Мэттью Хопкинс (1620-1647) – Англияның әйгілі ведьмаларды аулаушысы. Англия азамат соғысы кезінде қызмет етті, сотқа жібергендерінің саны көп. Ведьмалық қылықтар туралы деректер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын сиқыршыларды аулаушы (1620–1647)
English witch hunter (1620–1647)
Мэтью Хопкинс (1620 – 12 тамыз 1647) – Англия азамат соғысы кезеңінде қызмет еткен ағылшын сиқыршыларды аулаушы. Ол негізінен Шығыс Англияда белсенді болды және Парламент тарапынан ресми мақұлданбаға ие болмаса да, өзін «Бас сиқыршыларды аулаушы» (Witchfinder General) деп жариялады. Пуритан дін қызметкерінің ұлы Хопкинс 1644 жылдың наурыз айында сиқыршыларды іздеумен айналыса бастады және 1647 жылы зейнетке шықты. Хопкинс және оның әріптесі Джон Стирн Англиядағы соңғы 160 жылдағы барлық сиқыршыларды аулаушылардан гөрі көбірек адамды сиқыршылықпен айыптап, дарға асты. Олар сол жылдары сиқыршылыққа қатысты сот процестерінің көбеюіне тікелей себепкер болды.
Matthew Hopkins ( 1620 – 12 August 1647) was an English witch hunter whose career flourished during the English Civil War. He was mainly active in East Anglia and claimed to hold the office of Witchfinder General, although that title was never bestowed by Parliament. The son of a Puritan minister, Hopkins began his career as a witch finder in March 1644 and lasted until his retirement in 1647. Hopkins and his colleague John Stearne sent more accused people to be hanged for witchcraft than all the other witch hunters in England of the previous 160 years, and were solely responsible for the increase in witch trials during those years.
Ерте өмір
Мэтью Хопкинс туралы 1644 жылға дейін аз мәлімет белгілі, және оның немесе оның отбасы туралы заманауи құжаттар сақталмаған. Ол Суффолк қаласындағы Ұлы Уэнхемде дүниеге келген. Оның әкесі, Джеймс Хопкинс, пуритан дін қызметкері және Суффолк қаласындағы Ұлы Уэнхемдегі Сент-Джон шіркеуінің викарийі болған. Бір кезде отбасы Фрэмлингемдегі жерлер мен үйлерге иелік еткен. Оның әкесі, прихождандарының арасында танымал болды, олардың бірі 1619 жылы үш баласына – Джеймс, Джон және Томасқа Киелі кітаптар сатып алу үшін ақша қалдырды. Джеймс Хопкинс 1634 жылы қайтыс болғанмен, "садақалық және сенімсіздіктің ескерткіштерін жойғаны үшін", 1645 жылы шіркеуге барғанда "реформалауға ештеңе жоқ" деп байқады. Хопкинстің ағасы Джон 1645 жылы Оңтүстік Фэмбридждің пасторы болды, бірақ бір жылдан кейін жұмысын ұмытқандықтан қызметтен алынды. Хопкинс өзінің "Қызылдарды ашу" (1647) кітабында "өзінің тәжірибесін алу үшін алыс сапарға бармағанын" айтады. 1640-жылдардың басында Хопкинс Эссекс қаласындағы Маннингтри қаласына көшті, бұл қала Уэнхемнен шамамен 10 миль (16 км) қашықтықта, Стаур өзенінде орналасқан. Дәстүрге сәйкес, Хопкинс жақында алған мұрасының – жүз маркасын (66 фунт стерлинг 13 шиллинг 4 пенни) пайдаланып, өзін джентльмен ретінде таныстырып, Мистлидегі Торн тавернасын сатып алды. Хопкинс сотта дәлелдерді ұсыну тәсіліне қарап, заңгерлік білімі болған деп есептеледі, бірақ мұны растайтын нақты дәлелдер жоқ.
Little is known of Matthew Hopkins before 1644, and there are no surviving contemporary documents concerning him or his family. He was born in Great Wenham, Suffolk, His father, James Hopkins, was a Puritan clergyman and vicar of St John's of Great Wenham, in Suffolk. The family at one point held title "to lands and tenements in Framlingham 'at the castle. His father was popular with his parishioners, one of whom in 1619 left money to purchase Bibles for his then three children James, John and Thomas. Although James Hopkins had died in 1634, "for the destruction of monuments of idolatry and superstition", visited the parish in 1645 he observed that "there was nothing to reform". Hopkins's brother John became Minister of South Fambridge in 1645 but was removed from the post a year later for neglecting his work. Hopkins states in his book The Discovery of Witches (1647) that he "never travelled far to gain his experience". In the early 1640s, Hopkins moved to Manningtree, Essex, a town on the River Stour, about 10 mile (16 km) from Wenham. According to tradition, Hopkins used his recently acquired inheritance of a hundred marks (£66 13s. 4d.) to establish himself as a gentleman and to buy the Thorn Inn in Mistley. From the way that he presented evidence in trials, Hopkins is commonly thought to have been trained as a lawyer, but there is scant evidence to suggest this was the case.
Жаратушылық
Ланкастердегі сиқыршылыққа қатысты сот процесінен кейін (1612–1634 жж.), Англия королі Чарльз I-нің дәрігері Уильям Харвиге төрт әйелді тексеруге бұйрық берілді, осыдан кейін сиқыршы екенін дәлелдеу үшін материалдық айғақтар қажет болды. Хопкинс пен Джон Стирннің жұмысы айыпталушылардың зұлымдық жасағанын дәлелдеу емес, олардың Ібіліспен келісім жасасқандығын көрсету болды. Осыған дейін сиқыршылардың жасаған зұлымдықтары басқа қылмыскерлердің істерімен бірдей қарастырылды, бірақ сиқыршылықтың құрылымы туралы сол кездегі сенімдерге сәйкес, олар өз күштерін өздерінің еркімен жасаған саналы әрекеттерге байланысты деп есептелді. Содан кейін сиқыршылар христиан дінінен тайды, бұл олардың ең үлкен қылмысы мен күнәсі саналды. Континентальдық және Римдік құқық бойынша сиқыршылық – crimen exceptum: барлық қалыпты заңдық процедураларды күштен шығаратын қылмыс. Ібіліс мойындамайтындықтан, оған қатысты адамнан мойындау алу қажет болды. Стирн мен Хопкинс жүргізген сиқыршылықты іздеу жұмыстары негізінен Шығыс Англияда, Саффолк, Эссекс, Норфолк, Кембриджшир және Хантингдоншир графтықтарында, сондай-ақ Нортгемптоншир және Бедфордшир графтықтарында жүргізілді. Хопкинс пен Стирн округтер арасында саяхаттау үшін қандай да бір қауіпсіздік қағаздарының болуын қажет етті. Оның "Сиқыршыларды ашу" атты кітабында төрт адам түрмеде қайтыс болды, ал он тоғыз адам сотталып, асылды деп көрсетілген. Осы кезеңде Миддлсекс пен жарғылық қалаларды есептемегенде, сиқыршылықпен айыпталған ешбір адамның өлім жазасына кесілгені туралы жазбалар жоқ, оны ассиз судьялары ғана жасай алатын. Хопкинс пен Стирн, денесін тесуші әйелдермен бірге, Англияның шығысын аралап, Парламент оларды сиқыршыларды анықтау және соттау үшін ресми түрде тапсырды деп мәлімдеді. Олардың әйел көмекшілерімен бірге олар өз жұмысы үшін жақсы төленді, және бұл оның іс-әрекеттеріне ықпал еткен болуы мүмкін деген пікір бар. Хопкинс бір қаладан жиырма шиллинг алғанын айтты. Хопкинс пен оның серіктерінің жергілікті қауымға келтірген шығындары соншалық болды, 1645 жылы Ипсуичте арнайы жергілікті салық енгізілуі керек болды. Парламент Хопкинс пен оның командасының іс-әрекеттерінен хабардар болды, бұл туралы 1645 жылғы Бьюри-Сент-Эдмундс сиқыршылық сот процесінің алаңдаулы есебінен көрінеді. Сотқа дейін Парламентке "кейбір белсенді адамдар кейбір жаман өнерді пайдаланып, мойындауға мәжбүрлеген" деген есеп берілді, осыған байланысты осы сиқыршыларды соттау үшін арнайы комиссия құрылды. Англияда азаптау заңсыз болғанымен, Хопкинс құрбандарынан мойындау алу үшін ұйқыдан айыру сияқты әдістерді жиі қолданды. Сондай-ақ, ол айыпталушының қолын күңгірт пышақпен кесіп, қан шықпаса, ол сиқыршы деп есептелді. Оның тағы бір әдісі – суға шомылу тесті, ол сиқыршылар крещениеден бас тартқандықтан, су оларды қабылдамайды деген ойға негізделген. Күдіктілерді креслоға байлап суға тастады: "суда қалғандар" (ағастағандар) сиқыршылар деп саналды. Хопкинске құрбанның рұқсатынсыз "суға шомылу" туралы ескерту жасалды. Бұл 1645 жылдың соңында тесттің заң жүзінде тоқтатылуына әкелді. Егер күдікті сиқыршының денесінде көзге көрінетін белгілер болмаса, көзге көрінбейтін белгілерді тесу арқылы анықтауға болады. Сондықтан "денесін тесушілер" жұмыс істеді, олар айыпталушыларды пышақтармен және арнайы инелермен тесіп, осындай белгілерді іздеді, әдетте күдіктінің барлық денесінен шашы қырқылып алынғаннан кейін. Сиқыршының туысы, мысық немесе ит сияқты жануар, сиқыршының қанын сүттей, белгіден ішеді деп сенді.
Following the Lancaster Witch Trials (1612–1634), William Harvey, physician to King Charles I of England, had been ordered to examine the four women accused, and from this there came a requirement to have material proof of being a witch. The work of Hopkins and John Stearne was not necessarily to prove any of the accused had committed acts of maleficium, but to prove that they had made a covenant with the Devil. Before this point, any malicious acts on the part of witches were treated identically to those of other criminals, until it was seen that, according to contemporary beliefs about the structure of witchcraft, they owed their powers to a deliberate act of their choosing. Witches then became heretics to Christianity, which became the greatest of their crimes and sins. Within continental and Roman Law witchcraft was crimen exceptum: a crime so foul that all normal legal procedures were superseded. Because the Devil was not going to "confess", it was necessary to gain a confession from the human involved. The witch hunts undertaken by Stearne and Hopkins were mainly in East Anglia, in the counties of Suffolk, Essex, Norfolk, Cambridgeshire and Huntingdonshire, with a few in the counties of Northamptonshire and Bedfordshire. Both Hopkins and Stearne would have required some form of letters of safe conduct to be able to travel throughout the counties. According to his book The Discovery of Witches, Four died in prison and nineteen were convicted and hanged. During this period, excepting Middlesex and chartered towns, no records show any person charged of witchcraft being sentenced to death other than by the judges of the assizes. Hopkins and Stearne, accompanied by the women who performed the pricking, were soon travelling over eastern England, claiming to be officially commissioned by Parliament to uncover and prosecute witches. Together with their female assistants, they were well paid for their work, and it has been suggested that this was a motivation for his actions. Hopkins stated and that he took "twenty shillings a town". The costs to the local community of Hopkins and his company were such that, in 1645, a special local tax rate had to be levied in Ipswich. Parliament was well aware of Hopkins and his team's activities, as shown by the concerned reports of the Bury St. Edmunds witch trials of 1645. Before the trial, a report was carried to Parliament"as if some busie men had made use of some ill Arts to extort such confession"that a special Commission of Oyer and Terminer was granted for the trial of these witches. Although torture was nominally unlawful in England, Hopkins often used techniques such as sleep deprivation to extract confessions from his victims. He would also cut the arm of the accused with a blunt knife, and if she did not bleed, she was said to be a witch. Another of his methods was the swimming test, based on the idea that as witches had renounced their baptism, water would reject them. Suspects were tied to a chair and thrown into water: all those who "swam" (floated) were considered to be witches. Hopkins was warned against the use of "swimming" without receiving the victim's permission first. This led to the legal abandonment of the test by the end of 1645. If the suspected witch had no such visible marks invisible ones could be discovered by pricking. Therefore, "witch prickers" were employed, who pricked the accused with knives and special needles looking for such marks, normally after the suspect had been shaved of all body hair. It was believed that the witch's familiar, an animal such as a cat or dog, would drink the witch's blood from the mark, as a baby drinks milk from the nipple.
Қарсылық
Хопкинс пен оның компаниясы жұмысын бастағаннан кейін тез арада қарсылыққа ұшырады. Гаул Сент-Ньотс қаласынан келген, сиқыршылықпен айыпталған және Хопкинс келгенше түрмеде ұсталып тұрған әйелге көмек көрсеткен. Хопкинс әйелдің тексерілгенін естіген соң, бір кісіге хат жазып, оны "құшақ жайып қарсы ала ма" деп сұрады. Гаул бұл хатты естігеннен кейін "Сиқыршылар мен сиқыршылыққа қатысты ар-ожданның таңдамалы істері" (1646) атты еңбегін жазды және оны Парламенттің мүшесі полковник Уолтонға арнады. Хопкинстен тергеу әдістерінің өзі іздеушілерді сиқыршыларға айналдыра ма, және оның барлық біліміне қарамастан, ол өзі де бір құпияны сақтап отыр ма, әлде "заңсыз азаптау тәсілдерін" қолданды ма деп сұрады.
Hopkins and his company quickly ran into opposition after their work began, Gaule had attended a woman from St Neots who was held in gaol charged with witchcraft until such time as Hopkins could attend. Upon hearing that the woman had been interviewed, Hopkins wrote a letter to a contact asking whether he would be given a "good welcome". Gaule hearing of this letter wrote his publication Select Cases of Conscience touching Witches and Witchcrafts; London, (1646)dedicated to Colonel Walton of the House of Commons Hopkins was asked if methods of investigation did not make the finders themselves witches, and if with all his knowledge did he not also have a secret, or had used "unlawful courses of torture".
Колониялық әсер
Хопкинстің 1647 жылы жарық көрген "Солқындарды табу" кітабында оның колданған әдістері сипатталған. Бұл тәжірибелер заң кітаптарында ұсынылған. Хопкинстің кітабы жарық көрген жылдан кейін, Жаңа Англия колонияларында сиқыршылық үшін сот процестері мен жазалаулар Коннектикут штатының Виндзор қаласынан Алс Янгты 1647 жылдың 26 мамырында асып өлтірумен және Маргарет Джонсты кінәлі деп табумен басталды. Губернатор Джон Уинтроптың күнделігінде жазылғандай, Маргарет Джонсқа қарсы жиналған дәлелдер Хопкинстің "іздеу" және "қадағалау" техникаларын қолдану арқылы алынған. Осы кезеңде Жаңа Англияда шамамен сексен адам сиқыршылықпен айналысқан деп айыпталды, олардың он бес әйел және екі ер адам өлім жазасына кесілді. Бұл оқиғалар негізінен 1692-93 жылдары Массачусетс штатының Салем қаласында болды. Бұл сот процестерінің нәтижесінде 19 адам сиқыршылық үшін өлім жазасына кесілді, бір адам, Джайлс Кори, жауап беруден бас тартқаны үшін өлімге дейін қысымға ұшырады, ал 150 адам түрмеге қамалды.
Hopkins's witch hunting methods were outlined in his book The Discovery of Witches, which was published in 1647. These practices were recommended in law books. During the year following the publication of Hopkins's book, trials and executions for witchcraft began in the New England colonies with the hanging of Alse Young of Windsor, Connecticut, on May 26, 1647, followed by the conviction of Margaret Jones. As described in the journal of Governor John Winthrop, the evidence assembled against Margaret Jones was gathered by the use of Hopkins's techniques of "searching" and "watching". About eighty people throughout New England were accused of practising witchcraft during that period, of whom fifteen women and two men were executed. which occurred primarily in Salem, Massachusetts, in 1692–93. These trials resulted in 19 executions for witchcraft, one man, Giles Corey, pressed to death for refusing to plead, and 150 imprisonments.
Өлім және мұра
Мэтью Хопкинс 1647 жылғы 12 тамызда Эссекс округының Маннингтри қаласындағы үйінде, плевралық туберкулезден қайтыс болды деген болжам бар. Ол қайтыс болғаннан кейін бірнеше сағат өткен соң Мистли-Хиттегі Әулие Мария шіркеуінің зиратына жерленді. Тарихшы Малкольм Гаскиллдің айтуынша, Мэтью Хопкинс "анти-герой және қорқыныш тудырушы ретінде жасайды – толығымен эфемерлі, шексіз өзгергіш". Тарихшы Росселл Хоуп Роббинс Хопкинстің "өтірік куәлік беру үшін билік тарапынан жалданып, жұмыс істеген адам немесе ақпарат берушімен теңестірілген жаман беделге ие болды" дейді. Тарихшы Джеймс Шарп "ұнамды аңыз" деп сипаттағандай, Хопкинстің өліміне байланысты әңгімелер тарады, оған сәйкес ол өзінің жүзу тестінен өтіп, колдовник ретінде жазаланды, бірақ Мистлидегі приход тіркеуі оның сол жерде жерленгенін куәландырады.
Matthew Hopkins died at his home in Manningtree, Essex, on 12 August 1647, probably of pleural tuberculosis. He was buried a few hours after his death in the graveyard of the Church of St Mary at Mistley Heath. In the words of historian Malcolm Gaskill, Matthew Hopkins "lives on as an anti hero and bogeyman – utterly ethereal, endlessly malleable". According to historian Rossell Hope Robbins, Hopkins "acquired an evil reputation which in later days made his name synonymous with fingerman or informer paid by authorities to commit perjury". What historian James Sharpe has characterised as a "pleasing legend" grew up around the circumstances of Hopkins's death, according to which he was subjected to his own swimming test and executed as a witch, but the parish registry at Mistley confirms his burial there.