Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мүшелер ғана кіретін жеке клубтар
дәстүрлі джентльмендер клубы
Members only private club
traditional gentlemen's clubs
Джентльмендер клубы – 18-шы ғасырдан бастап Ұлыбританияның жоғарғы топтарының өкілдері құрған, жекелеген әлеуметтік клубтардың бір түрі. Ұлыбританиядан тыс көптеген елдерде де танымал джентльмендер клубы бар, олардың көпшілігі Британ империясымен байланысты: атап айтқанда, Үндістан, Пәкістан және Бангладеш. Сонымен қатар, Американың ірі қалаларында, әсіресе ескі қалаларда көптеген клубтар кездеседі. Джентльмендер клубында әдетте ресми асхана, бар, кітапхана, бильярд залы және оқу, ойын-сауық немесе әлеуметтік байланыс үшін бір немесе бірнеше зал болады. Көптеген клубтарда қонақ бөлмелері мен фитнес мүмкіндіктері де қарастырылған. Кейбіреулері негізінен спортпен байланысты, ал кейбіреулері ресми кешкі ас сияқты басқа да шараларды тұрақты түрде өткізеді.
A gentlemen's club is a private social club of a type originally set up by men from Britain's upper classes in the 18th and succeeding centuries. Many countries outside Britain have prominent gentlemen's clubs, mostly those associated with the British Empire: in particular, India, Pakistan, and Bangladesh. There are also many clubs in major American cities, especially the older ones. A gentleman's club typically contains a formal dining room, a bar, a library, a billiard room, and one or more parlours for reading, gaming, or socializing. Many clubs also contain guest rooms and fitness amenities. Some are associated mainly with sports, and some regularly hold other events such as formal dinners.
Тарих
Алғашқы клубтар Лондонның Вест-Эндінде құрылды. Бүгінде Сент-Джеймс ауданы кейде "клубтық орта" деп аталады. Клубтар 18 ғасырдағы Лондондағы кофеханалардың кейбір функцияларын өз мойнына алды. Алғашқы клубтар, мысалы, Уайт, Брукс және Будл, аристократиялық рухта болды және мүшелер ғана қатыса алатын орындарда заңсыз болған құмар ойындарға мүмкіндік жасады. 19 ғасырда клубтардың танымалдығы, әсіресе 1880 жылдары, күрт өсті. 19 ғасырдың соңында Лондонда мұндай 400-ден астам мекеме болды. 1866 жылы жарық көрген "Лондон клубтық өмірі" кітабы былай деп басталады: "Клубты, жалпы алғанда, адамның табиғи қауымдыққа құштарлығы мен әлеуметтік бейімділігінің ең алғашқы нәтижесі деп қарастыруға болады". Клубтардың саны артып, олардың мүшелерінің саясат, әдебиет, спорт, өнер, автомобильдер, саяхат, нақты елдер немесе басқа да қызығушылықтарына байланысты әсері күшті болды. Кейде мүшелердің байланысы бірдей қарулы күштер тармағында немесе бір мектепте немесе университетке қатысты болуы мүмкін. Осылайша клубтардың өсуі сол кездегі "элитаның" құрметті бөлігі деп есептелген нәрсенің көрсеткіші болды. 19 ғасырдың соңына қарай, "әдемі адам" мәртебесіне лайық деп есептелетін кез келген адам, мінезі кемшіліксіз болса және "клубқа жатпаса" (бұл сөзді алғаш рет Сэмюэл Джонсон қолданған), оны қабылдауға дайын клубты таба алатын. Осы жаңа кеңейтілген ағылшын қоғамына дәрігерлер мен заңгерлер сияқты табыс табуға тиіс мамандар да кірді. Көптеген мырзалар тек бір клубқа мүше болды, ол оның өзін ең жақсы анықтайтын кәсібімен немесе әлеуметтік/саяси ұстанымымен тығыз байланысты болды, бірақ кейбіреулері бірнеше клубқа мүше болды. Аристократтар мен саясаткерлерде бірнеше клуб болуы мүмкін. 1960 жылдары он тоғыз клубқа мүше болған Эрл Маунтбеттен ең көп мүшелік рекордты сақтаған деп есептеледі. Мұндай клубтарда музыкалық өнерлестіктер сияқты көпшілікке арналған ойын-сауықтар болған жоқ. Клубтар, іс жүзінде, "екінші үйлер" болды. Көптеген ер адамдар өмірінің көп бөлігін клубта өткізді, ал Лондонда алғаш рет көшіп келген жас, жаңа ғана бітірген түлектер үй немесе пәтер жалдауға мүмкіндік алғанша екі-үш жыл клубта тұруы әдеттегі жайт болды. Мырзалар клубтары – ер адамдарға демалуға және басқа ер адамдармен достық қарым-қатынас орнатуға арналған жеке орындар еді. 19- және 20-ғасырларда клубтар элиталық ер адамдардың өмірінің маңызды бөлігі саналды. Олар тұрғын үйдің барлық мүмкіндіктерін ұсынды. Клубтар ер адамның тұрмыстық қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін құрылған және жобаланған. Олар стресс пен уайымды жеңілдетуге арналған орындар болды. Олар эмоционалды және практикалық қажеттіліктерді қанағаттандырды. Олар асхана, кітапхана, ойын-сауық және ойын бөлмелері, жатын бөлмелері, жуынатын бөлмелері және кабинет сияқты кеңістіктерді ұсынды. Көп жағынан, олар үйге ұқсас болды. Клубтарда саудагерлер мен қызметшілер үшін жеке кіреберістер болды, олар әдетте ғимараттың жұртшылыққа көрінбейтін бөлігінде орналасқан. Көптеген клубтарда күту тізімі болды, кейбіреулері он алты жылға дейін созылды. Мырзалар клубының қандай екеніне стандартты анықтама жоқ. Әр клуб басқалардан сәл өзгеше болды. 19 ғасырда отбасы адамның өміріндегі ең маңызды аспектілердің бірі саналды. Ер адамның үйі оның меншігі болған және оның қажеттіліктерінің көпшілігін қанағаттандыруға арналған орын болуы керек еді, бірақ элиталық ерлер үшін бұл әрқашан осылай болмады; ол әрқашан жеке өмір мен жайлылықты қамтамасыз ететін орын болған жоқ: мүмкін, элиталық отбасылардың үйлерінде жиі қонақтарға кешкі ас, ресми шай, ойын-сауық және кештер ұйымдастырылғандықтан. Олардың өмірі көрсетілімге қойылды және олардың өмірі туралы жергілікті газеттерде жиі хабарланды. Мырзалар клубы осы отбасылық өмірден қашуға мүмкіндік берді. Басқа бір түсіндірме бойынша, еркектер мектептер мен спорттық жарыстар сияқты еркектер ортасында өскен, сондықтан олар отбасылық ортада әйелдермен өмір сүруге бейім болмады. Мырзалар клубы қашуға мүмкіндік берді. 1950 жылға дейін клубтар мүше емес адамдарға ашық бөлмелерде де қатаң реттелді. Көптеген клубтарда мүшелер тамақтанып, мүше емес адамдарды қабылдай алатын бір ғана бөлме болды; адамның барлық әлеуметтік байланысы бір клубта болуы керек деп есептелді. Гарольд Макмиллан "Вест-Энд клубтарында: Пратт, Афинеум, Бак, Гвардия, Бифштек, Терф, [және] Карлтон" пана тапқан.
The original clubs were established in the West End of London. Today, the area of St James's is still sometimes called "clubland". Clubs took over some parts of the role occupied by coffee houses in 18th century London. The first clubs, such as White's, Brooks's, and Boodle's, were aristocratic in flavour, and provided an environment for gambling, which was illegal outside of members only establishments. The 19th century brought an explosion in the popularity of clubs, particularly around the 1880s. At the height of their influence in the late 19th century, London had over 400 such establishments. Club Life in London, an 1866 book, begins: "The Club in the general acceptation of the term, may be regarded as one of the earliest offshoots of man's habitual gregariousness and social inclination." An increasing number of clubs were influenced by their members' interests in politics, literature, sport, art, automobiles, travel, particular countries, or some other pursuit. In other cases, the connection between the members was membership in the same branch of the armed forces, or the same school or university. Thus the growth of clubs gives some indication of what was considered a respectable part of the "Establishment" at the time. By the late 19th century, any man with a credible claim to the status of "gentleman" was eventually able to find a club willing to admit him, unless his character was objectionable in some way or he was "unclubbable" (a word first used by Samuel Johnson). This newly expanded category of English society came to include professionals who had to earn their income, such as doctors and lawyers. Most gentlemen belonged to only one club, which closely corresponded with the trade or social/political identity he felt most defined him, but a few people belonged to several. Members of the aristocracy and politicians were likely to have several clubs. The record number of memberships is believed to have been held by Earl Mountbatten, who had nineteen in the 1960s. Public entertainments, such as musical performances and the like, were not a feature of this sort of club. The clubs were, in effect, "second homes" Many men spent much of their lives at their club, and it was common for young, newly graduated men who had moved to London for the first time to live at their club for two or three years before they could afford to rent a house or flat. Gentleman's clubs were private places that were designed to allow men to relax and create friendships with other men. In the 19th and 20th centuries, clubs were regarded as a central part of elite men's lives. They provided everything a regular home would have. Clubs were created and designed for a man's domestic needs. They were places to relieve stress and worries. They provided for emotional and practical needs. They provided spaces such as dining halls, a library, entertainment and game rooms, bedrooms, bathrooms and washrooms, and a study. In many ways, they resembled a home. Clubs had separate entrances for tradesmen and servants, which were usually located on the side of the building that was not easily seen by the public eye. Many clubs had waiting lists, some as long as sixteen years. There is no standard definition for what is considered a gentlemen's club. Each club differed slightly from others. In the 19th century, the family was considered one of the most important aspects of a man's life. A man's home was his property and should have been a place to satisfy most of his needs, but for elite men, this was not always the case; it was not always a place that provided privacy and comfort: perhaps because the homes of elite families often entertained guests for dinners, formal teas, entertainment, and parties. Their lives were on display, and often their lives would be reported in local papers. A gentleman's club offered an escape from this family world. Another explanation would be that men were brought up as boys in all male environments in places like schools and sports pastimes, and they became uncomfortable when they had to share their lives with women in a family environment. A gentleman's club offered an escape. Until the 1950s, clubs were also heavily regulated in the rooms open to non members. Most clubs contained just one room where members could dine and entertain non members; it was often assumed that one's entire social circle should be within the same club. Harold Macmillan was said to have taken "refuge in West End clubs : Pratt's, Athenaeum, Buck's, Guards, the Beefsteak, the Turf, [and] the Carlton".
Үй шаруашылығы
Ерлер клубы бастапқыда ерлер аудиториясына бағытталған болса да, олардың құрылуы мен жалғасуында үй өмірі маңызды рөл атқарды. Классикалық гендерлік нормаларға қарсы тұрып, клубты «гомосоциалдық үй» деп атауға болады. Осман империясындағы ерлер кофеханалары сияқты, клубтар үйден тысқары үй болды. Олар баламалы, бәсекелес кеңістіктер еді, себебі олар дәстүрлі үймен кейбір ортақ белгілерге ие болды. Бұл клубтардың басты тартымдылығы – олардың жеке, көбінесе эксклюзивті табиғаты болатын. Олар қатаң және шектеулі рөлден, әсіресе стоик джентльменге қойылатын талаптардан қашуға мүмкіндік берді. Үйдегідей, ерлер қоғамда қалыптасқан ережелерге бағынбастан, еркін әрекет ете алатын. Клубта өмір сүрген ерлер үшін үй өз маңызын жоғалтты. Мүшелер ресми құжаттар, хат-хабар алмасу және кездесулер үшін осы мекенжайды пайдаланатын. Клуб қызметкерлері ресми немесе бейресми тамақтарды ұсынатын, ал талғамдары мүшелердің тілегіне қарай өзгертілуі мүмкін еді. Клубтың ішіндегі кеңістіктер осы әртүрлі функцияларға арналған, ал қонақтар ағынын үйге қарағанда оңай бақылауға болатын. Мүшелердің әлеуметтік мәртебесі клубтың беделімен анықталған, бірақ оның ішінде шекаралар нашарлауда. Көрнекті қонақтар кешкі асқа немесе клубта демалуға шақырылуы мүмкін еді. Қызметкерлер осы қонақтарды және олардың келуін мүшелер үшін қадағалап, мүшелердің қызметкерлері ретінде тәжірибені жекелендіре алатын. Осылайша, клубта маңызды шаралар өткізу арқылы, олардың үйіндегі кемтар мүліктері мен құрылыстарынан гөрі клубтың байлығы мен мәртебесі көрсетілетін. Ағылшын клубтарында осы «үйлік» сипат ерекше атап көрсетілді. Көбінесе Лондонда орналасқан бұл клубтар өте «тыныш» болды және олардың мүшелері жақсы мінез-құлық танытты – бұл үйдің тыныш атмосферасын еске салды. Сонымен қатар, клуб қызметкерлеріне клубты жеке кеңістік ретінде сақтау және сырттан келетін ақпараттың таралуын бақылау міндеті жүктелді. Клуб ешқашан көңіл көтерусіз немесе шындықтың ауыр сынақтарына толы болмауы керек еді. «Көшеден, соттан, Парламенттен немесе қор биржасынан» келген жұмыстың хаостық сипаты тоқтатылды. Жастар мен басқа мүшелер қоғамның, әсіресе әйелдердің нақты проблемаларынан қорғалды. Бұл қашу болғанымен, ол үйден қашу емес еді. Ерлер үй өмірінің ұқсас элементтерін біліп, олардан ләззат алды; бұл көбірек ауысу немесе баламалы шындық еді. Клуб ішінде еркін қозғалу мүмкіндігіне қарамастан, құпиялылық пен эксклюзивтілік патриархалды билікті қолдады. Әйелдердің дауысының болмауы және қатаң институционалдық құрылымдар мүшелердің ішкі тұрақтылығын қамтамасыз етті. Клубқа қабылдану үшін мүшелердің келісімі мен төлем қажет болды. Осылайша, клубтың табысы тапқа байланысты және керісінше. Тарихшы Роберт Моррис клубтардың «капитализмнің билік байланысының бір бөлігі және қоғамның элиталық үстемдігінің жалғасуы үшін маңызды» екенін айтты.
Although gentlemen's clubs were originally geared towards a male audience, domestic life played a key role in their establishment and continuity. Defying classic gender norms, the club could be represented as "homosocial domesticity". Similar to male coffeehouses of the Ottoman Empire, the clubs were a home away from home. They were alternative, competing spaces in the sense that it had some similarities with the traditional home. One of the key attractions of these clubs was their private, often exclusive, nature. They were getaways from the tight, restrictive role expected from the stoic gentleman. Like the home, men could act and behave in ways not usually acceptable in public society. For men who lived their lives at the club, the home lost its status as their base. Members would use this address for official documentation, mailing, and appointments. Meals, formal or informal, were provided and tastes could be catered for by the club staff. Spaces within the club were designated for these various functions, and the guest flow could be more easily controlled than at the home. Members' social status was marked by the prestige of the club, but within it, the lines were blurred. Prominent guests could be invited to dinner or to lounge at the club over the house. Staff would monitor these guests and their arrival for the members and, as employees of the members, could personally tailor the experience. Thus, by holding important events at the club, only the wealth and importance of the club and its amenities was displayed instead of their possibly inferior possessions or structures at home. In English clubs, this domesticity was particularly emphasized. These clubs, primarily in London, were usually very "quiet" and their members were well behaved: again pointing to the calm familiarity of the household. In addition, club staff were tasked with keeping the club a private space and attempted to control the spread of information from the outside. Under no circumstance was the club to be depressing or too involved in the pains of reality. Whether from "the streets, the courts, Parliament, or the Stock Exchange," the chaotic nature of work life was put on hold. Young bachelors and other members were in many ways shielded from the true problems of society, especially female ones. While it was definitely an escape, it was not an escape from domesticity. Men knew and enjoyed the matching elements of the home life; it was more of a transfer or alternative reality. Despite the opportunity for mobility within the club, secrecy and exclusivity supported the patriarchal authority. With the absence of female voices and set of rigid institutional structures, members created internal stability. Induction into a club required member approval and payment. Thus, a club was dependent on class and vice versa. Historian Robert Morris proposed that clubs were "part of the power nexus of capitalism, and essential to the continuity of elite dominance of society."
Әйелдер
XIX ғасырдың соңында әйелдерге арналған бірнеше жеке мүшелік клубтар құрылды; соның ішінде Александра клубы және өзінен саналы прогрессивті Пионерлер клубы. Әйелдер де XIX ғасырдың соңында өздерінің клубтарын құруға кірісті, мысалы, Әйелдер институты және Әйелдер Афинеумы. Олар сол кезде өте танымал болды, бірақ бүгінгі күнге дейін жалғыз жыныстық мекеме ретінде сақталған Лондондағы Университет әйелдер клубы ғана қалды. Бұрынғы, ұқсас қызығушылықтарға ие клубтардың толық құрамына қабылдаудан дәстүрлі түрде алыс болған және 1964 жылы АҚШ-та Азаматтық құқықтар заңының қабылдануымен белсенділік танытқан әйелдер, XXI ғасырға қарай бұрын ерлер басымдылық ететін салаларды қолдау үшін, соның ішінде кәсіби байланыстар мен бизнес желілерін құру мақсатында көптеген жаңа жеке әйелдер клубтарын құрды. 2023 жылы The Daily Telegraph хабарлағандай, Ұлыбританияда әйелдерді тек ерлерге арналған клубтарға қабылдау мәселесінде "[өте алаңдататын]" даурықтар сақталды, ал SFGate АҚШ-та да осы жайтты хабарлады.
Several private members' clubs for women were established in the late 19th century; among them the Alexandra Club. and the self consciously progressive Pioneer Club. Women also set about establishing their own clubs in the late 19th century, such as the Ladies' Institute, and the Ladies' Athenaeum. They proved quite popular at the time, but only one London based club, The University Women's Club, has survived to this day as a single sex establishment. Traditionally barred from full membership in existing clubs of similar interest, and somewhat mobilized by the passage of the Civil Rights Act of 1964 in the United States; by the 21st century, numerous new private women's clubs had formed in support of previously male dominated pursuits, including professional affiliations and business networking. In 2023, The Daily Telegraph reports that an "[A]bsolutely chilling" discordance around admitting women to men only clubs persisted in the UK, as the SFGate also reports in the U. S.
Дүниежүзі бойынша таралуы
Бүгінде дәстүрлі джентльмендер клубы тұжырымдамасына негізделген мекемелер әлемнің көптеген елдерінде, көбінесе Ұлттар Достастығы елдері мен АҚШ-та кездеседі. Көптеген клубтар өз мүшелеріне шетелде саяхат еткен кезде өзара қонақжайлық ұсынады.
Today, establishments based on the concept of the traditional gentlemen's clubs exist throughout the world, predominantly in Commonwealth countries and the United States. Many clubs offer reciprocal hospitality to other clubs' members when travelling abroad.
Ирландия
Ирландиядағы клубтардың арасында екі танымал Дублин әлеуметтік клубы бар, олардың әрқайсысының құрамында ер және әйел мүшелер, түрлі жабдықтар мен шаралар, сондай-ақ өзара байланысқан клубтардың кең желісі бар: Кильдер көшесі және Университет клубы (Кильдер көшесі клубының (дәстүрлі консервативті) Дублин университеті клубымен (ғылыми) бірігуінен құрылған) және Сент-Стефан Грин Гиберниан клубы (Сент-Стефан Грин клубының (вигтік) Гиберниан Біріккен әскери клубымен (әскери) бірігуінен пайда болған). Дублинде Біріккен өнер клубы, Корольдік ирланд академиясы, Корольдік Дублин қоғамы, яхта клубтары (Дун Лаогхаирдегі Корольдік ирланд, Ұлттық және Корольдік Сент-Джордж), Гиберниан аулау клубы (аулау музыкасы) және Сент-Патриктің дос бауырлары (бастапқыда дуэльге қарсы болған) сияқты көптеген басқа да мамандандырылған клубтар гүлденуде.
Clubs in Ireland include two prominent Dublin social clubs, each having both male and female members, a range of facilities and events, and a wide network of reciprocal clubs: The Kildare Street and University Club (formed on the merger of Kildare Street Club (traditionally Conservative) with The Dublin University Club (academic)) and The St Stephen's Green Hibernian Club (similarly formed when the St Stephen's Green Club (Whig) merged with The Hibernian United Services Club (military)). A number of other, specialist clubs flourish in Dublin such as The United Arts Club, Royal Irish Academy, Royal Dublin Society, Yacht Clubs (The Royal Irish, The National, and The Royal St George) of Dún Laoghaire, The Hibernian Catch Club (catch music), and The Friendly Brothers of St Patrick (originally anti duelling).
Канада
Монреальде 1785 жылы Бобер клубы құрылды. Жыл сайын оның бірқатар мүшелері Англияға қайтып, терілерін сататын, сол жерде 1810 жылы Канада клубын құрды; ол әлі де жылына екі рет тамақтанатын клуб ретінде жиналады. 1826 жылы құрылған Монреаль аңшылық клубы Солтүстік Америкадағы ең көне, әлі жұмыс істеп тұрған түлкі аулау клубы болып табылады. Алтын шаршы миль Монреальдің бірнеше клубына орын берген, соның ішінде 1857 жылы құрылған Сент-Джеймс клубы бар. Он тоғызыншы ғасырдың соңында оның ең беделді жиырма мүшесі Сент-Джеймс клубтың "тығыздығы артып бара жатқанын" сезіп, 1899 жылы кішігірім Маунт-Роял клубын құрды. Клуб бірден қаланың ең танымал клубына айналды, ал 1918 жылы лорд Биркенхед оны "Жаңа дүниедегі ең жақсы клубтардың бірі, жақсы лондондық клубтың айқын емес атмосферасы бар" деп атады. 1908 жылы Макгилл университетімен байланысты Университет клубы (Макгилл университеті) ашылды. The Forest and Stream клубы Франк Стивен мен оның бірнеше достары мен әріптестері 1884 жылдың 27 қарашасында Монреальдегі Сент-Лоуренс залында өткен жиналыста құрылды. Клубтың алғашқы негізін қалаушылар Эндрю Аллан, Джеймс Брайс Аллан, Хью Монтагу Аллан, Луис Жозеф Форгет, Хартленд Сент-Клэр Макдугалл, Хью Патон және Фрэнк Стивен болды. Ол 15 акционермен құрылды және бүгінгі күні де жұмыс істеп келеді. Квебек қаласында Әдеби және тарихи қоғам, Стадакона клубы және 1879 жылы жұртшылыққа есіктерін ашқан, Канада милициясының офицерлері құрған Гаррисон клубы бар. Торонто клубы - бұл қаладағы ең көне клуб, ол 1837 жылы құрылды. Басқаларына Ұлттық клуб, Олбани клубы, Йорк клубы, Торонто университетінің клубы, Торонто университетімен байланысты Факультет клубы, Өнер және әдебиет клубы және тағы да көптеген клубтар кіреді. Онтарионың басқа қалаларында да өз клубтары бар: Оттавадағы Ридо клубы; Гамильтон клубы; Кингстондағы Фронтенак клубы және патент арқылы құрылған Ватерлоо клубы. Галифакс клубы 1862 жылы құрылды. Сент-Джондағы Юнион клубы (Сент-Джон) 1884 жылы екі бұрынғы клубтың бірігуі нәтижесінде құрылды, ал Фредериктон Гаррисон клубы 1969 жылы аймақтық штаб-пәтердің офицерлер клубының қауымдасқан мүшелері құрды. Манитоба клубы - Батыс Канаданың ең көне клубы, ол 1874 жылы Виннипегте құрылды. Британдық Колумбияның Юнион клубы 1879 жылы Викторияда құрылды. Ванкувер клубы 1889 жылы құрылды.
At Montreal, the Beaver Club was founded in 1785. Every year, some of its members travelled back to England to sell their furs, where they established the Canada Club in 1810; it still meets twice yearly as a dining club. The Montreal Hunt Club, founded in 1826, is the oldest extant fox hunting club in North America. The Golden Square Mile is home to several of Montreal's clubs, including Club Saint James, which was founded in 1857. At the end of the nineteenth century, twenty of its most influential members felt that the St James was becoming 'too overcrowded' and founded the smaller Mount Royal Club in 1899. Overnight it became the city's most prestigious club, and in 1918, Lord Birkenhead commented that it "is one of the best clubs I know in the New World, with the indefinable atmosphere about it of a good London club". In 1908 the University Club (McGill University), affiliated with McGill, opened. The Forest and Stream was formed by Frank Stephen and some of his gentlemen friends and associates on 27 November 1884 at a meeting held at the St. Lawrence Hall in Montreal. The club's original founders were Andrew Allan, James Bryce Allan, Hugh Montagu Allan, Louis Joseph Forget, Hartland St. Claire MacDougall, Hugh Paton, and Frank Stephen. It was formed with 15 shareholders and is still open today. Quebec City has the Literary and Historical Society, the Stadacona Club, and the Garrison Club, which was founded by officers of the Canadian Militia and opened to the public in 1879. The Toronto Club is the oldest in that city, founded in 1837. Others include the National Club, the Albany Club, the York Club, the University Club of Toronto, the Faculty Club associated with the University of Toronto, the Arts and Letters Club, and a number of other clubs. Other Ontario cities have their clubs: the Rideau Club at Ottawa; the Hamilton Club; the Frontenac Club at Kingston, and The Waterloo Club by letters patent. The Halifax Club was founded in 1862. The Union Club (Saint John) in Saint John, New Brunswick was founded in 1884 through the merger of two earlier clubs, and the Fredericton Garrison Club was founded in 1969 by associate members of the area headquarters officers' mess. The Manitoba Club is Western Canada's oldest club, founded in 1874 at Winnipeg. The Union Club of British Columbia was founded in 1879 in Victoria. The Vancouver Club was founded in 1889.
Австралия
Австралияда бірнеше джентльмендер клубы бар. Төменде тізілгендердің ішінде Комонвелл клубы, Келвин клубы, Ньюкасл клубы, Корольдік автомобиль клубы, Сиднейдегі Таттерсолл клубы және Одақ, университеттер мен мектептер клубы әйелдерге толыққанды мүшелік алуға мүмкіндік береді.
Australia has a number of gentlemen's clubs. Of those listed below, the Commonwealth Club, the Kelvin Club, the Newcastle Club, the Royal Automobile Club, the Tattersalls Club in Sydney and the Union, University and Schools Club allow women to enjoy full membership.
Жаңа Оңтүстік Уэльс
Сиднейде Австралия клубы, Австралия Корольдік Автомобиль клубы, Таттерсалс клубы және Одақ, Университет және Мектептер клубы бар. Таттерсалс клубының атын алған City Tattersalls клубы енді қатаң мүшелік талаптарын сақтамайды. Ньюкасл қаласында Ньюкасл клубы бар.
Sydney has the Australian Club, the Royal Automobile Club of Australia, the Tattersalls Club and the Union, University & Schools Club. The City Tattersalls Club, which named itself after the Tattersalls Club, no longer has exclusive membership criteria. Newcastle has the Newcastle Club.
Виктория
Мельбурнда Мельбурн клубы, Александра клубы, Афинеум клубы (Лондондағы осы аттас клубының құрметіне аталған), Австралия клубы (Сиднейдегі сол атаумен аталатын клубпен ешқандай қатысы жоқ), Келвин клубы және Савидж клубы бар. Джилонгда Джилонг клубы бар.
Melbourne has the Melbourne Club, the Alexandra Club, the Athenaeum Club (named after its counterpart in London), the Australian Club (unrelated to the identically named club in Sydney), the Kelvin Club and the Savage Club. Geelong has The Geelong Club.
Квинсленд штаты
Брисбенде Квинсленд клубы, Брисбен клубы, Біріккен қызметтер клубы және Таттерсалс клубы бар (Сиднейдегі сол атаумен аталатын клубпен ешқандай қатысы жоқ).
Brisbane has the Queensland Club, the Brisbane Club, United Services Club and the Tattersalls Club (unrelated to the identically named club in Sydney).
Оңтүстік Австралия
Аделаидада Аделаида клубы мен Оңтүстік Австралияның Әскери-теңіз, Әскери және Әуе күштері клубы бар.
Adelaide has the Adelaide Club and the Naval, Military and Air Force Club of South Australia.
Батыс Австралия
Пертте Батыс Австралия клубы және Weld клубы бар.
Perth has the Western Australian Club and the Weld Club.
Тасмания
Хобартта "Тасмания" клубы мен "Афинеум" клубы бар.
Hobart has the Tasmania Club and the Athenaeum Club.
Австралиялық астаналық аумақ
Канберрада Ұлттар Достығы клубы бар.
Canberra has the Commonwealth Club.
Франция
1856 жылы ағылшын-американдық қысқы колониясы құрған Франциядағы По қаласындағы ағылшын клубы қазір le Cercle anglais деп аталады.
The English Club of Pau, France chartered by an Anglo American winter colony in 1856 is now named the le Cercle anglais.
Пәкістан
Қазіргі Пәкістанда Үндістан тәуелсіздігі мен бөлінуге дейін көптеген джентльмендер клубы құрылған. Олардың қатарында 1863 жылы құрылған Пешавар клубы; 1863 жылы құрылған Пәнджәп клубы; 1871 жылы Қарачиде құрылған Синд клубы; 1878 жылы құрылған Лахор гимназиясы; 1886 жылы құрылған Қарачи гимназиясы; 1891 жылы құрылған Кветта клубы; 1907 жылы осы қалада құрылған Қарачи клубы; 1910 жылы құрылған Фейсалабадтың Ченаб клубы бар. Бір кезде Қарачи қаласында саудагерлер сыныбы үшін құрылған индус гимназиясы да болған. Пәкістанның отарлық дәуіріндегі джентльмендер клубының мүшелігі тек еуропалықтарға ғана шектелген, ал Синд клубы бір кезде есігіне «Иттер мен жергілікті тұрғындарға кіруге тыйым салынған» деген жазу іліп қойған. Пәкістанның бөлінуге дейінгі көптеген клубтары эксклюзивтіліктен бас тартып, төлем жасағандарға мүшелік беруді бастады. Олардың ішінде Қарачи клубы мен Қарачи яхт клубы бар. Дегенмен, кейбіреулері шақыру немесе ұсыну арқылы ғана мүшелік беру және эксклюзивтілікті сақтап қалды. Олардың қатарында Лахор гимназиясы, Пәнджәп клубы, Қарачи гимназиясы, Исламабад клубы, Синд клубы, Фейсалабадтың Ченаб клубы, Кветта клубы, Пешавар клубы, Қарачи қайық клубы және Қарачи гольф клубы бар.
Numerous gentlemen's clubs were established in modern day Pakistan before Indian independence and partition. These clubs included the Peshawar Club founded in 1863; Punjab Club Lahore in 1863; Sind Club founded in Karachi in 1871; Lahore Gymkhana founded in 1878; Karachi Gymkhana founded in 1886; Quetta Club founded in 1891; the Karachi Club founded in the same city in 1907; Chenab Club Faisalabad founded in 1910. At one point the city Karachi was also home to the Hindu Gymkhana, which was established for the merchant class in Karachi. Gentlemen's clubs in Pakistan during the colonial era restricted membership to Europeans only, with the Sind Club at one point hanging a sign outside the door stating "Dogs and Locals not allowed". Most pre partition clubs in Pakistan have divested themselves from exclusivity and started the concept of offering membership in return for payment. These include Karachi Club and Karachi Yacht Club. However; some have retained exclusivity and membership on an invite only or referral basis. These include Lahore Gymkhana, Punjab Club, Karachi Gymkhana, Islamabad Club, Sind Club, Chenab Club Faisalabad, Quetta Club, Peshawar Club, Karachi Boat Club, and Karachi Golf Club.
Оңтүстік Африка
Оңтүстік Африкада Йоханнесбург қаласының орталығындағы Рэнд клубы, Йоханнесбургтің Иллово ауданындағы Уондерерс клубы, сондай-ақ Сэндтон қаласындағы Инанда клубы мен Йоханнесбург Кантри клубы орналасқан. Кейптаунда кеңістігі мол Келвин Гроув клубы, Кейптаун клубы және Сов клубы бар. Дурбанда 1852 жылы негісталған Дурбан клубы, ал Кимберлиде 1881 жылы негісталған Кимберли клубы бар.
South Africa is home to the Rand Club in downtown Johannesburg, the Wanderers Club in Illovo, Johannesburg as well as the Inanda Club in Sandton and the Johannesburg Country Club. In Cape Town there is the spacious Kelvin Grove Club, the Cape Town Club and the Owl Club. In Durban is the Durban Club, founded in 1852, and the Kimberley Club in Kimberley, founded in 1881.
Оңтүстік Америка
Лима, Перуде әлі күнге дейін жұмыс істейтін бірнеше дәстүрлі джентльмендер клубы бар, мысалы Club Nacional, Phoenix Club (Перу) және Club de la Banca y Comercio. Буэнос-Айрес, Аргентинада Club del Progreso (1852 жылы құрылған; Оңтүстік Америкадағы ең көне джентльмендер клубы), Жокей клубы және Club Universitario de Buenos Aires орналасқан. 20 de Febrero клубы 1858 жылы генерал Рудесиндо Альварадо Сальта қаласында құрылған. Клубтың атауы 1813 жылғы 20 ақпандағы Сальта шайқасын, Аргентина Тәуелсіздік соғысы кезінде болған оқиғаны еске түсіреді. Сантьяго, Чилиде Club de la Unión клубы бар, ол бастапқыда тек бай адамдарға арналған клуб болған. Винья-дель-Марда Винья-дель-Мар клубы бар.
Lima, Peru has several traditional gentlemen's clubs still functioning such as the Club Nacional, the Phoenix Club (Peru), and the Club de la Banca y Comercio. Buenos Aires, Argentina is home to the Club del Progreso (founded 1852; the oldest gentlemen's club in South America), the Jockey Club, and the Club Universitario de Buenos Aires. The Club 20 de Febrero was founded in 1858 by General Rudecindo Alvarado in the city of Salta. The club's name honors the Battle of Salta on 20 February 1813, during the Argentine War of Independence. Santiago, Chile houses the Club de la Unión, originally a club exclusively for rich men. Viña del Mar has the Club de Viña del Mar.
Испания
Испаниядағы клубтар (испан тілінде Casinos немесе Círculos culturales деп аталады) 19-шы ғасырдың басында, ескі үкімет пен конституциялық либерализм арасындағы саяси өзгерістер кезінде пайда болды. Олар тек өз мүшелеріне ғана ашық, бастапқыда буржуазия мен жоғарғы топтарға. Ішкі істер министрлігінің мәліметінше, 1882 жылы Испанияда 1 552 казино болған. Бүгінде Испанияның ірі қалаларында мәдени казинолар бар, олар азаматтық, мәдени, өнер және демалыс шараларын ұйымдастырады. Кейбір қалаларда олардың тарихына байланысты бірнеше клубтар бар. Мысалы, Севильяда үш клуб бар: біреуі бастапқыда кәсіпкерлер мен өнеркәсіпшілерге, екіншісі жер иелеріне, үшіншісі белгілі ғалымдарға, жазушылар мен суретшілерге ғана кіруге рұқсат берген. 1928 жылы құрылған Испанияның джентльмендер клубтары федерациясы (Federación Española de Círculos y Casinos Culturales) Испаниядағы ең маңызды клубтардың мүдделерін үйлестіреді және қорғайды.
Clubs in Spain (called Casinos or Círculos culturales in Spanish) emerged in the beginning of the 19th century, during the political transition between the old regime and the constitutional liberalism. They are open only to their members, initially the bourgeoisie and the upper classes. By 1882 there was 1.552 casinos in Spain, according to the Ministry of the Interior. Today there are casinos culturales on the main cities of Spain, that promote civic, cultural, artistic, and recreational activities. Some cities even have more than one club due to their origins. For example, in Seville there are three clubs, one that originally restricted admission to businessmen and industrialists, another one to landowners, and another one to renowned scientists, writers and artists. The Spanish Federation of Gentlemen's clubs (Federación Española de Círculos y Casinos Culturales), founded in 1928, coordinates and defends the interests of the most important clubs in Spain.
Швеция
Швециядағы клубтарға Sällskapet ("Қоғам"), әскери клуб Militärsällskapet, Стокгольмдегі Nya Sällskapet ("Жаңа қоғам") және Гетеборгтегі Royal Bachelors' Club жатады.
Clubs in Sweden include Sällskapet ('The Society'), the military club Militärsällskapet, Nya Sällskapet ('The New Society') in Stockholm and the Royal Bachelors' Club in Gothenburg.
Жаңа Зеландия
Нельсон (Хоп), Окленд, Гастингс, Веллингтон, Крайстчерч және Дунедин қалаларында белсенді ерлер клубтары бар.
There are active gentlemen's clubs in Nelson (Hope), Auckland, Hastings, Wellington, Christchurch and Dunedin.
Жапония
1884 жылы Токио клубы Мэйдзи дәуірінің қағидаларына сәйкес, британдық үлгідегі джентльмендер клубы ретінде құрылды; алғашқы мүшелеріне Жапонияның жетекші саясаткерлері, шенеуніктер және қаржы сардары, сондай-ақ шетелдік елшілер мен өкілдер кірді. Алғашқыда Рокумейкан ғимаратында орналасқан клуб, 1897 жылы Шинбашиде жеке үймен, ал 1912 жылы Касумигасекиде жаңа үймен алмастырылды. 2005 жылдан бері ол Ропонгиде орналасқан; қазіргі демеушісі – Хитачи принці Масахито. Токио клубы сияқты, Касуми Кайкан да бұрын Рокумейкан ғимаратында орналасқан еді, қазір бұрынғы казоку аристократиясының қатаң мүшелік талаптары бар өз заманауи үй-жайында қызмет етеді. Джентльмендер клубының көптеген қасиеттерін сақтай отырып, клубқа әйелдердің де қатысуына рұқсат етіледі.
In 1884, the Tokyo Club was founded in line with the principles of the Meiji era as a British style gentlemen's club; the original membership included leading Japanese politicians, functionaries, and men of finance, as well as foreign ambassadors and representatives. Originally located in the Rokumeikan, a dedicated clubhouse was built in 1897 in Shinbashi, to be replaced by a newer clubhouse in 1912 in Kasumigaseki. Since 2005 it has been situated in Roppongi; its current Patron is Masahito, Prince Hitachi. Like the Tokyo Club, the Kasumi Kaikan was previously located in the Rokumeikan, and now continues on its own modern premises as a club of the former kazoku nobility with strict membership rules. Although it possesses many characteristics of a gentlemen's club, membership is open to women.
Гонконг
1846 жылы ашылған Гонконг клубы қаланың алғашқы джентльмендер клубы болды.
The Hong Kong Club, which opened in 1846, was the first gentlemen's club in the city.
Тайланд
Тайландтағы ең беделді, әрекет ететін джентльмендер клубы – Корольдік Бангкок спорт клубы, Тайландтағы ең көне спорт мекемелерінің бірі, оның құрылысы Патша Рама V-тің жеке қаржысымен жүзеге асырылған.
The most prestigious active gentlemen's club in Thailand is the Royal Bangkok Sports Club, one of the oldest sporting institutions in Thailand, with construction personally funded by King Rama V.
Сингапур
Танлин клубы 1865 жылы құрылған Сингапур клубы.
The Tanglin Club, founded in 1865, is a Singaporean club.
Мүшелік ерекшеліктері
Көптеген клубтардың кіру талаптары бар, көбінесе қаржылық талаптар немесе колледждік байланыстар. Нью-Йорк қаласының Йель клубы мен Пенн клубы университет клубтарының есімді білдіреді: олар тиісті университеттермен байланысы барлардың бәріне ашық (бұл жағдайда Йель университеті немесе Пенсильвания университеті). Ал кейбір клубтардың мүшелік талаптары өте нақты. Мысалы, Лондондағы Каледония клубы "түз шотландтық тегін болуды, яғни шотландтық әкеден немесе анадан, атадан немесе әжеден шығуды" немесе "Комитет пікірі бойынша Шотландиямен ең жақын байланыста болуды" талап етеді. 1819 жылы құрылған Саяхатшылар клубы өзінің негізінен бері, өте нақты саяхаттау талабын орындамаған адамдарды мүшеліктен мүлдем шығарып келген. Клубтың жарғысының 6-тармағында былай делінген: "Лондоннан тікелей сызық бойынша кемінде 500 миль қашықтыққа Ұлыбритания аралдарынан саяхаттамаған адам Саяхатшылар клубына мүше бола алмайды". Реформа клубы өзінің әлеуетті мүшелерінен 1832 жылғы реформа заңын қолдағандарын растауын сұрайды, ал Шығыс Үндістан клубының кейбір мүшелері оның байланысты мемлекеттік мектептерінің бірінде оқыған болуы керек. Клубтар мүшелік жарнасын қабылдайды, бұл киім талаптарын орындаудың үнемі шығындарымен және бар мен тамақ есебінің құнымен бірге, қазіргі және болашақ мүшелер үшін қаржылық қиындықтар тудырады. Көптеген клубтар жас мүшелері үшін артықшылықты жарна мөлшерлерін ұсынады.
While many clubs have requirements of entry, often including financial requirements or collegiate affiliations – the Yale Club and Penn Club of New York City are typical of university clubs: they are open to all who have a connection with their respective universities (in this case Yale University or the University of Pennsylvania) – some clubs have highly specific membership requirements. The Caledonian Club in London requires "being of direct Scottish descent, that is to say, tracing descent from a Scottish father or mother, grandfather or grandmother" or "having, in the opinion of the Committee, the closest association with Scotland." The Travellers Club, from its foundation in 1819, has excluded from membership anyone who has not met a very specific travelling requirement. Rule 6 of the club's constitution states that "no person be considered eligible to the Travellers' Club, who shall not have travelled out of the British islands to a distance of at least 500 miles from London in a direct line". The Reform Club requires its potential members to attest that they would have supported the 1832 Reform Act, whilst certain members of the East India Club must have attended one of its affiliated public schools. Clubs also require membership fees, which, along with the ongoing cost of meeting their dress codes and the cost of bar tabs and dining bills, tends to impose a financial barrier for existing and would be members. Most clubs have favourable subscription fees for younger members.