни амалдарына (нонконформистік діни үрдістерге) қарсы күрес бастады.
Мемлекеттік қызмет
Массачусетс шығанағына келгеннен кейін көп ұзамай Николас Данфорт Кембриджде мүлік сатып алып, қаланың жетекші азаматтарының бірі және колонияның жалпы сотының мүшесі болды (оның жиналысы ретінде танымал болды). 1638 жылы ол қайтыс болып, жерлерін және кіші балаларының күтімін Томасқа тапсырды. 1643 жылы Данфорт колонияның еркін азаматы болып қабылданды, бұл оған дауыс беру және колонияның саяси істеріне қатысу құқығын берді. Осы аумақтың шекараларын колониялық жер өлшеушілер анықтаған болатын. Данфорттың саясаты мен діні салыстырмалы түрде консервативті болды, бір тарихшы оны «Массачусетс саясатының Пим» деп сипаттады. 1661 жылы колония квакерлерге жасалған қатыгездік үшін король Карл II-нің айыбына ішкіріккенімен, колониялық үкімет квакерлерді өлім жазасымен қорқытып өз аумағынан қуған, ал төрт квакер тыйымды қайталап бұзғаннан кейін жақында дарға асылған. Король хатында колония квакерлер мен басқаларға діни бостандық беруін талап етті. Данфорт жауапты жазу үшін құрылған комитеттің мүшесі болды. Комитет жазған құжатта колониялық үкімет негізінен егемендік екені, бірақ оның заңдары ағылшын заңдарына қайшы келмесе ғана екені жарияланды. (Корольдің хаты келген кезде колониялық үкімет тыйымды бұзғандарға қатаң жазаны жеңілдеткен еді.) Комитеттің екі мүшесі, судья Саймон Брэдстрит және пастор Джон Нортон, колонияның жағдайын қорғау үшін Англияға жіберілді. 1675 жылы Филипп патша соғысы басталғанда (Оңтүстік Жаңа Англияның көптеген үнді тайпалары ағылшын отаршыларына қарсы шыққанда), Данфорт соғыстың кейбір оқиғаларына қатысты. Көптеген отаршылар дұға ететін үндістерге (Ағылшын қалаларының шетіндегі қауымдастықтарда бейбіт өмір сүрген христиандық үндістерге) сенімсіздікпен қарады, олардың кейбіреулері өз қауымдастықтарына жасалған шабуыл үшін кек алуды көздеген ағылшын отаршыларының шабуылына ұшырады. Данфорт, Дэниел Гукин және үнді миссионері пастор Джон Элиотпен бірге дұға ететін үндістерді жақтады және олардың кейбіреулеріне қарсы шаралар қабылдамау үшін жұмыс істеді, бұл оған жеке тәуекел келтірді. Бір мәселеде Данфорт Бостон портында басқа колониялық шенеуніктермен бірге Лонг-Айлендке «өздерінің қауіпсіздігі үшін» сол жерге көшірілген дұға ететін үндістердің жағдайын тексеру үшін келе жатқанда, жақын маңындағы кеме кішкентай кемені қасақана соғыпты. Оқиғада ешкім жарақат алмаған, бірақ барлық ересек шенеуніктер портың суық суына түсіп кеткен. 1680 жылы Данфорт Массачусетс ассамблеясы тарапынан Мэйн округінің президенті болып сайланды. Колония бұрын осы аумақты басқарған (қазіргі Оңтүстік-Батыс Мэйндегі Пискатакуа мен Кеннебек өзендері арасындағы жер), бірақ король Чарльз Сер Фердинандо Горджестің мұрагерлерінің наразылығынан кейін оны басқару құқығынан айырылды, олар бұл аймаққа ұзақ уақыт бойы талап етіп келген. Кейін Массачусетс агенттері Горджестің мұрагерлерінен аумақты сатып алды, ал Данфорт оны басқаруға тағайындалды. Филипп патша соғысы кезінде аумақ қирады және көптеген мүліктер тасталды, ал Данфорт жер беру арқылы және Фалмут және Солтүстік Ярмут сияқты қалаларды қайта құру арқылы, иеленуші лорд ретінде әрекет етті. Данфорт осы жұмысы үшін колониядан Каско шығанағындағы аралға жер беріліп сыйлықталды, оны ол 1686 жылға дейін бақылады. 1670 жылдары Массачусетс басшылығы король Чарльз талап еткен әкімшілік өзгерістерді жасаудан түгелімен бас тартты. Агент Эдвард Рэндольфтың ықпалымен Чарльз діни бостандық және Навигациялық актілер деп аталатын отарлық сауда ережелеріне сәйкес келу туралы нақты талаптар қойды және отарлық хартаны қайтаруды талап ету үшін кво-варранто жарлығын шығаруға дайындалды. Данфорт корольдің талаптарына келісуге қарсы болғандардың бірі болды. Мәселе 1684 жылғы сайлаудағы ең жоғары нүктесіне жетті, онда Данфорт қатал партияны ұсынып, губернаторлыққа кандидат болды. Ол Саймон Брэдстриттен тар жолмен жеңіліп, бірақ губернатордың орынбасары лауазымын сақтап қалды. 1686 жылы король Джеймс II Жаңа Англияның барлық аумағын басқару үшін Жаңа Англия доминионын жаңа отарлық құрылым ретінде құрды. Ол Массачусетстің тумасы Джозеф Дадлиді оның бірінші губернаторы етіп тағайындады, ол сол жылдың соңында сэр Эдмунд Андроспен ауыстырылды. Дадли де, Андрос та Данфортты өзінің кеңестерінен шеттетті, өйткені ол патша билігіне қарсы болды. Сайланған жиналысы жоқ доминиондық билік Массачусетсте түрлі себептермен өте танымал емес еді. Даңқты революция Джеймстің билігінен құлатып, Массачусетс пуритандық көшбасшылары көтеріліс ұйымдастырып, Андрос, Дадли және басқа доминион шенеуніктерін қамауға алды. Доминионның құлауы мен 1692 жылы Массачусетс шығанағының провинциясы құрылуы арасындағы кезеңде ескі колониялық үкімет уақытша қайта орнатылды, ал Данфорт өзінің лауазымдарын қайта иеленді.
Салем сынақтары
1692 жылы Данфорт Салемдегі сиқыршылық истериясының алғашқы айларында әрекеттегі губернатор болды және оның аты 11 сәуірдегі іс жүргізуді бақылаған кеңес құрамында Салем сотының жазбаларында бір рет кездеседі. Бірақ оның қатысуы мамыр айында Сэр Уильям Фипстің, Массачусетс шығанағының жаңа жарлығы бойынша алғашқы патшалық губернаторының келуімен аяқталды. Данфорт Фипс көп ұзамай құрған Ойер және Терминердің арнайы сотына тағайындалмады және ол магистрат Уильям Стоугтонның сиқыршылыққа қатысты сот процестерін жүргізу тәсіліне қарсы болды, ол өзінің іс жүргізуінде спектралдық дәлелдерді талапсыз қабылдады және айыпталушының кінәлі екенін күшпен болжады. Томас Браттлдің 1692 жылғы 8 қазандағы хатында Данфорт «Шығанақ төңірегіндегі бірнеше, түсінік, ой-өріс және дінге берілген адамдар, аталған іс-әрекетті толығымен айыптайтын және өз пікірлерін ашық білдіретін» таңдалған топтың бірі ретінде сипатталды. Ойер және Терминер соты отырысын тоқтатқаннан кейін жаңа Жоғарғы сот құрылды және 1692 жылдың желтоқсанында губернатор кеңесі Стоугтонды сот төрағасы етіп сайлады, ол Данфортты үш дауыспен жеңді. 1693 жылдың басында Данфорт Стоугтонның қадағалауымен өткен Жоғарғы сот отырыстарына қатысты, онда сиқыршылыққа қатысты істер қаралды. Алайда, бұл отырыстар спектралдық дәлелдерді жарамды деп санамады. Стоугтон губернатор Фипстің спектралдық дәлелдерге және басқа да реформаларға тыйым салғандығына наразылық білдіру үшін уақытша кетіп қалғанда, Данфорт кейде сот төрағасы болды. Данфорт айыпталушылардың жағдайына көңіл бөлді, олардың кейбіреулерін Бостонның батысындағы Фрамингемдегі жерлеріне көшірді. Салемдегі сиқыршылыққа қатысты сотта айыпталушы болған Сара Клойс күйеуімен бірге Данфортқа тиесілі жерге көшіп, 1693 жылы салынған Салем Енд Роудтағы үйге қоныстанды. 1992 жылы «Бостон глобусы» тарихшының Данфорт Клойстың Ипсвич түрмесінен қашуына көмектескен болуы мүмкін және кейіннен оның отбасын өзінің жерінде жасырған болуы мүмкін деген пікірін жариялады.
After the Court of Oyer and Terminer stopped sitting, a new Superior Court was created, and, in December 1692, Stoughton was elected by the governor's council to head the court, defeating Danforth by three votes. In the beginning of 1693, Danforth participated in Superior Court sessions overseen by Stoughton, which heard witchcraft cases. However, these sessions no longer considered spectral evidence as valid. When Stoughton temporarily removed himself to protest Governor Phips' ban on spectral evidence and other related reforms, Danforth sometimes presided over the court. Danforth was known to be sympathetic to the plight of individuals accused, relocating some of them to his lands west of Boston in Framingham. Sarah Cloyce, a woman accused during the Salem witch trials, relocated with her husband to a property owned by Danforth and settled into a house on Salem End Road constructed in 1693. In 1992, The Boston Globe published a historian's suggestion that Danforth might have facilitated Cloyce's escape from Ipswich jail and subsequently concealed her family on his property.
Отбасы және мүлік
1644 жылы Дэнфорт Мэри Уитингтонға үйленді. Дэнфорт 1699 жылғы 5 қарашада Кембридж қаласында қайтыс болды. Өмірінде Дэнфорт Филип Ффейлд есімді құл иеленген. 1662 жылы Дэнфорт Эдмунд Райс жүргізген жалпы сараптамалардан кейін, Ұлы және Бас Соттың шешімімен Бостонның батысына жер берілу арқылы жерлерді сатып ала бастады. Бастапқыда "Дэнфорттың шаруашылығы" деп аталған бұл жерді, 1670 жылдары ол туған жерінің құрметіне "Фрамингем" деп атауға кірісті. 1690 жылдары бұл жерде бірін-біріне тікелей жанаспайтын бірнеше қауымдар пайда болды, олар штатқа қосылу үшін өтініш жасады. Дэнфорт 1692 жылғы алғашқы өтінішке қарсылық білдірді, себебі ол оның барлық жерлерін қамтымаған, сондай-ақ келесі бірнеше өтінішке көршілес қауымдар да қарсылық білдірді. Дэнфорт қайтыс болғаннан кейін, 1700 жылы ғана Фрамингем қаласына жарғы берілді. Қаланың мөрінде осы тарихты еске алу үшін "Дэнфорттың шаруашылықтары" деген сөздер жазылған. Мейн штатындағы Дэнфорт қаласы оның құрметіне аталған. 1975 жылы құрылған Дэнфорт өнер мұражайы Фрамингем қаласында орналасқан.
Мұра
Портленд, Мэн қаласындағы Данфорт көшесі қазір оның атымен аталады.
"Крестолл" фильміндегі ойдан шығарылған кейіпкер
Артур Миллердің 1953 жылғы "The Crucible" пьесасында Томас Данфорт Салемдегі сот процесін қадағалаған басты сот өкілі ретінде бейнеленген. Уильям Стоутон бұл пьесадағы кейіпкер емес, ал Миллер Данфортты адал, бірақ билеп-төстеуші және өзімшіл судья ретінде көрсетеді, оның билігімен көптеген адамдар түрмеге қамалып, асылуға үкім шығарылады. Қылмысқа айыпталушы Джон Проктор пьесаның соңында өтірік айтудан бас тартып, өзінің сиқыршы екенін және басқаларды айыптау туралы жазбаша мойындауға қол қоюдан бас тартқандықтан, ол рақымсыз түрде асылуға үкім кесіледі. Пьесаға кіріспеде Миллер бірнеше тұлғаны біріктіріп, драмалық эффект үшін тарихи кейіпкерлерге өзгерістер енгізгенін жазды. Миллер сондай-ақ 1996 жылғы пьесаның фильмдік нұсқасының сценарийін жазды, онда Данфорт есімі сақталды (актер Пол Скофилд сомдаған) басты сот қарсыласы ретінде. 1957 жылғы пьесаның бейімделуінде, сценарийін Жан-Поль Сартр жазған, Данфорт (Раймонд Руло бейнелеген, ол фильмнің режиссері де болды) сол сияқты көрсетілген.