Кіріспе

Бұрынғы Онтарио провинциялық тас жолы King's Highway 2, көбінесе Highway 2 деп аталады, Канаданың Онтарио провинциясындағы ең төмен нөмірленген провинциялық тас жолы болып табылады. Ол бастапқыда Виндзор қаласынан басталып, Квебек және Нью-Брансуик арқылы өтіп, Жаңа Шотландияның Галифакс қаласында аяқталатын бірдей нөмірленген тас жолдардың бір бөлігі болды. 1990 жылдарға дейін Highway 2 Оңтүстік Онтарионың көптеген ірі қалаларынан, соның ішінде Виндзор, Чатем, Лондон, Брантфорд, Гамильтон, Берлингтон, Миссиссога, Торонто, Ошава, Беллвилл, Кингстон және Корнуолл қалаларынан, сондай-ақ көптеген кішкентай қалалар мен елді мекендерден өтетін. Онтарионың оңтүстік бөлігіндегі негізгі шығыс-батыс бағыты болған Highway 2-нің көп бөлігі 1968 жылы аяқталған Highway 401 арқылы айналып өтілді. 1997 жылдың тамызында аяқталған Highway 403 Брантфорд қаласы арқылы соңғы бөліктен де айналып өтті. 1998 жылдың 1 қаңтарына дейін Highway 2-нің дерлік барлық бөлігі жергілікті жол деп танылды және провинциялық тас жолдар жүйесінен алынып тасталды, тек Гананокудан шығысқа қарайғы бір бөлігі ғана сақталды. Бүкіл маршрутты көлікпен жүруге болады, бірақ көптеген аймақтарда округтік жол немесе округтік тас жол ретінде белгіленген. Highway 2 болған жерлер ертедегі қоныстану жолдары, пошта жолдары және дилижанс бағыттары ретінде пайдаланылған. 19 ғасырдың ортасында теміржолдың пайда болуы бұл маршруттың маңыздылығын азайтса да, велосипедтің және кейіннен автомобильдің пайда болуы жол құрылысына деген қызығушылықты қайта жақтандырды. Пикеринг пен Порт-Хоуп арасындағы Highway 2-нің бөлігі 1917 жылдың 21 тамызында жаңа құрылған Мемлекеттік тас жолдар департаменті (DPHO) қабылдаған алғашқы жол бөлігі болды. 1920 жылдың соңына қарай департамент Виндзорды Квебек шекарасындағы Ривиер-Бёдетке байланыстыратын жолдарды иеленді, ол 1925 жылдың жазында провинциялық Highway 2 деп аталды. 1930 жылы DPHO Автомобиль жолдары департаменті (DHO) болып қайта аталды, ал провинциялық тас жолдар Корольдік тас жолдары аталды. Сол кезде ол Оңтүстік Онтариодағы маңызды көлік артерияларының бірі болып, ұзаққа созылған. 1914 жылы Гамильтон мен Торонто арасындағы Lakeshore Road-тағы Highway 2-нің бөлігі Онтариодағы алғашқы асфальтталған қалааралық жол болды. 1930 жылдардың ортасынан бастап DHO жаңа неміс үлгісіндегі "қос тас жол" автожолының бірнеше бөліктерін қайта құруды бастады, соның ішінде Скарбородан шығысқа қарай Кингстон жолы бойымен. Бұл Highway 401-дің алға басушысы болды, ол 1950-ші және 1960-шы жылдарда Оңтүстік Онтариода, көбінесе Highway 2-ге жанама және параллель ретінде (Вудсток пен Торонто арасындағы бөлігін қоспағанда) салынды. Керісінше, Highway 2-нің қашықтыққа саяхаттаудағы маңызы жойылып, Торонто аймағының қалалық аймақтарының өсуімен байланысты, ол Гамильтон мен Ошава арасындағы қалалық артериялық көшелердің сериясына айналды. Highway 401, Королева Елизавета жолы және соңында Highway 403 автожолдарының маңыздылығымен алмастырылғаннан кейін, провинция маршруттың бөліктерін бірте-бірте муниципалдық, округтік және аймақтық үкіметтерге қайтарып берді, бұл процеске "төмендету" делінеді. 1997 және 1998 жылдары провинция Highway 2 желісін алып тастады және Connecting Link туралы ондаған келісімдерді бұзды, бұл маршрутты қазіргі ұзындығына дейін қысқартты.

Жаяу жүргіншілер жолдары

2-ші магистральдың бастауы – Онтарионы отарлау кезінде салынған көптеген жолдар. Кейбір бөліктері жүздеген жылдар бойы жергілікті халықтар жасаған жолдар ретінде болғанмен, 2-ші тас жолдың болашақ құрылысындағы алғашқы жұмыс 1793 жылғы қазан айының соңында капитан Смит пен 100 Королева сақшысының Губернатор жолын қазудан оралғанда жүзеге асты. Джон Грейвс Симкоға Жоғарғы Канаданы (қазіргі Онтарио) АҚШ-тан қорғау және аумақты қоныстануға ашуға міндет берілді. Йорк қаласында (қазіргі Торонто) «уақытша» астананы құрғаннан кейін Симко Онтарио көлінің ұшындағы Кутс-Парадис пен өзі ұсынған астанасы Лондон арасындағы ішкі жолдың салынуын бұйырды. 1794 жылдың көктемінде жол Лондонның Ла-Транш деген жеріне дейін созылды. 1795 жылы жол Йоркпен қосылды. АҚШ-тан жақында көшіп келген Аса Данфорт-кішіге бұл жұмыс тапсырылды, оған бір миль үшін 90 доллар төленді. 1799 жылғы 5 маусымнан бастап жол шығысқа қарай ұзартылды. Данфорт қайтадан жұмысқа алынып, Йорктан шығысқа қарай бұталардың арасынан жол тазартуға міндеттелді, (қажет болған жағдайда ортасымен) жерге дейін кесілді. Желтоқсан айына қарай ол Порт-Хоупқа дейін, ал одан кейін Трент өзеніне дейін жетті. Данфорттың инспекторы және жерді өлшеу жөніндегі бас инспекторы Уильям Чуетт жолды қыстың қатал суында пайдалануға «жақсы» деп жариялады, бірақ жазғы ылғалды ауа райында «өтпейтін» еді, себебі жол түбі жоқ лайға айналатын. Ол мемлекеттік қызметкерлерге жер бөлудің орнына, оны қоныс аударушыларға бөліп, жолды күтіп ұстау үшін міндетті еңбекке тартуды ұсынды. Көптеген сол кездегі жолдар сияқты, бұл да батпаққа айналды. Данфорт жолы әрқашан бүгінгі Кингстон жолымен бірдей бағытта жүрмеді. Виктория Парк даңғылы мен Куин Стрит Ист маңынан басталатын жолды Клонмор драйв, Дэнфорт-роуд, Боялған пошта драйв, Әскери жол және Полковник Дэнфорт трек арқылы табуға болады. Бұрынғы жолдың басқа бөліктері Порт-Хоуп пен Кобургке жақын, сондай-ақ Графтон ішінде сақталған. Әйтпесе, екі жол Трент өзеніне жеткенге дейін көбінесе бірігіп жатады; осы нүктеден кейін Данфорт жолы (1802) Квинт шығанағына дейін оңтүстік бағытта жалғасады. Скарборо арқылы өтетін маршрут көл жағасында қоныстанған көптеген қоныс аударушыларды болдырмағандықтан, 1814 жылы Уильям Корнелл мен Леви Аннис Данфорт жолын айналып өтті. Корнелл жолы (бір қысқа уақытқа белгілі болған) Виктория паркінен Вест-Хиллге дейінгі сапарды қысқартты, бірақ Данфорттың солтүстікке қарайғы маршруты сияқты көбінесе өтпейтін болып қалды. Күшейіп бара жатқан қысымға көніп, үкімет жолды түзу және оны Беллвиллден Кингстонға дейін ұзарту үшін қаражат жинады. Жұмыс 1817 жылы аяқталды және жол Кингстон жолы деп аталды. Кингстоннан өзен бойымен төмен қарай, 1812 жылғы соғыс үшін әскери мақсатта Сент-Лоуренс бойымен салынған жолдар өзендегі тасқындардан құтылудың танымал тәсілі болды. Прескот, қазір Форт Веллингтон деп аталады, бұл порт пен Монреаль арасындағы басты тоқтау орны ретінде маңызды, одан ол 130 миль қашықтықта орналасқан және олардың арасында жексенбі күнінен басқа күн сайын автобустар жүреді. Алайда, бұл жердің Монреаль кеме жүзу навигациясының бастапқы нүктесінде және көлдерден келетін шлюптар мен бу кемелерінің соңғы нүктесінде орналасуынан, оның маңыздылығы артатындықтан, ол жақын арада кеңейеді. | Джордж Генри Хьюм, 1832

Пошта вагондары мен пошта жолдары

Пост жолының салынуы Квебек қаласы мен Монреальден батысқа қарай, Chemin du Roy арқылы бұрыннан бар жыл бойы қарым-қатынас жасауға мүмкіндік берді, ал алғашқы дилижанстар 1817 жылдың қаңтарында Йоркке (Торонто) жетті. Бұл байланыс 1817 жылы Квебек, Монреаль, Кингстон және Торонтода филиалдары ашылған Монреаль банкі сияқты кәсіпорындар үшін экономикалық тұрғыдан маңызды болды. Алғашқы дилижанстар Монреальден әр дүйсенбі және бейсенбі күндері шығып, екі күннен кейін Кингстонға жететін, ал Монреаль-Йорк маршрутын толық жүріп өтуге бір апта уақыт керек болды. Бұрынғы маршруттардағыдай (мысалы, Данфорт жолы), дилижанстар су, азық-түлік немесе жаңа жылқылар үшін жиі тоқтағандықтан, жол бойындағы әрбір елді мекенде дилижанс үйлері гүлденді. Бастапқы Йорк жолы (Кингстоннан) немесе Кингстон жолы (Йорктан) бастапқыда лайлы ат жолынан асып түспеді. 1829 жылы Кингстондағы Катаракки өзеніндегі паромдық өтпес орнына көтергіш көпір салынды. 1830 жылдары түрлі жол төлемақы операторлары жолды шағылданған дилижанс жолы ретінде жасауға тырысты. Кобург пен Порт-Хоуп арасындағы бір бөлігінде Кобург Жұлдызы 1848 жылдың 11 қазанында «Кобург және Порт-Хоуп жол компаниясы жолына төлемақы орнатқанына таңғалып, зор өкініш білдірді, бірақ жол тек шағылданған» деп жазды, ал бір аптадан кейін «Өткен жексенбі күні түнде Порт-Хоуп жолындағы төлемақы үйі мен қақпасы толығымен өртеніп кетті. Компанияға қарсы қатты сезімдер пайда болғандықтан, жол толықтай дайын болмас бұрын төлемақы алу туралы әңгіме болғанына күмән жоқ деп айтуға болады. Олар қоғамның командаларын және ауыр жүктерін алты дюймдік шағыл арқылы айдап, мұндай мүмкіндік үшін ақы төлемейтінін білген болар. Бірақ осы заңсыз әрекетті мақұлдамаймыз». Осы мәселелерге қарамастан, бұл жол 1856 жылы Монреаль мен Торонтоны байланыстырған Grand Trunk темір жолы салынатынша қысқы саяхаттың негізгі құралы болып қала берді. Әртүрлі дилижанс операторлары бұрын жүзеге асырған қалааралық жолдар теміржолға көшкендіктен, дилижанс жолдары негізінен жергілікті маңызын сақтап, аймақтық қатынасты қамтамасыз етті. Бұл ХХ ғасырда өзгерді, ал автомобильдің пайда болуы жас, бірақ өсіп келе жатқан Доминионда жақсырақ жолдардың қажеттігін анық көрсетті. Торонто мен Гамильтон арасындағы көл жағалауындағы жол нашар күйде болғандықтан және эрозия процесі жалғасқандықтан, бетонмен жаңартылған алғашқы бөлігі болды. 1914 жылы ұсынылған Торонто-Гамильтон тас жолы 1917 жылдың қараша айында көл жағалауында ашылды. Катараки көпірі, төлемақылы айналмалы көпір, сол жылы Ла-Салль тұйық жолымен ауыстырылды. 1918 жылы провинция бұрынғы түрлі жол төлемақыларын (Броквилл-Прескотт, Париж-Брантфорд, Кобург-Порт-Хоуп және Кобург-Балтимор) провинциялық автомобиль жолдары жүйесіне қосу және жақсарту үшін округтік және муниципалдық сатып алуға субсидия берді. Кейінгі сатып алулар Кобургтен Графтонға дейінгі жолды қамтыды. Жолдар мемлекеттік меншікке көшкеннен кейін, төлемақы қабылдау пункттері алынып тасталды. 1925 жылы Галипо көпірі мен Ташеро көпірі, 1854 жылғы Grand Trunk темір жолының көпірлеріне жақын орналасқан, Монреальге алғашқы тұрақты құрлық байланысын қамтамасыз етті.

Облыстық тас жол

Онтариода ресми автомобиль жолдарының картасы кемінде 1923 жылдан бері жарияланып келеді, сол кезде көптеген провинциялық автомобиль жолдары әлі де қиыршық тас немесе жақсартылмаған жол болатын. Онтарионың жолдарын асфальттауға қатысты жұмыстар 1920 жылдардың гүлденген кезеңіндегі жолаушылар автокөліктерін ескере отырып, шын мәнінде басталды. 1926 жылғы Онтарионың ресми жол картасында «Виндзордан Квебек шекарасына дейін, Лондон арқылы барлық магистраль осы жылдың соңына дейін асфальтталатын болады» және «содан кейін адам 700 мильден астам қашықтықты айналып өтусіз жүре алады» деп мақтанады. Онтарио карталары алғашқы провинциялық жолдарды жақсарту жұмыстары басталғаннан кейін жиырма бес жыл өткен соң он бес патша тас жолын (нөмірлері 2 және 17, ал 1 және 13 нөмірлері тағайындалмаған) және кеңейіп келе жатқан округтік жолдар желісін көрсетті. Бұл аймақта мыңдаған шақырым жер және қиыршық тас жолдар сақталғанмен, аймақты кесіп өтетін теміржол бойындағы болат рельстердің оңтүстік Онтариодағы бәсекелесі пайда болды. 1935 жылдан бастап, тас жолдар министрі Томас МакКвестен 2-ші тас жолының бойындағы бірнеше жобаларға екінші жол тұжырымын қолданды: Броквиллден батысқа қарай 6 шақырым (4 миль) қашықтықта. Скарбородағы кеңейту 1936 жылы Морнингсайдтан шығысқа қарай Хайленд Крик шатқалына жеткенде, тас жолдар департаменті үлкен аңғардағы екінші көпірдің құрылысын бастады (алғашқысы 1919 жылы Батыс Хилл арқылы бұрынғы бағыттың айналмасы ретінде салынған). Осы жерден 2-ші магистральға жол салудан аулақ болып, Ошаваға жаңа бағытта автомобиль жолы салынды. 1939 жылдың қыркүйегінде Хайленд Крик пен Ритсон жолы арасындағы көпір құрылысы аяқталуға жақын болған кезде, Екінші дүниежүзілік соғыс басталды және ақша жол құрылысынан соғысқа жұмсала бастады. 1956 жылы 401 Торонтодан Вестоннан Ошаваға дейін үздіксіз айналма жолды қамтамасыз етті. Моррисбург ауданындағы тас жолдың бір бөлігі 1958 жылы Сент-Лоуренс теңіз жолының құрылуымен толығымен су астында қалды. Су тасқынынан сақталу үшін тас жол Канаданың Ұлттық темір жолының бойында қайта салынды. Ирокез қаласы да су басты, бірақ тастап кетудің орнына солтүстікке қарай 1,5 шақырымға көшірілді. Бұл оқиға аймақтағы бірнеше қауымдарға «Жоғалған ауылдар» деген лақап ат берді. 1960 жылдары Виндзордан Монреальға дейінгі жолдың бойындағы көптеген мотельдер айналып өтті, ал 401 автомагистралі 1968 жылы аяқталды. Өсіп келе жатқан қонақ үй желілері 401 оффрампқа жақын жаңа нысандар салып, кейбір аймақтарда нарықты толыстырды. 1980 жылдары Кингстон жолының Торонтодағы бөлігі күрт құлдырады. Кейбір мотельдер үйсіздерді немесе босқындарды баспана ретінде пайдаланған, ал қалғандары жай ғана қиратылды. 2-ші тас жолдың Вудсток пен Анкастер арасындағы бөлігі (қазір Гамильтонның бір бөлігі) 401-ге айналып өте алмады (ол Киченер-Ватерлоо және Гвельфке қызмет көрсету үшін солтүстікке қарай жүрді), бірақ ақырында 403-ші тас жолмен айналып өтті. Көптеген қауымдастықтардың негізгі көшесі ретінде 2-ші тас жол жергілікті көлікпен қызу болды, сансыз дүкен иелері мен мейрамхана иелерін қамтамасыз етті, бірақ тәуелсіз туристік мотельдерге көп көмек бермеді. Қаладан тыс жерлерде көптеген бұрынғы автокөлік станциялары басқа мақсаттарға ауыстырылды, қиратылды немесе тасталды. Анкастерден Брантфордқа дейінгі соңғы бөлік 1997 жылдың 15 тамызында айналып өтті. 1998 жылдың 1 қаңтарында 2-ші магистральдың бұрынғы ұзындығының көп бөлігі мемлекеттік басқарудан жергілікті округтерге немесе муниципалитеттерге берілді. Бұл процесте жол өзінің «Патша тас жолы» атауын жоғалтты, сонымен қатар Онтарио карталарында көрінетін жері де азайды. Онтарионың көптеген магистральдары бастапқыда 2-ші магистральда аяқталды (Онтарионың магистральдық жүйесінің тірегі ретінде) қысқартылды немесе жай ғана қызметтен шығарылды, көбінесе округтік жолдарға айналды. Гананокудан шығысқа қарай 2-ші тас жолдың бір бөлігі мемлекеттік басқаруда қалды; бұл бөлік мемлекеттік басқаруда сақталады, өйткені Мың аралдар саябағы 401-ші тас жолмен толық алмасуға ие емес, яғни кейбір жүргізушілер екі жолдың арасында өту үшін 2-ші тас жолдың алмасуын пайдалануы керек.