Манадас (Азор аралдары): Санта-Барбара тарихы, 374 тұрғыны, 11.20 км² аумағы. 1550 жылға дейін негізделген, бұрынғы аумағы кең болған. São Jorge аралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Манадас, бұрын жергілікті тұрғындар Санта-Барбара деп білген, Азор аралдарындағы Велас муниципалитетіне қарасты азаматтық приход. 2011 жылғы халық санағы бойынша 374 адам тұрады, ауданы 11,20 км² құрайды.
Manadas, once locally known as Santa Bárbara, is a civil parish in the municipality of Velas in the Azores. The population in 2011 was 374, in an area of 11.20 km2.
Тарих
Санта-Барбара Сан-Хорхе аралындағы ең көне приходтардың бірі болды, бұл 1550 жылға дейін құрылған болуы мүмкін, сол кезде приходта 250 адам тұрды және ол 16 ғасырда құжаттарда пайда бола бастады. 1568 жылы ол Сан-Жорже аралын алып жатқан алты діни приходтың тізіміне енді. Құрылған кезде, оның аумағы қазіргі шекарасынан әлдеқайда үлкен болды, оның ішінде Урзелина, Террейрос және Фажа-дас-Алмас қауымдастықтары орналасқан. 18 ғасырдың басында халық саны 500 адамға жетті. Манадас порты 1647 жылы Сао-Хорхе арнасындағы кемелерді бақылау үшін салынған қарауыл мұнарасымен белгіленді. Пираттық дәуірде жергілікті тұрғындар осы тұстан ұсталған қарақшыларды асып, ауылға/муниципалитетке шабуыл жасаудың салдары туралы ескерту ретінде көрсетіп отырды. Бірнеше жыл өткен соң Манадас ауданында Үрзелина бекінісі орналасты, ол аймақты қорғау үшін пайдаланылды. Портқалы цикл кезінде (жергілікті фермерлер экспортқа цитрус жемістерін өндірген экономикалық кезең) қарауыл мұнарасы жүк кемелерінің келуі туралы хабарлау үшін және оларды жүкті портқа жеткізуге дайындау үшін пайдаланылды. Кейіннен порт Кастеле виносын Еуропа құрлығына және Англияға экспорттау үшін де қолданылды. Манадас аралдың тарихи-мәдени дамуына үлкен үлес қосқан этнограф Жоао Тейшейра Соарес де Соузаның туған жері болды. Санта-Барбара шіркеуі 15 ғасырға дейін соққан ескі ғибадатхананың орнында салынған. 18 ғасырға жататын қайта жаңартылған архитектурасы сирек кездесетін алтынмен әшекейленген және Азор аралдарында танымал болған барокко стилінің бір мысалы болып табылады. Ұлттық ескерткіш ретінде танылған, ол құрылысынан бері өзгеріске ұшырамады; оған түпнұсқа азулежу (жергілікті тас карьерлеріне арналған), алтын алтарьлар, түпнұсқа шатыр (кедр ағашынан салынған) және түпнұсқа сакристия кіреді. Бұған қоса, приходта тағы бірнеше тарихи діни қасиетті орындар бар: Санта-Рита-де-Кассия, Сеньора-да-Гуадалупе және Санто-Кристо капеллалары.
Santa Bárbara was one of the older parishes on São Jorge, probably founded before 1550, when 250 inhabitants lived in the parish and when it began appearing in documents during the 16th century. In 1568, it was included in a listing of six religious parishes that occupied the island of São Jorge. At the time of its founding, it included an area vastly larger than its current borders with the communities of Urzelina, Terreiros and Fajã das Almas lying within its borders. At the beginning of 18th century the population had grown to 500 residents. The Port of Manadas was marked by a lookout's hut, constructed in 1647, to monitor shipping the São Jorge Channel. During the era of piracy, the locals would hang supposed pirates from this vantage point, as a warning to pirates or privateers of the consequences of attacking the village/municipality. Years later, the area of Manadas was the location of the Fort of Urzelina, which was used to protect the area. During the Orange Cycle (the economic period where local farmers produced citrus fruits for export) the lookout was used to warn of the arrival of cargo ships, and alerting them to have their produce in port for shipment. Later, the port was also the staging port for exports of Castelete wines to the European continent and England. Manadas was the birthplace of the ethnographer João Teixeira Soares de Sousa, who greatly contributed to the histo cultural development of the island. The parochial Church of Santa Bárbara was constructed over an older temple that dated to the 15th century. The remodelled architecture, which dates back to the 18th century, includes rare golden ornamentation and is one example of the Baroque style, popular in the Azores. Classified a national monument, it remains unaltered since its construction; includes original azulejo (dedicated to local quarrymen), its golden altars, an original roof (built with cedros) and original sacristy. In addition, the parish is populated with several other historical religious sanctuaries: Chapel of Santa Rita de Cássia, Chapel of Senhora da Guadalupe and Chapel of Santo Cristo.
География
Велас муниципалитеті орталығынан 15 шақырым қашықтықта, (Кальета) муниципалитетінің оңтүстік шекарасында орналасқан; оны Сан-Хорхе каналы (оңтүстік жағалау бойында), Урзелина азаматтық округі (Рибейра Ларге өзені бойымен) және Пико да Эсперенса қыраты (Норте-Гранде азаматтық округінде) шектейді. Парафия құрамына Фаджа дас Алмас, Ладейрас, Манадас және Понта дас Кастелетес елді мекендері кіреді. Аймақта ескі шатырлар, баулар және тау арасында шашыраңқы орналасқан егістік алқаптар бар, сонымен қатар шағын жағажай жазықтары көзге түседі. Еншілес шіркеу мен ауыл порты орналасқан осы фаджалардың ең үлкені (Фаджа дас Алмас) оңтүстік жағалаудың ортасында орналасқан ең ірі елді мекен болып табылады. Оның жартылай жазық беті Сан-Хорхе каналына қарайтын шығыс жартастарымен контраст жасасады, бұл көптеген жеміс бақтары мен егістік алқаптарына қолайлы микроклимат құрады. Мұнда кофе, шарап, тропикалық жемістер және Канар аралдары, Кабо-Верде және Мадейраға тән Аждаһа ағаштарының (Dracaena draco) түрлері өседі. Тау етегінде ерте замандағы қоныстарды қамтамасыз еткен бірнеше бұлақтар мен көздер бар, ал Терейрос порты сияқты порттар бастапқыда балық аулау өнеркәсібінің орталығы болған, бірақ қазір спорттық және жазғы балықшылар пайдаланады.
Located 15 kilometres from the municipal seat of Velas, on the municipalities southern border with (Calheta); it is delimited by the São Jorge Channel (on the southern coast), the civil parish of Urzelina (along the Ribeira Large) and the ridge of Pico da Esperança (in the civil parish of Norte Grande. The parish contains the localities Fajã das Almas, Ladeiras, Manadas and Ponta das Casteletes. The parish is populated by older cottages, orchards and fields in scattered settlements dispersed by mountainous cliffs, and highlighted by small coastal plains. The largest of these fajãs, location of the parochial church and village port, is the largest settlement (Fajã das Almas), located in the middle of the southern coast. Its semi planar surface is in contrast with the cliffs to the east which front the São Jorge Channel, and has produced a micro climate that has sustained many orchards and fields that produce coffee, wine, tropical fruits and species of Dragon trees (Dracaena draco) typical of the Canary Islands, Cape Verde and Madeira. Along the foothills, there are several springs and fountains that sustained early settlements, while the ports, including the Port of Terreiros was originally center for the fishing industry, but now used for sport and summer fishermen.
Экономика
Бұл ауылдағы басты кәсіп – сүт өндірісі, себебі мұнда аралдың Cooperative dos Lacticínios филиалы орналасқан.
The principal industry in this parish is dairy production, being the location of a branch of the island's Cooperative dos Lacticínios.