Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық опера әншісі
American opera singer
Гарри Берли (шын аты Генри Тэкер Берли, 2 желтоқсан 1866 – 12 қыркүйек 1949) – американдық классикалық композитор, әндерді аранжировкалаушы және кәсіби әнші, баритон даусымен танымал. Америкаға тән музыканы дамытуға зор үлес қоскан алғашқы афроамерикандық композитор Берли, спиричуэлдармен таныстырып және оларды классикалық стильде аранжировкалау арқылы классикалық білім алған музыканттарға афроамерикандық музыканы қолжетімді етті. Берли Антонин Дворжакты афроамерикандық музыкамен таныстырды, бұл Дворжактың ең әйгілі шығармаларына әсер етті және ол афроамерикандық музыка американдық классикалық музыканың негізі болатынын айтуға әкелді.
Harry Burleigh (born Henry Thacker Burleigh, December 2, 1866 – September 12, 1949) was an American classical composer, arranger, and professional singer known for his baritone voice. The first black composer who was instrumental in developing characteristically American music, Burleigh made black music available to classically trained artists both by introducing them to spirituals and by arranging spirituals in a more classical form. Burleigh also introduced Antonín Dvořák to Black American music, which influenced some of Dvořák's most famous compositions and led him to say that Black music would be the basis of an American classical music.
Ерте және отбасылық өмірі
Генри Тэкер Берли 1866 жылы Пенсильвания штатының Эри қаласында Элизабет Берли мен Генри Тэкер отбасында дүниеге келді. Оның әкесінің әкесі, Гамильтон Уотерс, 1832 жылы 55 доллар (өзі үшін 50 доллар, анасы үшін 5 доллар) төлеп, 1835 жылы азаттық куәлігін алғаннан кейін Мэриленд штатының Сомерсет округінде құлдықтан босатылды. Олар Уотерстің екі жартылай бауыры тұратын Итакаға (Нью-Йорк) сапар шекті. Анасы қайтыс болғаннан кейін Уотерс Люсинда Данкансонға үйленді. Олардың тұңғыш баласы, Элизабет Лави Уотерс (Берлидің анасы болатын) 1838 жылы Нью-Йорктің Лансинг қаласында дүниеге келді. Сол жылы отбасы Эриге (Пенсильвания) көшіп келді және 1920 жылдарға дейін онда тұрды. 1855 жылы Питтсбургтегі Эйвери колледжін бітірген Элизабетке Эри қалалық мектептерінде оқытушылық қызметке рұқсат берілмеді, бірақ ол көп жыл бойы «Түсті мектепте» сабақ берді. Берлидің әкесі, Генри Тэкер Берли аға, Азамат соғысының теңізшісі, 1871 жылы Эри округінің алғашқы афроамерикандық қазысы болды. 1873 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін анасы 1875 жылы қайтадан үйленді. Оның екінші күйеуі Джон Элмендорф та Одақ теңіз күштерінің ардагері болды. Берлидің «өте әуенді дауысымен» танымал болған әкесі жас Берлиге және оның інісі Реджинальдқа дәстүрлі рухани әндер мен құл әндерін үйретті. Берли отбасын әртүрлі жұмыстармен қолдады: газ шамдарын жағу, газет сату, баспагердің көмекшісі болу, ат мінгізіп жұмыс істеу және Эри көліндегі бу кемелерінде стюард болып жұмыс істеу. Ол сонымен қатар орта мектепте оқыған кезінде Кларк бизнес колледжінде бухгалтер болуды оқыды. Оның анасы кейде Берли ағаның жұмыс берушісінің қызы музыкалық кештер (музыкалық жиындар) өткізген кезде оның үйінде қызметші болып жұмыс істеді. Берли сол музыкалық кештерде әртүрлі танымал музыканттар, соның ішінде венесуэлалық пианист Тереза Карреньо және итальяндық тенор Итало Кампанини өнер көрсеткенде есік күзетшісі болып жұмыс істеді. Ол Джордж Ф. Бриерлиден вокал сабақтарын алды. Орта мектеп жылдарында және одан кейін Берли Эридің ең талантты классикалық әншілерінің бірі ретінде танылды. Бірнеше Эри шіркеулері мен еврей синагогасы оны солист ретінде шақырды, сондай-ақ ол көптеген қоғамдық және азаматтық шараларда солист ретінде ән шырқады.
Henry Thacker Burleigh was born in Erie, Pennsylvania, in 1866 to Elizabeth Burleigh and Henry Thacker. His grandfather, Hamilton Waters, was granted manumission from slavery in Somerset County, Maryland, after paying $55 ($50 for him and $5 for his mother) in 1832 and receiving a certificate of freedom in 1835. They traveled to Ithaca, New York, where two of Waters's half brothers lived. After his mother died, Waters married Lucinda Duncanson. Their first child, Elizabeth Lovey Waters (who would be Burleigh's mother) was born in Lansing, New York, in 1838. Later that year the family moved to Erie, Pennsylvania, where they lived until the 1920s. Elizabeth, who was graduated from Avery College in Pittsburgh in 1855, was denied a teaching position in the Erie Public Schools, but taught at the Colored School for many years. Burleigh's father, Henry Thacker Burleigh Sr., a naval veteran in the Civil War, was the first black juror in Erie County in 1871. After his father's death in 1873, his mother remarried in 1875. Her second husband, John Elmendorf, was also a veteran of the Union Navy. Burleigh's grandfather, who was known for his "exceptionally melodious voice", taught young Burleigh and his brother Reginald traditional spirituals and slave songs. Burleigh helped support his family by various odd jobs: lighting gas streetlamps, selling newspapers and working as a printer's devil, as a coachman, and as a steward on Lake Erie steamboats. He also studied to be an accountant at the Clark's Business College while he was in high school. His mother occasionally worked as a maid for the daughter of Burleigh Sr.'s employer when she held musicales (musical gatherings) in her home. Burleigh served as a doorman when various famous musicians performed at those musicales, including Venezuelan pianist Teresa Carreño and Italian tenor Italo Campanini. He studied voice with George F. Brierly. During and after his high school years Burleigh became known as one of Erie's most accomplished classical singers. Several Erie churches and the Jewish synagogue hired him as a soloist, and he also sang as soloist at many community and civic events.
Ұлттық консерваториядағы оқу
Бёрли 26 жасында Нью-Йорктегі беделді Ұлттық музыка консерваториясына стипендиямен қабылданды. Франсис Макдауэллдің көмегімен стипендия алған Дворжак былай деді: «Американың негр әуендерінен мен үлкен және асыл музыка мектебіне қажеттінің бәрін табамын». Дворжак «негр әуендері» деп атаған және американдық жергілікті музыкадан алған пентатоникалық шкаланы пайдаланды, ол «Жаңа әлемнен» симфониясында және «америкалық» саптық квартеттің әрбір бөлімінің басында кейбір жерлерде кездеседі. Симфониядағы флейта тақырыбы «Swing Low, Sweet Chariot» рухани әнімен ұқсас, және Бёрли Дворжакқа осы әнді орындаған болуы мүмкін. 1922 жылы Дворжақтың тағы бір шәкірті Уильям Армс Фишер Симфонияның екінші бөлімінен (Ларго) алынған ағылшын мүйізінің әуеніне негізделген «Goin' Home» рухани әнін жазды. Әннің 1922 жылға дейін, ал әуенінің 1893 жылғы Симфонияға дейін болғанына ешқандай дәлел жоқ, бірақ екеуі де даулы. 1893 жылы Бёрли Дворжакқа симфонияның аспаптық партияларын көшіруге көмектесті. Келесі жылы Бёрли Пенсильванияда туған Стивен С. Фостердің «Old Folks at Home» классикалық әнін Дворжақтың аранжировкасында орындады. 1896 жылы консерваторияны бітіріп, кейін оның оқытушы құрамында жұмыс істеді.
Burleigh was accepted, with a scholarship, to the prestigious National Conservatory of Music in New York at the age of 26. He obtained the scholarship with the help of Frances MacDowell, Dvořák said: "In the negro melodies of America I discover all that is needed for a great and noble school of music." From what he called "Negro melodies" and Native American music, Dvořák took up the Pentatonic scale, which appears in some places in his Symphony "From the New World" and at the beginning of each movement of the "American" String Quartet. In the Symphony, a flute theme resembles the spiritual "Swing Low, Sweet Chariot" that may well be among those Burleigh sang to Dvořák. In 1922, another student of Dvořák, William Arms Fisher, wrote the spiritual like song "Goin' Home" based on an English horn melody from the second movement (Largo) of the Symphony. No evidence seems to exist that the song existed before 1922, or the melody before the Symphony (1893), although both are disputed. In 1893 Burleigh assisted Dvořák in copying out instrumental parts for the symphony. The following year, Burleigh sang in Dvořák's arrangement of Pennsylvania native Stephen C. Foster's classic Old Folks at Home. He graduated in 1896, and later served on the conservatory's faculty.
Әнші мансабы
Берли әншілік мансабын отбасылық квартетте баритон ретінде бастады. Берли 1892 жылдың қаңтар айында Эриден кеткен кезде қаланың ең жақсы вокалистерімен бірге азаматтық шараларда және шіркеу жиындарында ән шырқады. 1892 жылдың жазының соңында Берли Нью-Йорк штатының Солтүстік Гудзон аймағындағы Адирондакс тауларында «христиандық қызметкерлерге арналған жазғы мектепте» есімді шарада танымал солист ретінде өнер көрсетті. Нью-Йоркке келгеннен кейін тоғыз ай өткен соң, Берли Вашингтондағы Метрополитен шіркеуінде «батыстың белгілі баритоны» деп таныстырылып, екі «Grand Encampment» концертіне қатысты. 1894 жылы ол Нью-Йорктегі Сент-Джордж епископальдық шіркеуінің солисі болды. Кейбір қауым мүшелері Берлидің нәсілдік қасиеттеріне байланысты толығымен ақ адамдардан құралған шіркеуде жұмысқа орналасуына қарсы болды. Бастапқы қиындықтарға қарамастан, Берли шіркеуде солист ретінде ұзақ жылдар бойы қызмет еткен кезінде көптеген мүшелермен жақын қарым-қатынас орнатты. 1946 жылы ол 52 жылдық еңбек жолынан кейін зейнетке шықты. Ол әр мамыр айында дәстүрлі рухани әндер кешінің ұйымдастырылуына зор үлес қосты (1924–1955). Жан Батист Фоурдің «Палм» әні 50 жыл бойы Пальма жексенбісінің сүйікті дәстүріне айналды, ал 1944 жылы Нью-Йорк мэрі Ла Гардия оның кеңсесінен радио хабар таратуын ұйымдастырды. Берли жазуды ұнатпады және оның дауысының жазбасы жоқ деп ұзақ уақыт бойы қате пікір қалыптасқан. Ол 1919 жылы досы Джордж Брум басқаратын шағын студияда және 1944 жылы Сент-Джордж шіркеуі үшін бір рет жазба жасады. 1919 жылғы жазба сақталған, бірақ соңғы жазбалар әлі табылған жоқ.
Burleigh began his singing career as the baritone in his family's quartet. By the time Burleigh left Erie in January 1892, he was singing with the city's best vocalists at civic events and church gatherings. At the end of the summer of 1892, Burleigh gave a performance in the Adirondacks, at North Hudson, New York, as the featured soloist in "the summer school for Christian workers". Nine months after arriving in New York City, Burleigh appeared in two Grand Encampment Concerts at the Metropolitan Church in Washington, D. C., as "the celebrated Western baritone." In 1894, he became a soloist for St. George's Episcopal Church in New York City. Some parishioners opposed hiring Burleigh at the all white church, because of his race, In spite of the initial problems obtaining the appointment, Burleigh became close to many members during his long tenure as a soloist at the church. In 1946, he retired from this position after 52 years. He was instrumental in starting its tradition of an annual Spirituals service every May (1924–55). His singing "The Palms" by Jean Baptiste Faure was a Palm Sunday tradition for 50 years, and New York Mayor La Guardia arranged a radio broadcast from his office in 1944. Burleigh disdained recording and it was long (mistakenly) believed that no recording existed of his voice. He recorded once in 1919, for a small label run by his friend George Broome, and again in 1944 for St. George's Church. The 1919 recording exists, but the latter recordings have never been found.
Аранжировкалар мен композициялар
1890 жылдардың аяғында Берли өзінің өнер әндерінің аранжировкаларын жариялай бастады. 1898 жылы ол өз әндерін жазуға кірісті. Оның аранжировкалары спиричуэлдерді концерттік әншілер үшін танымал жанрға айналдыруға көмектесті, ал бірнеше жыл ішінде көптеген белгілі әншілер Берлидің аранжировкаларын орындады. Оның жерлеу рәсіміне 2000-нан астам адам келді. Пальмоносецтерге Холл Джонсон, Нобл Сисл, Юби Блейк, Уильям С. Хенди және Камерон Уайт кірді. Оның мәйіті Эриге (Пенсильвания) жерлеу үшін қайтарылды. Роланд Хейз, Мариан Андерсон және Пол Робсон сияқты, олардың көпшілігіне оқытушы болған Берлидің Американың концерттік сахналарында афроамерикандық солистерді қалыптастырудағы маңызды рөлі көлеңкеде қалғандай болды. Оның ХХ ғасырдың басындағы көптеген танымал өнер әндері композитордың қайтысынан кейін көбінесе жарық көрмейді. Дегенмен, ол ХХ ғасырдың басындағы Американың ең маңызды композиторларының бірі болып қала береді. 1917 жылы Берлиге Спингерн медалі табысталды, оны Ұлттық афроамерикандықтар қауымдастығы (NAACP) жыл сайын афроамерикандықтардың ерекше жетістіктері үшін марапаттайды. Ол сонымен қатар Говард және Атланта университеттерінен құрметті дипломдар алды. Карен Паркс орындаған және Паркс пен Грэмми жүлдесінің иегері Дэвид Масиас бірлесіп шығарған "Nobody Knows: Songs of Harry T. Burleigh" альбомы 2008 жылы шыққаннан кейін Billboard-тың дәстүрлі классикалық альбомдар тізімінде 2-орынға шықты. Ол өңдеген немесе қайта жазған шығармалары 1982 жылғы Епископальдық шіркеудің (АҚШ) ән жинағында сақталған, оның ішінде 529-нөмірлі ("Христоста шығыс пен батыс жоқ") әні бар. Басқа да аранжировкалар "Lift Every Voice and Sing" әндерін қамтитын ән жинағына енгізілген. 2019 жылы 74-ші сайлау округінің мемлекеттік комитетінің мүшесі Мишель Дил Винфилд Манхэттендегі Community Board Six-ке көшеге Гарри Т. Берли алаңы деп атау туралы петиция беру үшін комитет құрды. Нью-Йорк қалалық кеңесінің мүшесі Карлина Ривера өтінішті ұсынды және ол мақұлданды. Салтанатты шара 2021 жылдың 12 қыркүйегінде Манхэттендегі Шығыс Он алтыншы көше мен Үшінші авенюдің оңтүстік-шығыс бұрышында өтті. 2021 жылдың қазан айында АҚШ өкілі Кэролин Б. Малони Генри Тэкер "Гарри" Берлидің мерекесін Конгресс жазбаларына енгізді: 167-том, 179-нөмір.
In the late 1890s, Burleigh also began to publish his own arrangements of art songs. About 1898, he began to compose his own songs His arrangements helped to make spirituals a popular genre for concert singers, and within a few years, many notable singers performed Burleigh's arrangements. More than 2,000 people attended his funeral at St. George's Church. Pallbearers included Hall Johnson, Noble Sissle, Eubie Blake, William C. Handy, and Cameron White. His remains were returned for burial in Erie, Pennsylvania. With the success of Roland Hayes, Marian Anderson, and Paul Robeson, among others, many of whom he had coached, Burleigh's seminal role in establishing African American soloists on America's recital stages seemed eclipsed. His many popular art songs from the early twentieth century have often been out of print since the composer's death. Nevertheless, he remains one of America's most important composers from the early twentieth century. In 1917, Burleigh received the Spingarn Medal, which the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) awards annually for outstanding achievement by an African American. He also received honorary degrees from Howard University and Atlanta University. Nobody Knows: Songs of Harry T. Burleigh, an album of his works by Karen Parks (co produced by Parks and Grammy winning producer David Macias), debuted at No. 2 on Billboard′s Traditional Classical Album Chart upon its 2008 release. Works he edited or transposed continue in the 1982 Hymnal of the Episcopal Church (United States), including No. 529 ("In Christ there is no East or West"). Other arrangements are included in the alternative hymnals, including Lift Every Voice and Sing. In 2019, a committee was formed by Michelle Deal Winfield, State Committeewoman, 74th Assembly District to petition Community Board Six Manhattan for a street co naming: Harry T. Burleigh Place. The NYC Council Member Carlina Rivera submitted the application and it was approved. The ceremony was held at South East corner of East Sixteenth Street and Third Avenue in Manhattan on September 12, 2021. On October, 2021, U. S. Representative Carolyn B. Maloney entered the celebration of Henry Thacker "Harry" Burleigh into the Congressional Record Extension Remarks: Volume 167, Number 179.