Салемдегі Құдалау соттары (1692-1693)

Сейлемдегі әйелдерге қарсы сиқырга байланысты сот процестері (1692-1693). 200-ден астам адам айыпталды, 19-ы дарға асылды. Тарих, құқық, АҚШ.

33 мин оқу

100%

Дереккөз: Salem witch trials — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Салемдегі сиқыршылыққа қатысты сот процестері – 1692 жылдың ақпан айынан 1693 жылдың мамыр айына дейін Массачусетс колониясында сиқыршылықпен айыпталған адамдарға қатысты тыңдаулар мен соттаулар сериясы. 200-ден астам адам айыпталды. Отыз адам кінәлі деп танылды, олардың он тоғызы асылып өлтірілді (он төрт әйел және бес ер адам). Тағы бір адам, Джайлс Кори, өзіне тағылған айыпты мойындаудан бас тартқандықтан азаптау нәтижесінде қайтыс болды, ал кем дегенде бес адам түрмеде көз жұмды. Тұтқындаулар Салем мен Салем ауылынан (қазіргі Денверс) тыс, әсіресе Андовер және Топсфилд сияқты көптеген қалаларда жасалды. Бұл өлім жазасын көздейтін қылмыс бойынша сот алқалары мен сот процестерін 1692 жылы Оер және Терминер соты, ал 1693 жылы – Жоғары сот жүргізді. Екеуі де Салем қаласында өтті, сонда асылулар да орын алды. Бұл Солтүстік Америка колониясының тарихындағы ең қанды сиқыршылық қудалауы болды. 18 ғасырда Массачусетс және Коннектикут штаттарында тағы он төрт әйел мен екі ер адам өлім жазасына кесілді. Бұл оқиға Америка колониясының тарихындағы ең танымал жаппай гистерия жағдайларының бірі болып саналады. Бұл бірегей емес, бірақ қазіргі заманның басында ондаған мың адамның өмірін қиған, негізінен протестанттық Еуропа мен Америкада болған сиқыршылыққа қатысты сот процестерінің колониялық көрінісі еді. Америкада Салемдегі оқиғалар саяси риторика мен танымал әдебиетте оқшаулану, діни экстремизм, жалған айыптаулар және заңды процеске қатысты бұзушылықтардың қауіптері туралы айқын ескерту ретінде пайдаланылды. Көптеген тарихшылар сот процестерінің ұзақ мерзімді әсері АҚШ тарихында маңызды рөл атқарды деп санайды. Тарихшы Джордж Линкольн Беррдің айтуынша, "Салемдегі сиқыршылық – теократияның құлауына себеп болған тас болды". 1992 жылы сот процестерінің құрбандарын еске алуға арналған 300 жылдық мерейтой шараларында Салемде саябақ, ал Денверсте – ескерткіш ашылды. 1957 жылы Массачусетс штатының заң шығарушы органы алты адамды ақтаса, 2001 жылы қабылданған тағы бір заң бойынша тағы бес құрбан ақталды. 2004 жылғы мәліметтерге сәйкес, барлық құрбандарды ақтау туралы әлі де сөз болды, бірақ кейбіреулері бұл 18 ғасырда Массачусетс колониясының заң шығарушы органынан "Джордж Берроуз және басқалардың" ісін қайта қарауды сұраған кезде болды деп есептейді. 2016 жылдың қаңтар айында Вирджиния университетінің Gallows Hill Project тобы Салемдегі 19 "сиқыршының" асылған жерін анықтағанын хабарлады. Қала 2017 жылы сол жерде құрбандарға арналған Проктордың ескерткішін ашты.

Legal proceedings in Massachusetts, 1692–1693

The Salem witch trials were a series of hearings and prosecutions of people accused of witchcraft in colonial Massachusetts between February 1692 and May 1693. More than 200 people were accused. Thirty people were found guilty, nineteen of whom were executed by hanging (fourteen women and five men). One other man, Giles Corey, died under torture after refusing to enter a plea, and at least five people died in jail. Arrests were made in numerous towns beyond Salem and Salem Village (known today as Danvers), notably Andover and Topsfield. The grand juries and trials for this capital crime were conducted by a Court of Oyer and Terminer in 1692 and by a Superior Court of Judicature in 1693, both held in Salem Town, where the hangings also took place. It was the deadliest witch hunt in the history of colonial North America. Fourteen other women and two men were executed in Massachusetts and Connecticut during the 18th century. The episode is one of colonial America's most notorious cases of mass hysteria. It was not unique, but a colonial manifestation of the much broader phenomenon of witch trials in the early modern period, which took the lives of tens of thousands, mainly in Protestant Europe and the Americas. In America, Salem's events have been used in political rhetoric and popular literature as a vivid cautionary tale about the dangers of isolation, religious extremism, false accusations, and lapses in due process. Many historians consider the lasting effects of the trials to have been highly influential in the history of the United States. According to historian George Lincoln Burr, "the Salem witchcraft was the rock on which the theocracy shattered." At the 300th anniversary events in 1992 to commemorate the victims of the trials, a park was dedicated in Salem and a memorial in Danvers. In 1957, an act passed by the Massachusetts legislature absolved six people, while another one, passed in 2001, absolved five other victims. As of 2004, there was still talk about exonerating all of the victims, though some think that happened in the 18th century as the Massachusetts colonial legislature was asked to reverse the attainders of "George Burroughs and others". In January 2016, the University of Virginia announced its Gallows Hill Project team had determined the execution site in Salem, where the 19 "witches" had been hanged. The city dedicated the Proctor's Ledge Memorial to the victims there in 2017.

Өмірбаян

XVII ғасырдың ортасына қарай Еуропаның көп бөлігінде сиқыршылыққа қатысты сот процестері тоқтап қалғанмен, Еуропаның шеттерінде және Америка колонияларында олар жалғасты. 1692–1693 жылдардағы Салемдегі оқиғалар Жаңа әлемде қысқа мерзімді гистерияға ұласты, ал осы практика Еуропаның көп бөлігінде әлсіреп бара жатқан кезде болды. 1668 жылы Жозеф Гланвилл «Заманауи саддукизмге қарсы» еңбегінде сиқыршылар мен табиғаттан тыс әлемнің арбақтарының бар екенін дәлелдей алатынын мәлімдеді. Гланвилл «дененің қайта тірілуін және [табиғаттан тыс] рухтарды жоққа шығару» туралы жазды. Өз трактатында Гланвилл зиялы адамдар сиқыршылар мен көріністерге сенуі керек деп мәлімдеді; егер олар рухтардың бар екендігіне күмәнданатын болса, олар тек демонға ғана емес, сонымен қатар құдіретті Құдайға да сенімсіздік танытар еді. Гланвилл табиғаттан тыс құбылыстарды жоққа шығару мүмкін емес екенін дәлелдегісі келді; көріністерді жоққа шығарғандар діннен тайып кеткендер саналды, себебі бұл олардың періштелерге сенуіне де қарсы келеді.

Қылмыстар

Сот процестері Салем ауылында төрт жас қыз – Бетти Паррис (9), Абигейл Уильямс (11), Энн Путнам кіші (12) және Элизабет Хаббард (17) – бірнеше жергілікті әйелдерді колдовство жасады деп айыптағаннан кейін басталды.

Жаңа Англиядағы тылсымшылыққа қатысты жазалаулар

Ең алғашқы жазылған сиқыршылық үшін атқарылған жаза 1647 жылы Коннектикут штатының Хартфорд қаласында Альза Янгты өлімге кесу болды, бұл 1663 жылға дейін жалғасқан Коннектикут сиқыршылық соттарының бастауы болды. Тарихшы Кларенс Ф. Джуетт өзінің 1881 жылғы кітабында Жаңа Англияда атқарылған басқа адамдардың тізімін келтірді.

Саяси жағдай

Жаңа Англия діни келіспеушіліктермен қоныстанды, олар өздері таңдаған тәртіпке сәйкес Киелі кітапқа негізделген қоғам құруға тырысты. Массачусетс шығанағының 1629 жылғы алғашқы Корольдік жарғысы 1684 жылы күшін жойды, содан кейін король Джеймс II сэр Эдмунд Андросты Жаңа Англия үстемдігінің губернаторы етіп тағайындады. 1689 жылы Англиядағы «Даңқты революция» католик Джеймс II-ні протестант әйгілі билеушілер Уильям мен Мэримен алмастырғаннан кейін Андрос қызметтен алынды. Колонияның ескі жарғы бойынша соңғы басшылары Симон Брэдстрит пен Томас Данфорт губернатор және вице-губернатор лауазымдарын қайта иеленді, бірақ ескі жарғы күшін жойғандықтан, басқаруға конституциялық құқықтары болмады. Сонымен қатар, «Шығысқа қарай» (қазіргі Мэн жағалауы) қоныстанған ағылшын отарлаушылары мен француздық қолдауы бар сол аймақтың Уабанаки халқы арасында шиеленіс күшейді, бұл кейіннен король Уильям соғысы ретінде белгілі болды. Бұл оқиға Оңтүстік және Батыс Жаңа Англиядағы Уампаноаг және басқа да жергілікті тайпалармен болған қасіретті Филипп патшасының соғысынан 13 жыл өткен соң болды. 1690 жылдың қазан айында сэр Уильям Фипс француз бақылауындағы Квебекке жасаған сәтсіз шабуылға жетекшілік етті. 1689 мен 1692 жылдар аралығында жергілікті американдықтар Мэн жағалауындағы көптеген ағылшын елді мекендеріне шабуылдауын жалғастырды, нәтижесінде кейбір елді мекендер тасталып, Эссекс округы сияқты аймақтарға босқындардың көптеп келуіне әкелді. Массачусетс шығанағының кеңейтілген провинциясының жаңа жарғысы 1691 жылдың 16 қазанында Англияда бекітілді. Инкрейс Мэзер төрт жыл бойы жарғы алу үшін жұмыс істеді, ал Уильям Фипс оған Лондонда жиі қосылып, Уайтхоллға кіруге көмектесті. Инкрейс Мэзер 1684 жылы сиқыршылық туралы кітап жариялады, ал оның ұлы Коттон Мэзер 1689 жылы жариялады. Инкрейс Мэзер 1690 жылы ұлының кітабының Лондондық басылымын шығарды. Инкрейс Мэзер жаңа үкіметке кіретін барлық адамдарды өзі таңдағанын мәлімдеді. Мэзердің жарғысы және Фипстің жаңа губернатор болып тағайындалуы туралы жаңалықтар қаңтар айының соңында Бостонға жетті, ал жаңа жарғының көшірмесі 1692 жылдың 8 ақпанында Бостонға жетті. Фипс 14 мамырда Бостонға келді және екі күннен кейін вице-губернатор Уильям Стоутонмен бірге губернатор ретінде ант берді. Жаңа губернатор мен кеңестің 1692 жылғы 27 мамырдағы алғашқы міндеттерінің бірі округтік бейбіт судьяларды, шерифтерді ресми түрде тағайындау және түрмелерге «ағылып жатқан» адамдардың көптігін қарау үшін Арнайы сотты (Oyer and Terminer) құру болды.

New England had been settled by religious dissenters seeking to build a Bible based society according to their own chosen discipline. The original 1629 Royal Charter of the Massachusetts Bay Colony was vacated in 1684, after which King James II installed Sir Edmund Andros as the governor of the Dominion of New England. Andros was ousted in 1689 after the "Glorious Revolution" in England replaced the Catholic James II with the Protestant co rulers William and Mary. Simon Bradstreet and Thomas Danforth, the colony's last leaders under the old charter, resumed their posts as governor and deputy governor, but lacked constitutional authority to rule because the old charter had been vacated. At the same time, tensions erupted between English colonists settling in "the Eastward" (the present day coast of Maine) and French supported Wabanaki people of that territory in what came to be known as King William's War. This was 13 years after the devastating King Philip's War with the Wampanoag and other indigenous tribes in southern and western New England. In October 1690, Sir William Phips led an unsuccessful attack on French held Quebec. Between 1689 and 1692, Native Americans continued to attack many English settlements along the Maine coast, leading to the abandonment of some of the settlements and resulting in a flood of refugees into areas like Essex County. A new charter for the enlarged Province of Massachusetts Bay was given final approval in England on October 16, 1691. Increase Mather had been working on obtaining the charter for four years, with William Phips often joining him in London and helping him gain entry to Whitehall. Increase Mather had published a book on witchcraft in 1684 and his son Cotton Mather published one in 1689. Increase Mather brought out a London edition of his son's book in 1690. Increase Mather claimed to have picked all the men to be included in the new government. News of Mather's charter and the appointment of Phips as the new governor had reached Boston by late January, and a copy of the new charter reached Boston on February 8, 1692. Phips arrived in Boston on May 14 and was sworn in as governor two days later, along with Lieutenant Governor William Stoughton. One of the first orders of business for the new governor and council on May 27, 1692, was the formal nomination of county justices of the peace, sheriffs, and the commission of a Special Court of Oyer and Terminer to handle the large numbers of people who were "thronging" the jails.

Жергілікті жағдай

Салем ауылы (қазіргі Денверс, Массачусетс) өзінің ішкі дауларымен және Салем қаласымен (қазіргі Салем) келіспеушіліктерімен белгілі болды. Жер шекаралары, жайылымдық құқықтар және шіркеудің жеңілдіктері туралы пікірталас көп болды, ал көршілер халықты "жанжалдасқан" деп есептеді. 1672 жылы ауыл тұрғындары Салем қаласынан бөлек өз министрін жалдауға дауыс берді. Алғашқы екі министр, Джеймс Бейли (1673–1679) және Джордж Берроуз (1680–1683), қауым толық жалақысын төлемегеннен кейін, әрқайсысы бірнеше жыл ғана қызмет етті. (Берроуз кейіннен сиқыршылық қызыстырудың ең жоғарғы нүктесінде тұтқындалып, 1692 жылдың тамызында сиқыршы ретінде дарға асылды.) Жалпы сот министрлердің құқықтарын қорғап, шіркеуге ескерту жасағанына қарамастан, екеуі де қызметін тастап кетті. Үшінші министр, Деодат Лоусон (1684–1688), Салемдегі шіркеу оны қызметке бекітпегендіктен, қауыммен келіспеушіліктер болмаған күйінде, қысқа уақытқа қалды. Ауыл Салем ауылының Самуэль Парристі алғашқы діни қызметкер ретінде таңдауына келіспеді. 18 маусымда 1689 жылы ауыл тұрғындары Парристі жылына 66 фунт стерлингке жалдауға келісті, "үштен бірін ақшамен, ал қалған екі бөлігін азық-түлікпен" төлеуге және пасторлық үйді пайдалануға рұқсат берді. Алайда, 10 қазан күні 1689 жылы олар оның жалақысын арттырып, оған пасторлық үйдің құжатын және екі акр (0,8 гектар) жерді беруге дауыс берді. Бұл 1681 жылғы ауыл қаулысына қайшы келді, онда "осы ауылдың тұрғындары үшін Министрлікке тиесілі үйлерді немесе жерлерді немесе басқа да иеліктерді кез келген жеке тұлғаға немесе тұлғаларға беруге болмайды: дауыс беру арқылы немесе басқа жолдармен емес" делінген. Паррис өзінің қабылдауын кейінге шегеріп, ауылдың бөлінуін күшейтті. Ол жаңа қауым мүшелерінің дауларын шеше алмады: қауымында әдейі "бұзық мінез-құлықты" іздеп, жақсы қалыптағы шіркеу мүшелерін ұсақ бұзушылықтар үшін қоғамдық өкінішке мәжбүр ету арқылы ауылдағы шиеленіске үлкен үлес қосты. Ауылдағы жанжал тоқтамай өсті. Тарихшы Марион Старки осы атмосферада қақтығыс болуы мүмкін екенін айтады.

Salem Village (present day Danvers, Massachusetts) was known for its fractious population, who had many disputes internally and with Salem Town (present day Salem). Arguments about property lines, grazing rights, and church privileges were rife, and neighbors considered the population as "quarrelsome." In 1672, the villagers had voted to hire a minister of their own, apart from Salem Town. The first two ministers, James Bayley (1673–1679) and George Burroughs (1680–1683), stayed only a few years each, departing after the congregation failed to pay their full rate. (Burroughs was subsequently arrested at the height of the witchcraft hysteria and was hanged as a witch in August 1692.) Despite the ministers' rights being upheld by the General Court and the parish being admonished, each of the two ministers still chose to leave. The third minister, Deodat Lawson (1684–1688), stayed for a short time, leaving after the church in Salem refused to ordain him—and therefore not over issues with the congregation. The parish disagreed about Salem Village's choice of Samuel Parris as its first ordained minister. On June 18, 1689, the villagers agreed to hire Parris for £66 annually, "one third part in money and the other two third parts in provisions," and use of the parsonage. On October 10, 1689, however, they raised his benefits, voting to grant him the deed to the parsonage and two acres (0.8 hectares) of land. This conflicted with a 1681 village resolution which stated that "it shall not be lawful for the inhabitants of this village to convey the houses or lands or any other concerns belonging to the Ministry to any particular persons or person: not for any cause by vote or other ways". Though the prior ministers' fates and the level of contention in Salem Village were valid reasons for caution in accepting the position, Rev. Parris increased the village's divisions by delaying his acceptance. He did not seem able to settle his new parishioners' disputes: by deliberately seeking out "iniquitous behavior" in his congregation and making church members in good standing suffer public penance for small infractions, he contributed significantly to the tension within the village. Its bickering increased unabated. Historian Marion Starkey suggests that, in this atmosphere, serious conflict may have been inevitable.

Діни контекст

1680-ші жылдардағы конституциялық дағдарысқа дейін Массачусетс үкіметі консервативті пуритандық көшбасшылардың ықпалында болды. Пуритандар мен Англия шіркеуінің екеуі де кальвинизмнің ортақ ықпалында болғанымен, пуритандар Англия шіркеуінің көптеген дәстүрлеріне қарсы болды, соның ішінде «Жалпы дұғалар кітабын» пайдалану, қызмет кезінде дін қызметкерлерінің киімдерін кию, крещение кезіндегі салбырау белгісін жасау және қасиетті тамақ алу үшін тізе бүгу – мұның бәрі олардың пікірінше, католик дінінің элементтері еді. Король Чарльз I бұл көзқарасқа қарсы болды, ал Англия шіркеуінің шенеуніктері 1620 және 1630 жылдары бұл наразылықты басуға тырысты. Кейбір пуритандар мен басқа да діни азшылықтар Нидерландыда пана тапты, бірақ көптегендары өздерінің қоғамдарын құру үшін Солтүстік Американың колонияларына көшіп кетті. Көбінесе отбасылардан құралған бұл иммигранттар Жаңа Англиядағы алғашқы отарлардың бірнешеуін құрды, олардың ішіндегі ең ірісі және экономикалық жағынан маңыздысы – Массачусетс шығанағы колониясы болды. Олар өздерінің діни сенімдеріне негізделген қоғам құруды ниеттенді. Колония басшылары колонияның еркін азаматтарымен сайланды, олардың діни тәжірибелері ресми түрде тексеріліп, колонияның пуритандық қауымдарының біріне қабылданған болатын. Колония басшылығы өз қауымдарының белгілі мүшелері болып табылды және колонияны мазалаған мәселелер бойынша жергілікті дін қызметкерлерімен үнемі кеңесетін. 1640 жылдардың басында Англияда азаматтық соғыс басталды. Пуритандардың басымдығын көрсеткен парламентарийлер жеңіске жетті, ал 1653 жылы тәжді Оливер Кромвельдің протектораты алмастырды. Оның сәтсіздігі Чарльз II кезінде ескі тәртіпті қайта орнатуға әкелді. Осы жылдары Жаңа Англияға көші-қон айтарлықтай баяулады. Массачусетсте сәтті саудагерлер класы қалыптаса бастады, олар колонияның алғашқы қоныстанғандарына қарағанда діни ынтасы аз болды.

Гендерлік контекст

Сиқыршылыққа айыпталғандардың көп бөлігі әйелдер болды (шамамен 78%). Жалпы алғанда, пуритандық сенім мен басым Жаңа Англия мәдениетінде әйелдер табиғатынан күнәлі және ерлерге қарағанда құлдырауға бейім деп есептелді. Пуритандар, әсіресе пуритан әйелдері, күнделікті өмірде Ібілістің өздері мен жандарын басып алуына қарсы тұруға белсенді түрде тырысты. Пуритандар Құдайдың алдында ерлер мен әйелдер тең деп сенді, бірақ Ібілістің алдында емес. Әйелдердің жандары өздерінің «әлсіз және осал денелерінде» қорғалмаған деп саналды. Әйелдердің сиқыршылықта кінәлі екенін мойындауына ерлерге қарағанда не себеп болуы мүмкін екеніне қатысты бірнеше фактор бар. Тарихшы Элизабет Рейс кейбіреулердің Ібіліске шын мәнінде мойынсұнғанына сенеді, ал басқалары оны уақытша мойынсұну деп ойлаған болуы мүмкін. Дегенмен, мойындағандар қоғамға қайта қабылдағандықтан, кейбір әйелдер өмірін сақтап қалу үшін мойындаған болуы мүмкін. Көршілермен туындаған дау-жанжалдар көбінесе сиқыршылыққа айыптауға себеп болды. Мысалы, 1692 жылы айыпталған Абигейл Фолкнерді қарастыруға болады. Фолкнер «адамдардың айтқандарына ашуланғанын» және Ібіліс уақытша оны басып алып, көршілеріне зиян келтіргенін мойындады. Пуритандық қоғамның нормаларына сәйкес келмейтін әйелдер, әсіресе үйленбеген немесе балалары жоқ әйелдер айыптаудың нысанасына жиі іректеліп отырды.

Сиқыршылықты насихаттау

Коттон Мэзер, Бостонның Солтүстік шіркеуінің пасторы, көптеген кітапшалар жариялаған, оның ішінде сиқыршылыққа сенімін білдіргендер де болды. Мэзер өзінің 1689 жылғы «Сиқыршылық пен иеліктерге қатысты есте қаларлық оқиғалар» кітабында «көрнекті байқауларын» және Бостондық құрылысшы Джон Гудвиннің балаларына «көрнекті сиқыршылықтың» қалай әсер еткенін сипаттайды. Мэзер Гудвиндердің үлкен баласының шайтанның азғыруына ұшырап, жуушы Гуди Гловерден мата ұрлағанын айтады. Ирландтық католик тегінен шыққан Гловер жағымсыз қарт әйел ретінде сипатталды және күйеуі оны сиқыршы деп атады, сондықтан оны Гудвин балаларына сиқыр салған деп айыптаған болуы мүмкін. Осы оқиғадан кейін Гудвиннің алты баласының төртеуінде түсініксіз ауру пайда болды, кейбір адамдар оны «таңғажайып дерт» деп атады. Бұл дерт тез арада сиқыршылықпен байланысты болды. Симптомдары: мойын мен арқаның ауыруы, тілдің тамақтан сыртына тартылуы, қатты дауысты айқайлау; басқа симптомдар: денелерін бақылай алмау, құстар сияқты қолдарын шапалақтау, өзгелерге және өздеріне зиян келтіруге тырысу. Бұл симптомдар 1692 жылғы қызулыққа себеп болды. Қыздар айқайлап, бөлмеде заттарды лақтырып, таңғажайып дыбыстар шығарып, жиһаздың астына тығылып, ерекше позаларға түсті, деп Салем ауылының бұрынғы діни қызметкері, пастор Деодат Лоусон куәландырды. Қыздар қысылып, инемен шағылғанын айтты. Дәрігер, тарихта Уильям Григгс деп саналады, ешқандай аурудың физикалық белгісін таба алмады. Ауылдағы басқа қыздар да осыған ұқсас мінез-құлық көрсетуге басталды. Лоусон Салем ауылының жиналыс үйінде уағыз айтқанда, оны зардап шеккендердің шабуылдары бірнеше рет үзіп жіберді. Бетти Паррис, Абигейл Уильямс, 12 жасар Энн Путнам және Элизабет Хаббардты зардап шектіргені үшін айыпталған және тұтқындалған алғашқы үш адам. Кейбір физикалық белгілері эргак улануына ұқсас еді, бұл 284 жылдан кейін ұсынылды. Сара Гуд өзінің жағдайының нашарлығына байланысты сиқыршылықта айыпталған кедей әйел еді. Сотта ол пуритандық идеалдарды, өзін-өзі бақылау мен тәртіпті қабылдамай, балаларды азаптап, «құтқарылу жолына бастаудың орнына оларды жек көруімен» айыпталды. Сара Осборн шіркеу жиналыстарына сирек қатысты. Ол сиқыршылықта айыпталды, өйткені пуритандар Осборнның келісімшарт бойынша жұмыс істейтін адаммен қайтадан некелескеннен кейін тек өзінің мүддесін ойлайтынына сенді. Қала тұрғындары оның бұрынғы некеден ұлына мұра қалдыруға тырысуын мақұлдамады. Титуба, Батыс Үндістаннан келген Оңтүстік Американың құлы, этникалық айырмашылығына байланысты мақсатқа айналды. Ол Әбигейл Уильямс және Бетти Паррис сияқты қыздарды Malleus Maleficarum-нан келген сиқырлы әңгімелермен баурап алғаны үшін айыпталды. Жын-шайтандармен жыныстық қатынас, ер адамдардың санасын өзгерту және болашақты болжау туралы бұл әңгімелер қыздардың қиялын оятып, Титубаны айыптаудың айқын нысанасына айналдырды. Бұл әйелдердің әрқайсысы қоғамнан шеттесген және «әдеттегі күдіктілер» сияқты көптеген мінез-құлық белгілерін көрсетті. Олар өздерін қорғауға қалды. 1692 жылдың 1 наурызынан бастап бірнеше күн бойы сиқыршылық бойынша шағымдар бойынша жергілікті судьялар алдында тергелді, содан кейін түрмеге қамалды. Наурыз айында тағы басқалар да сиқыршылықта айыпталды: Салем ауылындағы Марта Кори, бала Дороти Гуд және Ребекка Нерс, жақын маңдағы Ипсвичтегі Рейчел Клинтон. Марта Кори қыздардың айыптауларына күмәнмен қарады, сондықтан ол назар аударды. Оған және Ребекка Нерске қарсы айыптаулар қауымды қатты мазалады, өйткені Марта Кори Салем ауылындағы шіркеудің толық мүшесі болды, сонымен қатар Ребекка Нерс Салем қаласындағы шіркеуде болды. Егер осындай адал адамдар сиқыршы бола алатын болса, онда кез келген адам сиқыршы бола алады, - деп ойлады қала тұрғындары, - ал шіркеуге мүше болу айыптаудан қорғай алмайды. Сара Гудтың қызы Дороти Гуд төрт жаста болған, бірақ судьялар оны жауап беруден босаған жоқ; оның жауаптары анасын кінәлайтын мойындау ретінде түсіндірілді. Айпсуичте Рейчел Клинтон наурыздың соңында Салем ауылындағы қыздардың зардаптарына қатысы жоқ жеке айыптаулар бойынша сиқыршылыққа қатысты тұтқындалды. Алғашқы тексерулер кезінде айыпталушыларды ерекше белгілер, мысалы, балалық бездер, яғни, жалпыға белгілі түрде Ібілістің ықпалымен байланысты деп саналатын туылған таңбалар үшін тексерді. Бұл таңбалар Ібіліс кінәлі әйелдердің қанын ішіп жатыр дегенге ұқсайды.

Cotton Mather, a minister of Boston's North Church, was a prolific publisher of pamphlets, including some that expressed his belief in witchcraft. In his book Memorable Providences Relating to Witchcrafts and Possessions (1689), Mather describes his "oracular observations" and how "stupendous witchcraft" had affected the children of Boston mason John Goodwin. Mather illustrates how the Goodwins' eldest child had been tempted by the devil and had stolen linen from the washerwoman Goody Glover. Glover, of Irish Catholic descent, was characterized as a disagreeable old woman and described by her husband as a witch; this may have been why she was accused of casting spells on the Goodwin children. After the event, four out of six Goodwin children began to have strange fits, or what some people referred to as "the disease of astonishment." The manifestations attributed to the disease quickly became associated with witchcraft. Symptoms included neck and back pains, tongues being drawn from their throats, and loud random outcries; other symptoms included having no control over their bodies such as becoming limber, flapping their arms like birds, or trying to harm others as well as themselves. These symptoms fueled the craze of 1692. The girls screamed, threw things about the room, uttered strange sounds, crawled under furniture, and contorted themselves into peculiar positions, according to the eyewitness account of Reverend Deodat Lawson, a former minister in Salem Village. The girls complained of being pinched and pricked with pins. A doctor, historically assumed to be William Griggs, could find no physical evidence of any ailment. Other young women in the village began to exhibit similar behaviors. When Lawson preached as a guest in the Salem Village meetinghouse, he was interrupted several times by the outbursts of the afflicted. The first three people accused and arrested for allegedly afflicting Betty Parris, Abigail Williams, 12 year old Ann Putnam, Jr., and Elizabeth Hubbard, Some of the physical symptoms resembled convulsive ergot poisoning, proposed 284 years later. Sarah Good was a destitute woman accused of witchcraft because of her reputation. At her trial, she was accused of rejecting Puritan ideals of self control and discipline when she chose to torment and "scorn [children] instead of leading them towards the path of salvation". Sarah Osborne rarely attended church meetings. She was accused of witchcraft because the Puritans believed that Osborne had her own self interests in mind following her remarriage to an indentured servant. The citizens of the town disapproved of her trying to control her son's inheritance from her previous marriage. Tituba, an enslaved South American Kalina woman from the West Indies, likely became a target because of her ethnic differences from most of the other villagers. She was accused of attracting girls like Abigail Williams and Betty Parris with stories of enchantment from Malleus Maleficarum. These tales about sexual encounters with demons, swaying the minds of men, and fortune telling were said to stimulate the imaginations of girls and made Tituba an obvious target of accusations. Each of these women was a kind of outcast and exhibited many of the character traits typical of the "usual suspects" for witchcraft accusations; they were left to defend themselves. Brought before the local magistrates on the complaint of witchcraft, they were interrogated for several days, starting on March 1, 1692, then sent to jail. In March, others were accused of witchcraft: Martha Corey, child Dorothy Good, and Rebecca Nurse in Salem Village, and Rachel Clinton in nearby Ipswich. Martha Corey had expressed skepticism about the credibility of the girls' accusations and thus drawn attention. The charges against her and Rebecca Nurse deeply troubled the community because Martha Corey was a full covenanted member of the Church in Salem Village, as was Rebecca Nurse in the Church in Salem Town. If such upstanding people could be witches, the townspeople thought, then anybody could be a witch, and church membership was no protection from accusation. Dorothy Good, the daughter of Sarah Good, was only four years old but was not exempted from questioning by the magistrates; her answers were construed as a confession that implicated her mother. In Ipswich, Rachel Clinton was arrested for witchcraft at the end of March on independent charges unrelated to the afflictions of the girls in Salem Village. The initial examinations included physical exams where the accused were examined for unique markings such as moles, birth marks that were commonly believed to be associated with the Devil's influence. It was thought that those markings represented the Devil drinking the accused women's blood.

Жергілікті билер алдында айыптаулар мен тергеулер

Сәуір айында Сара Клойс (Мейірбикеңнің әпкесі) мен Элизабет (Бассет) Проктор тұтқындалғанда, оларды Салем қаласындағы кездесуде Джон Хаторн мен Джонатан Корвиннің алдына әкелді. Олар жергілікті билер және Губернатор Кеңесінің мүшелері еді. Тергеуге Губернатордың орынбасары Томас Данфорт, және көмекшілер Сэмюэл Сеуолл, Сэмюэл Апплтон, Джеймс Расселл және Айзек Аддингтон қатысты. Сот барысында Элизабеттің күйеуі Джон Проктор наразылық білдіргендіктен, ол сол күні тұтқындалды. Бір апта ішінде Джайлс Кори (Мартаның күйеуі және Салем қаласындағы келісім шіркеуінің мүшесі), Абигейл Хоббс, Бриджит Бишоп, Мэри Уоррен (Проктор үйіндегі қызметші және кейде айыптаушы) және Деливеренс Хоббс (Абигейл Хоббстың анасы) тұтқындалып, тексерілді. Абигейл Хоббс, Мэри Уоррен және Деливеренс Хоббс кінәларын мойындады және басқа адамдарды да кінәлі деп атады. Содан кейін тағы да тұтқындалды: Сара Уайлдс, Уильям Хоббс (Деливеренстің күйеуі және Абигейлдің әкесі), Нехемия Эбботт кіші, Мэри Исти (Клойс пен Мейірбикеңнің қарындасы), Эдвард Бишоп кіші және оның әйелі Сара Бишоп, Мэри Инглиш. 30 сәуірде Джордж Берроуз, Лидия Дастин, Сусанна Мартин, Доркас Хоар, Сара Мори және Филип Инглиш (Мэридің күйеуі) ұсталды. Нехемия Эбботт кіші айыптаушылар оны жындының қинағаны емес деп келіскендіктен босатылды. Мэри Исти алғашқы тұтқындалғаннан кейін бірнеше күнге босатылды, себебі айыптаушылар оны зардап шеккендердің кінәлі екенін растай алмады; айыптаушылар қайта қараған кезде ол қайтадан тұтқындалды. Мамыр айында айыптаулар көбейді, бірақ кейбір күдіктілер ұстаудан қашып бастады. Джон Уиллард пен Элизабет Колсонды ұстау үшін бірнеше ордер шығарылды; Джордж Джейкобс кіші және Дэниел Эндрюс ұсталмай қалды. Осы уақытқа дейін барлық іс тергеумен жүргізілді, бірақ 1692 жылдың 27 мамырында Уильям Фипс Суффолк, Эссекс және Миддлсекс округтері үшін Ойер және Терминердің арнайы сотын құруға бұйрық берді, түрмеде отырғандардың ісін қарау үшін. Тағы да көптеген адамдарға ордер берілді. Сара Осборн, алғашқы үш айыпталушының бірі, 1692 жылдың 10 мамырында түрмеде қайтыс болды. Салем ауылында тағы 36 адамға ордер шығарылды, тексерулер жалғасуда: Сара Дастин (Лидия Дастинның қызы), Энн Сирс, Бетхиа Картер үлкен және оның қызы Бетхиа Картер кіші, Джордж Джейкобс үлкен және оның немересі Маргарет Джейкобс, Джон Уиллард, Элис Паркер, Энн Пудэатор, Абигейл Сомс, Джордж Джейкобс кіші (Джордж Джейкобс үлкеннің ұлы және Маргарет Джейкобстың әкесі), Дэниел Эндрю, Ребекка Джейкобс (Джордж Джейкобс кішінің әйелі және Дэниел Эндрюдің қарындасы), Сара Бакли және оның қызы Мэри Уизридж. Сондай-ақ, Элизабет Колсон, Элизабет Харт, Томас Фаррар үлкен, Роджер Тютхейкер, Сара Проктор (Джон мен Элизабет Проктордың қызы), Сара Басетт (Элизабет Проктордың қайнағасы), Сусанна Рутс, Мэри Дерич (Элизабет Проктордың тағы бір қайнағасы), Сара Пиз, Элизабет Кэри, Марта Керриер, Элизабет Фосдик, Уилмот Ред, Сара Райс, Элизабет Хоу, капитан Джон Алден (Джон Алден мен Присцилла Муллинстің ұлы), Уильям Проктор (Джон мен Элизабет Проктордың ұлы), Джон Флуд, Мэри Тоутакер (Роджер Тоутакердің әйелі және Марта Карриердің қарындасы) және оның қызы Маргарет Тоутакер, және Артур Эбботт. Май айының соңында Ойер мен Терминер соты жиналған кезде қамаудағы адамдардың саны 62-ге жетті. Ол айыптауларды қолдады, бірақ оны ескертті: [Д]а спектрлік дәлелдерге одан артық сенім арта алмау керек. Өйткені, әділ Құдай кейде осылайша жәбірленген адамдарды тез арада ақтауға мүмкіндік береді.

When Sarah Cloyce (Nurse's sister) and Elizabeth (Bassett) Proctor were arrested in April, they were brought before John Hathorne and Jonathan Corwin at a meeting in Salem Town. The men were both local magistrates and also members of the Governor's Council. Present for the examination were Deputy Governor Thomas Danforth, and Assistants Samuel Sewall, Samuel Appleton, James Russell and Isaac Addington. During the proceedings, objections by Elizabeth's husband, John Proctor, resulted in his arrest that day. Within a week, Giles Corey (Martha's husband and a covenanted church member in Salem Town), Abigail Hobbs, Bridget Bishop, Mary Warren (a servant in the Proctor household and sometime accuser), and Deliverance Hobbs (stepmother of Abigail Hobbs), were arrested and examined. Abigail Hobbs, Mary Warren, and Deliverance Hobbs all confessed and began naming additional people as accomplices. More arrests followed: Sarah Wildes, William Hobbs (husband of Deliverance and father of Abigail), Nehemiah Abbott Jr., Mary Eastey (sister of Cloyce and Nurse), Edward Bishop Jr. and his wife Sarah Bishop, and Mary English. On April 30, Reverend George Burroughs, Lydia Dustin, Susannah Martin, Dorcas Hoar, Sarah Morey, and Philip English (Mary's husband) were arrested. Nehemiah Abbott Jr. was released because the accusers agreed he was not the person whose specter had afflicted them. Mary Eastey was released for a few days after her initial arrest because the accusers failed to confirm that it was she who had afflicted them; she was arrested again when the accusers reconsidered. In May, accusations continued to pour in, but some of the suspects began to evade apprehension. Multiple warrants were issued before John Willard and Elizabeth Colson were apprehended; George Jacobs Jr. and Daniel Andrews were not caught. Until this point, all the proceedings were investigative, but on May 27, 1692, William Phips ordered the establishment of a Special Court of Oyer and Terminer for Suffolk, Essex and Middlesex counties to prosecute the cases of those in jail. Warrants were issued for more people. Sarah Osborne, one of the first three persons accused, died in jail on May 10, 1692. Warrants were issued for 36 more people, with examinations continuing to take place in Salem Village: Sarah Dustin (daughter of Lydia Dustin), Ann Sears, Bethiah Carter Sr. and her daughter Bethiah Carter Jr., George Jacobs Sr. and his granddaughter Margaret Jacobs, John Willard, Alice Parker, Ann Pudeator, Abigail Soames, George Jacobs Jr. (son of George Jacobs Sr. and father of Margaret Jacobs), Daniel Andrew, Rebecca Jacobs (wife of George Jacobs Jr. and sister of Daniel Andrew), Sarah Buckley and her daughter Mary Witheridge. Also included were Elizabeth Colson, Elizabeth Hart, Thomas Farrar Sr. Roger Toothaker, Sarah Proctor (daughter of John and Elizabeth Proctor), Sarah Bassett (sister in law of Elizabeth Proctor), Susannah Roots, Mary DeRich (another sister in law of Elizabeth Proctor), Sarah Pease, Elizabeth Cary, Martha Carrier, Elizabeth Fosdick, Wilmot Redd, Sarah Rice, Elizabeth Howe, Capt. John Alden (son of John Alden and Priscilla Mullins), William Proctor (son of John and Elizabeth Proctor), John Flood, Mary Toothaker (wife of Roger Toothaker and sister of Martha Carrier) and her daughter Margaret Toothaker, and Arthur Abbott. When the Court of Oyer and Terminer convened at the end of May, the total number of people in custody was 62. expressing his support of the prosecutions, but cautioning him:
text=[D]o not lay more stress on pure spectral evidence than it will bear It is very certain that the Devils have sometimes represented the Shapes of persons not only innocent, but also very virtuous. Though I believe that the just God then ordinarily provides a way for the speedy vindication of the persons thus abused.

Ресми айыптау: Ойер және Терминер соты

Ойер және Терминер соты 1692 жылдың 2 маусымында Салем қаласында шақырылды, жаңа вице-губернатор Уильям Стоутон бас судья, Томас Ньютон патшаның прокуроры, ал Стивен Сеуолл хатшы болып тағайындалды. Бриджит Бишоптың ісі алғашқы болып үлкен қазылар алдына әкелінді, олар оған қарсы барлық айыптауларды мақұлдады. Бишоп пуритандық өмір салтын ұстанбағаны айтылды, өйткені ол қара киім киіп, ерекше костюмдер тағуға құмар болды, бұл пуритандық кодекске қайшы келеді. Бишопты сотқа дейін тексерген кезде, оның "екі жағынан кесілген немесе жыртылған" пальтосы туралы сұрады. Бұл, оның "әдепсіз" өмір салтымен бірге, қазылар алқасына Бишоптың сиқыршы екенін растады. Ол сол күні сотқа барып, кінәлі деп танылды. 3 маусымда үлкен қазылар алқасы Ребекка Нурс пен Джон Уиллардқа қарсы айыптау актісін бекітті, бірақ олар түсініксіз себептермен бірден сотқа бармады. 1692 жылдың 10 маусымында Бишопты асып өлтірді. Осы жазалаудан кейін сот 20 күнге (30 маусымға дейін) тоқтады, себебі Жаңа Англияның ең беделді пасторларынан "сол кездегі жағдайға қатысты" кеңес алу қажет болды. Олардың жаппай жауабы 15 маусымда келіп түсті, оның авторы Коттон Мазер болды: Біздің кедей көршілеріміздің жағдайы, қазір көрінбейтін әлемнен келетін мазалаулардан зардап шегуде, бізді қатты өкінішті етеді, сондықтан олардың жағдайы барлық адамдардың өз мүмкіндіктеріне қарай барынша көмек беруді қажет етеді деп санаймыз. Рақымды Құдайдың елде болған жек көрінетін сиқыршылықты анықтау үшін құрметті басшыларымыздың қажырлы және адал еңбектеріне жеткен табысын шүкіршілікпен мойындаймыз. Осы құпия және зиянды зұлымдықтарды ашуды толықтыру үшін кішіпейілділікпен дұға етеміз. Біз осы және басқа да сиқыршылықты қудалау кезінде өте мұқият және өте сақтық таныту қажет деп санаймыз, әйтпесе тек Ібілістің билігіне ғана негізделген нәрселерге тым көп сену арқылы бақытсыз салдары бар ұзақ жолға жол ашылады және Шайтан бізден басымдық алады, өйткені біз оның айла-шарттарын білмеуіміз керек. Сиқыршылыққа қатысты шағымдарда тергеуді қажет ететін мәселелер болуы мүмкін, бірақ олар күмәнді мәселелер болып табылмайды, ал күмәнді мәселелер болуы мүмкін, бірақ олар кінәға бату мәселесі болмауы мүмкін, сондықтан барлық іс-шаралар олар туралы шағымдануға болатын адамдарға өте мейірімділікпен қарау керек, әсіресе егер олар бұрын мінсіз беделді адамдар болса. Тергеудің алғашқы кезеңінде, күдік тудыратын адамдардың шулы, көпшілікке жарияланған жағдайларда тым асығыс тексерілмеуін қалаймыз, және күдіктілерді соттау үшін қолданылатын заңдылығы халық арасында күмәнді болған нәрселер қолданылмауы керек; бірақ Перкинс пен Бернард сияқты салмақты жазушылардың кеңестері [ондай жағдайларда ескерілуі керек]. Адамдарды айыптауға негіз болатын болжамдар, тіпті адамдарды сиқыршылыққа кінәлі деп айыптауға негіз болатын айыптаулар, айыпталушының қиналған адамға елес түрінде көрінуінен гөрі әлдеқайда маңызды болуы керек, өйткені бұл күмәнсіз және жағымсыз нәрсе, өйткені Құдайдың рұқсатымен жын, тіпті жаман мақсаттар үшін, кінәсіз, тіпті ізгі адам түрінде көріне алады. Біз де айыпты адамның көзімен немесе қолымен тигізіп, ауырған адамның өзгеруін кінәлі екендігінің дәлелі деп есептемейміз, бірақ жиі Ібілістің алдауынан қорлық көруге бейім. Біздің сенбеушілігімізбен олардың куәліктеріне, олардың барлық күші мен қуаты тек олардан ғана туындайтындықтан, Ібіліске жасалған кейбір елеулі қарапайымдықтар бізге басталған қорқынышты апаттың прогресін тоқтатуға көмектеспейтінін білмейміз, көптеген адамдардың айыпталуында, олардың кейбіреулері, біз үміттенеміз, оларға таңылған үлкен қылмыстан әлі де таза. Дегенмен, біз үкіметке, Құдайдың заңдарында берілген нұсқауларға сәйкес және ағылшын ұлтының салауатты заңдарына сәйкес, өздерін жек көретін адамдарды тез және күшті қудалауды кішіпейілділікпен ұсынамыз, сиқыршылықты анықтау үшін. Томас Хатчинсон хаттың қорытындысын былай деп шығарады: "Бұл кеңестің алғашқы және соңғы екі бөлімі барлық басқа кеңестердің күшін жойды, ал айыптаулар бұрынғыдан да күшті болды". (Коттон Мазер хатты бірнеше жылдан кейін Магналияда қайта басып шығарғанда, осы "екі бірінші және соңғы" бөлімдерді қалдырды.) Майор Натаниел Солтонсталл 16 маусымда немесе сол маңайда соттан кетті, бұл хатқа қанағаттанбағандықтан және ол спектралдық дәлелдерді қабылдауға тыйым салмайтындықтан болды. Уфамның айтуынша, Солтонсталл "өз заманында сот процесін басында айыптаған жалғыз қоғамдық тұлға болып табылады". (VII тарау) Көптеген адамдар айыпталып, қамауға алынып, тексерілді, бірақ енді Салем қаласында, бұрынғы жергілікті судьялар Джон Хатхорн, Джонатан Корвин және Бартоломью Гедней сотқа судьялар болып тағайындалды. Күдікті Роджер Тутакер 1692 жылдың 16 маусымында түрмеде қайтыс болды. 30 маусымнан шілде айының басына дейін үлкен қазылар алқасы Сара Гуд, Элизабет Хоу, Сусанна Мартин, Элизабет Проктор, Джон Проктор, Марта Керриер, Сара Уайлдес және Доркас Хоарға қарсы айыптау актісін бекітті. Сара Гуд, Элизабет Хоу, Сусанна Мартин және Сара Уайлдес, сондай-ақ Ребекка Нурс осы уақытта сотқа барып, кінәлі деп танылды. Барлық бес әйел 1692 жылдың 19 шілдесінде асылып өлтірді. Шілде айының ортасында Эндердегі полиция қызметкері Салем ауылынан қиналған қыздарды шақырып, оның әйелімен кездесуге шақырды, оның қиналуына кім себепкер екенін анықтау үшін. Энн Фостер, оның қызы Мэри Лейси аға және немересі Мэри Лейси кіші барлығы сиқыршы екенін мойындады. Энтони Чекли губернатор Фипспен Томас Ньютонның орнына патшаның прокуроры болып тағайындалды, Ньютон Нью-Гэмпширде қызметке тағайындалғаннан кейін. Тамыз айында үлкен қазылар алқасы Джордж Берроус, Мэри Исти, Марта Кори және Джордж Джейкобс ағаға қарсы айыптау актісін жариялады. Сот қазылар алқасы Марта Керриер, Джордж Джейкобс аға, Джордж Берроус, Джон Уиллард, Элизабет Проктор және Джон Прокторды кінәлі деп тапты. Элизабет Проктор жүкті болғандықтан жазалау мерзімі уақытша тоқтатылды. 1692 жылдың 19 тамызында Марта Керриер, Джордж Джейкобс аға, Джордж Берроус, Джон Уиллард және Джон Проктор асылып өлтірді:

The Court of Oyer and Terminer convened in Salem Town on June 2, 1692, with William Stoughton, the new Lieutenant Governor, as Chief Magistrate, Thomas Newton as the Crown's Attorney prosecuting the cases, and Stephen Sewall as clerk. Bridget Bishop's case was the first brought to the grand jury, who endorsed all the indictments against her. Bishop was described as not living a Puritan lifestyle, for she wore black clothing and odd costumes, which was against the Puritan code. When she was examined before her trial, Bishop was asked about her coat, which had been awkwardly "cut or torn in two ways". This, along with her "immoral" lifestyle, affirmed to the jury that Bishop was a witch. She went to trial the same day and was convicted. On June 3, the grand jury endorsed indictments against Rebecca Nurse and John Willard, but they did not go to trial immediately, for reasons which are unclear. Bishop was executed by hanging on June 10, 1692. Immediately following this execution, the court adjourned for 20 days (until June 30) while it sought advice from New England's most influential ministers "upon the state of things as they then stood." Their collective response came back dated June 15 and composed by Cotton Mather:

The afflicted state of our poor neighbours, that are now suffering by molestations from the invisible world, we apprehend so deplorable, that we think their condition calls for the utmost help of all persons in their several capacities. We cannot but, with all thankfulness, acknowledge the success which the merciful God has given unto the sedulous and assiduous endeavours of our honourable rulers, to detect the abominable witchcrafts which have been committed in the country, humbly praying, that the discovery of those mysterious and mischievous wickednesses may be perfected. We judge that, in the prosecution of these and all such witchcrafts, there is need of a very critical and exquisite caution, lest by too much credulity for things received only upon the Devil's authority, there be a door opened for a long train of miserable consequences, and Satan get an advantage over us; for we should not be ignorant of his devices. As in complaints upon witchcrafts, there may be matters of inquiry which do not amount unto matters of presumption, and there may be matters of presumption which yet may not be matters of conviction, so it is necessary, that all proceedings thereabout be managed with an exceeding tenderness towards those that may be complained of, especially if they have been persons formerly of an unblemished reputation. When the first inquiry is made into the circumstances of such as may lie under the just suspicion of witchcrafts, we could wish that there may be admitted as little as is possible of such noise, company and openness as may too hastily expose them that are examined, and that there may no thing be used as a test for the trial of the suspected, the lawfulness whereof may be doubted among the people of God; but that the directions given by such judicious writers as Perkins and Bernard [be consulted in such a case]. Presumptions whereupon persons may be committed, and, much more, convictions whereupon persons may be condemned as guilty of witchcrafts, ought certainly to be more considerable than barely the accused person's being represented by a specter unto the afflicted; inasmuch as it is an undoubted and notorious thing, that a demon may, by God's permission, appear, even to ill purposes, in the shape of an innocent, yea, and a virtuous man. Nor can we esteem alterations made in the sufferers, by a look or touch of the accused, to be an infallible evidence of guilt, but frequently liable to be abused by the Devil's legerdemains. We know not whether some remarkable affronts given to the Devils by our disbelieving those testimonies whose whole force and strength is from them alone, may not put a period unto the progress of the dreadful calamity begun upon us, in the accusations of so many persons, whereof some, we hope, are yet clear from the great transgression laid unto their charge. Nevertheless, we cannot but humbly recommend unto the government, the speedy and vigorous prosecution of such as have rendered themselves obnoxious, according to the direction given in the laws of God, and the wholesome statutes of the English nation, for the detection of witchcrafts. Thomas Hutchinson sums the letter, "The two first and the last sections of this advice took away the force of all the others, and the prosecutions went on with more vigor than before." (Reprinting the letter years later in Magnalia, Cotton Mather left out these "two first and the last" sections.) Major Nathaniel Saltonstall, Esq., resigned from the court on or about June 16, presumably dissatisfied with the letter and that it had not outright barred the admission of spectral evidence. According to Upham, Saltonstall deserves the credit for "being the only public man of his day who had the sense or courage to condemn the proceedings, at the start." (chapt. VII) More people were accused, arrested and examined, but now in Salem Town, by former local magistrates John Hathorne, Jonathan Corwin, and Bartholomew Gedney, who had become judges of the Court of Oyer and Terminer. Suspect Roger Toothaker died in prison on June 16, 1692. From June 30 through early July, grand juries endorsed indictments against Sarah Good, Elizabeth Howe, Susannah Martin, Elizabeth Proctor, John Proctor, Martha Carrier, Sarah Wildes and Dorcas Hoar. Sarah Good, Elizabeth Howe, Susannah Martin and Sarah Wildes, along with Rebecca Nurse, went to trial at this time, where they were found guilty. All five women were executed by hanging on July 19, 1692. In mid July, the constable in Andover invited the afflicted girls from Salem Village to visit with his wife to try to determine who was causing her afflictions. Ann Foster, her daughter Mary Lacey Sr., and granddaughter Mary Lacey Jr. all confessed to being witches. Anthony Checkley was appointed by Governor Phips to replace Thomas Newton as the Crown's Attorney when Newton took an appointment in New Hampshire. In August, grand juries indicted George Burroughs, Mary Eastey, Martha Corey and George Jacobs Sr. Trial juries convicted Martha Carrier, George Jacobs Sr., George Burroughs, John Willard, Elizabeth Proctor, and John Proctor. Elizabeth Proctor was given a temporary stay of execution because she was pregnant. On August 19, 1692, Martha Carrier, George Jacobs Sr., George Burroughs, John Willard, and John Proctor were executed:

blockquote|1=Mr. Burroughs was carried in a Cart with others, through the streets of Salem, to Execution. When he was upon the Ladder, he made a speech for the clearing of his Innocency, with such Solemn and Serious Expressions as were to the Admiration of all present; his Prayer (which he concluded by repeating the Lord's Prayer) [as witches were not supposed to be able to recite] was so well worded, and uttered with such composedness as such fervency of spirit, as was very Affecting, and drew Tears from many, so that if seemed to some that the spectators would hinder the execution. The accusers said the black Man [Devil] stood and dictated to him. As soon as he was turned off [hanged], Mr. Cotton Mather, being mounted upon a Horse, addressed himself to the People, partly to declare that he [Mr. Burroughs] was no ordained Minister, partly to possess the People of his guilt, saying that the devil often had been transformed into the Angel of Light. And this did somewhat appease the People, and the Executions went on; when he [Mr. Burroughs] was cut down, he was dragged by a Halter to a Hole, or Grave, between the Rocks, about two feet deep; his Shirt and Breeches being pulled off, and an old pair of Trousers of one Executed put on his lower parts: he was so put in, together with Willard and Carrier, that one of his Hands, and his Chin, and a Foot of one of them, was left uncovered.|2=Robert Calef|3=More Wonders of the Invisible World. Dorcas Hoar was given a temporary reprieve, with the support of several ministers, to make a confession of being a witch. Mary Bradbury (aged 77) managed to escape with the help of family and friends. Abigail Faulkner Sr. was pregnant and given a temporary reprieve (some reports from that era say that Abigail's reprieve later became a stay of charges). Mather quickly completed his account of the trials, Wonders of the Invisible World and it was given to Phips when he returned from the fighting in Maine in early October. Burr says both Phips' letter and Mather's manuscript "must have gone to London by the same ship" in mid October:

I hereby declare that as soon as I came from fighting and understood what danger some of their innocent subjects might be exposed to, if the evidence of the afflicted persons only did prevaile either to the committing or trying any of them, I did before any application was made unto me about it put a stop to the proceedings of the Court and they are now stopt till their Majesties pleasure be known.|Governor Phips, Boston, October 12, 1692

On October 29, Judge Sewall wrote, "the Court of Oyer and Terminer count themselves thereby dismissed asked whether the Court of Oyer and Terminer should sit, expressing some fear of Inconvenience by its fall, [the] Governour said it must fall". Perhaps by coincidence, Governor Phips' own wife, Lady Mary Phips, was among those who had been "called out upon" around this time. After Phips' order, there were no more executions.

Блокцитат|1=Берроус шаһар көшелерімен басқалармен бірге атпен әкелінді. Еңбекке шыққанда, ол өзінің әділдігін ашып көрсету үшін сөз сөйледі, оның сөздері барлық қатысушылардың таң қалдыратындығына толы болды. Оның дұғасы (ол Құдайдың дұғасын қайталап аяқтады) [сиқыршылар Құдайдың дұғасын жасай алмайды деп есептелгендіктен] жақсы жазылған және оның рухани ынтасымен айтылғандықтан, көптеген адамдардың көзіне жас келді, сондықтан көрермендер орындалуына кедергі келтіретіндей болды. Айыптаушылар қараңғы адамның [Ібіліс] оған сөйлеп бергенін айтты. Оны асып өлтіргеннен кейін, Коттон Мазер атқа мінген күйі халыққа жүзбен бұрылып, ол [Берроус] дін қызметкері емес екенін айтты, сондай-ақ халыққа оның кінәлі екенін түсіндірді, сонымен қатар Ібіліс көбінесе жарық періштесінің кейпінде келеді деді. Бұл халықты біршама жұбатты, жазалаулар жалғасты, оны [Берроус] төмен тартқанда, ол тас арасындағы шамамен екі фут тереңдіктегі ойыққа тасталды, оның көйлектері мен шалбары шешіліп, бұрын асылып өлтірілген адамның ескі шалбары кигізілді: осылайша оны Уиллард пен Керриермен бірге тастады, оның қолының, жағының және олардың бірінің аяғының бір бөлігі жабылмаған күйде қалды.|2=Роберт Калеф|3=Тағы да керемет нәрселер...

Жоғары сот төрелігі, 1693

1693 жылдың қаңтар айында Салемде, Эссекс округіне жаңа Жоғары сот, Ассайз соты және жалпы қамауға алу [түрмеге қамау] жиналды, оны тағы да Уильям Стоутон басқарды, ол бас судья, Энтони Чекли Бас прокурор ретінде жалғастырды, ал Джонатан Элатсон Сот хатшысы болды. 1693 жылдың қаңтар айында қаралатын алғашқы бес іс қыркүйек айында айыпталып, бірақ сотталмаған бес адамға қатысты: Сара Бакли, Маргарет Джейкобс, Ребекка Джейкобс, Мэри Уиттредж (немесе Уизридж) және Джоб Туки. Барлығы кінәсіз деп танылды. Түрмеде қалғандардың көпшілігі үшін үлкен жюрилер отырыстары өткізілді. Көптеген адамдар айыптан босатылды, бірақ тағы 16 адам айыпталып, сотталды, олардың үшеуі кінәлі деп танылды: Элизабет Джонсон кіші, Сара Уордуэлл және Мэри Пост. Стоутон осы үш адамды және бұрынғы соттан қалғандарды өлім жазасына кесу туралы жарлық жазғанда, губернатор Фипс олардың өмірлерін сақтап, кешірім берді. Қаңтар айының соңы / ақпан айының басында Сот тағы да Чарльзтаунда, Миддлсекс округіне жиналды, үлкен жюрилер отырыстарын өткізіп, бес адамды соттады: Сара Коул (Линн), Лидия Дастин және Сара Дастин, Мэри Тейлор және Мэри Тоутакер. Барлығы кінәсіз деп танылды, бірақ түрме ақысын төлегенше босатылмады. Лидия Дастин 1693 жылдың 10 наурызында түрмеде қайтыс болды. Сәуірдің соңында Бостон, Саффолк округінде Сот отырысы болып өтті, капитан Джон Олденді жариялау арқылы ақтады. Үйдегі қызметші қыз Мэри Уоткинс өзінің қожайын әйелін сиқыршылықта жалған айыптағаны үшін айып тағылды. Мамыр айында Сот Эссекс округінің Ипсвич қаласында жиналды және түрлі үлкен жюрилер отырыстарын өткізді. Олар бес адамнан басқа барлық айыптауларды алып тастады. Сусана Пост, Юнис Фрай, Мэри Бриджес кіші, Мэри Баркер және Уильям Баркер кіші сотта кінәсіз деп танылып, ақыры сот процестері мен өлім жазаларына нүкте қойылды.

Шолу

Біреудің басынан өткен қайғы, ауру немесе өлімнің сиқыршылықтан туындағанына көз жеткен соң, айыптаушы жергілікті билік органдарына күдікті сиқыршыға қарсы шағым түсірді. Егер шағым сенімді деп табылса, билік органдары сол адамды тұтқындап, ашық сотқа алып келді – бұл, мәнінде, айыпталушыдан жауап алу мақсатындағы тексеру болды. Егер жергілікті билік органдары шағымның негізді екеніне көз жеткізсе, тұтқынды жоғары сотқа жіберді. 1692 жылы билік органдары жаңа жарлық пен губернатордың келуін күтуге шешім қабылдады, ол осы істерді қарау үшін Ойер және Терминер сотын құруға тиіс болды. Жоғары сот деңгейіндегі келесі қадам – куәгерлерді үлкен қазылар алдында шақыру болды. Адамды сиқыршылық арқылы зиян келтіруде немесе Ібіліспен заңсыз келісім жасауда айыптауға болады. Айыпталушы айыпталудан кейін, кейде сол күні сотқа тартылды, мысалы, 2 маусымда айыпталып, сотталған Бриджит Бишоп, ол сегіз күннен кейін, 1692 жылдың 10 маусымында өлім жазасына кесілді. Төрт атқару күні болды: бір адам 1692 жылдың 10 маусымында, бес адам 1692 жылдың 19 шілдесінде (Сара Гуд, Ребекка Нерс, Сюзанна Мартин, Элизабет Хоу және Сара Уайлдс), тағы бес адам 1692 жылдың 19 тамызында (Марта Керриер, Джон Уиллард, Джордж Берроуз, Джордж Джейкобс аға және Джон Проктор) және сегіз адам 1692 жылдың 22 қыркүйегінде (Мэри Исти, Марта Кори, Энн Пудеатор, Сэмюэл Уордуэлл, Мэри Паркер, Элис Паркер, Уилмот Редд және Маргарет Скотт). Басқа бірнеше адамдар, соның ішінде Элизабет (Бассет) Проктор мен Абигейл Фолкнер, кінәлі деп танылды, бірақ жүкті болғандықтан уақытша кешірім алды. 1692 жылы тағы бес әйел айыпталып, бірақ өлім жазасы орындалмады: Мэри Брэдбери (қамауда), Энн Фостер (кейін түрмеде қайтыс болды), Мэри Лейси аға (Фостердің қызы), Доркас Хоар және Абигейл Хоббс. Салемнің оңтүстік-шығыс жағынан (Салем фермалары деп аталды) 81 жастағы фермер Джайлс Кори қыркүйек айында сотқа келгенде жауап беруден бас тартты. Сот судьялары ежелгі жаза түрін қолданды, ол peine forte et dure деп аталады, онда оның кеудесіне тастар үйіліп, ол тыныс ала алмай қалғанша жалғасты. Екі күнге соңғы peine fort et dure жазасынан кейін Кори жауап бермей қайтыс болды. Оның жауап беруден бас тартуының себебі әдетте оның мүлігін Корольдік тәркілеуден сақтау ниетімен түсіндіріледі, бірақ тарихшы Чадвик Хансеннің сөзіне сүйенсек, Коридің мүлігінің көп бөлігі бұрыннан тәркіленген еді және ол түрмеде өсиетнама жасаған: «Оның өлімі соттың әдістеріне қарсы наразылық болды». Сот процестерінің замандас сыншысы Роберт Калеф былай деп жазды: «Джайлс Кори өзіне тағылған айыптама бойынша кінәлі емес екенін мойындады, бірақ сотқа өзін ұсынғысы келмеді (өйткені олар сотқа ешкімді жібермеген еді) және оған қарсы сол куәгерлер болатынын білгеннен кейін, олар оны өлімге кескенін таңдады». Кінәлі сиқыршылар ретінде танылған Ребекка Нерс және Марта Кори шіркеуден шығарылып, лайықты жерлеуден айырылды. Айыпталушылардың денелері ағаштардан түсірілгеннен кейін, олар тереңдігі аз қабірге тасталды, ал көпшілік тарап кетті. Ауызша тарих бойынша, өлгендердің отбасылары түнде олардың денелерін алып, отбасылық жерлерге белгісіз қабірлерге көмген. Сол кездегі жазбаларда өлім жазасына кесілгендердің қайсысы өлгені туралы ешқандай мәлімет жоқ.

After someone concluded that a loss, illness, or death had been caused by witchcraft, the accuser entered a complaint against the alleged witch with the local magistrates. If the complaint was deemed credible, the magistrates had the person arrested and brought in for a public examination—essentially an interrogation where the magistrates pressed the accused to confess. If the magistrates at this local level were satisfied that the complaint was well founded, the prisoner was handed over to be dealt with by a superior court. In 1692, the magistrates opted to wait for the arrival of the new charter and governor, who would establish a Court of Oyer and Terminer to handle these cases. The next step, at the superior court level, was to summon witnesses before a grand jury. A person could be indicted on charges of afflicting with witchcraft, or for making an unlawful covenant with the Devil. Once indicted, the defendant went to trial, sometimes on the same day, as in the case of the first person indicted and tried on June 2, Bridget Bishop, who was executed eight days later, on June 10, 1692. There were four execution dates, with one person executed on June 10, 1692, five executed on July 19, 1692 (Sarah Good, Rebecca Nurse, Susannah Martin, Elizabeth Howe and Sarah Wildes), another five executed on August 19, 1692 (Martha Carrier, John Willard, George Burroughs, George Jacobs Sr., and John Proctor), and eight on September 22, 1692 (Mary Eastey, Martha Corey, Ann Pudeator, Samuel Wardwell, Mary Parker, Alice Parker, Wilmot Redd and Margaret Scott). Several others, including Elizabeth (Bassett) Proctor and Abigail Faulkner, were convicted but given temporary reprieves because they were pregnant. Five other women were convicted in 1692, but the death sentence was never carried out: Mary Bradbury (in absentia), Ann Foster (who later died in prison), Mary Lacey Sr. (Foster's daughter), Dorcas Hoar and Abigail Hobbs. Giles Corey, an 81 year old farmer from the southeast end of Salem (called Salem Farms), refused to enter a plea when he came to trial in September. The judges applied an archaic form of punishment called peine forte et dure, in which stones were piled on his chest until he could no longer breathe. After two days of peine fort et dure, Corey died without entering a plea. His refusal to plead is usually explained as a way of preventing his estate from being confiscated by the Crown, but, according to historian Chadwick Hansen, much of Corey's property had already been seized, and he had made a will in prison: "His death was a protest against the methods of the court". A contemporary critic of the trials, Robert Calef, wrote, "Giles Corey pleaded not Guilty to his Indictment, but would not put himself upon Tryal by the Jury (they having cleared none upon Tryal) and knowing there would be the same Witnesses against him, rather chose to undergo what Death they would put him to." As convicted witches, Rebecca Nurse and Martha Corey had been excommunicated from their churches and denied proper burials. As soon as the bodies of the accused were cut down from the trees, they were thrown into a shallow grave, and the crowd dispersed. Oral history claims that the families of the dead reclaimed their bodies after dark and buried them in unmarked graves on family property. The record books of the time do not note the deaths of any of those executed.

Спектрлік дәлелдемелер

Айыпталушыға қарсы қолданылған дәлелдердің көпшілігі, бірақ барлығы емес, спектралдық дәлелдер немесе оларды қинайды деп саналатын адамның көрінісін немесе бейнесін көргенін мәлімдеген зардап шеккендердің куәліктері болды. Осы дәлелдерді пайдалану туралы туған теологиялық дау, адамның өзінің бейнесін азаптау үшін Шайтанға рұқсат беруі қажет пе деген мәселеге негізделген. Оппозициядағылар Шайтанның адамдарды азаптау үшін кез келген адамның бейнесін пайдалана алатынын айтты, бірақ сот Шайтанның адамның рұқсатысыз оның бейнесін пайдалана алмайтынын мәлімдеді; сондықтан, зардап шеккендер белгілі бір адамның көрінісін көргенін айтқанда, бұл айыпталушының Шайтанмен біріккенін көрсетеді деп қабылданды. Котон Мэзердің «Көрінбейтін әлемнің ғажайыптары» атты еңбегі соттың сот процестерін қаншалықты мұқият жүргізгенін көрсету мақсатында жазылған. Айықсыз, бұл жұмыс сот процестері аяқталғаннан кейін ғана жарық көрді. Кітабында Мэзер спектралдық дәлелдердің болжамды екенін және олардың жалғыз-ақ өзі айыптылықты растауға жеткіліксіз екенін түсіндірді. Роберт Калеф, Котон Мэзердің қатаң сынықшысы, өзінің «Көрінбейтін әлемнің тағы бір ғажайыптары» атты кітабында айыпталушы мойындаған жағдайда, Титуба мен Доркас Гудтың ісіндегідей, сотқа тартылмайтынын мәлімдеді. Инкрейс Мэзер және басқа дін қызметкерлері сотқа «Көптеген дін қызметкерлерінің кеңесінің нәтижесі» атты хат жіберіп, судьяларды тек спектралдық дәлелдер негісінде айыптаудан бас тартуға шақырды. (Кейіннен сот спектралдық дәлелдерді қабылдамауға шешім қабылдады, бұл айыптаулардың күрт төмендеуіне және сот процестерінің аяқталуын жеделдеткен болуы мүмкін.) Осы хаттың көшірмесі 1693 жылы жарық көрген Инкрейс Мэзердің «Ішкі сенімнің мәселелері» кітабында жарияланды. 1662 жылы Бьюри-Сент-Эдмундс қаласында өткен сиқыршылыққа қатысты сот ісі туралы «Сиқыршылардың сот процесі» басылымы Салемдегі судьялар спектралдық дәлелдерді қабылдауға қатысты прецеденттерді іздеген кезде пайдаланылды. Юрист сэр Мэтью Хейл осы дәлелді қабылдауға рұқсат берген, оны көрнекті философ, дәрігер және жазушы Томас Браун қолдағандықтан, Бьюри-Сент-Эдмундс сиқыршылық сотында және екі Лоустофт әйеліне қатысты айыптауларда қолданылды, сондықтан колониялық судьялар да оның жарамдылығын қабылдап, сот процестерін жалғастырды.

Much, but not all, of the evidence used against the accused was spectral evidence, or the testimony of the afflicted who claimed to see the apparition or the shape of the person who was allegedly afflicting them. The theological dispute that ensued about the use of this evidence was based on whether a person had to give permission to the Devil for his/her shape to be used to afflict. Opponents claimed that the Devil was able to use anyone's shape to afflict people, but the Court contended that the Devil could not use a person's shape without that person's permission; therefore, when the afflicted claimed to see the apparition of a specific person, that was accepted as evidence that the accused had been complicit with the Devil. Cotton Mather's The Wonders of the Invisible World was written with the purpose to show how careful the court was in managing the trials. Unfortunately the work did not get released until after the trials had already ended. In his book, Mather explained how he felt spectral evidence was presumptive and that it alone was not enough to warrant a conviction. Robert Calef, a strong critic of Cotton Mather, stated in his own book titled More Wonders of the Invisible World that by confessing, an accused would not be brought to trial, such as in the cases of Tituba and Dorcas Good. Increase Mather and other ministers sent a letter to the Court, "The Return of Several Ministers Consulted", urging the magistrates not to convict on spectral evidence alone. (The court later ruled that spectral evidence was inadmissible, which caused a dramatic reduction in the rate of convictions and may have hastened the end of the trials.) A copy of this letter was printed in Increase Mather's Cases of Conscience, published in 1693. The publication A Tryal of Witches, related to the 1662 Bury St Edmunds witch trial, was used by the magistrates at Salem when looking for a precedent in allowing spectral evidence. Since the jurist Sir Matthew Hale had permitted this evidence, supported by the eminent philosopher, physician and author Thomas Browne, to be used in the Bury St Edmunds witch trial and the accusations against two Lowestoft women, the colonial magistrates also accepted its validity and their trials proceeded.

Сиқыршы торт

1692 жылғы 27 наурызда Салем ауылы шіркеуінің жазбаларында Паррис жазғандай, шіркеу мүшесі және пастор Парриске жақын көрші, Мэри Сибли (Мэри Уолкоттың тәтесі) Парриске құл болған Джон Индианға сиқыршылық торт жасауды тапсырды. Бұл зұлым рухтарды күштен шығаруға бағытталған сенімсіздік болуы мүмкін. Деодат Лоусонның ("Деодат Лоусон жинаған") мәліметтеріне сәйкес, бұл оқиға шамамен 8 наурызда болған, алғашқы шағымдар түскеннен кейін бір аптадан астам уақыт өткен соң және үш әйел қамауға алынғаннан кейін. Лоусонның есебінде бұл торт "сыршылдықты анықтау құралы" деп сипатталған, сондай-ақ оның жүзім ұнынан және ауру қыздардың зәрінен жасалғаны және итке берілгені сияқты басқа да егжей-тегжейлі мәліметтер келтірілген. Шіркеу жазбаларында Паррис 1692 жылғы 25 наурызда Сиблимен жеке сөйлесіп, оның "үлкен қателігі" туралы айтқанын және оның "өкінішті мойындауын" қабылдағанын жазған. 27 наурыздағы негізгі уағыздан кейін, қауым таратылғаннан кейін Паррис келісімдегі шіркеу мүшелеріне бұл туралы айтты және барлық қауымды "шайтанға қарсы көмек алу үшін шайтанға бармауға" ескертті. Ол өзінің үйінде басталған "қыйындықтар" "біздің қарындасымыз Мэри Сиблиден нұсқау алған үнді жігіті торт жасап, шайтандық амалдар қолданғанға дейін ешқашан айқын болмағанын" мәлімдеді. Бұл Лоусонның 8 наурыз күніне қатысты мәліметтерімен келіспейді. Алғашқы шағымдар 29 ақпанда, ал алғашқы қамаулар 1 наурызда болды. 19 ғасырда Чарльз Уфэмнен басталатын көптеген екіншілік дереккөздер әдетте қыздардың тобы Титубаның көмегімен болашақтарын болжай білуге тырысқанын айтады. Олар жұмыртқаның ағы мен айнаны пайдаланып, болашақ күйеулерінің мамандықтарын білу үшін қарапайым кристалл шар жасады және біреуі табуттың бейнесін көргенде бір-бірін қорқытты. Бұл оқиға Джон Хейлдің соттар туралы кітабынан алынған, бірақ оның есебінде қыздардың тобы емес, тек біреуі ғана кейін оған осыны жасағанын мойындады. Хейл Титубаның бұл оқиғаға қатысы бар екенін айтпады, сондай-ақ оқиғаның қашан болғанын да көрсетпеді. Бірақ Титубаның сотқа дейінгі тексеру жазбасында ол сот алдында "көрінбейтін әлемде тұратын жаратылыстар" және "соларды шайтанға қызмет ету үшін біріктіретін қараңғы рәсімдер" туралы айтып, қуатты мойындау жасады, бұл Гуд пен Осборнның кінәлі екенін көрсетеді, сонымен қатар "колониядағы көптеген адамдар шайтанның құйрықтарына қатысқан" деді. Кейінгі жазбаларда Титубаның нәсілі көбінесе Кариб үндісі немесе африкалық тегі деп сипатталған, бірақ заманауи дереккөздер оны тек "үнді" деп атайды. Элейн Бреслаудың зерттеулері Титуба қазіргі Венесуэладан тұтқындалып, Барбадосқа әкелінген болуы мүмкін екенін және сондықтан аравак үндісі болуы мүмкін екенін көрсетті. Басқа біршама кейінгі сипаттамалары, Губернатор Томас Хатчинсон 18 ғасырда Массачусетс шығанағы колониясының тарихын жазғанда оны "испандық үнді" деп сипаттаған. Ол кезде бұл сөз Каролина, Джорджия, Флорида штаттарының түпкілікті американдықтарын білдіретін.

According to a March 27, 1692 entry by Parris in the Records of the Salem Village Church, a church member and close neighbor of Rev. Parris, Mary Sibley (aunt of Mary Walcott), directed John Indian, a man enslaved by Parris, to make a witch cake. This may have been a superstitious attempt to ward off evil spirits. According to an account attributed to Deodat Lawson ("collected by Deodat Lawson") this happened around March 8, over a week after the first complaints had gone out and three women were arrested. Lawson's account describes this cake "a means to discover witchcraft" and provides other details such as that it was made from rye meal and urine from the afflicted girls and was fed to a dog. In the Church Records, Parris describes speaking with Sibley privately on March 25, 1692, about her "grand error" and accepted her "sorrowful confession." After the main sermon on March 27, and the wider congregation was dismissed, Parris addressed covenanted church members about it and admonished all the congregation against "going to the Devil for help against the Devil." He stated that while "calamities" that had begun in his own household "it never brake forth to any considerable light, until diabolical means were used, by the making of a cake by my Indian man, who had his direction from this our sister, Mary Sibley." This doesn't seem to square with Lawson's account dating it around March 8. The first complaints were February 29 and the first arrests were March 1. A variety of secondary sources, starting with Charles W. Upham in the 19th century, typically relate that a circle of the girls, with Tituba's help, tried their hands at fortune telling. They used the white of an egg and a mirror to create a primitive crystal ball to divine the professions of their future spouses and scared one another when one supposedly saw the shape of a coffin instead. The story is drawn from John Hale's book about the trials, but in his account, only one of the girls, not a group of them, had confessed to him afterward that she had once tried this. Hale did not mention Tituba as having any part of it, nor did he identify when the incident took place. But the record of Tituba's pre trial examination holds her giving an energetic confession, speaking before the court of "creatures who inhabit the invisible world," and "the dark rituals which bind them together in service of Satan", implicating both Good and Osborne while asserting that "many other people in the colony were engaged in the devil's conspiracy against the Bay." Tituba's race has often been described in later accounts as of Carib Indian or African descent, but contemporary sources describe her only as an "Indian". Research by Elaine Breslaw has suggested that Tituba may have been captured in what is now Venezuela and brought to Barbados, and so may have been an Arawak Indian. Other slightly later descriptions of her, by Gov. Thomas Hutchinson writing his history of the Massachusetts Bay Colony in the 18th century, describe her as a "Spanish Indian." In that day, that typically meant a Native American from the Carolinas/Georgia/Florida.

Түйістіру сынағы

Эфлювияға сенудің ең танымал қолданылуы – 1692 жылдың қыркүйек айында Эндоверде алдын ала тергеулер кезінде қолданылған денеге тигізу тесті болды. Паррис өз қауымдастарын мұндай тексерулерден аулақ болуға ескерткен еді. Егер айыпталушы жәбірленушіге тигенде, жәбірленушінің құрылысы тоқтаса, куәгерлер бұл айыпталушының жәбірленушіге зиян келтірген адам деп санады. Кейіннен айыпталушылардың бірнешесі былай деп еске алды:

"Көздерімізді байлап, қолдарымызды ауырып жатқан адамдарға тигіздік. Олар біз келгенде құрылысқа түсіп, біздің жанымызға келгенде олардың құрылысы тоқтады деді. Кейбіреулерімізді жетектеп, оларға қол тигіздік, сосын олар жақсы екенін және біз оларды қиын жағдайға түсіргенімізді айтты. Осыдан кейін біздің бәріміз сот судьясының бұйрығымен тұтқынға алынып, дереу Сейлемге жеткізілдік. Пастор Джон Хейл бұл қалай жұмыс істейтінін былай түсіндірді: «Сиқыршы көзімен зұлым уды сиқырланған адамға жібереді, осылайша оны құрылысқа түсіреді, сондықтан қолдың жанасуы симпатия арқылы сол уды сиқыршының денесіне қайтаруға себеп болады»."

Басқа дәлелдемелер

Басқа дәлелдерге айыпталушылардың мойындаулары, өздерін колдовшы деп мойындаған адамның басқаларды колдовшылар деп көрсетуі, айыпталушылардың иелігінде немесе үйінде құыршақтар (поппеттер), жұлдыз жорамалдарының кітаптары мен гороскоптар, немесе мазь құмыралары табылуы, сондай-ақ айыпталушының денесіндегі колдовшының сүт бездері деп аталатын белгілерді байқау кірді. Колдовшының сүт безі – денедегі сезімтал емес түйін немесе дақ екендігі айтылды; мұндай сезімтал емес жерлердің табылуы колдовшылықтың нақты дәлелі саналды.

Негізгі көздер және алғашқы талқылау

Бұл сот процесіне бүкіл Массачусетс шығанағы колониясының пуритан дін қызметкерлері зор қызығушылық танытты. Бірнешеуі Салемге сот туралы мәліметтер жинау үшін сапар шекті. Сот процесін өз көздерімен көргеннен және есептер жинағаннан кейін, бұл дін қызметкерлері 1692 жылдан бастап сотқа қатысты түрлі пікірлер білдірді. Салем ауылының бұрынғы дін қызметкері Деодат Лоусон 1692 жылдың наурыз және сәуір айларында Салем ауылына барды. Оның нәтижесінде жарық көрген «Салем ауылында сиқырға байланысты түрлі адамдарға тиген ерекше оқиғалардың қысқаша және шындыққа сәйкес баяндамасы: 1692 жылдың 19 наурызынан 5 сәуіріне дейінгі оқиғалар» атты басылым сот процестері кезінде жарияланды және айыпталушыларды кінәлі етуге бағытталған дәлелдерді қамтиды. Сот процесі туралы ең белгілі бастапқы дереккөз – Котон Мэтердің «Көрінбейтін әлемнің ғажайыптары: Жаңа Англияда жақында орындалған бірнеше сиқыршылардың соттары туралы есеп», 1692 жылдың қазан айында басылған еңбегі. Бұл мәтін басылымға дейін қиын жолдан өтті. Бастапқыда сот процестерін насихаттау және Мэтердің жетекшілігін үлкен жетістік ретінде көрсету мақсатымен жазылған, бірақ спектральдық дәлелдерге қатысты күдік күшейген кезде Мэтер мәтінді қайта жазып, жеке қатысынан бас тартуға мәжбүр болды. Дегенмен, ол Бостон мен Лондонда жарық көрді, ал кіріспе хатында бас судья Уильям Стоутон қолдау білдірді. Кітапта бес соттың мәліметтері бар, олардың көп бөлігі сот жазбаларынан көшіріліп алынған, оларды Мэтерге сот хатшысы Стивен Сьюолл ұсынды. Котон Мэтердің әкесі Инкрейс Мэтер сол кезде «Ғажайыптармен» бірге «Зұлым рухтарға қатысты ар-ождан мәселелері» атты еңбегін аяқтады және оны 1692 жылдың қараша айында жариялады. Бұл кітаптың мақсаты – спектральдық дәлелдерге қатысты күмәнді мойындаумен қатар, Коттонның қайта жазылған, ақталған мәтінінің дұрыстығын сақтау болды. Ұлы сияқты, Инкрейс те жеке қатысын азайтуға тырысты, бірақ ол Салем сотына спектральдық дәлелдерді қолдау туралы тамыз айындағы өтінішінің толық мәтінін қосты. «Ар-ождан мәселелері» кітабының кешірімді тоннан қарағанда, моральдық үрей басылған, Томас Браттл Салемнің «жалған сенімдерін» және Инкрейстің ұлын қорғауын ашық хатта ашық сарказммен сынады. Бостондағы Үшінші шіркеудің дін қызметкері Сэмюэл Уиллард бір кезде сот процестерін және спектральдық дәлелдерді ынталы түрде қолдаған, бірақ Матерлер қарсылық білдіргендерді басып тастаған сайын алаңдаушылығы күшейді. Өзінің пікірін жасыру үшін ол «С. мен Б. арасындағы диалогта сиқыршылыққа қатысты қазіргі пікірталастар туралы бірнеше түрлі ескертулер» атты қысқаша трактатты жасырын түрде жариялады. Авторлары «П. Э. және Дж. А.» (Филип Инглиш және Джон Алден) деп көрсетілген, бірақ бұл жұмыстың авторы Уиллард екені қабылданған. Онда екі кейіпкер, S (Салем) және B (Бостон), іс жүргізудің қалай жүргізілгенін талқылайды, ал «B» аурулар мен мойындаушылардың куәліктерін пайдалануда сақтық танытуға шақырады, «олардан келгеннің бәрі күдікті; оларды тым көп пайдалану немесе мойындау қауіпті» дейді. Кітаптың басылған жері ретінде Филадельфия көрсетілген, бірақ ол жасырын түрде Бостонда басылған деп саналады.

Puritan ministers throughout the Massachusetts Bay Colony were exceedingly interested in the trial. Several traveled to Salem in order to gather information about the trial. After witnessing the trials first hand and gathering accounts, these ministers presented various opinions about the trial starting in 1692. Deodat Lawson, a former minister in Salem Village, visited Salem Village in March and April 1692. The resulting publication, entitled A Brief and True Narrative of Some Remarkable Passages Relating to Sundry Persons Afflicted by Witchcraft, at Salem Village: Which happened from the Nineteenth of March, to the Fifth of April 1692, was published while the trials were ongoing and relates evidence meant to convict the accused. The most famous primary source about the trials is Cotton Mather's Wonders of the Invisible World: Being an Account of the Tryals of Several Witches, Lately Executed in New England, printed in October 1692. This text had a tortured path to publication. Initially conceived as a promotion of the trials and a triumphant celebration of Mather's leadership, Mather had to rewrite the text and disclaim personal involvement as suspicion about spectral evidence started to build. Regardless, it was published in both Boston and London, with an introductory letter of endorsement by William Stoughton, the Chief Magistrate. The book included accounts of five trials, with much of the material copied directly from the court records, which were supplied to Mather by Stephen Sewall, a clerk in the court. Cotton Mather's father, Increase Mather, completed Cases of Conscience Concerning Evil Spirits at the same time as Wonders and published it in November 1692. This book was intended to judiciously acknowledge the growing doubts about spectral evidence, while still maintaining the accuracy of Cotton's rewritten, whitewashed text. Like his son, Increase minimized his personal involvement, although he included the full text of his August petition to the Salem court in support of spectral evidence. Judging from the apologetic tone of Cases of Conscience that the moral panic had subsided, Thomas Brattle directly ridiculed the "superstitions" of Salem and Increase's defense of his son in an open letter notable for its openly sarcastic tone. Samuel Willard, minister of the Third Church in Boston was a onetime strong supporter of the trials and of spectral evidence but became increasingly concerned as the Mathers crushed dissent. Writing anonymously to conceal his dissent, he published a short tract entitled "Some Miscellany Observations On our present Debates respecting Witchcrafts, in a Dialogue Between S. & B." The authors were listed as "P. E. and J. A." (Philip English and John Alden), but the work is generally attributed to Willard. In it, two characters, S (Salem) and B (Boston), discuss the way the proceedings were being conducted, with "B" urging caution about the use of testimony from the afflicted and the confessors, stating, "whatever comes from them is to be suspected; and it is dangerous using or crediting them too far". This book lists its place of publication as Philadelphia, but it is believed to have been secretly printed in Boston.

Кейінгі оқиғалар мен жабылу

Соңғы сот 1693 жылдың мамыр айында өткенімен, оқиғаларға қоғамдық реакция тоқтамады. Сот процесінен кейінгі онжылдықтарда аман қалғандар мен туыстары (және олардың қолдаушылары) сотталғандардың кінәсіз екенін дәлелдеуге және өтемақы алуға тырысты. Келесі ғасырларда осы әділетсіз жала жапқандар мен айыпталғандардың ұрпақтары олардың есімін қадірлеуге ұмтылысты. 1992 жылы Салем және Денверс қалаларында өткен шаралар сот процесін еске алуға арналды. 2001 жылдың қарашасында, сот процесінің 300 жылдығы тойланғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, Массачусетс штатының заң шығарушы органы барлық сотталғандарды ақтап, әрбір кінәсіз адамның атын атады. Сот процесі американдық мәдениетте маңызды орын алды және көптеген өнер туындыларында, әдебиетте және кинода бейнеленді.

Ескерткіштер

Ребекка Нерстің ұрпақтары 1885 жылы Денверстегі медбикелер үйінің аумағында Джон Гринлиф Уиттиердің сөзімен жазылған обелиск пішіндес гранит ескерткіш орнатты. 1892 жылы Нерске қолдау көрсеткен петицияға қол қойған қырық көршісінің құрметіне қосымша ескерткіш орнатылды. 18 ғасырдың басында барлық айыпталушылар ақталмаған еді. 1957 жылы 1711 жылғы айыпталуды қайта қарау туралы заңға енгізілмеген немесе 1712 жылы қосылмаған, бірақ теріс айыпталып, өлім жазасына кесілген алты адамның ұрпақтары Бас соттан ата-аналарының есімдерін ресми түрде тазалауды талап етті. Айыпталушылардың кінәсіздігін жариялаған акт қабылданды, бірақ онда тек Энн Пудэатордың есімі ғана аталды. Қалғандары тек «басқа белгілі бір адамдар» деп тізілді, бұл Бриджит Бишоп, Сюзанна Мартин, Элис Паркер, Уилмот Редд және Маргарет Скотттың есімдерін нақты атамады. 1992 жылы сот процестерінің 300 жылдығы Салем мен Денверсте түрлі шаралармен тойланды. Салемде 1692 жылы қаза болғандардың әрқайсысы үшін парктің тас қабырғасына орнатылған тас төсектері бар мемориалдық парк ашылды. Тамыз айындағы салтанатты шарада драматург Артур Миллер және Нобель сыйлығының лауреаты Эли Визель сөз сөйледі. Денверс өзінің жаңа ескерткішін орнатты және 1950 жылдары қазылған, Джордж Джейкобс ағаның сүйектері деп есептелетін сүйектерді Ребекка Нерстің үйінің жаңа жерлеу орнында қайта жерледі. 1936 жылы Салем қаласы бұл аймақтағы жерді сатып алып, оны «Солқын ескерткіш жері» деп атады, бірақ бұл жерде ескерткіш салынбады және өлім жазасы Галоуз төбесінде болды деген жалған пікір қалыптасты. Салемге сұраққа тартылу үшін әкелінген Боксфордтан Ребекка Эймс «төбеден төмендегі үйде» ұсталғанын, онда ол өлім жазасына тартылатын адамдарды көре алатынын айтты. Бұл зерттеушілерге төбені өлім жазасы орындалған жер деп есептеуге көмектесті.

Әдебиетте, БАҚ-та және танымал мәдениетте

Сиқыршылыққа қатысты айыптаулар, соттар және ажал жазалары туралы әңгіме осы оқиға болғаннан бергі ғасырлар бойы жазушылар мен суретшілердің қиялын баурап алды. Олардың танымал көркем әдебиеттің негізі ретінде алғашқы, күшті қолданылуы – Джон Нилдің 1828 жылғы «Рейчел Дайер» романы. Көптеген түсіндірмелер әдеби және/немесе көркемдік еркіндік атынан тарихи оқиғаның фактілерін өзгертіп көрсеткен, соның ішінде Америкада сиқыршыларды өртеген деген жалған пікірді де қамтиды. Сот процестері біртіндеп жойылып бара жатқан ортағасырлық дәуір мен жаңа ағартушылықтың тоғысқан жерінде өткендіктен, және азаптау мен мойындау мәселелерін қамтығандықтан, кейбір түсіндірмелер ортағасыр мен ортағасырдан кейінгі кезеңдердің мәдени тұрғыдан құрылған шекараларына назар аударады.

Есептелген аурулар туралы медициналық теориялар

Зерттеушілердің қызығушылығын әлі де осы аурудың себептері құрап отыр. Зерттеушілер байқалған симптомдарға қатысты әртүрлі медициналық және психологиялық түсіндірмелерді қарастырды, соның ішінде үнді шабуылдарына жауап ретіндегі психологиялық истерия, Claviceps purpurea саңырауқұлағымен зарарданған бидайдан жасалған қара нан жеуден туындаған конвульсивті ерготизм (ЛСД-нің табиғи көзі), құстар арқылы тараған летаргиялық энцефалит эпидемиясы және кейбір айыптаушылардың баяндаған түнгі шабуылдарын түсіндіру үшін ұйқы параличі. Кейбір қазіргі заманғы тарихшылар биологиялық түсіндірмелерге ден қоймай, оның орнына мінез-құлықты түсіндіру үшін қызғаныш, ашкөздік және назар аудару қажеттілігі сияқты себептерді зерттеуге бейім.