Сезім мүшелерінің қабылдағыштарын бөлу арқылы стимулдардың әртүрлі күшін қабылдау қабілеті – range fractionation. Нерв клеткаларының жұмысы жайлы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Диапазондық фракциялау – биологияда сезім нейрондары тобының стимулдың әртүрлі шамаларын кодтау қабілетін сипаттау үшін қолданылатын термин. Сезім мүшелері әдетте бірдей қасиетті өлшейтін көптеген сезім рецепторларынан құралған. Бұл сезім рецепторларының ату жылдамдығының жоғарғы шегіне байланысты шектеулі дәлдігі болады. Егер рецепторларға ерекше трансфер функциялары берілсе, олардың ең жоғары сезімталдық нүктелері өлшенетін қасиеттің осі бойымен шашыраңқы орналасса, сезім мүшесінің жалпы дәлдігін арттыруға болады. Диапазондық фракциялау идеясының негізінде әрбір стимулдың (мысалы, тиісу) сезімталдық интенсивтіліктерінің белгілі бір диапазоны бар (жеңіл тиісуден терең/қатты тиісуге дейін). Организмнің стимул интенсивтілігінің диапазонын сезуі үшін сезім нейрондарының әрқайсысы жалпы диапазонның белгілі бір бөлігіне қадамындалады. Жалпы алғанда, сезім нейрондары арасындағы белсенділік үлгісі организмге нақты стимул параметрлерін анықтауға мүмкіндік береді. Бұл шегіртке аяғындағы проприоцептивті нейрондарда, таяқшалы жәндіктегі проприоцептивті нейрондарда, Drosophila-дағы Джонстон органы нейрондары мен сүңгірткелердегі естік сезім нейрондарының жұмысында көрсетілген. Диапазондық фракциялау белгіленген сызық теориясына ұқсас, себебі екеуі де сезім нейрондарының стимул интенсивтілігінің диапазонын кодтау міндетін бөлетін құбылысты сипаттайды. Алайда, айырмашылық төменгі деңгейдегі синаптикалық байланыстарда жатыр. Белгіленген сызық теориясы постсинаптикалық деңгейде толық бөлінген каналдарды сипаттайды. Ал диапазондық фракциялауды қолданатын сезім нейрондарының ортақ синаптикалық байланыстары бар, және олардың бірлескен белсенділігі стимул түрін анықтайды.
Range fractionation is a term used in biology to describe the way by which a group of sensory neurons are able to encode varying magnitudes of a stimulus. Sense organs are usually composed of many sensory receptors measuring the same property. These sensory receptors show a limited degree of precision due to an upper limit in firing rate. If the receptors are endowed with distinct transfer functions in such a way that the points of highest sensitivity are scattered along the axis of the quality being measured, the precision of the sense organ as a whole can be increased. The basis of the idea of range fractionation is that each stimulus (for example, touch) has a range of intensities that can be sensed (light touch to deep/hard touch). For an organism to be able to sense a range of stimulus intensities, sensory neurons are tuned to fractions of the entire range. Collectively, the pattern of activity among the sensory neurons is how the organism can identify specific stimulus parameters. This was shown for proprioceptive neurons in the locust leg, proprioceptive neurons in the stick insect, Johnston's Organ neurons in Drosophila, and in auditory sensing neurons in crickets. Range fraction is similar to the labeled line theory in that they both describe a phenomenon by which sensory neurons divide the task of encoding a range of stimulus intensities. However the difference lies within the downstream synaptic partners. Labeled line theory describes fully segregated channels postsynaptically. In contrast, sensory neurons that use range fractionation have common synaptic partners, and it is there collective activity that is informative of the stimulus type.