1899 жылғы Виктория футбол лигасы маусымы

Кіріспе

Виктория футбол лигасының үшінші маусымы (VFL)

1899 жылғы VFL маусымы – Виктория футбол лигасының (VFL) үшінші маусымы болды, бұл Викториядағы ең жоғары деңгейдегі австралиялық футбол жарысы. Маусымда сегіз клуб қатысты, ол 13 мамырдан 16 қыркүйекке дейін жалғасты және 14 ойыннан тұратын үй және сыртқы матчтардан, содан кейін барлық сегіз клуб қатысқан плей-офф кезеңінен құралды. Чемпиондық атақты Фицрой футбол клубы екінші рет және қатарынан екінші рет жеңіп алды, 1899 жылғы VFL финалдық матчында бір ұпай айырмасымен жеңіске жеткеннен кейін.

Өмірбаян

1899 жылы VFL турнирінде әрқайсысы 18 ойыншыдан тұратын сегіз команда қатысты, қосалқы ойыншылар болған жоқ (бірақ алаңнан кез келген себеппен шығып кеткен 18 ойыншының кез келгені матч барысында кез келген уақытта алаңға орала алатын). Әр команда 14 турдан тұратын үйде және сырттағы маусымда бір-бірімен екі рет кездесті. 14 турлық үйде және сырттағы маусым аяқталғаннан кейін, 1899 жылғы VFL чемпиондары 1898 жылғы VFL чемпиондық жүйесінің ережелері мен қағидаларымен анықталды.

Сатылысу сатысы

1899 жылы финалға іріктеу кезеңі болған жоқ.

Үлкен финал

Басталу уақыты жергілікті уақыт бойынша. Көзі: AFL кестелері.

Маусымдық жазбалар

VFL командаларының құрамын 20-дан 18 ойыншыға дейін қысқартты, резервтік ойыншылар болған жоқ. Осының нәтижесінде, «үздік» позициясындағы ойыншылардың саны бесеуден (төрт «рук» және бір «ровер») үшке дейін – (екі «рук» және бір «ровер») дейін азайтылды. 1899 жылғы 24 мамырда сәрсенбі күні таңертең Виктория паркінде өткен үшінші тур, Королеваның туған күніне арналған матч, «Коллингвуд» және «Сент-Килда» командалары арасында өтті. Оңтүстік Австралия футбол қауымдастығының «Солтүстік Аделаида» футбол клубының ойыншысы Норман «Хакеншмидт» Кларк 1899 жылғы 130 ярдтық Стауэлл сыйлығын 11 секундтың 4/5 бөлігінде, 14,5 ярдтық еңбек ақысымен жеңіп алды. Кларк кейін «Карлтон» командасы үшін 125 ресми ойын өткізді (1905–1912), VFA командасы «Брайтонның» бапкері (1913), «Карлтонның» бапкері (1914–1918; 1920–1922), «Ричмонд» (1919), «Солтүстік Мельбурн» (1924 және 1931) және «Сент-Килда» (1925–1926) командаларын жаттықтырды. «Фитцрой» мен «Коллингвуд» арасындағы 13-тур ойынының бірінші жартысының соңында «Фитцройдың» капитаны Алек Слоан, ескі доп майлы болғандықтан «Коллингвудтың» капитаны Дик Кондонға жаңа допты пайдалануға ұсынды. Кондон бас тартты, ал «Коллингвуд» ойынды 5.7 (37) – 3.7 (25) есебімен жеңіп алды. 14-турдағы «Карлтон» мен «Фитцрой» арасындағы ойынның алғашқы жеті соққысы төреші тағайындаған тегін соққылар болды. Үшінші секциялық турда «Джилонг» командасы 23.24 (162) есебімен ойынның ең жоғары көрсеткіші мен «Сент-Килдаға» қарсы 161 ұпайлық ең үлкен жеңіс көрсеткішін орнатты. Бұл көрсеткіштер тиісінше он екі және жиырма жыл бойы сақталды. Сол матчта «Сент-Килданың» 0.1 (1) ұпайы VFL/AFL ойынындағы ең төменгі көрсеткіш рекордын орнатты, ол содан бері ешкім бұза алмады. Қызығы, жалғыз ұпай ойынның бірінші ұпайы болды. «Джилонгтың» Джим МакШейн «Сент-Килдаға» қарсы өткен ойында 11 гол соқты, бұл VFL рекорды 1914 жылға дейін «Коллингвудтың» Дик Лидің 11 голымен теңестірілді және 1922 жылға дейін бұзылмады; МакШейн әдетте «рук» позициясында ойнағандығын ескерсек, бұл одан да әсерлі. Кейін Австралияның Тест-крикет командасының капитаны болған Уорвик Армстронг (190 см), 1899 жылғы «Үлкен финалда» жеңілген «Оңтүстік Мельбурн» командасының қақпасында ойнады. 1899 жылғы маусымның соңында The Argus газетінің футбол тілшісі («Ескі жігіт») өзінің «чемпион ойыншысын» таңдау процесінде 1899 жылғы VFL жарысының ең үздік ойыншыларынан команда құрды: Қорғаушылар: Маури Коллинз («Эссендон»), Билл Праудфут («Коллингвуд»), Питер Бернс («Джилонг»); Жарты қорғаушылар: Пэт Хики («Фитцрой»), Джордж Дэвидсон («Оңтүстік Мельбурн»), Альф Вуд («Мельбурн»); Орталық шеп: Фред Лич («Коллингвуд»), Ферт Маккалум («Джилонг»), Гарри Райт («Эссендон»); Қанаттар: Чарли Паннам («Коллингвуд»), Эдди Дрохан («Фитцрой»), Герб Хаусон («Оңтүстік Мельбурн»); Шабуылшылар: Билл Джексон («Эссендон»), Эдди Джеймс («Джилонг»), Чарли Колган («Оңтүстік Мельбурн»); «Рук» позициясы: Мик Плесс («Оңтүстік Мельбурн»), Фрэнк Хейлвуд («Коллингвуд»), Джо МакШейн («Джилонг»); «Ровер» позициясы: Дик Кондон («Коллингвуд»), Билл МакСпирин («Фитцрой»), Тедди Рэнкен («Джилонг»). Ол ең үздік үш ойыншы деп санағандардың ішінде – Кондон, Хики және Плесс – Пэт Хикиді маусымның «чемпион ойыншысы» деп таңдады. («Ескі жігіт», «Футбол: маусымның шолуы», (18 қыркүйек 1899, дүйсенбі, 6-бет).

The VFL reduced the size of its teams from 20 to 18 on the field players, with no "reserves". In doing this, the number of followers was reduced from five (four rucks and a rover) to three (two rucks and a rover). The third round, Queen's Birthday holiday match, between Collingwood and St Kilda at Victoria Park was held in the morning of Wednesday 24 May 1899. Norman "Hackenschmidt" Clark, a footballer with the North Adelaide Football Club in the South Australian Football Association, won the 1899, 130 yard Stawell Gift in eleven and four fifths seconds, off a handicap of 14 and a half yards. Clark would later play 125 senior games for Carlton (1905–1912), captain coach VFA team Brighton (1913), and coach Carlton (1914–1918; 1920–1922), Richmond (1919), North Melbourne (1924 and 1931) and St Kilda (1925–1926). At half time of the Round 13 game between Fitzroy and Collingwood, Fitzroy captain Alec Sloan offers Collingwood captain Dick Condon the use of a fresh football, due to the old ball being greasy. Condon declines, and Colingwood win the game 5.7 (37) to 3.7 (25). The first seven kicks of the Round 14 game between Carlton and Fitzroy are free kicks awarded by the umpire. In the third sectional round, Geelong set records for the highest score in a game, scoring 23.24 (162), and the highest winning margin of 161 points, against St Kilda. These records would both stand for twelve years and twenty years respectively. St Kilda's score of 0.1 (1) in the same match set the record for the lowest score in a VFL/AFL game, which has neither been matched nor broken since. Notably, the solitary behind was actually the first score of the match. Geelong's Jim McShane kicked 11 goals in the same match against St Kilda, a VFL record that was not equalled until Collingwood's Dick Lee's 11 goals in 1914 and not broken until 1922; this is more impressive considering that McShane was usually a ruckman. Warwick Armstrong (6'3", 190 cm), later captain of the Australian Test Cricket team, played in the ruck for the South Melbourne team that lost the 1899 "Grand Final". At the end of the 1899 season, in the process of naming his own "champion player", the football correspondent for The Argus ("Old Boy"), selected a team of the best players of the 1899 VFL competition:Backs: Maurie Collins (Essendon), Bill Proudfoot (Collingwood), Peter Burns (Geelong); Halfbacks: Pat Hickey (Fitzroy), George Davidson (South Melbourne), Alf Wood (Melbourne); Centres: Fred Leach (Collingwood), Firth McCallum (Geelong), Harry Wright (Essendon); Wings: Charlie Pannam (Collingwood), Eddie Drohan (Fitzroy), Herb Howson (South Melbourne); Forwards: Bill Jackson (Essendon), Eddy James (Geelong), Charlie Colgan (South Melbourne); Ruck: Mick Pleass (South Melbourne), Frank Hailwood (Collingwood), Joe McShane (Geelong); Rovers: Dick Condon (Collingwood), Bill McSpeerin (Fitzroy), Teddy Rankin (Geelong). From those he considered to be the three best players — that is, Condon, Hickey, and Pleass — he selected Pat Hickey as his "champion player" of the season. ('Old Boy', "Football: A Review of the Season", (Monday, 18 September 1899), p.6).

Марапаттар

1899 жылы VFL чемпионатының жеңімпазы Фитцрой командасы болды. VFL-дің ең көп гол соққан ойыншысы – 31 голмен Geelong командасының Эдди Джеймсі. "Аргус" газетінің "Жылдың үздік ойыншысы" сыйлығы Фитцройдың Пэт Хикиге берілді.