Канададағы Фронтенак бекінісінің тарихы

Кіріспе

Канаданың Онтарио провинциясы, Кингстон қаласындағы француз форты Фронтенак.

Фронтенак форты – 1673 жылдың шілдесінде Катаракки өзенінің сағасында, Сент-Лоуренс өзенінің Онтарио көлінен шығатын жерде (қазіргі Ла-Салль көпірінің батыс жағында), дәстүрлі түрде Катаракки деп аталатын аймақта салынған француз сауда бекеті және әскери форты. Бұл қазіргі Онтарио провинциясы, Канаданың Кингстон қаласы орналасқан жері. Алғашқы форт, қарапайым, ағаш қоршаудан тұратын құрылыс, Форт Катаракки деп аталды, бірақ кейіннен фортты салуға жауапты болған Жаңа Франция губернаторы Луи де Буаде де Фронтенак атымен аталып, Фронтенак форты болып өзгерді. 1689 жылы форт тасталып, қиратылды, содан кейін 1695 жылы қайта салынды. Британдықтар 1758 жылы Жеті жылдық соғыс кезінде фортты қиратты, ал оның қираған қалдықтары 1783 жылы британдықтар иелігіне өтіп, қайта жаңартылғанға дейін тасталып қалды. 1870-71 жылдары форт Канада әскеріне берілді және олар оны пайдалануды жалғастыруда.

Құрылуы және алғашқы қолданылуы

Форт-Фронтенақтың мақсаты – батыстағы Ұлы көлдер алабындағы және солтүстіктегі Канада қалқанындағы құнды тері саудасын бақылау еді. Бұл Ұлы көлдер мен Миссисипидің жоғарғы аймақтарында салынатын көптеген француз бекіністерінің бірі болды. Форт, тері саудасын бақылау үшін француздармен бәсекелес болған ағылшындарға қарсы бекініс ретінде салынған. Сауда орнын салу арқылы француздар ирокездермен сауданы ынталандыра алды, олар ағылшындармен одақтас болғандықтан француздарға дәстүрлі түрде қауіп төндіретін. Форттың тағы бір функциясы – Ұлы көлдердегі және оңтүстікке қарайғы Огайо аңғарындағы басқа француз нысандарына жабдықтар мен күштерді жеткізу болды. Барлаушы Рене Роберт Кавалье де Ла Саллға губернатор Даниэль де Реми де Курселл форт салу үшін жерді таңдауды тапсырды. Ол Онтарио көлі, Катаракки өзені және Сент-Лоуренс өзендерінің стратегиялық тоғысуын таңдады. Курселлдің ізбасары, губернатор Луи де Буаде де Фронтенак, ирокездердің одан әрі қауіп төндіруіне алаңдады және Ла Саллдың ұсынысын мақұлдады. Губернатор Фронтенак және оның жақын серіктестері сауданы бақылау арқылы форт салудан жеке пайда көруді үміттенеді. Фронтенак өзінің сүйемелшілерімен бірге Сент-Лоуренс өзенімен форттың болашақ орнына дейін сапар шекті, онда 1673 жылдың 12 шілдесінде Ирокездердің бес тайпасының басшыларымен кездесіп, оларды француздармен сауда жасауға және форт құрылысын бастауға шақырды. Ағаштан салынған қамалдың айналасын өткір қадалармен қоршалған ағаш қоршау қоршап тұрды және ол алты күннің ішінде аяқталды. Ла Салл фортты басқарды, қойма ғимараттары мен тұрғын үйлер салды, үй жануарларын әкелді және қоныс аударушыларды тарту мақсатында форттың сыртындағы жерді өңдеуге көмектесті. Форт, француздардың үлкен көлдік кемелер үшін порты ретінде пайдалана алатын кішкентай, қорғалған шығанақты ("канотаж") қорғау үшін орналастырылған. Оттава өзенінің тері саудасы жолынан айырмашылығы, ол тек каноэмен қол жетімді болған, үлкен кемелер төменгі көлдерді оңай жүзіп өте алатын. Бұл төменгі Ұлы көлдер арқылы тері, сауда тауары және жабдықтар сияқты тауарларды тасымалдау құнын төмендетті. Ла Саллға форт маңында сеньорлық құқықтар берілді. Осы құқықтарға жауап ретінде Ла Салл фортты салуға байланысты Фронтенақтың шығындарын өтеуге, екі жыл бойы 20 жұмысшыны орнында ұстауға және фортты күтіп ұстауға міндетті болды. 1675 жылы Ла Салл құрылысты қайта жаңартты. Фортты нығайту үшін тас бекіністер мен тас қабырғалар салынды және ағаш қоршаудың көп бөлігі қайта салынды. Ол сондай-ақ қоныс аударушыларды тарту және шіркеу салып, бір немесе екі реколет діни қызметкері бар миссия құру арқылы олардың рухани қажеттіліктерін қанағаттандыруы керек болды. 17 ғасырда жазылған форттың сипаттамасында былай делінген: Ла Салл Форт-Фронтенақты Солтүстік Американың ішкі аймақтарын зерттеу үшін ыңғайлы база ретінде пайдаланды.

The intent of Fort Frontenac was to control the lucrative fur trade in the Great Lakes Basin to the west and the Canadian Shield to the north. It was one of many French outposts that would be established throughout the Great Lakes and upper Mississippi regions. The fort was meant to be a bulwark against the English who were competing with the French for control of the fur trade. By constructing the trading post the French could encourage trade with the Iroquois, who were traditionally a threat to the French because of their alliance with the English. Another function of the fort was the provision of supplies and reinforcements to other French installations on the Great Lakes and in the Ohio Valley to the south. Explorer René Robert Cavalier de La Salle was ordered by governor Daniel de Rémy de Courcelle to select a location for a fort. He selected the strategic junction of Lake Ontario, the Cataraqui River, and the St. Lawrence River. Governor Louis de Buade de Frontenac, de Courcelle's successor, was concerned about further Iroquois threats, and endorsed La Salle's proposal. Governor Frontenac and his close associates also hoped to personally benefit from building the fort by controlling trade. Frontenac, along with his entourage, journeyed up the St. Lawrence to the fort's future site where he met leaders of the Five Nations of the Iroquois on July 12, 1673 to encourage them to trade with the French, and to begin the fort's construction. The fort, which was constructed of wood surrounded by a wooden stockade consisting of sharpened poles, was completed within six days. La Salle administered the fort and built storage buildings and dwellings, brought in domestic animals and ensured some land outside the fort was cultivated with the aim of attracting settlers. The fort was sited to protect a small sheltered bay (the "cannotage") that the French could use as a harbour for large lake going boats. Unlike the Ottawa River fur trade route into the interior, which was only accessible by canoes, larger vessels could easily navigate the lower lakes. The cost of transporting goods such as furs, trade items, and supplies through at least the lower Great Lakes would be reduced. La Salle was granted seigneurial privileges in the vicinity of the fort. In return for these privileges, La Salle was obliged to reimburse Frontenac for expenses related to building the fort, keep 20 workers onsite for two years, and maintain the fort. In 1675, La Salle rebuilt the structure. Stone bastions and a stone wall were constructed to strengthen the fort and much of the wooden pallisade was rebuilt. He was also required to attract settlers and meet their spiritual needs by building a chapel and establishing a mission with one or two Recollet priests. A description of the fort written in the 17th century mentions that:

La Salle used Fort Frontenac as a convenient base for his explorations into the interior of North America.

Ирокездер қоршауы және қайта құру

1680 жылдары тері саудасы француздар мен ирокездер арасында шиеленіс тудырды. Француздар ирокездердің қаупін жою мақсатымен ирокездерге қарсы науқан бастады, ол 1684 жылы губернатор Антуан Лефвр де Ла Баррдың Форт-Фронтенакқа және Онтарио көлінің оңтүстігіндегі Сенека аумағына жасаған сәтсіз жорылысымен басталды. 1687 жылы Ла Баррдың ізбасары, маркиз де Денонвилл, армия жинап, Сенека аймағына баруға аттанды. Оның ниетіне күдік тудырмау үшін Денонвилл Форт-Фронтенак қаласындағы бейбітшілік кеңесіне бара жатқанын мәлімдеді. Денонвилл мен оның әскері Сент-Лоуренс өзенімен фортқа қарай жылжығанда, французға достық қарым-қатынаста болған көптеген ирокездер, соның ішінде әйелдер мен балалар, және бірнеше көрнекті басшылар тұтқындалып, Форт-Фронтенакқа қамалды. Кейбіреулері кепіл ретінде ұсталып, француз әскерлері де тұтқындалған жағдайда Монреальге жіберілді, ал басқаларын Францияға галереяда жұмыс істеуге жіберді. Денонвиллдің әскерлері мен одақтас тайпалары Сенекаға шабуыл жасады. Осы оқиғаларға жауап ретінде ирокездер Форт-Фронтенакты қоршап, Онтарио көлін блокадалады. 1688 жылы форт пен Катаракви поселкесі екі ай бойы қоршауда болды. Форт қиратылмаса да, поселке қирады және тұрғындарының көпшілігі, әсіресе скорбуттан қайтыс болды. Француздар 1689 жылы фортты тастап, қиратты, оның шалқары орналасқандығы тиісті қорғаныс пен жабдықтауға мүмкіндік бермейтінін айтты. 1695 жылы француздар фортты қайта иеленді, оны қайта салып, нығайтты, ол негізінен әскери база ретінде пайдаланылды. 1696 жылы Форт-Фронтенактан француздар Онтарио көлінің оңтүстігіндегі аймақтарда тұратын ирокездерге шабуыл жасады. 1740 жылдары британдықтар мен француздар арасындағы шиеленіс күшейгені салдарынан француздар форттың қорғаныс қабілетін жаңа қарулар қосып, жаңа казармалар салып, гарнизонның санын арттыру арқылы жақсартты. Алайда, 1756 жылы маркиз де Монкальм британдықтарға қарсы шабуылды бастау үшін фортқа келгенде, оның құрылысына көңілі толмады. Оның инженерлерінің бірі былай деп атап өтті: Форттың стратегиялық маңызы бірте-бірте төмендеді. Ниагара, Детройт және Мичилимакинақ форттары сияқты басқа форттар маңыздырақ болды. Форт-Фронтенак 1722 жылы британдықтар Форт-Фронтенакпен үнді саудасы үшін бәсекелесу үшін көлден бері салған Форт-Освегоға да қауіп төндіретін еді, кейін ол әскери бекініс ретінде нығайтылды. Генерал Монкальм 1756 жылдың тамызында Освегодағы бекіністерге шабуыл жасау үшін Форт-Фронтенакты база ретінде пайдаланды. Британдықтар 1758 жылдың шілдесінде Форт Тикондерога (Форт Кариллон) шайқасында жеңілгеннен кейін, осы белгілі фортты басып алу әскерлерінің рухын көтеріп, құрметін қалпына келтіретініне үміттенді. 1758 жылдың тамызында британдықтар подполковник Джон Брэдстриттің басшылығымен 3000-нан астам сарбаздан тұратын күшпен Освего фортын тастап, Форт-Фронтенакқа шабуыл жасады. Форттың 110 сарбаздан тұратын гарнизоны, оның ішінде бес офицер, 48 әскери қызметкер, Пьер Жак Пайен де Ноян де Шавой басқаратын отарлық әскерлер, қызметкерлер, әйелдер, балалар, 8 үнді және басқалары бар еді. Форт енді француздар үшін маңызды болмағандықтан, ол қайтадан салынбады және келесі 25 жылға тасталып кетті. 1787 жылы қайта салынған форт Tête de Pont казармасы деп аталды. 1812 жылғы соғыс кезінде форт Кингстондағы әскери қызметтің орталығы болды, онда көптеген әскерлер орналасты. Қазіргі казарма ғимараттарының көпшілігі 1821 және 1824 жылдар аралығында салынды. Британдық императорлық күштер 1870-71 жылдары Канаданың көп бөлігінен кеткеннен кейін, Канадалық милиция гарнизондық артиллерияның екі батареясын құруға рұқсат берді, олар гарнизондық міндеттерді және артиллерия мектептерін қамтамасыз етті. "А" батареялық оқ үйі Кингстондағы Тет де Понт казармасында және басқа жерлерде орналасты ("Б" батареясы Квебек қаласында болды). Бұл батареялар Канада артиллериясының полкі деп аталды. Бұл полк Корольдік Канадалық атты артиллериясына (RCHA) айналғанда, оның штабы 1905 жылдан 1939 жылға дейін Tête de Pont казармасында орналасты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде RCHA операциялық міндеттерге кеткен кезде форт персоналдық қойма ретінде пайдаланылды. 1923 жылдың 25 мамырында Форт-Фронтенак орны Канаданың ұлттық тарихи орны деп жарияланды. 1939 жылы форттың орны қайтадан Форт-Фронтенак деп аталды. 1948 жылы Канада армиясының штабтық колледжі Корольдік әскери колледжден фортқа көшіп келгеннен бастап Форт-Фронтенак қаласында Канада армиясының штабтық оқу-жаттығуы басталды. Колледж қазір Канада армиясының Командалық және штабтық колледжі деп аталады. Форт-Фронтенак 1994 жылға дейін Ұлттық қорғаныс колледжінің орны болды.

Fur trade rivalries continued to cause friction between the French and the Iroquois in the 1680s. The French began a campaign against the Iroquois to resolve the Iroquois threat, beginning with Governor Antoine Lefèbvre de La Barre's unsuccessful expedition to Fort Frontenac and into Seneca territory south of Lake Ontario in 1684. In 1687 La Barre's successor, the Marquis de Denonville, gathered an army to travel into the Seneca territory. To quell suspicion about his motives, Denonville let on that he was merely travelling to a peace council at Fort Frontenac. As Denonville and his army moved up the St. Lawrence toward the fort, several Iroquois, many of whom were friendly to the French, including women and children and some prominent leaders, were captured and imprisoned at Fort Frontenac by intendant de Champigny ostensibly to prevent them from revealing Denonville's troops' location. Some were held hostage and sent to Montreal in the event that any French were captured, and some were sent to France to be used as galley slaves. Denonville's troops and native allies went on to attack the Seneca. In retaliation for these incidents the Iroquois laid siege to Fort Frontenac and blockaded Lake Ontario. The fort and the settlement at Cataraqui were besieged for two months in 1688. Although the fort was not destroyed, the settlement was devastated and many inhabitants died, mostly from scurvy. The French abandoned and destroyed the fort in 1689, claiming that its remoteness prevented proper defense and that it could not be adequately supplied. The French again took possession of the fort in 1695 and it was rebuilt and strengthened to serve primarily as a military base of operations. From Fort Frontenac in 1696 the French organized an attack on the Iroquois who inhabited areas south of Lake Ontario. Increased tension between the British and the French in the 1740s led to the French upgrading the fort's defensive capabilities by adding new guns, building new barracks and increasing the size of the garrison. However, when the Marquis de Montcalm arrived at the fort in 1756 to launch an attack on the British at Oswego, he was not impressed with its construction. One of his engineers noted that:

The fort's strategic significance gradually decreased. Other forts such as Fort Niagara, Fort Detroit, and Fort Michilimackinac became more important. Fort Frontenac was also regarded as a threat to Fort Oswego, which was built by the British across the lake from Fort Frontenac in 1722 to compete with Fort Frontenac for the Indian trade, and later enhanced as a military establishment. General Montcalm had already used Fort Frontenac as a staging point to attack the fortifications at Oswego in August 1756. The British also hoped that taking the well known fort would boost troop morale and honour after their demoralizing battle defeat at Fort Ticonderoga (Fort Carillon) in July 1758. In August 1758, the British under the command of Lieutenant Colonel John Bradstreet left Fort Oswego with a force of a little over 3000 men and attacked Fort Frontenac. The fort's garrison of 110 men, including five officers and 48 enlisted men of the regular colonial troops, employees, women, children, 8 Indians, and others commanded by Pierre Jacques Payen de Noyan et de Chavoy, Since the fort was no longer perceived to be important to the French, it was never rebuilt and was left abandoned for the next 25 years. In 1787, the rebuilt fort became known as Tête de Pont Barracks. During the War of 1812, the fort was the focus of military activity in Kingston, having housed many military troops. Many of the present barrack buildings were built between 1821 and 1824. After British imperial forces withdrew from most Canadian locations in 1870–71, the Canadian Militia authorized the creation of two batteries of garrison artillery which provided garrison duties and schools of gunnery. "A " Battery School of Gunnery was established at Tête de Pont Barracks and other locations in Kingston ("B " Battery was located in Quebec). These batteries were known as the Regiment of Canadian Artillery. When this regiment evolved into the Royal Canadian Horse Artillery (RCHA), its headquarters was at the Tête de Pont Barracks from 1905 to 1939. When the RCHA left for operational duties during the Second World War, the fort was used as a personnel depot. On 25 May 1923, the site of Fort Frontenac was designated as a National Historic Site of Canada. In 1939 the site of the fort again became known as Fort Frontenac. Canadian Army staff training began at Fort Frontenac when the Canadian Army Staff College moved to the fort from the Royal Military College in 1948. The college is now known as the Canadian Army Command and Staff College. Fort Frontenac was also the location of the National Defence College until 1994.

Археология

1982 жылы қамалдың археологиялық зерттеулері басталды. 1984 жылдың көктемінде Кингстон қаласы Онтарио және Плейс-д'Армес көшелерінің қиылысын қайта жобалады, солтүстік-батыс бастион (Бастион Сент-Мишель) мен қоршау қабырғасын қазу және ішінара қалпына келтіру үшін. Зерттеулер форттың және оны қоршаған аумақтың дамуы мен пайдаланылуы туралы маңызды мәліметтер берді, сондай-ақ физикалық қалдықтар мен тарихи карталар мен жоспарлардағы ақпарат арасындағы байланысты анықтауға көмектесті. 2020 жылы археологтар инфрақұрылымдық жұмыстарға дайындалып жатқанда, шығыс бастионның сақталған қалдықтары табылды. Бастион қабырғасының оңтүстік жағынан тері саудасы дәуірімен байланысты іздер табылды, олардың ішінде сауда моншақтары, суыр жақтары, мылтық тастары және балық сүйектері болды.