Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық музыкант (1891–1945)
Irish musician (1891–1945)
Майкл Коулман (31 қаңтар 1891 – 4 қаңтар 1945) – Слайго графтығынан шыққан виртуоз ирландиялық скрипкашы және Слайго скрипка стилінің көрнекті өкілі.
Michael Coleman (31 January 1891 – 4 January 1945) was a virtuoso Irish fiddler from County Sligo, and a major exponent of the Sligo fiddle style.
Алғашқы жылдар
Майкл Коулман Ирландияның Слиго графтығындағы Баллимоте қаласына жақын, Киллавил ауылдық округіндегі Нокгранияда дүниеге келді. Оның әкесі Джеймс Коулман Роскомон графтығының Банада ауылынан шыққан және флейтада шебер ойнайтын еді. Майкл Джеймс пен Беатристің жетінші баласы және егіздердің арасынан сақталған жалғыз бала болды. Бала кезінде ол ирланд биін және скрипканы үйреніп, жергілікті үйлерде өнер көрсеткен. Оның ағасы Джим өте жақсы музыкант болған, бірақ жазбалары сақталмаған. Майклның өсіп-жетілу кезеңінде Джонни Горман сияқты Уиллеанн сыбызғы (сазгердің бір түрі) шеберлерінің ықпалы болды. Ол 1908 жылы, 17 жасында мектепті бітірді. 1909 және 1910 жылдары Слиго Фейс Сеойл фестиваліне қатысып, екі рет те үшінші орынды бөлісті. 1914 жылы ол Англияның Манчестер қаласына үлкен ағасы Пэтпен бірге көшті, бірақ бірнеше айдан кейін үйіне қайтып келді.
Michael Coleman was born in Knockgrania, in the rural Killavil district, near Ballymote, County Sligo, Ireland. His father, James Coleman, was from Banada in County Roscommon, and a respected flute player. Michael was the seventh child of James and Beatrice, and the surviving half of a pair of twins. As a child he learned step dancing and fiddle playing, and performed at local houses. His elder brother Jim had a high reputation but was never recorded. In his formative years Michael was influenced by Uilleann pipers (a type of bagpipe), including Johnny Gorman. He left school in 1908, at the age of 17. He competed at the Sligo Feis Ceoil in 1909 and again in 1910, and was placed joint third on both occasions. In 1914 he moved to Manchester, England to live with his older brother Pat, but returned home after several months.
АҚШ-қа көшіп келу
1914 жылдың қазан айында, жиырма үш жасында Коулман досы Джон Хантпен бірге Америкаға сапарлады. Алғашқыда ол Массачусетс штатының Лоуэлл қаласындағы тәтесімен тұрды және қысқа мерзімге Кит театрларының водевильдік айналымына қатысты. 1917 жылы ол Нью-Йорк қаласына қоныс аударды және Ирландияның Монаган округынан шыққан Мэри Фэннингке үйленді. Олардың Мэри есімді бір баласы болды.
In October 1914, at the age of twenty three, Coleman sailed to America with his friend John Hunt. Initially he stayed with his aunt in Lowell, Massachusetts and briefly joined the Keith Theatres vaudeville circuit. In 1917, he settled in New York City, and married Marie Fanning, originally from County Monaghan, Ireland. They had one child, Mary.
Есепке алу жылдары
1921 және 1936 жылдар аралығында Коулман Шаннон, Vocalion Records, Columbia Records, Okeh Records, New Republic, Pathe, O'Beirne de Witt, Victor Records, Brunswick Records және Decca Records сияқты көптеген лейблдерге сегіз коммерциялық 78 айналымдық пластинка жазды. Олардың кейбіреулері Intrepid, International Recording Company, Coral Records, Ace of Hearts Records және Shanachie Records лейблдерімен қайта шығарылды. Коулманға көбінесе келесі пианистердің бірі үйлесім болды: Кэтлин Бреннан, Артур П. Кенна, Джон Мюллер, Айлин О’Шей, Эдвард Ли және Эд Геогеган. Алайда, 1934 жылы Decca лейблі үшін жазылған үш 78 пластинкада (алты жақты) Коулманға тенор-гитарашы Майкл "Уайти" Эндрюс үйлесім болды. Флейташылар Том Моррисон мен Майкл Уолш, сондай-ақ пикколошы Пэдди Финлей Коулманның 1920-жылдардағы бірнеше жазбаларында жеке-жеке үйлесім болды. 1940 жылы Коулман Нью-Йорктегі Wurlitzer Studios студиясында жеке коллекционер Джеймс Кэрролл үшін төрт алюминий ацетат жазды. 1944 жылы Коулман Decca компаниясының World Broadcasting Company компаниясы үшін екі бөлек 16 дюймдік транскрипциялық пластинкаға он трек жазды. Бұл Коулманның соңғы студиялық жазбалары болды, бірақ олар коммерциялық мақсатта шығарылмады.
Between 1921 and 1936, Coleman recorded eighty commercial 78 rpm records for many record labels, including Shannon, Vocalion Records, Columbia Records, Okeh Records, New Republic, Pathe, O'Beirne de Witt, Victor Records, Brunswick Records, and Decca Records. Some of these were re issued under the Intrepid, International Recording Company, Coral Records, Ace of Hearts Records, and Shanachie Records labels. Coleman was usually accompanied by one of the following pianists: Kathleen Brennan, Arthur P. Kenna, John Muller, Eileen O’Shea, Edward Lee, and Ed Geoghegan. However, on three 1934 78 discs (six sides) for the Decca label, Coleman was accompanied by tenor guitar player Michael "Whitey" Andrews. Flute players Tom Morrison and Michael Walsh, and piccolo player Paddy Finlay, separately accompanied Coleman on a few of his 1920s recordings. In 1940, Coleman recorded four solo aluminum acetates for private collector James Carroll at the Wurlitzer Studios in New York, NY. In 1944, Coleman recorded ten tracks for the Decca controlled World Broadcasting Company on two, separate, 16 inch transcription discs. These were Coleman's final studio recordings, but they were never issued commercially.
Музыкалық стиль
Коулман қазіргі кезде ирландтық скрипканың Слиго стилі деп аталатын, жылдам, әсем әрі саусақтармен жасалған "роллдармен" және көмекеймен тартылған үштіктермен безендірілген ең танымал өкілі болды. Коулман сонымен қатар керемет биші және орындаушы еді. Коулман бір мезгілде билеп, скрипкада ойнады, бұл туралы оның қызы Мэри ирландтық "Жағадан жағаға" фильмінде растады. Джеймс Моррисон, Пэдди Киллоран және Пэдди Суини – 1920 және 30-жылдары Нью-Йоркте жазған басқа да белгілі Слиго скрипаштары. Бұл музыканттардың негізгі көзқарасы мен репертуары ортақ болғанымен, олардың ойнауларында айқын ерекшеліктер байқалды. Коулман әсіресе кең көлемде мелодиялық өзгерістерді қолданды, ал оның "The Boys of the Lough", "Bonny Kate" және "Lord Gordon's" сияқты пьесалары стандартты ирландтық скрипка репертуарының бір бөлігіне айналды. Коулманның кейбір жазбалары британдық лейблдарда қайта басылды, ал басқалары Ирландияға американдық импорт ретінде жетіп, Слигода және басқа жерлердегі скрипкашылардың жаңа буынына зор әсер етті.
Coleman was the most famous exponent of what is today known as the Sligo style of Irish fiddling, which is fast, flamboyant, and heavily ornamented with fingered "rolls" and bowed triplets. Coleman was also an excellent dancer and performer. Coleman danced and played the fiddle at the same time, as confirmed by his daughter Mary, on the Irish film, From Shore to Shore. James Morrison, Paddy Killoran and Paddy Sweeney were other famed Sligo fiddlers who also recorded in New York in the 1920s and '30s. While these musicians shared a basic approach and much common repertoire, there were noticeable differences in their playing. Coleman in particular employed extensive melodic variations, and his settings of tunes such as "The Boys of the Lough," "Bonny Kate" and "Lord Gordon's" have become part of the standard Irish fiddle repertoire. Some of Coleman's records were reissued on British labels and others reached Ireland as American imports, heavily influencing a new generation of fiddlers in Sligo and elsewhere.
Мұра
Коулман 1945 жылдың 4 қаңтарында Нью-Йорк қаласында қайтыс болды және Бронкстағы Сент-Реймонд зиратында жерленді. Өлгеннен кейін де Коулманның дәстүрлі скрипка тартуға жасаған әсері зор. Оның жазбалары содан бері әр буынға тікелей немесе жанама түрде әсер етіп келеді. Ең танымал скрипкашылардың арасында Джеймс "Лад" О'Бирн, Мартин Уинн, Энди МакГанн, Бен Леннон, Мартин Бёрнс, Жан "Ти Жан" Кариньян және тағы да көптеген музыканттар бар. 1974 жылы Коулман қоғамы ескерткіш орнатты. Ол туған жеріне жақын, Табберкуриден Гуртинге қарай созылған жол бойында орналасқан. Жанында Коулман мұражай орталығы, музыкалық мұрағат және ол өмір сүрген үйдің көшірмесі бар. Ескерткіште мына жазу бар:
Coleman died in New York City on January 4, 1945, and is buried in St. Raymond's Cemetery in the Bronx. Even after his death, Coleman's influence on traditional fiddle playing is substantial. Every generation since has been influenced by his recordings either directly or indirectly. Most notably, he has influenced fiddle players such as James "Lad" O'Beirne, Martin Wynne, Andy McGann, Ben Lennon, Martin Byrnes, Jean "Ti Jean" Carignan and many others. In 1974, a monument was erected by the Coleman Traditional Society. It is close to his birthplace, on the Tubbercurry to Gurteen road. Nearby is the Coleman Heritage Centre, a music archive and a replica of the house where he lived. The monument bears this inscription:
"Майкл Коулман. Скрипка шебері. Ирландия дәстүрлі музыкасын сақтап қалған. Осы жерге жақын 1891 жылы дүниеге келген. 1945 жылы шет елде қайтыс болды." 2015 жылдың наурыз айында АҚШ Конгресс кітапханасы жылдық дыбыс жазбалары тізімін Ұлттық жазбалар тіркеліміне қосу үшін іріктеді. Іріктелгендердің арасында Коулманның 1922 жылы Vocalion Records лейблымен шығарған "The Boys of the Lough" және "The Humors of Ennistymon" әндері болды.
"Michael Coleman. Master of the fiddle. Saviour of Irish traditional music. Born near this spot in 1891. Died in exile 1945." In March 2015, the U. S. Library of Congress chose its annual list of sound recordings for inclusion in its National Recording Registry. Among those chosen were Coleman's 1922 Vocalion Records release of his rendition of "The Boys of the Lough" and "The Humors of Ennistymon".