Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Enragés (ɑ̃ʁɑʒe;), көбінесе Ultra радикалдар деп танылатын, төменгі тапты қорғаумен және Француз революциясы кезінде радикалды sans culottes талаптарын білдірумен белгілі болған шағын топ өрт сөндірушілер еді. Олар 1793 жылғы 31 мамыр – 2 маусымдағы Париж көтерілісінде белсенді рөл атқарды, нәтижесінде Жирондистер Ұлттық конвенциядан қуылды, ал Монтанарлар толық билікке ие болды. Enragés өздерінің ұлттық конвенцияға кедейлерге пайдалы шаралар қабылдауға шақыратын ызалы риторикасы үшін осылай аталып кетті. Enragés-тің негізгі көшбасшылары – Жак Ру, Жан Франсуа Варле, Жан Теофиль Виктор Леклерк және Клэр Лакомб Француз революциясының уәделерін орындамағаны үшін Ұлттық конвенцияны қатаң сынады. Көшбасшылар өздерін біртұтас қозғалыстың бөлігі деп санамады, тіпті Ру бір кезде Варлені тұтқындауға шақырды. Enragés тұжырымын біртұтас топ ретінде якобиндер таратып, олардың сыншылары Леклерк пен Руды бір топқа біріктірді.
The Enragés (ɑ̃ʁɑʒe; ), commonly known as the Ultra radicals , were a small number of firebrands known for defending the lower class and expressing the demands of the radical sans culottes during the French Revolution. They played an active role in the 31 May – 2 June 1793 Paris uprisings that forced the expulsion of the Girondins from the National Convention, allowing the Montagnards to assume full control. The Enragés gained their name for their angry rhetoric appealing to the National Convention to take more measures that would benefit the poor. Jacques Roux, Jean François Varlet, Jean Théophile Victor Leclerc and Claire Lacombe, the primary leaders of the Enragés, were strident critics of the National Convention for failing to carry out the promises of the French Revolution. The leaders did not view themselves as part of a cohesive movement, with Roux even calling for Varlet's arrest at one point. The notion of the Enragés as a cohesive group was perpetuated by the Jacobins, as they lumped their critics Leclerc and Roux into one group.
Басты талаптар
1793 жылы Жак Ру Ұлттық конвенцияда сөз сөйледі, ол «Ашулылар манифесті» деп белгілі болды және топтың маңызды талаптарын жеткізді. Ол бостандық пен теңдік осы уақытқа дейін «құрғақ қиялдар» ғана болғанын, себебі байлар кедейлердің есебінен Француз революциясынан пайда тапқандарын айтты. Бұл мәселені шешу үшін ол бағаны реттеу шараларын ұсынды, сонымен қатар «барлыққа қажетті тауарлардың бағасы барлығына қолжетімді болуы керек» деді. Ол сондай-ақ, алыпсатарлықпен және монополиямен айналысқандарға қатаң жаза тағайындауды талап етті. Ұлттық конвенциядан контрреволюциялық қызметтерді күшпен басуды талап етіп, «біз оларға [жауларға] Бастилияны қиратқан сол мәңгілік найзаларды көрсетейік» деп уәде берді. Ақырында, ол Ұлттық конвенцияны мемлекеттік қаржыны жоюда айыптады және қаржыны тұрақтандыру үшін эксклюзивті түрде ассигнацияны пайдалануға шақырды.
In 1793, Jacques Roux delivered a speech at the National Convention known as the Manifesto of the Enragés that represented the essential demands of the group. He asserted that freedom and equality had thus far been "vain phantoms", because the rich had profited from the French Revolution at the expense of the poor. To remedy this, he proposed measures for price controls, arguing, "Those goods necessary to all should be delivered at a price accessible to all". He also called for strict punishments against actors engaged in speculation and monopoly. He demanded the National Convention take severe action to repress counterrevolutionary activity, promising to "show them [enemies] those immortal pikes that overthrew the Bastille". Lastly, he accused the National Convention of ruining the finances of the state and encouraged the exclusive use of the assignat to stabilize finances.
Жан Варле
Жан Варле, "Ашулылардың" тағы бір басшысы, монархияның құлауында маңызды рөл атқарды. Патша Людовик XVI Парижден қашуға тырысқанда, Варле Ұлттық Ассамблеяда петициялар таратты және патшаға қарсы сөз сөйледі. 1792 жылдың 10 тамызында Заң шығарушы Ассамблея патшаны қызметтен шеттетіп, Ұлттық конвент сайлауын жариялады. Варле жаңа Конвентке депутат болып сайланды. Алайда, осы өкілдік үкіметінің мүшесі болған кезде де Варле өкілдікке сенімсіздікпен қарады және өкілдерді міндеттейтін және сайланған заң шығарушыларды қайта шақыруға мүмкіндік беретін тікелей, жалпы сайлау құқығын қолдады. Ол байлардың кедейлердің есебінен табыстарын арттыруына қарсы тұрып, монополия мен жинақылық арқылы алынған барлық табысты мемлекеттендіруді ұсынды.
Jean Varlet, another leader of the Enragés, played a leading role in the fall of the monarchy. When King Louis XVI attempted to flee Paris, Varlet circulated petitions in the National Assembly and spoke against the king. On 10 August 1792, the Legislative Assembly suspended the king and called for the election of a National Convention. Varlet was elected as a deputy in the new Convention. Even as a member of this representative government, though, Varlet mistrusted representation and favored direct universal suffrage which could bind representatives and recall elected legislators. He sought to prevent the wealthy from expanding their profits at the expense of the poor and called for the nationalization of all profits obtained through monopoly and hoarding.
Теофил Леклер
1790 жылы Теофил Леклерк Морбиан еріктілерінің бірінші батальонына қосылды және 1792 жылдың ақпанына дейін қатарында болды. Ол Парижде Людовик XVI-ны сынаған якобиндер алдында сөйлеген сөзі арқылы танылды. Лионға көшкеннен кейін Орталық клубқа қосылып, революционер Паулин Леонға үйленді. Ол басқа "ашулылар" сияқты радикалдық зорлық-зомбылықты қолдады, 2 маусым көтерілісінен кейін қуылған Жирондистердің өлім жазасын талап етті.
In 1790, Théophile Leclerc joined the first battalion of Morbihan volunteers, remaining a member until February 1792. He gained recognition in Paris through a speech to the Jacobins attacking Louis XVI. After moving to Lyon, he joined the Central Club and married Pauline Léon, a revolutionary woman. He approved of radical violence like the other Enragés, calling for the execution of expelled Girondins after the 2 June insurrection.
Клэр Лэкомб
1793 жылы "Ашулылар" тобымен байланысы бар тағы бір тұлға – актриса Клэр Лакомб революциялық республикалық әйелдер қоғамын құрды. Бұл топтың ашуына өмір сүру құнының жоғары болуы, қажетті заттардың жетіспеуі және жағдайдың нашарлығы себеп болды. Лакомб өте қатыгез сөздерімен және іс-қимылдарымен белгілі болды. 1793 жылғы 26 мамырда Лакомб Конвент отырысында жирондист әйел Тьерройн де Мерикурды қамшымен ақырына дейін соққыға жықты. Жан Поль Марат араласпағанда, ол оны өлтіріп қоюы мүмкін еді.
In 1793, the actress Claire Lacombe, another individual associated with the Enragés, founded the Society of Revolutionary Republican Women. This group was outraged by high costs of living, lack of necessities and awful living conditions. Lacombe was known for violent rhetoric and action. On 26 May 1793, Lacombe nearly beat to death a Girondin woman, Théroigne de Méricourt, with a whip on the benches of the Convention. She might have killed her if Jean Paul Marat had not intervened.