Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық дәстүрлі музыка сессиялары – негізінен адамдар ирландиялық дәстүрлі музыка орындайтын бейресми жиын. Бұл ирландиялық дәстүрлі музыканттардың музыкаға ортақ қызығушылығын ортақ орындау арқылы, сергіп, бейресми ортада тойлау үшін жиналатын жиын. Осы процесте, олар әлемдегі барлық ирландтық мәдениеттің астында үздіксіз естілетін мистикалық мәдени ұранды күшейтеді.
Mostly informal gathering at which people play Irish traditional music
Irish traditional music sessions are mostly informal gatherings at which people play Irish traditional music. a gathering of Irish traditional musicians for the purpose of celebrating their common interest in the music by playing it together in a relaxed, informal setting, while in the process generally beefing up the mystical cultural mantra that hums along uninterruptedly beneath all manifestations of Irishness worldwide.
Әлеуметтік және мәдени аспектілер
Жалпы, әнді біреу бастаса, оны білетіндер қосылады. Жақсы сеанс этикетіне сәйкес, әуенді білмесе (немесе кем дегенде тыныш үнмен қосымша партия орындаса), ойнамау және өзі білетін әуен келгенше күту қажет. "Ашық" сеанста ирланд музыкасын ойнай алатын кез келген адам қабылданады. Көбінесе, сеанстың белгілі бір жетекшілері болады, кейде мүлде болмайды. Кейде жиынтықтардың арасында ән айтылады немесе бір музыкант баяу әуен орындайды.
The general session scheme is that someone starts a tune, and those who know it join in. Good session etiquette requires not playing if one does not know the tune (or at least quietly playing an accompaniment part) and waiting until a tune one knows comes along. In an "open" session, anyone who is able to play Irish music is welcome. Most often there are more or less recognized session leaders; sometimes there are no leaders. At times a song will be sung or a slow air played by a single musician between sets.
Орналасу орны мен уақыты
Жиналыстар әдетте пабтарда немесе таверналарда өтеді. Паб иесі бір немесе екі музыкантқа тұрақты түрде келуі үшін ақы төлеуі мүмкін, осылайша жиналыстың негізі қаланады. Бұл музыканттар күні бойы немесе кешкі уақытта басқа орындаушылар болмағанда және ойнағысы келгенде өнер көрсете алады. Жексенбі күндері түстен кейін және апта ішіндегі кештерде (әсіресе сейсенбі және сәрсенбі) жиналыстарды ұйымдастыру жиі кездеседі, себебі осы уақыттарда билер мен концерттер өткізілуі ең аз мүмкін, сондықтан кәсіби музыканттардың қатысуы ықтимал. Жиналыстар үйлерде немесе пабтардан басқа түрлі қоғамдық орындарда да өтуі мүмкін; көбінесе фестиваль кезінде сыра шатырында немесе музыканы ұнататын қолөнершінің немесе сатушының стендінде жиналыстар ұйымдастырылады. Егер үлкен музыкалық шара бүкіл ауылды "қамтыса", көшелерде спонтанды жиналыстар басталуы мүмкін. Жиналыстар кейде жаназаларда да өтеді. Үйдегі жиналыстар бұрынғыдай жиі өткізілмейді. Өзінің "Пейг" кітабында Пейг Сайерс жас кезінде олар жиі адамдардың үйлерінде жиналыстарға қатысқандарын, бұл практика "ботантиохт" деп аталатынын айтады.
Sessions are usually held in public houses or taverns. A pub owner might have one or two musicians paid to come regularly in order for the session to have a base. These musicians can perform during any gaps during the day or evening when no other performers are there and wish to play. Sunday afternoons and weekday nights (especially Tuesday and Wednesday) are common times for sessions to be scheduled, on the theory that these are the least likely times for dances and concerts to be held, and therefore the times that professional musicians will be most able to show up. Sessions can be held in homes or at various public places in addition to pubs; often at a festival sessions will be got together in the beer tent or in the vendor's booth of a music loving craftsperson or dealer. When a particularly large musical event "takes over" an entire village, spontaneous sessions may erupt on the street corners. Sessions may also take place occasionally at wakes. House sessions are not as common now as they were in the past. In her book Peig, Peig Sayers notes that when she was young they often attended sessions at people's houses, in a practice called 'bothántiocht'.