Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жоғары қоғамдағы еркектердің эксклюзивті клубтары
Exclusive clubs for society rakes
"Hellfire клубы" – 18 ғасырда Ұлыбритания мен Ирландияда құрылған жоғары қоғамдағы еркектердің бірнеше эксклюзивті клубтарын сипаттау үшін қолданылған термин. Бұл атау көбінесе Фрэнсис Дашвудтың Вайкомбтегі Әулие Франциск орденімен байланысты. Мұндай клубтар, қаңқу шаруалардың кездесу орындары ретінде қызмет еткен, олар қоғамдық тұрғыдан келгенде, әдепсіз саналатын іс-әрекеттерге қатысуға ниеттенген "сапалы тұлғалардың" жиналу орындары болған, ал мүшелері көбінесе саясатқа қатысқан. Клубтардың қызметін және құрамын анықтау қиын. Клубтарның "Екінші шеңбер ордені" деп белгілі элиталық қоғаммен байланысы бар деген болжам бар. Алғашқы ресми Hellfire клубы 1718 жылы Лондонда Филипп Уортон, Уортонның 1-ші герцогы және бірнеше жоғары қоғамдағы достары құрған. Бұл атаумен ең көп танымал клубты Англияда Фрэнсис Дашвуд құрды және шамамен 1749 жылдан 1760 жылға дейін, мүмкін 1766 жылға дейін мерзімімен жиналды. Бұл термин 1764 жылы құрылған Брукс клубымен тығыз байланысты болды. 18 ғасыр бойы "Hellfire клубтары" деп аталған басқа да топтар құрылды. Олардың көпшілігі Уортон клубы таратылғаннан кейін Ирландияда пайда болды.
"Hellfire club" was a term used to describe several exclusive clubs for high society rakes established in Britain and Ireland in the 18th Century. The name most commonly refers to Francis Dashwood's Order of the Friars of St. Francis of Wycombe. Such clubs, rumour had it, served as the meeting places of "persons of quality" who wished to take part in what were socially perceived as immoral acts, and the members were often involved in politics. Neither the activities nor membership of the clubs are easy to ascertain. The clubs allegedly had distant ties to an elite society known only as "The Order of the Second Circle". The first official Hellfire club was founded in London in 1718, by Philip Wharton, 1st Duke of Wharton and a handful of other high society friends. The most notorious club associated with the name was established in England by Francis Dashwood, and met irregularly from around 1749 to around 1760, and possibly up until 1766. The term was closely associated with Brooks's, established in 1764. Other groups described as "Hellfire clubs" were set up throughout the 18th Century. Most of these arose in Ireland after Wharton's had been dissolved.
Уортон герцогінің клубы
Лорд Уортон Джордж I-нің герцогы атанды және екі бөлек өмір сүрген белгілі саясаткер болды: біріншісі – «әдебиет адамы», екіншісі – «мастыққа берілген, тәртіпсіздік тудырушы, дінсіз және әуескер». Уортон клубының мүшелері көбінесе белгісіз. Марк Блэкетт Орд мүшелеріне Уортонның жақын достары кірген деп есептейді: Хиллсборо графы, туысы; Личфилд графы; және сэр Эд. О’Брайен. Осы есімдерден басқа клуб мүшелері туралы мәлімет жоқ. Лондон джентльмендер клубының дәуірінде, поэзия, философия және саясат сияқты әр түрлі қызығушылықтарға арналған кездесу орындары болған кезде, Уортонның «Тозақ оты» клубы, Блэкетт Ордтың сөзінше, дінді қысымға алып, Англиядағы осы заманғы құдайға қарсылық үрдісіне қатысқан сатирикалық «джентльмендер клубы» болды. Клубтың мақсаты дінге немесе моральға нақты шабуыл жасау емес, сыртқы әлемді таң қалдыру болды. Бұл клубтың президенті шайтан деп есептелді, бірақ мүшелері демонға немесе шайтанға табынбаған, өздерін шайтан деп атаған. Уортон клубы сол кездегі басқа клубтардан өзгеше, ерлер мен әйелдерді тең құқықпен қабылдады. Бір дереккөз бойынша, олардың іс-әрекеттеріне елікту діни рәсімдер және «Құдайдың руы», «Венераның кеудесі» және «Шайтанның белдемесі» сияқты тағамдардан тұратын тамақ ішу, сондай-ақ «Тозақ оты» коктейлін ішу кірді. Клуб мүшелері кездесулерге Киелі кітап кейіпкерлерінің киімдерін киіп келген. Уортонның саяси оппозициясы оның клубына мүше екенін оны саяси одақтастарына қарсы қою үшін пайдаланып, оны Парламенттен шығарып тастады.
Lord Wharton was made a duke by George I and was a prominent politician with two separate lives: the first as a "man of letters" and the second as "a drunkard, a rioter, an infidel and a rake". The members of Wharton's club are largely unknown. Mark Blackett Ord assumes that members included Wharton's immediate friends: the Earl of Hillsborough, cousin; the Earl of Lichfield; and Sir Ed. O'Brien. Aside from these names, other members are not revealed. At the time of the London gentlemen's club, when there was a meeting place for every interest, including poetry, philosophy and politics, Wharton's Hellfire Club was, according to Blackett Ord, a satirical "gentleman's club" which was known to ridicule religion, catching onto the contemporary trend in England of blasphemy. The club was more a joke, meant to shock the outside world, than a serious attack on religion or morality. The supposed president of this club was the Devil, although the members themselves did not apparently worship demons or the Devil, but called themselves devils. Wharton's club admitted men and women as equals, unlike other clubs of the time. According to at least one source, their activities included mock religious ceremonies and partaking of meals featuring such dishes as "Holy Ghost Pie", "Breast of Venus", and "Devil's Loin", while drinking "Hell fire punch". Members of the club supposedly came to meetings dressed as characters from the Bible. Wharton's political opposition used his membership as a way to pit him against his political allies, thus removing him from Parliament.
Сэр Фрэнсис Дашвудтың клубтары
Сэр Фрэнсис Дашвуд пен Сандвич графы 1730 жылдары Джордж және Ақсақал тавернасында кездескен Hellfire клубының мүшелері болған деген күдік туды. Дашвуд 1746 жылы Әйгілі Франциск рыцарларының орденін құрды, ол бастапқыда Джордж және Ақсақалда жиналды. Клубтың ұраны "Fais ce que tu voudras" ("Қалауыңша істе") болды, бұл өмір философиясы Франсуа Рабленің "Телемдегі" ойдан шығарылған аббаттығымен байланысты және кейіннен Алестер Кроули пайдаланды. Франсис Дашвуд әзілдерімен әйгілі болды: мысалы, Санкт-Петербургтағы патша сарайында ол Ресейдің асқан жауы Швеция королі кейпінде киінді. Сэр Фрэнсис клубының мүшелері бастапқыда он екіге шектелген, бірақ көп ұзамай олардың саны артты. Бастапқы он екі мүшеден бірнешесі анықталды: Дашвуд, Роберт Ванситтарт, Томас Поттер, Фрэнсис Даффилд, Эдвард Томпсон, Пол Уайтхед және Джон Монтегю, 4-ші Сандвич графы. Клубқа қатысқан деген адамдардың тізімі өте ұзын; ықтимал үміткерлердің арасында Бенджамин Бейтс II, Джордж Бабб Додингтон, 60 жастағы еңселі денелі адам; Уильям Хогарт, шұрайлы адам болмаса да, Дашвудты францискан монах ретінде салғаннан кейін клубпен байланысты болды, ал Джон Уилкс, бірақ бұл одан кейін, Айлсберилік Джон деген псевдониммен болды. Қандай да бір жазба қалмағандықтан (1774 жылы өртенген), олардың көпшілігі бір-біріне жіберілген хаттар арқылы болжамды немесе байланысты деп есептеледі.
Sir Francis Dashwood and the Earl of Sandwich are alleged to have been members of a Hellfire Club that met at the George and Vulture Inn throughout the 1730s. Dashwood founded the Order of the Knights of St Francis in 1746, originally meeting at the George & Vulture. The club motto was Fais ce que tu voudras (Do what thou wilt), a philosophy of life associated with François Rabelais's fictional abbey at Thélème and later used by Aleister Crowley. Francis Dashwood was well known for his pranks: for example, while in the Royal Court in St Petersburg, he dressed up as the King of Sweden, a great enemy of Russia. The membership of Sir Francis's club was initially limited to twelve but soon increased. Of the original twelve, some are regularly identified: Dashwood, Robert Vansittart, Thomas Potter, Francis Duffield, Edward Thompson, Paul Whitehead and John Montagu, 4th Earl of Sandwich. The list of supposed members is immense; among the more probable candidates are Benjamin Bates II, George Bubb Dodington, a fabulously corpulent man in his 60s; William Hogarth, although hardly a gentleman, has been associated with the club after painting Dashwood as a Franciscan Friar and John Wilkes, though much later, under the pseudonym John of Aylesbury. As there are no records left (these having been burned in 1774), many of these members are just assumed or linked by letters sent to each other.
Жиналыстар мен клубтық іс-шаралар
Сэр Фрэнсис клубы бастапқыда «Ат топырағы клубы» деп аталмаған; бұл атау оған кейін берілді. Батыс Уайкомб рыцарларының ордені, Уайкомбтегі әулие Франциск бауырларының ордені. Сэр Фрэнсистің отбасылық үйіндегі алғашқы кездесу 1752 жылы Вальпургис түнінде өтті; бұл үлкен кездесу болғанымен, сәтсіз аяқталып, одан кейін мұндай ірі жиындар өткізілмеді. 1751 жылы Дашвуд Медменхэм аббаттығын жалға алды.
Sir Francis's club was never originally known as a Hellfire Club; it was given this name much later. Order of Knights of West Wycombe, The Order of the Friars of St Francis of Wycombe, The first meeting at Sir Francis's family home in West Wycombe was held on Walpurgis Night, 1752; a much larger meeting, it was something of a failure and no large scale meetings were held there again. In 1751, Dashwood, leased Medmenham Abbey
Медменхэм аббаттығына көшкеннен кейін Дашвуд ғимаратта көптеген қымбат жұмыстар жүргізді. Оны архитектор Николас Реветт 18 ғасырдың готикалық жаңғыру стилінде қайта салды. Осы кезде «Сен қалағаныңды істе» деген ұран бейнеленген әйнек есіктің үстіне орнатылды. Олар мифологиялық сюжеттермен, фалликалық символдармен және басқа да жыныстық мазмұндағы заттармен безендірілді. Бір дерек бойынша, мүшелер «діни рәсімдерді әдепсіз пародизациялаған», - деп жазылған. Горас Уолполдың сөзіне қарағанда, мүшелерінің «әдеттері қатаң түрде жазыққыштыққа негізделген: Вакх пен Венера олар көпшілік алдында құрбандық шалған құдайлар еді; ал осы жаңа шіркеудің мерекелеріне дайындалған нимфалар мен шарап шелектері осы ермектердің көршілеріне олардың мәнерін жеткілікті түрде білдірді». Уэст-Уайкомбтағы Дашвуд бағында әртүрлі құдайларға арналған көптеген мүсіндер мен киіз үйлер болды: Дафна мен Флора, Приап, сондай-ақ бұрын аталған Венера мен Дионис. 1925 жылғы шіркеу тарихында мүшелерге «Фредерик, Уэльс принці, Квинсбери герцогы, Бьют графы, Лорд Мелкомб, сэр Уильям Стэнхоуп, К. Б., сэр Джон Дашвуд Кинг, баронет, сэр Фрэнсис Делавал, К. Б., сэр Джон Ванлутан, рыцарь, Генри Ванситтарт, кейін Бенгалия губернаторы, (fn. 13) және ақын Пол Уитчед» кірген. Жиналыстар айына екі рет өткізілді, ал маусым немесе қыркүйекте бір апта немесе одан да ұзаққа созылатын жылдық жалпы жиналыс (АЖЖ) өтті. Мүшелер бір-біріне «Бауырлар» деп, ал жетекшісіне, үнемі ауысып отыратын, «Аббат» деп атады. Кездесулер кезінде мүшелер ритуалдық киім киетіндігі айтылады: ақ шалбар, пиджак және бас киім, ал «Аббат» сол стильдегі қызыл киім киетін. Қара жұмалар мен шайтанға немесе демонға табыну туралы әңгімелер клубқа 19 ғасырдың соңында қосылды. Әйелдер «қонақтар» (бұзғын әйелдерді эвфемизммен атау) «Кежеке әйелдер» деп аталды. Дашвуд клубының жиналыстары көбінесе мақтау рәсімдерін, порнографиялық материалдарды, көп ішуді, ойын-сауық пен банкеттерді қамтыды.
On moving into Medmenham Abbey, Dashwood had numerous expensive works done on the building. It was rebuilt by the architect Nicholas Revett in the style of the 18th century Gothic revival. At this time, the motto Fais ce que tu voudras was placed above a doorway in stained glass. They were decorated again with mythological themes, phallic symbols and other items of a sexual nature. Records indicate that the members performed "obscene parodies of religious rites" according to one source. According to Horace Walpole, the members' "practice was rigorously pagan: Bacchus and Venus were the deities to whom they almost publicly sacrificed; and the nymphs and the hogsheads that were laid in against the festivals of this new church, sufficiently informed the neighbourhood of the complexion of those hermits." Dashwood's garden at West Wycombe contained numerous statues and shrines to different gods; Daphne and Flora, Priapus and the previously mentioned Venus and Dionysus. A Parish history from 1925 stated that members included "Frederick, Prince of Wales, the Duke of Queensberry, the Earl of Bute, Lord Melcombe, Sir William Stanhope, K. B, Sir John Dashwood King, bart., Sir Francis Delaval, K. B., Sir John Vanluttan, kt., Henry Vansittart, afterwards Governor of Bengal, (fn. 13) and Paul Whitchead the poet". Meetings occurred twice a month, with an AGM lasting a week or more in June or September. The members addressed each other as "Brothers" and the leader, which changed regularly, as "Abbot". During meetings members supposedly wore ritual clothing: white trousers, jacket and cap, while the "Abbot" wore a red ensemble of the same style. Legends of Black Masses and Satan or demon worship have subsequently become attached to the club, beginning in the late Nineteenth Century. Rumours saw female "guests" (a euphemism for prostitutes) referred to as "Nuns". Dashwood's Club meetings often included mock rituals, items of a pornographic nature, much drinking, wenching and banqueting.
Дашвуд клубының құлдырауы
Дашвуд клубының құлдырауы одан ұзаққа созылып, күрделі болды. 1762 жылы Бьют графы Дэшвудты өзінің қазынашылық канцлері етіп тағайындады, бірақ Дэшвудтың "бес таңбалы есеп-шотты" түсіне алмайтыны баршаға мәлім болды. (Дашвуд келесі жылы, сидрге салықты көтеріп, шарыққа ұшыраған көтеріліске себеп болғаннан кейін, лауазымынан кетті). Дэшвуд енді бұрынғы иесі қайтыс болғаннан кейін Барон Ле Деспенсер атағын алған соң, Лордтар палатасында отырды. Содан кейін, Джон Уилкстің патшаға қарсы насихаттық жала жазғаны үшін, оның "The North Briton" журналының 1763 жылғы басындағы 45-ші санындағы айыптық мәселе үшін тұтқындауға әрекет жасалды. Вилкс, әлдебір баспаханада "Әйел туралы эссе" нұсқасы табылған, ол баспахананы Вилкс дерлік пайдаланған. Бұл еңбектің негізінен Томас Поттер жазғаны анық, және ішкі деректерге сүйенсек, шамамен 1755 жылы жазылған болуы мүмкін. Бұл әдепсіз, құдайға қарсы, жала жазба және ұятты, бірақ порнографиялық емес – сол кездегі заңдар бойынша әлдеқандай заңсыздық, ал үкімет кейіннен оны Вилксті елден қуу үшін пайдаланды. 1760 және 1765 жылдар аралығында ирланд автор Чарльз Джонстонның "Хризал, немесе Гвинеяның басынан өткендері" атты кітабы жарық көрді. Онда Медменхаммен оңай сәйкестендірілетін оқиғалар бар, олардың бірінде Лорд Сэндвичтің маймылды Шайтан деп жаңылысқаны айтылған. Осы кітап Медменхам монахтары мен Hellfire клубы арасындағы байланысты тудырды. Осы уақытқа дейін көптеген монахтар қайтыс болды немесе клуб бұрынғыдай жалғаса алмады. Медменхам 1766 жылы тоқтатылды. Пол Уайтхед Медменхамдағы орденнің хатшысы және басқарушысы болған. Ол 1774 жылы қайтыс болғанда, өсиеті бойынша жүрегі Уэст-Уайкомбтағы құмыраға салынды. Оны кейде келушілерге көрсету үшін алып шығаратын, бірақ 1829 жылы ұрланды. Бұл орындар "Ат пещералары" деп белгілі. Шотландияның Анструтер қаласында 1730 жылдары "Сұраныш берушінің нығметі" деп аталатын жыныстық және ішімдік клуб құрылды, ол бір ғасыр бойы өмір сүрді және Глазго мен Эдинбургте қосымша филиалдар ашты. 1783 жылы Уэльс принціне құрметті мүшелік берілді. 39 жылдан кейін, принц (кейін король Георг IV) Шотландияға патшалық сапармен келгенде, ол клубқа өзінің сүйіктілерінің шашынан толтырылған тамақ жәшігін сыйлады.
The downfall of Dashwood's Club was more drawn out and complicated. In 1762, the Earl of Bute appointed Dashwood his Chancellor of the Exchequer, despite Dashwood being widely held to be incapable of understanding "a bar bill of five figures". (Dashwood resigned the post the next year, having raised a tax on cider which caused near riots). Dashwood now sat in the House of Lords after taking up the title of Baron Le Despencer after the previous holder died. Then there was the attempted arrest of John Wilkes for seditious libel against the King in the notorious issue No. 45 of his The North Briton in early 1763. a version of The Essay on Woman was discovered set up on the press of a printer whom Wilkes had almost certainly used. The work was almost certainly principally written by Thomas Potter, and from internal evidence can be dated to around 1755. It was scurrilous, blasphemous, libellous, and bawdy, though not pornographic – still unquestionably illegal under the laws of the time, and the Government subsequently used it to drive Wilkes into exile. Between 1760 and 1765 Chrysal, or the Adventures of a Guinea by the Irish author Charles Johnstone was published. It contained stories easily identified with Medmenham, one in which Lord Sandwich was ridiculed as having mistaken a monkey for the Devil. This book sparked the association between the Medmenham Monks and the Hellfire Club. By this time, many of the Friars were either dead or too far away for the club to continue as it did before. Medmenham was finished by 1766. Paul Whitehead had been the Secretary and Steward of the Order at Medmenham. When he died in 1774, as his will specified, his heart was placed in an urn at West Wycombe. It was sometimes taken out to show to visitors, but was stolen in 1829. known as the "Hell Fire Caves". In Anstruther, Scotland, a likeminded sex and drinking club called The Beggar's Benison was formed in the 1730s, which survived for a century and spawned additional branches in Glasgow and Edinburgh. Honorary membership was extended to the Prince of Wales in 1783. 39 years later, while the Prince (by now King George IV) was paying a royal visit to Scotland, he bequeathed the club a snuff box filled with his mistresses' pubic hair.
Феникс қоғамы
1781 жылы Дашвудтың немере інісі Джозеф Алдерсон (Оксфордтың Брассеноз колледжінің студенті) Феникс қоғамын (кейіннен Феникс ортақ бөлмесі деп аталды) құрды, бірақ 1786 жылы ғана достарының шағын тобы өздерін ресми ұйым деп жариялады. Феникс 1781 жылы қайтыс болған сэр Фрэнсис құрметіне, Дашвудтың алдыңғы ұйымының құлынан қайта тірілу нысаны ретінде құрылды. Бүгінгі күнге дейін, бұл тамақтанатын қоғам өзінің алдыңғы ұйымдарының көптеген принциптерін сақтайды. Оның ұраны – «uno avulso non deficit alter» («біреуі алынса, екіншісі табылады») – Вергилийдің «Энеидасының» алтыншы кітабынан алынған. Ол қоғамның үздіксіздігін қамтамасыз ету үшін студенттер мен түлектердің үнемі жаңаруымен байланысты, сонымен қатар, құрбандық арқылы өмірден айырылған адамның, рух арқылы қайта тірілуімен байланысты алхимиялық және каббалалық процеске сілтеме жасайды. Феникс ортақ бөлмесінің үздіксіз тарихы 1954 жылы колледж назарына жеткізілді.
In 1781, Dashwood's nephew Joseph Alderson (an undergraduate at Brasenose College, Oxford) founded the Phoenix Society (later known as the Phoenix Common Room), but it was only in 1786 that the small gathering of friends asserted themselves as a recognised institution. The Phoenix was established in honour of Sir Francis, who died in 1781, as a symbolic rising from the ashes of Dashwood's earlier institution. To this day, the dining society abides by many of its predecessor's tenets. Its motto uno avulso non deficit alter 'when one is torn away another succeeds' is from the sixth book of Virgil's Aeneid and refers to the practice of establishing the continuity of the society through a process of constant renewal of its graduate and undergraduate members, but also refers to the alchemical kabbalistic process that a life snatched via sacrifice is a life given back via a spirit at the command of its master. The Phoenix Common Room's continuous history was reported in 1954 as a matter of note to the college.