Кіріспе

Эльдувик (Eldevig) – Фарер аралдарындағы шағын ауыл. Эльдувик Эйстуройдың солтүстік-шығыс жағындағы Фуннингсфьёрдур шығанағында орналасқан. 12 тұрғыны бар бұл ауылды шағын Стор өзені екіге бөліп тұрады. Эльдувиктен жақын орналасқан Калсой аралын көруге болады. Ауыл жағалауда, айналасы әсем таулармен қоршалған, ұзын да жасыл аңғардың соңында жатыр. Өзеннің батыс жағында ауылдың ескі бөлігі орналасқан, онда түрлі-түсті шағын үйлер мектеп пен шіркеуді қоршап тұрады. Өзеннің арғы бетінде кемежай орналасқан, онда қайық үйлері пирс айналасында жартылай шеңбер пішіндес амфитеатр құрайды. Осы жерден ескі ауыл жолы тау беткейімен Ойндарфьёрдур қаласына дейін созылады, бұл қалаға Эльдувик тұрғындары өз ауылында шіркеу салынғанға дейін дінге келіп тұратын. Эльдувиктегі шіркеу 1951 жылы ашылды, алайда шіркеудің ауласы 1926 жылдан бері қолданылып келеді, себебі Ойндарфьёрдурға дейін ескі ауыл жолымен марқұмдарды тасымалдау қиындық тудыратын еді. Ауылдың шығысындағы тамаша шатқал су спортына жарамды, ал теңіздің түбінде көптеген шабақтар бар, сондықтан су астындағы көріністері әсерлі. Эльдувик – үлкен толқындар жиі кездесетін аймақ, сондықтан келушілер жағаға құлайтын үлкен толқындарға сақ болуы керек. Эльдувик әртүрлі тартымды аулалар, жолдар, баспалдақтар мен жартастар ұсынады. Эльдувик кемпингі – Фуннингсфьёрдурдағы шағын кемпинг. Жаяу серуендеуге қолайлы жағдайлар бар.

Марменнил туралы аңыз

Анфиннур Эльдувикте шаруа болған және аңыз оның Марменнил деп аталатын бір жаратықпен кездесуі туралы айтады. Аңыз бойынша, Марменнил ұзын саусақтары бар кішкентай адам сияқты көрінеді және теңіздің түбінде өмір сүреді. Ол балықшыларды әзілдеп, олардың жеміне қол созып, содан кейін ілгектерін теңіз түбіне бекітіп, балық аулау сымдарын жұлып тастайтын. Бір күні Марменнил Анфиннурдың ілгегін бекітіп жатқанда, ілгек оның қолына ілініп, оны Анфиннурдың қайығына тартып алды. Қайықтағы балықшылар қолдарымен дұға жасап, Марменнилді үйлеріне алып кетті. Ол балық аулау сапарларында оларға өте көмектесті, сондықтан олар оны әрқашан өздерімен бірге алып жүрді, оны қайыққа көтеріп алғанда дұға жасауды есінен шығармады. Қайықтың астында балық пайда болған кезде Марменнил күліп, ойнай бастайтын, сосын балықшылар ауларын толықтыратын. Анфиннур Марменнилді ұзақ уақыт сақтап, бірақ бір күні теңіз тым құлқырап, олар дұға жасауды ұмытып қалды. Сондықтан, олар суда жүзіп бара жатқанда, Марменнил жасырын түрде теңізге секіріп кетіп, ешқашан көрінбеді.