Кіріспе
Манхэттендегі қалпына келтірілген форт, Нью-Йорк. Клинтон қамалы (Форт Клинтон және Касл Гарден деп те аталады) – Нью-Йорк қаласындағы Манхэттеннің оңтүстік шетіндегі Батери Паркінде орналасқан, қалпына келтірілген дөңгелек құмтастан жасалған форт. 1808-1811 жылдары салынған бұл, Эллис аралынан бұрынғы алғашқы американдық иммиграциялық станциясы болды. 1855-1890 жылдар аралығында Форт Клинтон арқылы АҚШ-қа 7,5 миллионнан астам адам келді. Өмірінің белсенді кезеңінде ол сыра бақшасы, көрме залы, театр және қоғамдық аквариум ретінде де қызмет етті. Бұл құрылыс Нью-Йорк қаласының тарихи ескерткіші және АҚШ-тың ұлттық монументі болып табылады, сондай-ақ ол Тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілген. Форт Клинтон бастапқыда Батыс батареясы немесе Оңтүстік-Батыс батареясы деп аталды және төменгі Манхэттеннің жағалауындағы жасанды аралды алып жатты. Джон МакКомб кіші жобалап, Джонатан Уильямс кеңесші инженер ретінде қатысқан форт 1812 жылы гарнизонмен жабдықталды, бірақ ешқашан соғысқа пайдаланылмады. 1824 жылы Нью-Йорк қаласының әкімдігі Форт Клинтонды 6000 орындық Castle Garden ойын-сауық орталығына айналдырды, ол 1855 жылға дейін жұмыс істеді. Содан кейін Касл Гарден 35 жыл бойы иммигранттарды тіркеу орталығы ретінде қызмет етті. 1892 жылы тіркеу орталықтары Эллис аралына көшірілгеннен кейін, Касл Гарден Нью-Йорк аквариумының алғашқы үйіне айналдырылды, ол 1896 жылы ашылып, 1941 жылға дейін жұмыс істеді. Осы кезеңде форт бірнеше рет кеңейтіліп, жаңартылды. 1940 жылдары Нью-Йорк қаласының парктерінің комиссары Роберт Мозес, жақын орналасқан Бруклин-Батери туннелінің құрылысы аясында Форт Клинтонды бұзуды ұсынды. Бұл фортты сақтау туралы ұзақ пікірталасқа және 1946 жылы Клинтон қамалы ұлттық монументінің құрылуына әкелді. 1950 жылы фортты Ұлттық парксервисі басқаруға алды. Фортты қалпына келтіруге жасалған бірнеше сәтсіз әрекеттерден кейін, Клинтон қамалы 1975 жылы кеңінен жаңартылғаннан кейін қайта ашылды. 1986 жылдан бері ол келушілер орталығы және "Еркіндік мүсіні" ұлттық монументіне бағытталатын паромдардың атырау порты ретінде қызмет етеді.
Castle Clinton (also known as Fort Clinton and Castle Garden) is a restored circular sandstone fort within Battery Park at the southern end of Manhattan in New York City. Built from 1808 to 1811, it was the first American immigration station, predating Ellis Island. More than 7.5 million people arrived in the United States at Fort Clinton between 1855 and 1890. Over its active life, it has also functioned as a beer garden, exhibition hall, theater, and public aquarium. The structure is a New York City designated landmark and a United States national monument, and it is listed on the National Register of Historic Places. Fort Clinton was originally known as the West Battery or the Southwest Battery, occupying an artificial island off the shore of Lower Manhattan. Designed by John McComb Jr., with Jonathan Williams as consulting engineer, the fort was garrisoned in 1812 but was never used for warfare. In 1824, the New York City government converted Fort Clinton into a 6,000 seat entertainment venue known as Castle Garden, which operated until 1855. Castle Garden then served as an immigrant processing depot for 35 years. When the processing facilities were moved to Ellis Island in 1892, Castle Garden was converted into the first home of the New York Aquarium, which opened in 1896 and continued operating until 1941. The fort was expanded and renovated several times during this period. In the 1940s, New York City parks commissioner Robert Moses proposed demolishing Fort Clinton as part of the construction of the nearby Brooklyn–Battery Tunnel. This led to a prolonged debate over the fort's preservation, as well as the creation of the Castle Clinton National Monument in 1946. The National Park Service took over the fort in 1950. After several unsuccessful attempts to restore the fort, Castle Clinton reopened in 1975 following an extensive renovation. Since 1986, it has served as a visitor center and a departure point for ferries to the Statue of Liberty National Monument.
Бастапқы қолданылуы
Клинтон қамалы 1626 жылы Нью-Йорк қаласы голландтардың «Жаңа Амстердам» деп атаған кезінде Амстердам форты салынған жерден сәл батысқа қарай орналасқан. Амстердам форты Америка Тәуелсіздік соғысынан кейін 1790 жылға дейін бұзылып, жойылды. 1790 жылдары Ұлыбритания мен Францияға қатысты екі соғыс қаупінен кейін жаңа форт салу туралы ұсыныстар жасалды, бірақ ешқайсысы іске аспады. 1805 жылға қарай Ұлыбритания мен АҚШ арасындағы шиеленіс күшейді, бұл 1812 жылғы соғысқа жол ашты. Сол жылдың соңында АҚШ Армиясының инженерлік корпусының подполковнигі Джонатан Уильямс Нью-Йорк портында бірнеше бекініс салуды жоспарлай бастады. Уильямс 1807 жылы осындай бекіністерді салуды ұсынған үш комиссардың бірі болды. Форт Клинтон, бастапқыда Батыс батареясы деп, кейде Оңтүстік-Батыс батареясы деп аталды, форт салынған кезде жағалаудан тыс жасалма аралда салынды, және 1820 жылдарға дейін өзгерістер жалғасты. Джон МакКомб-младший, Джонатан Уильямстың кеңесші инженері ретінде қатысуымен жобалаған Батыс батареясы шамамен 92 фут (28 метр) радиусы бар дөңгелек пішіндес болды. Дөңгелектің сегізден бір бөлігі қисық емес, тік қабырғадан тұрды. Фортта 28 дана 32 фунттық зеңбірек орналасқан. Форт 1811 жылдың соңында аяқталды және 1812 жылы гарнизонмен жабдықталды. Дегенмен, форт ешқашан соғысқа пайдаланылмады. АҚШ Армиясы 1821 жылы фортты пайдалануды тоқтатты және 1822 жылдың наурыз айында Конгресс шешімімен қалаға берілді. Одан кейін Форт Клинтонға апаратын көпір балықшылардың балық аулауға жиі пайдаланатын жеріне айналды.
Көңіл көтеру орны
Форт 1824 жылғы маусым айында Нью-Йорк қаласының үкіметіне ойын-сауық орны ретінде жалға берілді; қала үкіметі фортты Фрэнсис Фитч, Артур Рурбах және Дж. Ратбоунға жалға берді. Бір сыншы 1828 жылы Касл Гарденді "халық жиналатын сүйікті орын" деп сипаттады. Жылдар бойы фортта АҚШ президенттері Эндрю Джексон, Джон Тайлер сияқты басқа да саяси тұлғалар қонақ етті. 1845 жыл шамасында форттың ішкі жағына шатыр орнатылып, Касл Гарден театрға айналдырылды. Құрылыста 6000 орын болды. 1850 жылы швед сопраносы Дженни Линд АҚШ-тағы алғашқы концерттерін Castle Gardens-те екі концертпен өткізді; осы концерттерге билеттердің бағасы 225 долларға дейін жетті. Бір жыл өткен соң Castle Garden концерттік билеттерді 50 центке дейін "халыққа қолжетімді бағамен" сата бастады. 1850-ші жылдардың басында еуропалық би жұлдызы Лола Монтез өзінің "тарантула биін" орындады, ал Луи Антуан Жулльен классикалық және жеңіл музыканы үйлестірген ондаған сәтті концерттер берді. Форт 1854 жылғы 1 мамырда Теодор Дж. Алленге бес жылға жалға берілді. Жалға алу шарты бойынша, Аллен Касл Гарден төңірегіндегі аралды кеңейте алатын болды, бірақ Касл Гарден мен Батери-Парк арасындағы каналды толықтыруға құқығы болмады.
Иммигранттарды түсіру және тіркеу қоймасы
Касл Гарден 1855 жылдан 1890 жылға дейін АҚШ-тағы алғашқы иммиграциялық депо ретінде қызмет етті. Форттың көп бөлігі, жағалау бойындағы бөлігінен басқа, 305 метрлік ағаш қоршаумен қоршалған. Шамамен екі метр биіктіктегі қоршау, рұқсатсыз иммигранттардың кіруіне кедергі келтіру үшін орнатылған. Форттың ортасында ротонда деп аталатын күту алаңы орналасқан. Иммигранттарды тіркеу депосы күту алаңының төңірегінде орналасқан төртбұрышты үстелдерді, сондай-ақ басты кіреберіс бойындағы жуынатын бөлмелерді қамтыды. Күту алаңында ағаштан жасалған орындықтар да болды. Күту алаңының сыйымдылығы туралы нақты деректер жоқ болғанымен, әртүрлі дереккөздер 2000 мен 4000 адамға дейін сыйымды екенін көрсетеді. 1869 жыл шамасында күту алаңының айналасына жабық балкон орнатылды. Форттың айналасындағы қосалқы ғимараттар кеңселерге айналдырылды. Касл Гарденде тіркеуден өту алдында иммигранттар Стейтен аралындағы Теңіз ауруханасында медициналық тексеруден өтті, мұнда ауру иммигранттар карантинге алынды. Медициналық тексеруден өткендер бу кемесіне мініп, Касл Гарденнің солтүстік жағындағы докқа жетті; док Батери Паркінен қарама-қарсы бағытталған, иммигранттарды өңдеуден өткенге дейін Манхэттенге кіруіне кедергі келтірді. Иммигранттар фортқа кірмес бұрын екінші рет тексерілді. Депоның ішінде Нью-Йорк штатының иммиграциялық кеңсе қызметкері әрбір иммигрантты тіркеп, оларды басқа үстелге бағыттайды, онда екінші кеңсе қызметкері олардың баратын жері туралы кеңес береді. Содан кейін әрбір иммигрант монша суының бір бөтелкесін алып, кемежайға оралады, онда олардың багажы жиналады. Нью-Йорк орталық темір жолы және Нью-Йорк және Эри темір жолы Касл Гарденде де пойыз билеттерін сатты. Касл Гарденнің көптеген түпнұсқалық иммигранттар жолаушыларының жазбалары Эллис аралында сақталған, бірақ 1897 жылы өрттен жойылды. Дереккөздер Касл Гарденде 7,5 миллион немесе 8 миллион иммигрант тіркелгенін көрсетеді. Бұл 1847 мен 1890 жылдар аралығында Нью-Йорк порты арқылы өткен шамамен 10 миллион иммигранттың басым бөлігін құрайды. Касл Гарденде тіркелген иммигранттардың көп бөлігі Еуропа елдерінен, атап айтқанда Дания, Англия, Германия, Ирландия, Италия, Ресей, Шотландия және Швециядан келген. Неміс иммигранттары мен шығыс еуропалық еврейлер бұл мекеменің атын "Кессельгартен" деп атады. "Кессельгартен" сөзі шулы, шатастыратын немесе дүрбелеңді жағдайды, немесе көптеген тілдердің араласуын білдіретін жалпы терминге айналды (бұл орынға келген көптеген елдерден келген иммигранттардың сөйлеген көптеген тілдеріне сілтеме). 2005 жылы "Нью-Йорк Таймс" газетінің бағалауынша, американдықтардың алтыдан бірі Касл Гарден арқылы өткен иммигранттың ұрпағы болып табылады. Тіркеу орталығы құрылғанға дейін көлік компанияларының билеттерін бұрмалап сатумен айналысатын агенттер жаңадан келген иммигранттарға жиі жақындап, олардың жинаған ақшасын алып қашып кетті. Бірнеше жергілікті тұрғындар фортты иммигранттарды тіркеу депосына айналдыруға қарсылық көрсетті, штат үкіметінің жалға беруі заңсыз екенін және жаңадан келген иммигранттар ауруды таратуы мүмкін екенін мәлімдеді. 1855 жылдың маусым айында штаттың Жоғарғы сотының судьясы иммигранттарды өңдеу депосының құрылысын жалғастыруға рұқсат берді. 1855 жылдың 1 тамызында форт ішінде иммигранттарды түсіру депосы ашылды, ал депо екі күннен кейін иммигранттарды өңдеуді бастады. Фортта тіркелген алғашқы иммигранттың кім екені белгісіз. Касл Гарденге келген алғашқы бес кемеден ең үлкен кеменің манифесінде ағылшын жұмысшысы Ричард Ричардс тіркелген. Касл Гарден туралы көптеген шағымдар брондау агенттері мен пансионат операторларын ұсынатын "жүргіншілерден" келді, олар Касл Гарденнің қатаң саясатының арқасында бейхабар иммигранттарды ұстай алмады. Нью-Йорк штатының үкіметінің Касл Гарденді бастапқы төрт жылдық жалға алу мерзімі 1859 жылы аяқталды, ал штат қызметкерлері келесі он жыл бойы жыл сайын жалға алу мерзімін ұзартты. Содан кейін штат және қалалық шенеуніктер депоның кімге тиесілі екендігі туралы келісе алмады. Қала, штат және федералды үкіметтер 1870 жылдар бойы депоның меншік құқығы үшін күресті жалғастырды. Касл Гарден қызметкерлері иммигранттарға көбінесе жамандық жасағанына қарамастан, тарихшы Джордж Дж. Свейда депо "Америка жағасына қонған иммигранттар үшін ең жақсы орын болды" деп жазды. Екі жылдан кейін Эмиграциялық комиссия бір қабатты жұмыс біржасын, күту бөлмесін және ақпараттық кеңсе салып, Касл Гарденді жөндеуден өткізді. Форттың сыртқы түрі жылдар бойы көп өзгермеді, бірақ ішкі және көптеген ағаш ғимараттар жиі жаңартылды. Осы кезде Касл Гарденді қамтитын арал Манхэттен аралының қалған бөлігімен біріктірілді.
1870 және 1880 жылдар
1870-ші жылдардың басында Касл Гарденнің ақпарат бюросында оннан астам тілде сөйлей алатын қызметкерлер жұмыс істеді. Нью-Йорк штатының үкіметі иммигранттарды басқа порттарды пайдалануға ынталандырып, халық тығыздығын азайтуға тырысты, сондықтан Касл Гарден арқылы өткен әрбір иммигранттан бас салығы жиналды. Бұл шара тиімсіз болды, себебі 1874 жылы «Нью-Йорк Таймс» газетінде жазылғандай: «Касл Гарден Еуропада соншалықты танымал болғандықтан, эмигранттардың көбі басқа бағытқа баруға құштар емес еді». Ол кезде иммиграциялық депоның жағдайы нашар болды, едендері шіріген, кеңселер мен орындықтар «құлап» тұрды. 1875 жылы АҚШ Жоғарғы Соты, пароход компанияларының әрбір иммигрант үшін бас салығын төлеуін немесе кепілдік беруін талап ететін Нью-Йорк штатының заңын күштен шығарғанда, Эмиграция комиссарлары кеңесі маңызды кіріс көзінен айырылды. Содан кейін комиссарлар штат заң шығарушы органынан қаржы сұрады. Бюджет тапшылығына байланысты, Эмиграция комиссарлары 1875 жылы еңбек бюросын таратып жіберді, бірақ неміс және ирланд эмигрант қоғамдары еңбек бюросының жұмысын өздеріне алды. 1876 жылдың 30 шілдесінде болған өрт салдарынан ғимарат қатты зақымдалды. Касл Гарденнің сыртқы жағы, сондай-ақ форттың солтүстігіндегі шаруашылық ғимараттары сақталды, бірақ ішкі бөлігі толығымен қирады. Дегенмен, Нью-Йорк штатының үкіметі 1876 жылдың қыркүйегінде Касл Гарденді қайта жаңартуға келісімшарт жасады және ол 1876 жылдың 27 қарашасында қайта ашылды. Келесі жылы Конгресс 1882 жылғы Иммиграциялық заңды қабылдады, ол АҚШ порттары арқылы өткен АҚШ азаматтары емес адамдардан бас салығы жиналатын болды, сондай-ақ Америкаға көшіп келуге тыйым салынған адамдардың санын шектеді. 1882 жылғы заң бойынша, Эмиграция комиссарлары Касл Гарден арқылы өткен әрбір иммигрант үшін 50 центтен кіріс алды. 1882 жылғы Иммиграциялық заң қала, штат және федералды үкіметтер арасындағы құзырет дауын тудырды. Мысалы, 1885 жылы штат үкіметі депоның паромдық қондырғысын жөндеуге 10 000 доллар бөлмеуден бас тартты, өйткені Касл Гарден техникалық тұрғыдан қаланың меншігінде болды.
Жабылу
1880-ші жылдардың соңына қарай Касл-Гарден тығырылып, санитарлық жағдайы нашарлап, Касл-Гарден қызметкерлері иммигранттармен дұрыс қарым-қатынас жасамағаны туралы көптеген хабарлар тарады. Батарея паркі маңында бірнеше ғимаратқа ие болған Роберт Чесброу да Касл-Гарден иммиграциялық орталығын жабуды қолдады. Чикаголық "Дейли Трибюн" газеті бұл құрылысты "осы жағалауға келген жат елдіктерді орналастыру үшін қираған, шала құрылыс ғимараттармен қоршалған, ескірген ротонда" деп сипаттады. Федералды және штаттық лауазымды тұлғалар Касл-Гарденге қатысты құзыреттілікті бөлісуде қиындықтарға тап болды; штаттық лауазымды тұлғалар өздерінің міндеттеріне кірмейтін федералды заңдарды орындауға тиіс болған жоқ. Федералдық қызметкерлер иммигранттарды тіркеу орталығын басқа жерде салуды жоспарлады, соңында Эллис аралын таңдады. Касл-Гарден 1890 жылдың 18 сәуірінде жабылды. Иммигранттарды тіркеу орталығы уақытша Барж кеңсесіне көшірілді. Штаттың иммиграция комиссарлары Эллис аралындағы иммиграциялық орталық салынып біткенше федералды үкіметке Касл-Гарденді пайдалануға тыйым салды. Келесі жылы қалалық шенеуніктер Касл-Гарденді қоршаған ағаш қоршауды алып тастады және бекіністің маңындағы қосымша ғимараттарды бұзуды жоспарлады. Нью-Йорк теңіз резервінің бірінші батальоны сол кезде Касл-Гарденге көшуді қарастырды және кейіннен 1890-жылдардың басында Касл-Гарденді жаттығу залы ретінде пайдаланды.
Аквариум
Касл-Гарден 1896 жылдан 1941 жылға дейін Нью-Йорк қаласы аквариумының орналасқан жері болды. Форт аквариумға айналған кезде, Батери паркінің жапсарлас бөлігі Гудзон өзеніне қарай кеңейтілді. Аквариумда 10 000 балық және басқа да түрлерге орналасуға болатын. Балықтар мен басқа да теңіз жануарлары форттың бір жағындағы есік арқылы аквариумға жеткізілді. Бастапқыда аквариум периметрі екі қабатқа орналастырылған, әртүрлі өлшемдегі шамамен 100 аквариуммен қоршалған. Аквариумдардың тереңдігі 6 футқа (2 метрге) дейін жететін, олардың қабырғалары шыныдан жасалған және ақ плиткамен қапталған. 1907 жылға қарай, ғимараттың бірінші қабатының ортасында 7 үлкен аквариум, қабырғаларында 94 үлкен және 26 кішкентай аквариум, сондай-ақ 30 қосалқы аквариум болды. Аквариумдар Нью-Йорк қаласының сумен жабдықтау жүйесінен тұщы сумен және Гудзон өзенінен тұзды сумен қамтамасыз етілді. Тұзды су екі қола сүзгіден, ал тұщы су екі мыс сүзгіден өтті; төрт сүзгі күніне 100 данадан астам суды тазарта алатын.
Қайта құру және ашу
Нью-Йорк қаласының үкіметі 1891 жылы Касл-Гарденді аквариумға айналдыруды ұсынған болатын. Келесі ақпанда Нью-Йорк штатының заң шығарушы органы қала үкіметінің Касл-Гарден ішінде аквариум құруына рұқсат беретін заң жобасын қабылдады. Джулиус Ф. Мунквиц-младший 1892 жылдың ортасында Нью-Йорк қаласының саябақ комиссарлары кеңесіне аквариумның алдын ала жоспарларын ұсынды. Штат үкіметі Касл-Гарденде аквариум құрылысына 150 000 доллар бөлуге келісім берді. Аквариумның бас сәулетшісі Х. Т. Вудман 1894 жылдың сәуір айында бірнеше резервуарлар пайдалануға дайын екенін хабарлады. Жөндеу жұмыстары кезінде сәулетші резервуарлардағы плиткалар дұрыс орнатылмағанын мәлімдеді, бұл ұзаққа созылған дауға әкелді. 1894 жылдың соңында қала үкіметі аквариумды аяқтау үшін тағы 25 000 доллар бөлді. Аквариумның 1894 жылдың ортасына дейін аяқталуы тиіс еді. Мысалы, төбедегі люктер судың температурасын көтеретін жылыжай қызметін атқарды, ал аквариумдағы тұзды су балықтары Гудзон өзенінің тұздылығының төмендігінен қырылып жатты. Осы кезде резервуарларда 45 түр болды, олардың кейбіреулері аквариумда екі жылдан бері сақталып келді. Бұрынғы күні жұмсақ ашылғаннан кейін, аквариум ашылған күні мыңдаған келушілерді тартты. Бір жыл ішінде аквариумға екі миллион адам келді.
The aquarium was supposed to have been completed by mid 1894, For instance, the skylights on the roof acted as a greenhouse that raised the temperature of the water in the tanks, and the saltwater fish in the aquarium were dying off because of the low salinity of the Hudson River. The Tribune estimated that these mistakes had increased the project's cost by $35,000 At the time, the tanks contained 45 species, some of which had been in the aquarium for two years. following a soft opening the previous day. The aquarium attracted thousands of visitors on its opening day, The aquarium had two million guests within a year,
1900-жылдан 1930-жылға дейін
1902 жылдың наурыз айында Нью-Йорк штатының заң шығарушылары Нью-Йорк аквариумының жұмысын Нью-Йорк зоологиялық қоғамына беруді ұсынды. Қалалық шенеуніктер аквариум жұмысына саяси араласуды жою мақсатымен осы идеяны ұсынған еді. 1902 жылдың шілдесінде Нью-Йорк қаласының бағалау кеңесі мэр Сет Лоуға аквариумды Зоологиялық қоғамға жалға беруге уәкілеттік берді, ал Зоологиялық қоғам 1902 жылдың 31 қазанында аквариум директоры ретінде Чарльз Хаскинс Таунсендпен бірге жұмысты қабылдады. Сонымен қатар, энергия тұтынуын азайту үшін әрбір аквариумның құбырларын қайта жабдықтау жұмыстары жүргізілді. Зоологиялық қоғам форттың қасына оқу сыныбын қосты. Ұйым сондай-ақ Касл-Гарден тарихында алғаш рет интерьерін қайта бояды. 1908 жылы Зоологиялық қоғам Касл-Гарденде жаңа құбырлар орнатты. Осыдан кейін, 20 ғасырдың басында қалалық шенеуніктер Батери паркін қайта құруды жоспарлады және Касл-Гарденді көкжаймен алмастыру мүмкіндігін қарастырды. 1911 жылдың қаңтарына қарай, шенеуніктер Касл-Гарденді кеңейтуді жоспарлады, батыс және шығыс жақтарына жартылай дөңгелек қанаттар қосылды, бұл жобаға 1 миллион доллардан астам қаражат жұмсалды. Әрбір қанатта үш қабаттан тұратын аквариумдар орналасуы тиіс еді. Зоологиялық қоғам бағалау кеңесінен жөндеу жұмыстарына 1,75 миллион доллар бөлуді сұрады, бірақ 1916 жылға дейін кеңес Касл-Гарденді жөндеуге қаржы бөлмеді. Таунсендтің сөзіне сүйенсек, форттың астындағы механикалық жабдықтар тасқын кезінде суға батып, қуат көмір бункерлерінен қамтамасыз етілді, оларды әр төрт күнде қолмен толықтыру қажет болды. Сонымен қатар, форт аквариум қажеттіліктеріне сәйкес ешқашан толыққанды жөнделмеген, ал екінші қабаттың ағаш конструкциясы өртке қауіпті болды. Таунсенд қосымша ғимараттар аквариумға қосымша көрме алаңын ғана емес, сонымен қатар механикалық жабдықтарды жаңартуға мүмкіндік беретінін айтты. Бұл жұмысқа қажетті қаражатты миссис Рассел Сейдж өсиет қалдырған. Сол жылы форттың ортасына Женни Линдтің бюсті орнатылды. 1921 жылдың желтоқсанында Бағалау кеңесі форттың үстіне қосымша қабат салу үшін 105 000 доллар бөлді. 1923 жылдың басында Зоологиялық қоғам 86 000 доллар жұмсап, жөндеу жұмыстарын жүргізді. 1923 жылдың маусым айында кеңес форттың үстіне қосымша қабат салу үшін 76 500 доллар бөлді. Зоологиялық қоғам екінші қабатқа тереңдетілген аквариумдарды орнатуды жоспарлады, бұл көрме алаңын 20 пайызға ұлғайтуға мүмкіндік берді. Сол кезде аквариумды жылына екі миллион адамға жуық адам барып тұратын. 1926 жылы Таунсенд Касл-Гарденді 225 000 долларға қосымша өзгертулерге ұшырататынын хабарлады. Жоспарларға жұмыс бөлмелері мен зертханалар үшін үшінші қабатты салу, форттың артына аквариумдарды орнату, жертөледе жаңа механикалық қондырғыны орнату және қасбетті сұр цементпен жабу кірді. Бірнеше жергілікті тұрғындар бұл өзгерістерге қарсылық көрсетіп, жоспарларға қарсы күресу үшін Батери Парк қауымдастығын құрды. 1920 жылдардың соңында Батери паркін ресми түрде қайта құру жоспары жасалды. Бұл жоспардың аясында Батери паркінің оңтүстік жағында амфитеатр салынуы тиіс еді, ол солтүстік жағындағы Касл-Гарденге толықтырушы рөл атқаратын еді. Касл-Гарден аквариумы 1930 жылдарда да танымал болды, жыл сайын екі миллион адам келіп тұратын. 1940 жылы құрылыстың үшінші қабатында екі зертхана салынды, сондай-ақ сол жылы қамалдың үстіне жаңа металл күмбез орнатылды. Сол кезде аквариумның директоры міндетін атқарушы Чарльз М. Бредер кіші жақын маңдағы жаңа ғимарат салуды жоспарлады, өйткені аквариумның Касл-Гарденнің сыйымдылығынан асып кеткенін сезінді.
Бастапқы жоспарлар
1941 жылдың ақпан айында Триборо көпірі мен туннельдер басқармасының комиссары Роберт Мозес Бруклин–Баттери туннелінің құрылысы кезінде парк қайта жаңартылғанда Касл-Гарденді бұзуға ниеттенгенін мәлімдеді. Ол қамалдың нашар жарықтандырылғанын, жеткіліксіз желдетілуін және ауқымды жөндеу қажет екенін айтып, бұзуды негіздеді. Бұрынғы мэр және Аймақтық жоспарлау қауымдастығының төрағасы Джордж МакЭнени Касл-Гарденді қалпына келтіруді ұсынды; ол тоғыз жыл бойы фортты сақтауды қолдады. Мозес ескі форттың "ешқашан оқ атпағанын" айтып, Касл-Гарденді сақтауға жасалған әрекеттерге қарсы шықты. 1941 жылдың соңында қала әкімдігі Нью-Йорк аквариумын жапты және кейбір балықтар мен тасбақаларды басқа аквариумдарға көшірді, ал қалған балықтарды Атлант мұхитына жіберді. 1957 жылы Кони аралында жаңа аквариум салынды. Мозес 1942 жылдың наурыз айында Батери Паркін қайта құру жоспарларын Бағалау кеңесіне ұсынды, онда форт ландшафтымен абаттандырылған жаяу жолмен алмастырылуы керек еді. Кеңес сол жылдың маусым айында фортты Батери Паркінен алып тастауға келісім берді. Қалалық шенеуніктер фортты жылдам сатуға шығарды, бұл потенциалды сатып алушыларға оны көшіру арқылы сақтауға мүмкіндік берді, бірақ Бруклиндегі металл жинаушы операторы ұсынған 1120 долларлық жалғыз ұсынысты қабылдамады. Нью-Йорк Көркем өнер федерациясы 1942 жылдың тамызында Касл-Гарденді қайта жаңарту жобалары бойынша архитектуралық конкурсты өткізді. Форттың тағдырына қатысты даулар жалғасып жатқанмен, қабырғаға 768 темір бұрандамен бекітілген форттың бастапқы есігі де алынып тасталды. Мозес жалдаған және Форт Клинтонның құрылымын тексерген инженер форттың қабырғаларында "көзге түсетін тік жарық" бар екенін хабарлады. Фортты сақтаушылар Нью-Йорк штатының судьясынан бұзуға тыйым салу туралы бұйрық беруді сұрады, бірақ 1943 жылдың сәуірінде судья осы өтінішті қабылдамады. Сақтаушылар Бағалау кеңесінен ғимаратты сақтауды қайтадан өтінді, бірақ кеңес 1945 жылдың қазан айында фортты бұзуға дауыс берді.
Ұлттық ескерткіш ретінде сақтау
Альберт С. Бард, Уолтер Д. Бингер және басқа да қоғамдық қайраткерлер фортты сақтауды қолдауды жалғастырды. 1946 жылдың шілдесінде АҚШ өкілі Сол Блум Касл-Гарденді АҚШ ұлттық ескерткіші деп жариялау туралы заң жобасын енгізді. Палата мен Сенат заң жобасын бекітті, ал президент Гарри С. Трумэн 1946 жылдың 12 тамызында заңға қол қойды, бұл АҚШ Ішкі істер министрлігіне фортты қабылдау мүмкіндігін берді. Ол кезде қала әкімдігі әлі де мүліктің иесі болып тұрды және федералды үкімет иелік етпесе, форт ұлттық ескерткіш бола алмайтын. Инженерлер Бруклин-Батери туннелі салынып жатқанда фортты сақтауға 40 000 – 100 000 доллар қажет болатынын бағалады. Қала әкімдігі федералды үкімет оны қалпына келтіруге келіссе ғана фортты сақтап қалатын, бірақ Мозес сол жерде ескерткіш салуды ұсынды. АҚШ Конгресі Форт Клинтонды жаңартуға қаржы бөлмегеннен кейін, Бағалау кеңесі 1947 жылдың шілдесінде фортты бұзуға тағы да бір дауыс берді. Кейбір бұзу жұмыстары жүргізілді, бірақ қаржы жетіспеуіне байланысты құрылым толығымен бұзылмады. 1947 жылдың тамызында Ішкі істер министрінің орынбасары Оскар Л. Чапман Конгресс 1948 жылы жобаға ақша бөлетінін мәлімдегеннен кейін, кеңес одан әрі шаралар қабылдауды бір жылға кейінге шегерді. Осы уақыт аралығында қала туннель салынып жатқанда форттың оңтүстік-шығыс бұрышын нығайтуға 50 000 доллар бөлді. 1948 жылдың наурыз айында Нью-Йорк штатының Ассамблеясы федералды үкіметке Форт Клинтонды қабылдауға рұқсат беретін заң жобасын мақұлдаудан бас тартты. Екі айдан кейін Бағалау кеңесі фортты бұзуға алтыншы рет дауыс берді. Америкалық көрнекті және тарихи ескерткіштерді сақтау қоғамы фортты сақтауды жалғастырып, 1948 жылдың шілдесінде Нью-Йорк жоғарғы сотынан қалаға Форт Клинтонды бұзуға тыйым салуды сұрады. Штаттың жоғарғы соты желтоқсанда Нью-Йорк қаласының өнер комиссиясы фортты бұзу туралы кез келген ұсынысты мақұлдауын талап ететін бұйрық шығарды, бірақ жоғарғы соттың апелляциялық бөлімі 1949 жылдың наурыз айында бұл бұйрықты жоққа шығарды. 1949 жылдың басында АҚШ президенті Гарри С. Трумэн да Форт Клинтонды сақтауды қолдағандығын білдірді. Ассамблея 1949 жылдың наурыз айында фортты федералды үкіметке беруге дауыс берді, ал Нью-Йорк штатының Сенаты бірдей заң жобасын қабылдады. Нью-Йорк губернаторы Томас Э. Дьюи келесі айда заңға қол қойып, қалаға фортты федералды үкіметке беруге рұқсат берді. Сонымен қатар, Нью-Йорк қалалық кеңесі егер федералды үкімет меншік құқығын қабылдамаса, Нью-Йорк штатының үкіметі Форт Клинтонды қабылдауына рұқсат берді. АҚШ Палатасы қазан айында фортты қалпына келтіру үшін 165 750 доллар бөлді, бұл Ұлттық саябақтар қызметіне (NPS) федералды үкімет меншікке ие болғаннан кейін фортты қалпына келтіруді бастауға мүмкіндік берді. Қаланың мэрі Уильям О'Двайер фортты сақтауды қолдады, бірақ заңдық техникалық себептерге байланысты қала әкімдігі бірнеше ай бойы форттың меншік құқығын алмады.
Федералды үкіметтің меншігі
Қазіргі Клинтон қамалы – радиусы 92 фут (28 метр) болатын бір қабатты құрылыс. Қамалдағы ішкі кеңістіктің үстіндегі шатырдың көп бөлігі алынып тасталған, ал қамалдың ортасында дерлік дөңгелек ашық парад алаңы бар. 1986 жылдан бері қамалдың ішкі жағы Бостандық мүсіні мен Эллис аралын қамтитын Бостандық мүсіні ұлттық ескерткішінің ақпараттық стенді мен билет кассаларын орналастырған. Клинтон қамалына өзіңіз тегін кіре аласыз, ал Ұлттық саябақтар қызметі ескерткіш жұртшылыққа ашық болған кезде экскурсиялар ұйымдастырады. Коммерциялық емес Battery Conservancy ұйымы да Клинтон қамалында орналасқан. Ұлттық саябақтар қызметінің мәліметтері бойынша, Клинтон қамалына жылына үш миллионнан астам адам келеді, бұл оны АҚШ-тағы ең көп танымал ұлттық ескерткіштердің біріне айналдырады.
Қалпына келтіру
Клинтон ордасы ұлттық ескерткіші 1950 жылғы 24 қазанда ресми түрде ашылды. Баттери паркі екі жылдан кейін жұртшылыққа қайта ашылды, бірақ Клинтон қамалы сол кезде әлі толыққанды қалпына келтірілмеген еді. 1952 жылдың басында NPS форттың сыртқы жағын қалпына келтіруге кірісетінін хабарлады; жобаның құны 117 000 долларға жетеді деп күтілді және екі жылға созылуы тиіс болды. Бұл жобаның аясында NPS қамалдың бастапқы есігін қайта жаңартуды жүзеге асырды. Келесі жылы федералды үкімет Нью-Йорк қаласының ұлттық қасиетті орындары жөніндегі кеңесші кеңесін құрды. Кеңес алғаш рет 1956 жылғы ақпанда отырыс өткізді, ал шілдеде федералды үкімет Клинтон қамалын жаңартуға 498 500 доллар бөлді. 1957 жылғы ақпанда кеңес үш нысанды қалпына келтіру үшін 3 миллион доллар бөлуді ұсынды. Кейіннен АҚШ Ішкі істер министрлігі жөндеу жобасын 1966 жылға шегерді. Бұл сәулетші Фредерик Г. Фрост-младшийді 1958 жылы фортты теңіз мұражайы және мейрамхана ретінде пайдалануға қайта жаңартуды ұсынуға итермеледі. Алайда бұл жоспар іске аспады, ал колонналар Нью-Джерсидегі қоқыс полигонына тасталды. Клинтон қамалы Нью-Йорк қаласының ескерткіштерін сақтау комиссиясы (LPC) Нью-Йорк қаласының ескерткіші ретінде қорғауды қарастырған алғашқы ғимараттардың бірі болды. LPC 1965 жылғы қарашада, қаланың ескерткіштері туралы заңға қол қойылғаннан кейін жеті ай өткен соң, қамалды қалалық ескерткіш деп жариялады. Содан кейін Клинтон қамалы 1966 жылғы 15 қазанда, 1966 жылғы Ұлттық тарихи сақтау туралы заң күшіне енген күні, тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. Клинтон қамалын қалпына келтіру жұмысы 1968 жылғы тамызда басталды. Бұл жөндеудің бір жылға созылуы жоспарланған еді. 1972 жылы NPS кең ауқымды қалпына келтіру жобасын бастады, оған шамамен 750 000 доллар жұмсалды. Бұл жобаның аясында офицерлердің пәтерлері қалпына келтірілді және бұрынғы ұнтақ қоймасының ішіне көрме орналастырылды. Келесі маусымда фортта 1850 жылдардан бері алғаш рет концерт өтті, ол Дженни Линдтің естелігіне арналған өнер шарасы болды. Клинтон ордасы 1975 жылғы 25 мамырда Америка симфониялық оркестрінің Бетховеннің 9-шы симфониясын орындауымен қайта ашылды. Қалалық және федералды шенеуніктер ескерткішті келесі айда қайта бағыштады.
1970-1990 жылдар
Ол қайта ашылған кезде Клинтон қамалы жазғы демалыс күндері халыққа концерттер ұсынды. Қамалда Манхэттенді 19-шы және 20-шы ғасырлардағы әртүрлі кезеңдерде бейнелейтін диорамалар орналасқан. 1979 жылы Ұлттық саябақтар қызметі (NPS) және Манхэттен мәдени кеңесі төрт мүсінді тапсырыс берді, олар Клинтон қамалының орталық ауласына орнатылды. 1980-ші жылдардың басында Клинтон қамалында болған бірқатар ұрлық және тонау оқиғаларынан кейін, NPS қамалда бірнеше қарулы күзетшілерді орналастырды. Жаңадан қайта бағышталғаннан кейінгі он жылдық ішінде қамал жылына тоғыз ай бойы, аптасына бес күн жұмыс істеді. NPS қызметкерлерінің бағалауынша, қамалға жыл сайын 100 000-нан аспайтын адам келді. NPS 1985 жылдың желтоқсанында Клинтон қамалын жөндеу жұмыстары үшін жапты. Қамал жылына бес миллионға дейін келушіні тартады деп күтілді. Клинтон қамалының артына паром аялдамасы орнатылды. Қамал 1986 жылдың 4 шілдесінде келушілер орталығы және Бостандық мүсіні ұлттық ескерткішінің билет сату кеңсесі ретінде қайта ашылды. 1996 жылға қарай, Тарихи Батарея паркін сақтау қоры жыл сайын сәуірден қазанға дейін қамалдың үстіне орнатылатын маусымдық жабылатын конструкция үшін 350 000 доллар жинады. Қор сақтаушылары тағы 25-30 миллион доллар жинап, Клинтон қамалын білім беру және мәдени орталыққа айналдыруды жоспарлады. Бұл 2001 жылдың қарашасында аяқталған, бірақ жабылатын конструкция орнатылмаған, Батарея паркінің жағалау аймағын 5,5 миллион долларға жаңартудың бір бөлігі болды. Батарея паркінің сақтау қоры 2001 жылы Томас Фиферді Клинтон қамалын сахналық өнер орталығы ретінде қайта жобалау үшін таңдады, бірақ қайта жобалау бірнеше жылға тоқтап қалды.
2000-шы жылдардан бүгінгі күнге дейін
Ұлттық гвардия 2001 жылғы 11 қыркүйектегі шабуылдардан кейін Клинтон қақпасын алты апта бойы басып алды. Клинтон қақпасы 2001 жылғы 22 қазанда көпшілікке қайта ашылды, бірақ сол кезде "Еркіндік мүсіні" ұлттық монументіне бағытталатын кемелер жұмыс істемеді. Сол жылдың желтоқсан айында NPS Клинтон қақпасында жеті дене сканері бар шатыр орнатты, онда "Еркіндік мүсіні" ұлттық монументіне келгендер қауіпсіздік тексеруінен өтті. Бұл нысан көп адамды қабылдай алмады, сондықтан көбінесе бір сағаттан астам кезек күтуге тура келді. 2003 жылы NPS қауіпсіздік тексеру орталықтарын жақын маңдағы А портына көшіруді қарастырды, бірақ ол шешімнен бас тартты. Клинтон қақпасының алдындағы қауіпсіздік шатыры уақытша шара ретінде жоспарланған болса да, он жылдан астам уақыт бойы өз орнында қалды. 2024 жылдың қазіргі күніне дейін тексеру орталықтары Клинтон қақпасының оңтүстік-шығысында орналасқан. 2005 жылдың соңында жақын маңдағы Оңтүстік паром станциясын қазу кезінде құрылысшылар 17 немесе 18 ғасырдың соңына жататын тас қабырғаның қалдықтарын тапты. Жұмысшылар кейіннен осы жердің астынан тағы бір қабырға тапты, ал NPS Клинтон қақпасының ішінде осы қабырғалардың бір бөлігін көрмеге қойды. 2023 жылдың қазіргі күніне дейін Клинтон қақпасы "Еркіндік мүсіні" ұлттық монументінің келушілер орталығы және билет сату кеңсесі болып табылады.