Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық журналист Ирвинг Бэббитт (2 тамыз 1865 – 15 шілде 1933) – американдық ғалым және әдеби сыншы, 1910-1930 жылдар аралығындағы әдеби талқылау мен консервативті ой-пікірге маңызды ықпал еткен «Жаңа гуманизм» қозғалысын құрушы ретінде белгілі. Ол Мэтью Арнольд салт-дәстүріндегі мәдени сыншы және Жан-Жак Руссоның еңбектеріндегі романтизмнің тұрақты қарсыласы болды. Саяси тұрғыдан Аристотель мен Эдмунд Берктің ізбасары деп санауға болады. Ол классикалық гуманизмді қолдады, сонымен қатар діннің жалпыға ортақ қорғанысын ұсынды. Оның гуманизмі әртүрлі моральдық және діни дәстүрлерді кең білуді білдіреді. Оның «Демократия және көшбасшылық» (1924) кітабы саяси консерватизмнің классикалық еңбегі ретінде танылады. Бэббитт американдық мәдени және саяси консерватизмге зор әсер еткен маңызды тұлға саналады.
American journalist
Irving Babbitt (August 2, 1865 – July 15, 1933) was an American academic and literary critic, noted for his founding role in a movement that became known as the New Humanism, a significant influence on literary discussion and conservative thought in the period between 1910 and 1930. He was a cultural critic in the tradition of Matthew Arnold and a consistent opponent of romanticism, as represented by the writings of Jean Jacques Rousseau. Politically he can, without serious distortion, be called a follower of Aristotle and Edmund Burke. He was an advocate of classical humanism but also offered an ecumenical defense of religion. His humanism implied a broad knowledge of various moral and religious traditions. His book Democracy and Leadership (1924) is regarded as a classic text of political conservatism. Babbitt is regarded as a major influence over American cultural and political conservatism.
Ерте мансап
Бэббит Огайо штатының Дейтон қаласында Аугуста (Дарлинг) мен Эдвин Дуайт Бэббиттің ұлы болып дүниеге келді. Бала кезінде отбасымен бірге АҚШ-тың көп бөлігін аралап өсті. 11 жасынан бастап Огайо штатының Цинциннати қаласындағы Мэдисонвилл ауданында тәрбиеленді. 1885 жылы Гарвард колледжіне қабылданды. 1889 жылы бітірген соң Монтана колледжінде классика пәнінен оқытушы болып жұмыс істеді. Екі жыл өткен соң Францияға, Сорбонна университетімен байланысты École Pratique des Hautes études-ке оқуға кетті. Он жерде бір жыл бойы пали тіліндегі әдебиет пен буддизмді зерттеді. Содан кейін Гарвардта санскритті қоса алғанда, магистратураны бітірді.
Babbitt was born in Dayton, Ohio, the son of Augusta (Darling) and Edwin Dwight Babbitt. He moved with his family over much of the USA while a young child. He was brought up from age 11 in Madisonville, a neighborhood in Cincinnati, Ohio. He entered Harvard College in 1885. On graduation in 1889 he took a post teaching classics at the College of Montana. After two years, he went to study in France, at the École Pratique des Hautes études linked to the Sorbonne. There he studied Pali literature and Buddhism, for a year. Then he took a master's degree at Harvard, including Sanskrit.
Гарвард
Осы кезде ол классикалық ғалымдық мансабынан бас тартып, роман тілдерінен сабақ беру үшін Уильямс колледжінде оқытушы болып жұмысқа орналасты – бірақ тек бір жылға ғана. 1894 жылы оған Гарвардта француз тілінен оқытушылық қызмет ұсынылды. Ол Гарвардта қалды және 1912 жылы француз әдебиетінің толыққанды профессоры дәрежесіне жетті. Ол осы оқу орнында салыстырмалы әдебиетті зерттеуді енгізгенімен белгілі. 1921 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 1960 жылы Гарвард университеті Ирвинг Бэббит атындағы салыстырмалы әдебиет профессоры лауазымын құрып, оның алғашқы иегері ретінде Гарри Левинге табыс етті. Ұлттық гуманитарлық институт Ирвинг Бэббит жобасын жүзеге асырып жатыр.
At this point, he moved away from a career as a classical scholar, taking a teaching position at Williams College in romance languages — just for one year, as it turned out. He then was offered in 1894 an instructor's position, again at Harvard, in French. He was to stay at Harvard, rising from the ranks to become a full professor of French literature in 1912. He is credited with introducing the study of comparative literature there. He was elected a fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 1921. The position of Irving Babbitt Professor of Comparative Literature was endowed by Harvard University in 1960 and awarded to its first recipient, Harry Levin. The National Humanities Institute runs an Irving Babbitt Project.
Жаңа гуманизм
1890 жылдардың басында ол алғаш рет Пол Элмер Мормен бірігіп, өзі "Жаңа гуманизм" деп атаған негізгі қағидаларды қалыптастырды. 1895 жылы ол Руссоға қарсы шабуылын жариялаған "Гуманизм деген не?" атты лекция оқыды. Ол кезде Баббит классикалық зерттеулерден бас тартып, басқа салаға ауысты. Кейіннен ол неміс ғалымдарымен байланыстырылатын қазіргі заманғы мәтіндік және филологиялық зерттеулерді шектеулі міндет деп санады және бұл зерттеулердің әдеби шедеврлердің "мәңгілік" моральдық және рухани мазмұнына негізделген білім беруден жоғары қойылуына наразы болды. Оның және Мордың идеялары көбінесе қысқаша мақалалар немесе эсселер түрінде жазылып, кейін кітаптарға жинақталды. Баббиттің "Әдебиет және американдық колледж" атты еңбегі, бұрын жарияланған жазбалардан құрастырылған болса да, 1908 жылы жарық көрген кезде қызу пікірталас тудырды. Ол бұрынғыдай жариялануын жалғастырды, көбінесе өзінің таңдаған саласы – француз әдебиетінің авторларын сынады. Ол сондай-ақ Фрэнсис Бэконды сынап, әдеби натурализм мен утилитаризмді айыптады. Оның басты назары жеке адамның моральдық қасиеттері мен ақыл-ойына аударды. Ол өзін-өзі тәрбиелеудің және барлық шектеулерден босануға ұмтылатын құштарлықты бақылау қажеттігін қаперіне салды. Ол натурализмге қарсы болды, себебі ол сыртқы табиғи күштердің мінез-құлық пен жеке сананың күшінен басымдығын көрсетті. Ол Сент-Августиннен Боссюэге дейінгі тарихи детерминизм теорияларын қабылдамады. Ол демократиялық қоғамдағы басшылықтың ең маңызды қасиеті – жоғары моральдық мінез деп мәлімдеді. Ол демократияларда тежелмеген көпшілдік билігінің қауіптілігі туралы ескертті. Баббиттің саяси көзқарастары Аристотель мен Эдмунд Бёрктің классикалық либерализмінің дәстүрінде қалыптасқан. Оның кітабы классикалық консервативті саяси еңбек саналады. Рассел Кирк сияқты консервативті ғалымдар Баббиттің идеяларымен әсерленді. Кирк кітапты "саяси ой-пікірдің аса маңызды еңбектерінің бірі" деп бағалады. Оның саяси көзқарастары моральдық қасиеттердің ең жоғары маңыздылығына сенуінен туындады. Ол әлеуметтік-саяси белсенділікті және сезімталдыққа берілуді жеке сана мен мінез-құлықтың орнына қоймады. Ол жеке адамның жауапкершілігін баса көрсетіп, "әркімнің басқаның ісіне араласуына" қарсы болды.
It was in the early 1890s that he first allied himself with Paul Elmer More in developing the core doctrines that were to constitute what he called the "New Humanism". In 1895 he gave a lecture What is Humanism?, which announced his attack on Rousseau. At the time, Babbitt had switched out of classical studies. He would later declare his opposition to contemporary textual and philological scholarship, associated with German scholarship, as a finite task, which he was unhappy to see placed above teaching based on what he felt was the "eternal" moral and spiritual content of literary masterpieces. His ideas, and More's, were characteristically written as short pieces or essays that were later gathered into books. Babbitt's Literature and the American College, although assembled from writings already circulated, caused a stir when published in 1908. He continued to publish in the same vein, often denouncing authors from his avowed specialty, French literature. He also criticized Francis Bacon and denounced literary naturalism and utilitarianism. His central emphasis was on the individual moral character and human reason. He put stress on self discipline and the need to control impulses seeking liberation from all restraints. He opposed naturalism on the grounds that it emphasizes the dominance of external natural forces over the strength of character and individual conscience. He rejected historical deterministic theories from Saint Augustine to Bossuet. He stated high moral character as the most important quality of leadership in a democratic society. He warned against the dangers of unchecked majoritarianism in democracies. Babbitt's political views are in the tradition of classical liberalism, from Aristotle and Edmund Burke. His book is considered as a classic conservative political work. Conservative scholars like Russell Kirk were influenced by Babbitt. Kirk praised the book as " one of the few truly important works of political thought." His political views originated from his belief in the supreme importance of moral character. He rejected socio political activism and sentimentalism as no substitute for individual conscience and character. He put stress on individual responsibility and opposed "everybody's interference in everybody else's business."
Сын-пикір, ықпал және мұра
Ол жылдар бойы күшейе берген сынға ұшырады: қарсылық білдіргендердің арасында Р. П. Блэкмур, Оскар Каргилл, Эрнест Хемингуэй, Гарольд Ласки, Синклер Льюис, Х. Л. Менкен, Джоэл Элиас Спингарн, Аллен Тейт және Эдмунд Уилсон болды. Менкен жағдайында Баббит де тиісінше жауап берді; ол Менкеннің жазуларын «интеллектуалдық водевиль» деп сипаттады. Ол Гарвардта студент болған Т. С. Элиотқа ертеде ықпал еткен. Элиот 1926 жылғы «Ирвинг Бэббиттің гуманизмі» атты мақаласында, «Демократия және көшбасшылық» кітабына шолу жасай отырып, Бэббиттің гуманизмінің христиан дінінің негіздерін жеткілікті түрде қабылдамайтынын айтты; оның дінге қатысты ұстанымы әлі де талқыланып жүр. Жаңа гуманистік қозғалыстың танымал өкілдері, Баббит пен Мордан басқа, көбінесе Баббиттің жеке деңгейінде ықпалына түсті және олардың ішінде Г. Р. Эллиот (1883–1963), Норман Фёрстер (1887–1972), Франк Джуетт Мэтер (1868–1953), Роберт Шафер (1889–1956) және Стюарт Пратт Шерман (1881–1926) болды. Олардың ішінде Шерман ерте кетіп қалды, ал Фёрстер, көзге түсетін тұлға, кейіннен қайта қарастырып, Жаңа сынға бет бұрды. Ал, Ивор Винтерс пен Ұлы кітаптар қозғалысы Жаңа гуманизмнен бірдеңе алған деген пікір бар. Баббиттің ықпалымен болған ғалымдарға Милтон Хиндус, Рассел Кирк, Натан Пузи, Питер Вирек, Ричард М. Уивер, Клас Г. Рин және Джордж Уилл жатады. Баббит пен Гордон Кит Чалмерс, Уолтер Липман, Луи Мерсье және Остин Уоррен арасындағы байланыс анықталды; алайда, олар мойындамаған жердегі ықпал туралы айту қиын, және Баббит көпшілік алғысына қарсы кеңес бергені белгілі. 1920 жылдары жоғары беделге ие болып, «The Bookman» журналының тиімді, бірақ күмәнді қолдауын алғаннан кейін, Жаңа гуманизм 1933 жылы Баббит қайтыс болғаннан кейін сәннен шығып, американдық зияткерлік, мәдени және саяси өмірде модернистік және прогрессивті ағымдар үстемдік құрды. 1940 жылдары оның жаулары оны дерлік жойылды деп мәлімдеді, бірақ Баббит жартылай жасырын ықпалын сақтап, 1980 жылдары және одан кейінгі онжылдықтарда қызығушылықтың қайта жандануын көрді. Баббиттің есімі мәдени консерватизм туралы пікірталасқанда жиі айтылады. Баббиттің Қытайдағы ықпалы 1930 және 1940 жылдары айқын болды және Баббиттің көптеген кітаптарының жарық көргеніне байланысты қайтадан артып келеді.
He met with increasing criticism down the years: those provoked into announcing their opposition included R. P. Blackmur, Oscar Cargill, Ernest Hemingway, Harold Laski, Sinclair Lewis, H. L. Mencken, Joel Elias Spingarn, Allen Tate, and Edmund Wilson. In the case of Mencken, at least, Babbitt gave as good as he got; he branded Mencken's writing as "intellectual vaudeville." He had an early influence on T. S. Eliot, a student of his at Harvard. Eliot in his 1926 essay The Humanism of Irving Babbitt, a review of Democracy and Leadership, had become equivocal, finding Babbitt's humanism not sufficiently receptive to Christian dogma; his position vis à vis religion is still debated. The identifiable figures of the New Humanist movement, besides Babbitt and More, were mostly influenced by Babbitt on a personal level and included G. R. Elliott (1883 1963), Norman Foerster (1887 1972), Frank Jewett Mather (1868 1953), Robert Shafer (1889 1956) and Stuart Pratt Sherman (1881 1926). Of these, Sherman moved away early, and Foerster, a star figure, later reconsidered and veered towards the New Criticism. More peripherally, Yvor Winters and the Great Books movement are supposed to have taken something from New Humanism. Scholars influenced by Babbitt include Milton Hindus, Russell Kirk, Nathan Pusey, Peter Viereck, Richard M. Weaver, Claes G. Ryn, and George Will. A relationship has been traced between Babbitt and Gordon Keith Chalmers, Walter Lippmann, Louis Mercier, and Austin Warren; however, claims of influence where it is not acknowledged are not easy to sustain, and Babbitt was known to advise against public tributes. From a position of high prominence in the 1920s, having the effective but questionable support of The Bookman, New Humanism experienced a drop from fashionable status after Babbitt died in 1933 and modernist and progressive currents became increasingly dominant in American intellectual, cultural and political life. By the 1940s its enemies pronounced it nearly extinct, but Babbitt continued to exercise a partly hidden influence, and a marked revival of interest was seen in the 1980s and ensuing decades. Babbitt is often name checked in discussions on cultural conservatism. Babbitt's influence in China, which was notable in the 1930s and 40s, is again on the rise with the publication of many books by or about Babbitt.
Жеке өмір
Баббит 1900 жылдың 12 маусымында Дора Мэй (туған тегі Дрю) Баббитқа үйленді, олардың Эстер және Эдвард Стерджес есімді екі баласы болды. Ол 1933 жылдың 15 шілдесінде Массачусетс штатының Кембридж қаласындағы үйінде дүние салды.
Babbitt married Dora May (née Drew) Babbitt on June 12, 1900, with whom he had two children: Esther and Edward Sturges. He died at his home in Cambridge, Massachusetts on July 15, 1933.