Кіріспе
Нью-Йорк штатындағы тарихи француз форты Тикондерога (/tɪkɒn/d/ə/'r/oʊ/g/ə/), бұрын Кариллон форты, – 18 ғасырда француздар Шамплейн көлінің оңтүстік жағына жақын жерде салған ірі жұлдыз тәрізді форт. Оны 1755 және 1757 жылдар аралығында Канадада туған француз әскери инженері, маркиз Мишель Шартье де Лотбиньер, Жеті жылдық соғыстың «Солтүстік Америка театрындағы» әрекеттері кезінде салған, бұл соғыс АҚШ-та көбінесе француз және үнді соғысы деп аталады. Форт 18 ғасырда Ұлыбритания мен Франция арасындағы отаршылдық қақтығыстар кезінде стратегиялық маңызға ие болды және Американ революциясы кезінде де маңызды рөл атқарды. Бұл орын Шамплейн көлі мен Жордж көлі арасындағы 6 шақырымдық қашықтықтағы Ла-Шут өзенінің сағасымен бірге өзен жолынан басқаратын. Осылайша, ол британдықтар бақылауындағы Гудзон өзені аңғары мен француздар бақылауындағы Сент-Лоуренс өзені аңғары арасындағы сауда жолдары үшін стратегиялық тұрғыдан маңызды болды. Жер бедері осы орынның маңыздылығын арттырды. Екі көл де ұзын және тар, солтүстік-оңтүстікке бағытталған, сондай-ақ Аппалачи тауларының көптеген қырлары, олар оңтүстікке қарай Джорджияға дейін созылған. Таулар осы орын бақылайтын Ұлы Аппалачи аңғарының шығысы мен батысында өтуге қиын жерлер жасады. «Тикондерога» атауы ирокез тіліндегі tekontaró:ken сөзінен шыққан, яғни «екі су жолының тоғысқан жерінде орналасқан». 1758 жылғы Кариллон шайқасында 4 мың француз сарбазы форт маңында 16 мың британдық әскердің шабуылын тойтарды. 1759 жылы британдықтар қайтып келіп, форттағы француз гарнизонын қуды. Американ революциясы кезінде, британдықтар фортты бақылап тұрғанда, ол 1775 жылдың 10 мамырында Грин-Маунтин Бойз және басқа да штаттық жасақтармен басылып алынды. Форттан алынған зеңбіректер Бостонды британдықтардың қоршауынан босату үшін жеткізілді, олар 1776 жылдың наурыз айында қаланы эвакуациялады. Американдықтар 1777 жылдың маусымына дейін фортты ұстады, содан кейін генерал Джон Бургойн басқарған британдықтар оның үстіндегі биік жерді басып алды. Бұл қауіп Континенталдық армия әскерлерінің форттан және оның төңірегіндегі қорғаныстан шығарылуына әкелді. Революция кезінде фортқа жасалған жалғыз тікелей шабуыл 1777 жылдың қыркүйегінде болды, Джон Браун 500 американдық сарбазды 100 британдық сарбаздан фортты басып алуға сәтсіз әрекет жасады. Британдықтар Саратога жорығының сәтсіздігінен кейін фортты тастап кетті және ол 1781 жылдан кейін әскери маңыздылығын жоғалтты. Тәуелсіздік алғаннан кейін АҚШ форттың қирауына жол берді, жергілікті тұрғындар одан көптеген пайдалы материалдарды алып кетті. 1820 жылы жеке отбасы сатып алған бұл орын аймақтың туристік маршрутындағы тоқтау орнына айналды. 20 ғасырдың басында жеке меншік иелері фортты қалпына келтірді. Форт Тикондерога қоры қазір фортты туристік орталық, мұражай және зерттеу орталығы ретінде басқарады.
Fort Ticonderoga (/t//aɪ//k//ɒ//n//d//ə/'/r//oʊ//g//ə/), formerly Fort Carillon, is a large 18th century star fort built by the French at a narrows near the south end of Lake Champlain, in northern New York, in the United States. It was constructed by Canadian born French military engineer Michel Chartier de Lotbinière, Marquis de Lotbinière between October 1755 and 1757, during the action in the "North American theater" of the Seven Years' War, often referred to in the US as the French and Indian War. The fort was of strategic importance during the 18th century colonial conflicts between Great Britain and France, and again played an important role during the Revolutionary War. The site controlled a river portage alongside the mouth of the rapids infested La Chute River, in the 3.5 mile (6 km) between Lake Champlain and Lake George. It was thus strategically placed for the competition over trade routes between the British controlled Hudson River Valley and the French controlled Saint Lawrence River Valley. The terrain amplified the importance of the site. Both lakes were long and narrow and oriented north–south, as were the many ridge lines of the Appalachian Mountains, which extended as far south as Georgia. The mountains created nearly impassable terrains to the east and west of the Great Appalachian Valley that the site commanded. The name "Ticonderoga" comes from the Iroquois word tekontaró:ken, meaning "it is at the junction of two waterways". During the 1758 Battle of Carillon, 4,000 French defenders were able to repel an attack by 16,000 British troops near the fort. In 1759, the British returned and drove a token French garrison from the fort. During the Revolutionary War, when the British controlled the fort, it was attacked on May 10, 1775, in the Capture of Fort Ticonderoga by the Green Mountain Boys and other state militia under the command of Ethan Allen and Benedict Arnold, who captured it in the surprise attack. Cannons taken from the fort were transported to Boston to lift its siege by the British, who evacuated the city in March 1776. The Americans held the fort until June 1777, when British forces under General John Burgoyne occupied high ground above it; the threat resulted in the Continental Army troops being withdrawn from the fort and its surrounding defenses. The only direct attack on the fort during the Revolution took place in September 1777, when John Brown led 500 Americans in an unsuccessful attempt to capture the fort from about 100 British defenders. The British abandoned the fort after the failure of the Saratoga campaign, and it ceased to be of military value after 1781. After gaining independence, the United States allowed the fort to fall into ruin; local residents stripped it of much of its usable materials. Purchased by a private family in 1820, it became a stop on tourist routes of the area. Early in the 20th century, its private owners restored the fort. A foundation, the Fort Ticonderoga Association, now operates the fort as a tourist attraction, museum, and research center.
География және ерте тарих
Нью-Йорк пен Вермонт арасындағы шекараның бір бөлігін құрайтын Шамплен көлі мен Гудзон өзені Американың түпкі тұрғындары еуропалық отарлаушылар келгенге дейін ұзақ уақыт бойы пайдаланған маңызды саяхат жолын құрады. Бұл жолда кеме қатынасына кедергі келтіретін аз ғана портта бар. Саяхат жолының стратегиялық маңызды орны Шамплен көлінің оңтүстік жағындағы тар жерде орналасқан. Онда француз отарлаушылары атағандықтан, колониялық дәуірде Ла Чуте өзені деп аталған Тикондерога сағасы Джордж көлінен су алып, көлге құяды. Бұл жер Шамплен көлінің оңтүстік бөлігіне кең көрініс ұсынады, сонымен қатар 260 метр биіктіктегі Дефианс тауы және тағы екі төбе (Надежда тауы мен Тәуелсіздік тауы) аймаққа қарап тұрады. 1609 жылы француз саяхатшысы Сэмюэл де Шамплен келгенге дейін, америкалықтар бұл аймақты ғасырлар бойы мекендеген. Шамплен өзімен бірге саяхаттап жүрген алгонкиндердің жақын жерде ирокездермен шайқасқанын айтқан. 1642 жылы француз миссионері Исаак Жогос ирокездер мен гурон тайпасының мүшелері арасындағы шайқастан қашып, Тикондерогадағы порттан өткен алғашқы еуропалық болды. Солтүстікке қарай Сент-Лоуренс өзені аңғарына отар құрған француздар мен оңтүстікке қарай Нью-Йорк провинциясы болып табылатын голландтық елді мекендерді басып алған ағылшындар 1691 жылы Питер Шкуйлер көлдің батыс жағалауындағы Тикондерога нүктесінде ағаштан жасалған шағын бекініс салғанда, бұл аймақты таластыра бастады. Бұл отаршылық қақтығыстар 1754 жылы Жеті жылдық соғыстың Солтүстік Америка майданы ретінде басталған француз және үнді соғысында ең жоғары деңгейге жетті.
Құрылыс
1755 жылы Джордж көлінің шайқасынан кейін француздар осы жерде бекініс салуға шешім қабылдады. Француз Канадасының губернаторы маркиз де Водреюль өзінің туысы Мишель Шартье де Лотбиньерді осы стратегиялық маңызды жерде бекініс жобалауға және салуға жіберді, француздар оны Форт-Кариллон деп атады. "Карлион" атауының шығу тегі әртүрлі нұсқаларға байланысты айтылады: бірі – 17 ғасырдың соңында осы жерде сауда бекетін құрған француз офицері Филипп де Каррион ду Фреснойдің есімі, екіншісі (көбірек таралғаны) – Ла-Шют өзенінің тасылдарынан шыққан дыбыстар, олар каррилонның қоңырауларын еске салады деседі. 1755 жылғы жұмыс негізінен негізгі қабырғаларды және Лотбиньер редуктын салудан тұрды, ол Ла-Шют өзенін қосымша қорғауға мүмкіндік берген бекініс, оның орналасқан жері учаскенің батысында болды. Келесі жылы төрт негізгі бастион және Ла-Шюттегі арақ зауыты салынды. 1757 жылы жұмыс баяулады, себебі көптеген әскерлер Форт-Уильям-Генриге шабуылға дайындалды және қатысты. Казармалар мен деми-лун бекіністері 1758 жылдың көктеміне дейін толыққан жоқ.
Қабырғалар мен бастиондар
Француздар фортты Шамплен көлінің оңтүстік жағын бақылау және британдықтардың көлге әскери жолмен кіруіне кедері келтіру үшін салды. Осының салдарынан, оның ең маңызды қорғаныстары – Рейн және Гермен бастиондары көлден алыс, солтүстік-шығыс және солтүстік-батысқа бағытталған, ал құрлық жағындағы жұмыстарды екі жарты ай нығайтты. Жоанн және Лангедок бастиондары оңтүстікке қарай көлге қарап тұрды, форттан тыс жерге қону аймағын қорғады. Қабырғалардың биіктігі 2 метр, ал қалыңдығы 4 метр болды, ал барлық құрылысты 2 метр тереңдігі және 5 метр ені бар мұздық және құрғақ ор қаптады. 1756 жылы қабырғалар тұңғыш рет орнатылғанда, олар төртбұрышты ағаштан жасалған, ал аралықтар топырақпен толтырылған. Француздар содан кейін қабырғаларды шамамен 1,6 километр қашықтықтағы тас карьерінен алынған таспен қаптауға кірісті, бірақ бұл жұмыс толыққанды аяқталған жоқ. Басты қорғаныстар қолдануға дайын болған кезде, форт Монреаль және Форт-Сен-Фредерикіден тасымалданған зеңбіректермен қаруланды.
Ішкі және сыртқы
Қалда үш казарма және төрт қойма болды. Бір бастионда күніне 60 нан пісіре алатын нан пісіру ошағы орналасқан. Жоанн бастионының астындағы тасқа оқ-дәрі қоймасы ойылып жасалған. Қалдағы барлық құрылыс тастан салынған.
Талдау
1758 жылға қарай қамал көбінесе аяқталды; одан кейінгі жұмыс қабырғаларды таспен жабудан тұрды. Дегенмен, генерал Монкальм және оның екі әскери инженері 1758 жылы құрылысты тексеріп, қамалдың құрылысының дерлік барлық аспектісінде кемшіліктер тапты: ғимараттар тым биік болғандықтан, шабуылдаушылардың артиллериялық оғына тиюі оңай болды, ұнтақ қоймасынан су ағып шықты, ал диірмен жұмысының сапасы нашар болды. Сыншылар форттың маңызды стратегиялық кемшілігін байқамаған сияқты: жақын маңдағы бірнеше төбелер фортқа қарап тұрды, бұл қоршаушыларға қорғаушыларға жоғарыдан оқ атуға мүмкіндік берді. Лотбиньер, губернатор Водреуілмен туысқандық байланысы болғандықтан ғана форт салу жұмысын жеңіп алған болуы мүмкін, ал 1756 жылы екі инженердің бірі, Николя Сарребор де Понтлерой, Канаданың бас инженері лауазымына ие болуға үміткерліктен бас тарды, бұл жағымсыз баяндаманың себебі болуы мүмкін. Лотбиньердің мансабы содан кейін көп жылдар бойы құлдырады. Уильям Нестер Карьон шайқасын терең талдап, форт құрылысындағы қосымша мәселелерді атап өтті. Форт Вобан стиліндегі форттарға қарағанда кішкентай болды, ені шамамен 152 метр, казармасында 400 сарбазға дейін орналасатын. Форт ішіндегі қоймалық кеңістік те шектеулі болды, сондықтан азық-түлік форттың қабырғаларынан тыс, ашық жерлерде сақталуға тиіс болды. Оның су резервуары кішкентай болды және су сапасы нашар деп есептелді.
Француздар мен үндістер соғысы
1757 жылдың тамызында француздар Форт-Уильям Генриді Форт-Кариллоннан басталған шабуыл кезінде басып алды. Бұл және 1757 жылы француздардың басқа да жеңістерінің тізбегі британдықтарды француз Канадасына қарсы көп майдандық стратегияның бір бөлігі ретінде фортқа кең ауқымды шабуыл ұйымдастыруға итермеледі. 1758 жылдың маусым айында британдық генерал Джеймс Аберкромби Шамплейн алқабына бағытталған әскери науқанға дайындық ретінде Форт-Уильям Генриде үлкен күш жинауға кірісті. Бұл күштер 6 шілдеде форттан бес шақырымдай қашықтықтағы Джордж көлінің солтүстік жағасында орналасты. Француз генералы Луи Жозеф де Монкальм, маусымның соңында ғана Кариллонға келген, әскерлерін форттың сыртқы қорғанысын күшейтуге жұмылдырды. Олар екі күн ішінде форт пен Үміт тауының арасындағы биіктіктің айналасында бекініс жасады, ол форттан солтүстік-батысқа қарай шамамен бір шақырымдай жерде орналасқан, содан кейін осы бекіністердің төменгі жағына абатис (құлатылған ағаштар, өткір бұтақтары сыртқа қаратылған) орнатты. Олар жұмысты әскери қимылдардың бұрынғысыздануына ұшырамай жүргізді, себебі Аберкромби 7 шілдеде фортқа тікелей шабуылға өте алмады. Аберкромбидің оң жақтағы қолбасшысы, бригадир генерал Джордж Хау, оның колоннасы француздық барлау тобымен кездескенде қаза тапты. Аберкромби Хаудың өлімін ауыр сезінді және бірден әрекет етуге құлшынбаған болуы мүмкін. 1758 жылдың 8 шілдесінде Аберкромби француздардың асыққан түрде құрылған бекіністеріне қарсы майдандық шабуылға бұйрық берді. Аберкромби француздардың аз санды қорғаушыларына қарсы жылдам әрекет етуге тырысты, далалық артиллериядан бас тартып, 16 000 әскерінің сандық артықшылығына сүйенді. Кариллон шайқасында британдықтар 4 000 француз қорғаушыларынан жеңіліске ұшырады. Шабуыл форттан қашықта болғандықтан, форттың артиллериясы көбінесе қолданылмады. Бұл шайқас фортқа қамал ретінде бедел берді, бұл аймақтағы болашақ әскери операцияларға, әсіресе Америка революциялық соғысы кезінде әсер етті. Алайда, британдықтар 1758 жылы қайтадан шабуылға өте алмады, сондықтан француздар қараша айында қысқы маусымға дейін форттан шағын гарнизонды қалдырып, қалған әскерін кері қайтарды. Генерал Джеффри Амхерст басқарған британдықтар 1759 жылы Тикондерога шайқасында фортты басып алды. Бұл қақтығыста 11 000 британдық әскер, орнатылған артиллерияны пайдалана отырып, 400 француздық гарнизонды ығыстырды. Француздар кері шегінетін кезінде, форттың мүмкіндігінше көп бөлігін жою үшін жарылғыш заттар қолданды және өздерімен алып кетпеген артиллерияны бұзды немесе суға тастады. Британдықтар 1759 және 1760 жылдары фортты жөндеуге және күшейтуге жұмыс істесе де, ол соғыста маңызды шайқастардың бөлігі болмады. Соғыстан кейін британдықтар фортта аз санды әскерді орналастырып, оның құлауына жол берді. 1773 жылы форттың қолбасшысы полковник Фредерик Холдиманд форттың "құлайтын жағдайда" екенін хабарлады.
Революцияның алғашқы жылдары
1775 жылы күйреуге айналған Тикондерога фортын британдық әскерлер әлі де бақылап тұрды. Олар оны Канада мен Нью-Йорк арасындағы (Жеті жылдық соғыста жеңіске жеткеннен кейін олар басып алған) жабдықтау және байланыс үшін өте пайдалы деп санады. 1775 жылдың 10 мамырында, Азаттық соғысы Лексингтон мен Конкорд шайқастарымен басталғаннан кейін бір ай өткен соң, 48 сарбаздан тұратын британдық гарнизонды Этан Аллен мен Бенедикт Арнольд басқаратын Грин Маунтин Бойздың шағын күші, сондай-ақ Массачусетс және Коннектикут штаттарының қатысушылары шабуылдады. Аллен форт командирі капитан Уильям Делаплеске: «Сен шық, ескі тышқан!» деген сөзді айтқанын мәлімдеді. Ол сондай-ақ кейіннен британдық командирден фортты «Ұлы Жохаваның және Континенталдық Конгрестің атынан!» деп тапсыруды талап еткенін айтты. Алайда, оның тапсыру талабы форт командирі емес, лейтенант Джоселин Фелтемге жасалды, бірақ ол кейін пайда болып, қылышын тапсырды. Патриоттар Дорчестер биіктігін бақылауға алғаннан кейін, британдықтар 1776 жылдың наурыз айында қаланы эвакуациялауға мәжбүр болды. 1775 жылдың шілдесінен бастап Тикондерога қыркүйекте басталуы жоспарланған Квебекке шабуылға дайындық үшін майдан ретінде пайдаланылды. Генералдар Филипп Шейлер мен Ричард Монтгомери басшылығымен шілде және тамыз айларында шабуылға қатысу үшін адамдар мен материал жиналды. 28 тамызда Нью-Йорк пен Квебек шекарасынан алыс емес орналасқан Форт-Сен-Жандағы британдық күштер Шамплейн көліне түсу үшін қайықтарды дайындап жатыр деген хабарды алғаннан кейін Монтгомери 1200 әскермен көлден шабуыл бастады. Тикондерога Квебекке жасалған шабуылдың базасы ретінде Монтгомеридің қазасына әкелген Квебек қаласындағы шайқас пен қоршауға дейін қызметін жалғастырды. 1776 жылдың мамырында британдық әскерлер Квебек қаласына жетіп, Континенталдық армияның қоршауын бұзды. Британдықтар американдық күштерді маусым айында Тикондерогаға кері қуды және бірнеше ай кеме жасағаннан кейін қазан айында Гай Карлтон басшылығымен Шамплейн көлінен төмен жылжыды. Британдықтар қазан айының ортасында Валькур аралы шайқасында американдық канонерлік кемелердің шағын флотын жойды, бірақ қар жауғандықтан британдықтар Квебекке қыстауға қайтты. Континенталдық армияның 1700-ге жуық әскері полковник Энтони Уэйннің басшылығымен Тикондерогада қыстады. Британдық шабуыл келесі жылы генерал Джон Бургойн басшылығымен Саратога жорығында қайта басталды.
Саратога жорығы
1776 жылдың жазында америкалықтар генерал Шкайлердің басшылығымен, кейін генерал Горацио Гейтс басшылығымен аймаққа қорғаныс құрылыстарын қосты. Тәуелсіздік тауының айналасын су қоршап тұрды. Оның жанында орналасқан бекіністер, жағында жылқы арбасымен тасылатын артиллериялық батареясы, шыңында қамал және төбе аймағын қоршап тұрған зеңбіректермен қаруланған редуттар салынды. Бұл қорғаныс Тикондерогаға екі жағында да құрлықтағы артиллериялық батареяларымен байланысты понтондық көпірмен қосылды. Монкалм жеңіске жеткен жердің үстіндегі Үміт тауындағы құрылыстар жұлдыз тәрізді бекініс салу үшін жақсартылды. Дефайанс тауы бекітілмеді. 1777 жылдың наурыз айында америкалық генералдар британдық әскердің ықтимал қимылдары туралы стратегиялық жоспарлар жасап, Гудзон өзенінің дәлізін пайдалану мүмкіндігін қарастырды. Тикондерогадағы күштерге басшылық ететін генерал Шкайлер Тикондероганы күзету үшін 10 000 әскерді және солтүстіктен британдық шапқыншылықтан Мохок өзені аңғарын күзету үшін 2 000 әскерді сұрады. Джордж Вашингтон Тикондерогаға ешқашан бармаған (оның жалғыз сапары 1783 жылы болды), Тикондероганың жаулап алу мүмкін еместігіне сенгендіктен солтүстіктен құрлықтан шабуыл жасаудың ықтималдығы төмен деп ойлады. Бұл, Нью-Йорк қаласын басып алған британдық күштердің Гудзон өзені аңғарындағы шабуылдарын жалғастыруымен байланысты болды, Вашингтонды Албани аймағына кез келген шабуыл оңтүстіктен болатынына сендірді, бұл Тикондерогаға жабдықтау желісінің бөлігі болғандықтан, форттан кетуді қажет ететін еді. Нәтижесінде Тикондероганы одан әрі нығайту немесе оның гарнизонын айтарлықтай арттыру үшін маңызды шаралар қабылданбады. Генерал Артур Сент-Клэрдің қолбасшылығындағы 2 000 адамнан тұратын гарнизон барлық қорғанысты қамтамасыз етуге тым аз болды. Солтүстік қорғанысты басқарған генерал Гейтс Дефайанс тауының фортқа қауіп төндіретінін білді. Гарнизон аймақтағы барлық нысандарды дұрыс қорғауға тым кішкентай болғандықтан, Дефайанс тауы қорғалмаған қалды. 1777 жылдың сәуір айында Энтони Уэйн Тикондерогадан Вашингтонның әскеріне қосылу үшін кетіп қалды; ол Вашингтонға "барлығы жақсы" және фортты "көп қан төкпей алу мүмкін емес" деп хабарлады. 1777 жылдың маусымында генерал Бургойн Квебектен оңтүстікке қарай 7 800 британдық және гессендік әскерді басқарды. 30 маусымда қарсылықсыз жақын маңдағы Форт-Краун-Пойнтты басып алғаннан кейін, ол Тикондероганы қоршауға дайындалды. Бургойн биік жердің тактикалық артықшылығын түсінді және әскерлеріне Дефайанс тауының басына зеңбіректерді сүйретіп әкелуді бұйырды. Биіктіктен бомбалаумен бетпе-бет келген (бірақ әлі атыс болған жоқ), генерал Сент-Клэр 1777 жылдың 5 шілдесінде Тикондероганы тастап кетуді бұйырды. Бургойн әскерлері келесі күні алға жылжыды, ал алдыңғы күзеттер шегініп келе жатқан патриоттық американдықтарды қуды. Вашингтон Бургойннің алға жылжуы мен Тикондерогадан шегінуі туралы естігенде, бұл оқиға "мен күтпеген, менің ойлау қабілетімде болмаған нәрсе" деді. "Безупреттік бекінісінің" соғыссыз тасталғаны туралы жаңалық бүкіл колонияларда "үлкен таңғалу мен алапаттық" тудырды. 1778 жылы генерал Сент-Клэрдің әрекеттеріне байланысты көпшіліктің наразылығынан кейін, ол сотқа тартылды. Ол барлық айыптардан ақталды. Джордж Вашингтон генерал Бенджамин Линкольнді Вермонтқа "душпанды бөліп, алаңдату" үшін жіберді. Линкольн британдықтардың америкалық тұтқындарды сол жерде ұстап тұрғанын білген соң, британдықтардың қорғанысын сынап көруге шешім қабылдады. 13 қыркүйекте ол 500 адамды ағылшындар тастап кеткен Скенсбороға жіберді, ал 500-і Тикондерога көлінің екі жағындағы қорғанысқа қарсы шабуыл жасады. Полковник Джон Браун әскерлерді батыс жағына бастап, мүмкін болса тұтқындарды босату және мүмкін болса фортқа шабуыл жасау туралы нұсқау берді. 18 қыркүйектің таңында Браунның әскерлері Джордж көлінің жағасында тұтқындарды ұстап тұрған британдық отрядты таңғалдырды, ал оның әскерлерінің бір бөлімшесі Дефайанс тауына шығып, ұйықтап жатқан құрылысшылардың көпшілігін тұтқындады. Содан кейін Браун және оның адамдары фортқа қарай портталған жолмен жылжыды, олар тағы да әскерлерді таңғалдырды және жол бойында тұтқындарды босатты. Форттың тұрғындары Браунның адамдары мен ескі француз сызықтарын басып алған британдық әскерлер ұрысқа түскенге дейін оқиға туралы білмеді. Осы сәтте Браунның адамдары екі тұтқынға алынған алты фунттық зеңбіректі сызыққа сүйреп, фортқа оқ атуды бастады. Дефайанс тауының билігін басып алған сарбаздар сол жерден он екі фунттық зеңбірекпен оқ атуды бастады. Тәуелсіздік тауына шабуыл жасауға ниеттенген колонна кешікті, ал оның көптеген қорғаушылары төмендегі форттағы оқиға туралы білдіргенге дейін шабуылды бастауға уақыт болмады. Олардың мылтық атысы, сондай-ақ жақын жердегі кемелерден атылған шашыранды оқтар американдықтарды қорқытып, олар қорғаныс позицияларына шабуыл жасауға батыл болмады. Браун ақырында фортқа бейбіт келісімдерді бастау үшін делегация жіберді; делегацияға оқ атылып, оның бес мүшесінің үшеуі қаза тапты. Браун, олардың қарулары фортты алуға жеткіліксіз екенін түсініп, шегінуге шешім қабылдады. Көптеген қайықтарды жойған және Джордж көліндегі кемені басып алғаннан кейін, ол сол көлдегі британдық позицияларын мазалау үшін аттанды. Форт келесі жылдары британдық шабуыл жасаушылармен кейде қайта басылып алынды, бірақ ол енді соғыста маңызды стратегиялық рөл атқармады. Ол 1781 жылы Йорктаун шайқасында британдықтардың жеңілісінен кейін британдықтар тарапынан толығымен тасталды. Соғыстан кейінгі жылдары аймақ тұрғындары форттан пайдалы құрылыс материалдарын алып, тіпті зеңбіректердің кейбіреулерін металдары үшін балқытты.
Туристік нысан
1785 жылы форттың жері Нью-Йорк штатының меншігіне өтті. Штат 1803 жылы мүлікті Колумбия және Юнион колледждеріне сыйлады. Колледждер 1820 жылы мүлікті Уильям Феррис Пеллге сатты. Пелл бастапқыда мүлікті жазғы демалыс орны ретінде пайдаланды. Аймақты Нью-Йорк қаласына байланыстыратын теміржолдар мен каналдардың салынуы туристерді әкелді, сондықтан ол өзінің жазғы үйін, «Павильон» деп аталатын, туристерге қызмет көрсету үшін қонақ үйге айналдырды. 1848 жылы Гудзон мектебінің суретшісі Рассел Смит форттың қазіргі жағдайын бейнелейтін «Тикондерога фортының қираған орындары» суретін салды. Америка тарихында саяси маңызы бар Пелл әулеті (Люизиананың бірінші губернаторы Уильям К. Клейборннан бастап Род-Айленд штатының сенаторы Клейборн Пеллге дейін) фортты қалпына келтіру үшін ағылшыз сәулетшісі Альфред Боссомды жалдады және 1909 жылы оны тарихи ескерткіш ретінде ресми түрде көпшілікке ашты. Еуропалық саяхатшылардың Шамплейн көлін ашқанның 300 жылдығына арналған салтанатқа президент Уильям Говард Тафт қатысты. Қайта құруға жетекшілік еткен Стивен Хайат Пелл 1931 жылы «Тикондерога форты қауымдастығын» құрды, ол қазір фортқа жауапты. Қайта құруға қаржыны Стивен Пеллдің әйелі Сара Гиббс Томпсонның әкесі Роберт М. Томпсон да берді. 1900 мен 1950 жылдар аралығында қауымдастық форттың маңындағы тарихи маңызды жерлерді, соның ішінде Дефайанс тауын, Тәуелсіздік тауын және Үміт тауының көп бөлігін сатып алды. Форт ағылшыз үкіметімен қамтамасыз етілген он төрт 24 фунттық зеңбірекпен қайта жарақтандырылды. Бұл зеңбіректер Америка революциясы кезінде қолдану үшін Англияда құйылған, бірақ соғыс олар жеткізілместен бұрын аяқталды. Ішкі істер министрлігі ұлттық тарихи ескерткіш деп жариялаған форт қазір қауымдастық тарапынан туристік орталық, ертедегі американдық әскери мұражай және зерттеу орталығы ретінде жұмыс істейді. Форт жыл сайын 10 мамырда, 1775 жылғы жаулап алу мерейтойында ашылады және қазан айының соңында жабылады. Кейбір қабырғалардың нашар жағдайы және Уильям Феррис Пелл салған 19 ғасырлық павильонның жағдайына байланысты форт 1998 жылдан бері Ұлттық тарихи ескерткіштер тізіміне енгізілген. Ол 1755 жылғы бастапқы жоспарларға негізделген. Сондай-ақ 2008 жылы маңызды демеушінің қаржылық қолдауын тоқтату, үлкен бюджет тапшылығына тап болған мұражайды өзінің маңызды өнер туындыларының бірін, Томас Коулдың «Тикондерога маңындағы Гейлина көрінісін» сатуға мәжбүр етті. Алайда, қаржы жинау шаралары сатуды болдырмауға жеткілікті болды. «Тірі тарих білім беру қоры» коммерциялық емес ұйымы жаз бойы Тикондерога фортында мұғалімдерге арналған бір апталық бағдарламалар өткізеді. Бағдарлама мұғалімдерге «Тірі тарих» әдістемелерін үйретуге, Француз-үнді соғысы мен Америка революциясы кезінде Тикондерога фортының маңыздылығын түсінуге және түсіндіруге көмектеседі. Форт жыл бойы басқа семинарлар, симпозиумдар мен шеберлік сабақтарын өткізеді, соның ішінде мамыр айындағы Жеті жылдық соғыс колледжін және қыркүйек айындағы Америка революциясы семинарын. Пелл әулетінің меншігі форттың солтүстігінде орналасқан. 1921 жылы Сара Пелл бақтарды қайта құруды бастады. Ол сол кезеңнің ең танымал американдық ландшафт сәулетшісі Мариан Крюгер Коффинді жалдады. 1995 жылы бақтар қалпына келтіріліп, көпшілікке ашылды; олар «Патша бағы» деп аталады.
Ескерткіштер
АҚШ Әскери-теңіз күштері бес кемеге, сондай-ақ крейсерлер мен авианосецтердің толық сыныптарына "Тикондерога" деген ат берген. Форт 1960 жылы Ұлттық тарихи маңызы бар орын деп жарияланды. Ескерткіш аймағына Тәуелсіздік тауы мен Дефайанс тауы, сондай-ақ форт кіреді. Ол 1966 жылы Тарихи орындардың ұлттық тізіліміне қосылды.