Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық қауіп-қатерлерден Кингстон, Онтарионы қорғау үшін салынған қорғаныс мұнарасы.
Defensive tower built to protect Kingston, Ontario from American threats
Мурни мұнарасы – Канаданың Онтарио штатындағы Кингстон қаласында орналасқан Мартелло мұнарасы, оның құрылысы 1846 жылғы қаңтарға дейін созылған. Мұнара 1840 жылдары Британдық Солтүстік Америка мен АҚШ арасындағы шекара мәселесіне байланысты туған Орегон дағдарысына жауап ретінде салынды. Мұнара Кингстон портын, әскери-теңіз кемежайын, әскери жабдықтау қоймасын және Ридо каналының оңтүстік кіреберісін қорғаған Кингстон бекіністерінің бес бөлігінің бірі болып табылады. Мурни мұнарасы Онтариодағы Форт-Генри, Седар аралындағы Кэткарт мұнарасы, Конфедерация бассейніндегі Шоал мұнарасы және Канада Корольдік әскери колледжі аумағындағы Форт-Фредерик бекіністерін күшейтеді. Бұл бекіністер Кингстонға жақын орналасқан кемежайды және жолдарды қорғаумен қатар, сол кезде артиллерияны тиімді түсіруге болатын жалғыз орын болған Гардинер аралына от шоғырландыру үшін де арналған.
Murney Tower is a Martello tower in Kingston, Ontario, Canada, whose construction dates to January 1846. The Tower was built in response to the Oregon Crisis, which was a tense dispute over the border between British North America and the United States in the 1840s. The tower is one of five components of Kingston's fortifications that defended Kingston Harbour, the Naval Dockyard, military supply depot and the southern entrance of the Rideau Canal. Murney Tower complements the fortifications of Fort Henry, Ontario, Cathcart Tower on Cedar Island, Shoal Tower in the Confederation Basin and Fort Frederick on the grounds of the Royal Military College of Canada. In addition to protecting the harbour and approaches to Kingston, these fortifications were designed to concentrate fire on Gardiners Island; it being the only place to effectively land artillery at the time.
Өмірбаян
Мұнара алғаш салынған кезде оны қару-жарақ бас директорының атымен Мюррей мұнарасы деп атау жоспарланған. Алайда, жер Мурни отбасының меншігінде болды және жергілікті тұрғындар оны Мурни Пойнт деп атады. Сондықтан олар мұнараны Мурни мұнарасы деп атай бастады. Бұл ат қалыптасып кетті. Есіктің үстіндегі бастапқы жазу тасында "Мюррей мұнарасы" деп жазылған. Бірінші "Р" әрпінің үстіне "Н" әрпі қосылып, қазіргі тақтада "МУРНАЙ МҰРАЖАСЫ" деп жазылған, бұл екі нұсқаның аралас жазылуы. Мұнараның құрылысы 1846 жылдың 7 ақпанында басталды. Сол жылдың 15 маусымында Орегон шарты шешіліп, американдықтармен арадағы шиеленіс азайды. 19 маусымда қабырғалар толық биіктікке дейін салынды. Мұнараның құрылысы 1846 жылдың 10 қарашасында аяқталды.
When the tower was first constructed they planned to call it Murray Tower after the Master General of Ordnance. The land however, was owned by the Murney family and was called Murney Point by the locals. They thus began calling the tower, Murney Tower. This name stuck. The original inscription stone above the door read ‘Murray Tower.’ An ‘N’ was affixed over the first ‘R’ so that the current sign reads ‘MURNAY TOWER’, a hybrid spelling of the two versions. Construction began on the tower on February 7, 1846. On June 15 of the same year the Oregon treaty was resolved, reducing tensions with the Americans. On June 19, the walls were built to their full height. Construction of the tower was finished on November 10, 1846.
Таудағы өмір
Мұнара 1848 жылдан 1885 жылға дейін пайдаланылды. Басты қабат (жер деңгейі) - сарбаздар мен олардың отбасылары тұратын, тамақтанатын және ұйықтайтын казарма деңгейі болды. 1870 жылға дейін оны Корольдік Канадалық атқыштар полкі басқарды, содан кейін 1880 жылға дейін А батареясы, ал 1884 жылға дейін В батареясы басқарды. 1885 жылдан кейін оны Уэльс ханшайымының жеке полкі күзетті. Мұнарада ең көп 24 сарбаз және бір офицер немесе бірнеше сарбаз бен олардың отбасылары орналасатын болды. 1882 жылы мұнарада туған бала тіркелді. Сержант Томас Пью және оның әйелі Марта Мэри жеті баласымен – Уильям, Томас, Джеймс, Мурни Мэй, Лилиан, Берта және Сиднеймен мұнарада тұрды. Мурни Мэй Пью отбасы мұнарада тұрғанда Мамыр айында дүниеге келді. Кейін ол Кингстоннан медбике болып кетіп, Бірінші дүниежүзілік соғыста шетелде қызмет етті. Пью отбасы Кингстон және Канада тарихына елеулі үлес қосты, әскери қызметте 470 жылдан астам уақыт өткізді.
The tower was occupied from 1848 until 1885. The main floor (ground level) was the barracks level where the soldiers and their families lived, ate, and slept. It was manned by the Royal Canadian Rifle Regiment until 1870, then by Battery A until 1880, and Battery B until 1884. After 1885 it was watched by the Princess of Wales Own Regiment. It could house a maximum of 24 soldiers and one officer or multiple soldiers and their families. A birth was recorded in the tower in 1882. Sergeant Thomas Pugh and his wife Martha Mary lived in the tower with their seven children: William, Thomas, James, Murney May, Lillian, Bertha, and Sydney. Murney May Pugh was born in May while her family was living in the Tower. She eventually left Kingston to become a nurse and served overseas in the First World War. The Pugh family have had a significant impact on Kingston and Canada's history, serving over 470 years in the military.
Сәулет және қорғаныс
Мұнара құрғақ бекініспен қоршалған, оған тек көпір арқылы ғана кіруге болады. Мұнара алғаш салынғанда құрғақ бекіністен өтуге көпір болмаған. Олар сол кезде мұнараға екі баспалдақпен, бекініс ішіне орнатылған, кіргенімен мүмкін. Мурни мұнарасы жергілікті карьерде алынған әк тастан салынған, ал казарма мен жертөле деңгейлерінде ерекше кірпіш жұмыстары қолданылған. Ең қалың жерінен қабырғалар негізінде 15 фут, ал жоғары жағында 13 фут қалыңдыққа ие. Қабырғаның нашар жағы 8 фут қалыңдықпен салынған. Оңтүстік жақтағы қабырғалар қалыңдатылған, себебі америкалықтардың теңізден шабуыл жасауы ең мүмкін болғандықтан, мұнара осы шабуылға дайындықпен салынған. Теория бойынша, жау кемелерінен атылған ядролар қабырғалардан секіріп кетуі керек еді. Қазіргі уақытта казармада екі ішкі карронадалық зеңбірек орналасқан, олар жапсырмалы терезелер арқылы 32 фунт салмақтағы ядроларды атуға қабілетті. Бұл зеңбіректердің ату қашықтығы 400 метрді құрайды және құрлықтағы шабуыл жағдайында адамдарға қарсы соғыс жүргізу үшін қолданылатын. Бұл зеңбіректерді ішкі жақтағы қоршаулар бойынша жылжытуға болады, осылайша көпірді қоса, көптеген бағыттарды қамтиды. Төменгі қабатта желдетілетін оқ-дәрі және артиллерия қоймалары, қойма бөлмелерімен қатар 4 капониер орналасқан, олар мұнараны қоршап тұрған құрғақ бекініс үшін қорғаныс жүйесі ретінде қызмет етеді, сарбаздарға мұнараның негізіне шабуыл жасайтын әскерлерге шағын ойықтар арқылы оқ атуға мүмкіндік береді. Капониерлер Кингстон Мартелло мұнараларына тән, себебі оларға қатысты даулар болған. Капониердегі қабырғалар мұнараның қалған бөліктеріне қарағанда әлдеқайда жұқа, сондықтан шабуылға осал. Алайда, олар әскерлерге қарулы ойықтар арқылы құрғақ бекіністі қорғау мүмкіндігін берді, стратегиялық қосымша есіктер мен мылтық тесіктері капониерді сәтті бұзған жауды тоқтатуға арналған. Ең жоғарғы деңгей – артиллериялық платформа, ол Бломефилд зеңбірегін (ол да 32 фунт салмақтағы ядроларды атуға қабілетті) қолдайды, оны темір жол бойымен айналдыруға болады, осылайша мұнараның барлық периметрін толық қамтиды. Бломефилд зеңбірегі 1780 жылы Корольдік мыс қорытынды зауытының инспекторы және басқарушысы Томас Бломефилдтің жобалауымен қайта жасалған. Бломфилд бұрын британдық әскерлері қолданған Армстронг зеңбірегін қайта жасап, оны қарапайым, жеңіл және тиімдірек кері соққыны ұстайтын зеңбірекке ауыстырды. Зеңбіректің салмағы 6429 фунт, ату қашықтығы 2000 метрді құрайды. Шатырлар Мартелло мұнараларының бастапқы Жерорта теңізі дизайны емес, бірақ мұнара салынғаннан екі жыл өткен соң ашық зеңбірек платформасына уақытша қар шатыры қосылды, зеңбіректі қорғап, көп мөлшердегі қардан сақтады. Шатырды қосу – канадтық Мартелло мұнараларында кең таралған ерекшелік. Алғашқы шатыр 1849 жылы орнатылған. 1921 жылы болған дауыл кезінде ағаштан және қалайыдан жасалған алғашқы шатыр бұзылды. Шатырдың кейбір бөліктері 1925 жылы қайта құрылған, бірақ қазіргі шатырдың көп бөлігі 1970 жылдардан бастап салынған және қауіпсіздік себептерімен алынып тасталмайды. Британдықтар жасаған ең күрделі Мартелло мұнараларының бірі болғанына қарамастан, Мурни мұнарасы әскери қару-жарақ пен кеме құрылысындағы жақсартулардың арқасында тез ескірді.
The tower stands surrounded by a dry ditch and is accessible only by a bridge. When the tower was originally built, there was no bridge to cross the dry ditch. It is likely that soldiers would have accessed the tower through two ladders placed in the ditch. Murney Tower was constructed with locally quarried limestone with special brickwork on the barracks and basement levels of the tower's interior. On the thickest side the walls are about 15 ft. thick at the base and 13 ft. thick up top. On the weaker side the walls are about 8 ft. thick. The walls are thicker on the south side because a naval attack from the Americans was the most likely form of attack and thus is what the tower is prepared for. Cannonballs from enemy ships should have theoretically bounced right off the walls. Currently, the barracks has two internal carronade cannons that would have fired 32 lb cannonballs directed out shuttered windows. These carronades had a range of 400 metres and would have been used for anti personnel warfare in case of a land attack. These cannons could be moved about the interior embrasures, and so cover multiple approaches, including the bridge. The lower floor contained the ventilated gunpowder and artillery magazines and storage rooms, along with 4 capponieres, which acted as a defense system for the dry ditch surrounding the Tower, allowing soldiers to fire through small loopholes at troops attacking the Towers base. Caponiers were unique to the Kingston Martello Towers, due to controversy surrounding them. The walls are much thinner in the caponiere than in the rest of the tower and are thus more vulnerable to attack. However, they also provided troops with the opportunity to protect the dry ditch through rifle loops, with strategic additional doors and rifle holes meant to keep out any enemy who successfully breached the caponier. The uppermost level is the artillery or gun platform, which supports a Blomefield cannon (which also fired 32 lb cannonballs) that could be rotated along an iron track, thus, providing full coverage around the Tower's entire circumference. The Blomefield cannon was redesigned by Thomas Blomefield, Inspector of Artillery and Superintendent of the Royal Brass Foundry in 1780. Blomefield redesigned the Armstrong cannon that had been previously used by the British forces, replacing it with a cannon that was simpler in design, lighter, and had more effective recoil restraint. The cannon weighs 6429 lbs, with a range of 2000 metres. Roofs are not original Mediterranean design of Martello towers, but a temporary snow roof was later added to the open gun platform two years after the tower's construction protects the gun and keeps out the large amounts of snow. The addition of a roof is a common feature on Canadian Martellos. The original roof was installed in 1849. In 1921 a windstorm removed the original wooden and tin roof. Parts of the roof date to the reconstruction that followed in 1925, but the majority of the present roof dates from the 1970s and is not removable for safety reasons. Despite being one of the most sophisticated Martello towers designed and built by the British, Murney Tower quickly became obsolete due to improvements made in military weaponry and ship design.
Қазіргі күн
1925 жылы музей Кингстон тарихи қоғамы тарапынан халыққа ашық музей ретінде ашылды. Ол Кингстон тарихи қоғамымен жаз айларында (мамырдан қыркүйектегі Еңбек күніне дейін) Мурни мұнарасы мұражайы ретінде жұмыс істеуін жалғастыруда. Көрмеде үш зеңбірек (32 фунттық), сол кездің киім-кешектері, мылтықтар және 19 ғасырдың ортасына тән басқа да әскери заттар қойылған. Канадада 14 Мартелло мұнарасы салынған, бірақ олардың бар болғаны 9-ы ғана сақталған, олардың 4-і Кингстон қаласында орналасқан. Қазіргі таңда жұртшылыққа тек Мурни мұнарасы мұражайы ғана ашық. Форт-Генриде Мартелло мұнараларына ұқсас екі мұнара бар, алайда олар каналдық мұнаралар болып табылады.
In 1925, the museum was opened as a museum for the public by the Kingston Historical Society. It continues to be operated by the Kingston Historical Society as the Murney Tower Museum through the summer months (May Labour Day in September). Displays include three cannons (32 pounder), period uniforms, muskets, and other mid 19th century military artifacts. Although 14 Martello towers were built in Canada, only 9 are still standing, 4 of them in Kingston. Currently, only Murney Tower Museum is open to the public. Fort Henry has two towers that resemble Martello towers, however, they are branch ditch towers.
Тағайындаулар
1930 жылы Мурни мұнарасы күрделі дизайны үшін ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. 1989 жылы Кингстон бекіністері Канаданың ұлттық тарихи орны мәртебесін алды. 2007 жылы Ридо каналы мен Кингстон бекіністері (Мурни мұнарасын қоса) ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұралар тізіміне енгізілді. Олар Британдық Солтүстік Американы қорғауда және Канаданың жеке саяси және мәдени ерекшеліктерін қалыптастыруға көмектескені үшін маңызды роль атқарғаны мойндалды.
In 1930 Murney Tower was designated a national historic site due to its sophisticated design. In 1989 the Kingston Fortifications were designated a National Historic Site of Canada. In 2007, the Rideau Canal and Kingston Fortifications (including Murney Tower) were recognized as a UNESCO World Heritage Site. It was recognized as having played an important role in the defense of British North America and in enabling Canada to develop its own political and cultural identity