Жоқ болған «Сиборд Эйр Лайн» темір жолы

Кіріспе

Құрылмай қалған американдық темір жолы

Seaboard Air Line Railroad, өзін "Ылғи да сыпайы қызмет тартушы" деп таныстырған, 1900 жылдың 14 сәуірінен 1967 жылдың 1 шілдесіне дейін болған американдық темір жолы еді. Бұл кезде ол ұзақ жылдар бойы бәсекелес болған Atlantic Coast Line Railroad компаниясымен бірігіп, Seaboard Coast Line Railroad компаниясын құрды. Осы темір жолдың алдыңғылары 1830 жылдарға дейін жетеді және Америка Азамат соғысынан кейін жаңару үшін кеңінен қайта ұйымдастырылды. Компанияның штаб-пәтері 1958 жылға дейін Вирджиния штатының Норфолк қаласында орналасқан, содан кейін бас кеңселері Вирджиния штатының Ричмонд қаласына көшірілді. Норфолк қаласының тарихи Фримасон ауданындағы Seaboard Air Line Railway ғимараты қазірге дейін сақталған және пәтерлерге айналдырылған. 1925 жылдың соңында SAL өзінің еншілес компанияларын есепке алмағанда 3929 мильдік жол желісіне ие болды, ал 1960 жылдың соңында 4135 миль желісі бар екені хабарланды. Басты жол Ричмондтан Солтүстік Каролина штатының Роли, Оңтүстік Каролина штатының Колумбия, және Джорджия штатының Саванна қалалары арқылы Флорида штатының Джексонвилл қаласына дейін созылды. Бұл жолаушылар пойыздары үшін күнге толы штатқа саяхатшыларды жеткізетін маңызды торап нүктесі болды. Джексонвилльден бастап, Seaboard темір жолдары Тампа, Санкт-Петербург, Вест-Палм-Бич және Майами қалаларына дейін жалғасты. Басқа да маңызды Seaboard бағыттарына мыналар кірді: Джексонвилльден Флорида штатының Таллахасси қаласы арқылы Луисвилл және Нэшвилл темір жолымен (L&N) Чаттахучи қаласындағы байланыс арқылы Нью-Орлеанға қызмет көрсету; Атланта, Джорджия және Бирмингем, Алабама қалаларына Солтүстік Каролина штатының Хамлет қаласындағы басты жолмен байланыс; және Норлина қаласындағы басты жолдан Вирджиния штатының Портсмут қаласына дейінгі желі. ХХ ғасырдың бірінші жартысында Seaboard, оның негізгі бәсекелестері Atlantic Coast Line Railroad, Florida East Coast Railway және Southern Railway компанияларымен бірге АҚШ-тың оңтүстік-шығыс аймағының, әсіресе Флорида штатының экономикалық дамуына зор үлес қосты. Оның пойыздары Солтүстік-Шығыстан Флоридаға демалысқа келгендерді жеткізді, сондай-ақ оңтүстік ағашын, минералдарды және өнімдерді, әсіресе Флорида цитрустарын солтүстік штаттарға тасыды.

The Seaboard Air Line Railroad , which styled itself as "The Route of Courteous Service", was an American railroad that existed from April 14, 1900, until July 1, 1967, when it merged with the Atlantic Coast Line Railroad, its longtime rival, to form the Seaboard Coast Line Railroad. Predecessor railroads dated from the 1830s and reorganized extensively to rebuild after the American Civil War. The company was headquartered in Norfolk, Virginia, until 1958, when its main offices were relocated to Richmond, Virginia. The Seaboard Air Line Railway Building in Norfolk's historic Freemason District still stands and has been converted into apartments. At the end of 1925 SAL operated 3,929 miles of road, not including its flock of subsidiaries; at the end of 1960 it reported 4,135 miles. The main line ran from Richmond via Raleigh, North Carolina, Columbia, South Carolina, and Savannah, Georgia to Jacksonville, Florida, a major interchange point for passenger trains bringing travelers to the Sunshine State. From Jacksonville, Seaboard rails continued to Tampa, St. Petersburg, West Palm Beach and Miami. Other important Seaboard routes included a line from Jacksonville via Tallahassee to a connection with the Louisville and Nashville Railroad (L&N) at Chattahoochee, Florida, for through service to New Orleans; a line to Atlanta, Georgia, and Birmingham, Alabama, connecting with the main line at Hamlet, North Carolina; and a line from the main at Norlina, North Carolina, to Portsmouth, Virginia, the earliest route of what became the Seaboard. In the first half of the 20th century, Seaboard, along with its main competitors Atlantic Coast Line Railroad, Florida East Coast Railway and Southern Railway, contributed greatly to the economic development of the Southeastern United States, and particularly to that of Florida. Its trains brought vacationers to Florida from the Northeast and carried southern timber, minerals and produce, especially Florida citrus crops, to the northern states.

XIX ғасырдың басында

Сибордтың күрделі корпоративтік тарихы 1832 жылдың 8 наурызында басталды, оның ең алғашқы алдыңғысы – Портсмут және Роанок темір жолы, Вирджиния және Солтүстік Каролина штаттарының заң шығарушы органдарымен Портсмуттан (Вирджиния) Роанок өзенінің Уэлдон портына (Солтүстік Каролина) темір жол салу мақсатында құрылды. Бірнеше ай бойы жылқымен жүргізілгеннен кейін, осы желідегі алғашқы локомотивпен қызмет көрсету 1834 жылдың 4 қыркүйегінде Портсмуттан Вирджиния штатының Саффолк қаласына дейін күніне екі рет, 17 миль қашықтыққа пойыз қатынасымен басталды. 1837 жылдың маусым айына қарай темір жол Уэлдонға дейін салынды, онда Уилмингтон және Роли темір жолымен (кейін Атлантикалық жағалау жолының бір бөлігі) байланыс орнатылды. 1846 жылы қаржылық қиындықтарға тап болғаннан кейін P&R қайта ұйымдастырылып, Seaboard and Roanoke Railroad, жай ғана Seaboard Road деп аталды. Сонымен қатар, Роли және Гастон темір жолы 1836 жылдың 1 қарашасында құрылысын бастады, ал 1840 жылдың 21 наурызында оның екі шеткі станциясы арасындағы алғашқы жоспарланған қызмет басталды. Америка Азамат соғысынан кейін бұл бағыт Ішкі Әуе Жолы деп жарияланды. 1853 жылы Роли және Гастон Уэлдонда Seaboard and Roanoke темір жолымен қосылды, осылайша жолаушыларға Портсмуттан Ролиге дейінгі 176 мильдік маршрут бойынша үздіксіз қызмет ұсынды. Екі темір жол да Оңтүстіктегі көптеген басқа темір жолдарда басымдыққа ие болған 5 футтық емес, стандартты тетікке салынды; сондықтан екі жолдың да вагондары бүкіл маршрут бойында жүре алатын, жолаушылардың немесе жүктердің вагондарды ауыстыру қажеттілігін жоққа шығаратын болды. R&G компаниясын сатып алу P&R компаниясына бұрынғы компания басқарған Raleigh & Augusta Air Line Railroad компаниясын басқару құқығын берді. Бұл "Air Line" атауының Seaboard компаниясының алдыңғыларының бірінің құрамында алғаш рет пайда болуы болды. R&AA L 1855 жылдың 14 ақпанында Чатхэм темір жолы ретінде штат тарапынан құрылды (1877 жылғы Уолтер Кларк құрастырған "Роли және Август әуе желісі темір жолының тарихы" кітабынан) темір жол желісін салу үшін "Дип Ривер, Чатхэм округіне жақын Монкур, Солтүстік Каролина және Рали қаласы немесе Солтүстік Каролина темір жолының бір бөлігі арасында". Жоба көптеген кешігулерге ұшырады және ақыры 1871 жылы Роли және Аугуста әуе желісі ретінде қайта ұйымдастырылды. Ол ақыры 1877 жылы Хамлетке жетті, ол кейінірек SAL үшін маңызды терминал болып табылды. Қазір Солтүстік Каролина арқылы өтетін маршрутпен үш жол бірнеше маңызды қалаларды қамтитын бәсекелестік желі ұсынды. Оңтүстік мақта, ауыл шаруашылығы, тоқыма және өңдеу өнеркәсібі салаларында өнеркәсіптік қуатқа айналып, дамыды.

The complex corporate history of the Seaboard began on March 8, 1832, when its earliest predecessor, the Portsmouth and Roanoke Railroad was chartered by the legislatures of Virginia and North Carolina to build a railroad from Portsmouth, Virginia, to the Roanoke River port of Weldon, North Carolina. After a couple of months of horse drawn operation, the first locomotive pulled service on this line began on September 4, 1834, with a twice daily train from Portsmouth to Suffolk, Virginia, 17 miles away. By June 1837 the railroad was completed to Weldon, where a connection was made with the tracks of the Wilmington and Raleigh Railroad (later part of the Atlantic Coast Line Railroad). In 1846, after suffering financial difficulties, the P&R was reorganized as the Seaboard and Roanoke Railroad, known informally as the Seaboard Road. Meanwhile, the Raleigh and Gaston Railroad had begun construction on November 1, 1836, with the first scheduled service between its endpoints beginning on March 21, 1840. After the American Civil War, this was advertised as the Inland Air Line Route. By 1853, the Raleigh and Gaston had connected with the Seaboard and Roanoke at Weldon, thus offering travelers through service on the 176 mile route from Portsmouth to Raleigh. Both railroads were built to , rather than the 5 feet gauge favored by most other railroads in the South; therefore, cars of both roads could run on the entire route, eliminating the need for travelers or freight to make a change of cars. The R&G takeover also gave the P&R control of the Raleigh & Augusta Air Line Railroad which the former road controlled. This was the first time "Air Line" appeared as part of a Seaboard predecessor. The R&AA L began as the Chatham Railroad, chartered by the state on February 14, 1855 (from the 1877 booklet, "History Of The Raleigh & August Air Line Railroad" compiled by Walter Clark, Attorney At Law) to build a rail line, " between Deep River, at or near the Coalfields, Moncure, NC in the county of Chatham, and the City of Raleigh or some point on the North Carolina Railroad." The project was riddled with delays and finally reorganized as the Raleigh & Augusta Air Line in 1871. It eventually reached Hamlet in 1877 which in later years was a major SAL terminal point. With a route that now extended through North Carolina the three roads offered a competitive network serving several important cities. The South was also blossoming into an industrial giant in the area of cotton, agriculture/farming, textiles, and manufacturing.

Азамат соғысы мен қайта құру

Америка Азамат соғысы темір жолдарды, әсіресе Вирджиния мен Солтүстік Каролинаны қоса алғанда, бұрынғы Конфедерация штаттарында қиратты. Соғыстан кейін Монкур Робинсон мен Александр Бойд Эндрюс Грузия мен Оңтүстік Каролинаны Портсмутқа (Вирджиния штатының Норфолк қаласының қарсы жағындағы Хэмптон Роудс аймағында) қосу үшін «Теңіз жағалауы ішкі әуе желісін» ұйымдастырды. Олар бұрынғы конфедерация генералы, кейін республикалық саяси лидер болған Уильям Махоунмен бірге Томас А. Скотт қайта ұйымдастырған темір жолдардың біріккен жүйесіне қарсы күресті. Скотт Пенсильвания темір жолының сатыларынан өсіп, Азамат соғысынан кейін Чесапик және Огайо темір жолын бақылауға алып, оңтүстікте темір жолдарды сатып алу (және қайта жаңарту) үшін афроамерикандық заң шығарушылармен жұмыстануға тырысты. Вирджиния, Азамат соғысына дейін болғандай, темір жолдарды қайта құруға және қалалары арқылы сауданы дамытуға миллиондаған доллар жұмсады. Скоттқа қатысты сыбайлас жемқорлық айыптаулары және солтүстік және афроамерикандық жұмысшыларға деген наразылық көптеген аймақтарда жағдайды шиеленістірді. Солтүстік және Оңтүстік Каролинаның ішкі аймақтарындағы темір жолдарға бағытталған Ку-клукс-кланның зорлық-зомбылық әрекеттері күшейді. R&G, P&R және R&AA L бірлесіп болашақ «Seaboard Air Line» жүйесінің негізін құрады. Монкур Робинсонның ұлы Джон М. Робинсон 1875 жылы осы үш компанияның қаржылық бақылауын алды. Маркетингтік стратегия ретінде олар «Seaboard Air Line System» деп аталды. Бұл атау бастапқыда заңдық мәнге ие болмаған, бірақ Робинсон оңтүстікке қарай кеңейген сайын жағдай өзгерді. «Seaboard Air Line» атауы алғаш рет ресми түрде Атланта бағытында қолданылды. Олар бұған дейін Солтүстік Каролинаның Монро қаласына жетуді жоспарлаған «Georgia, Carolina & Northern Railway» темір жолын сатып алған еді. Құрылыс 1887 жылы басталды және 1892 жылға қарай Атлантаның шығысындағы Инман Паркіне дейін аяқталды. Бірақ, бір жарлықтың кесірінен тікелей қалаға жету мүмкін болмады. Бұл мәселені шешу үшін 1892 жылы «Seaboard Air Line Belt Railroad» (SALB) құрылды. Олар 8 шақырымдық тармақ салуды және Howells қаласында «Nashville, Chattanooga & St. Louis» темір жолымен байланыс орнатуды жоспарлады. Содан кейін SALB «Dixie Line» арқылы қала орталығына қарай жол жүру құқығын пайдаланды. Осыдан бұрын Робинсон 1883 жылы «Carolina Central Railroad» темір жолын сатып алып, Шарлотта және Хамлет арқылы Солтүстік Каролинаның Рутерфордтон мен Уилмингтон қалаларын байланыстырды. Бұл қалалар арасындағы темір жол қызметі 1887 жылы басталды.

The American Civil War devastated railroads, particularly in former Confederate territories including Virginia and North Carolina. After the war, Moncure Robinson and Alexander Boyd Andrews organized the Seaboard Inland Air Line to connect Georgia and South Carolina to Portsmouth, Virginia (in the Hampton Roads area across from Norfolk, Virginia). They worked with Confederate general turned Republican political boss William Mahone to work against the conglomeration of railroads reorganized by Thomas A. Scott, who had moved up the ranks of the Pennsylvania Railroad, took control of the Chesapeake and Ohio Railroad after the Civil War, and tried to work with African American legislators to acquire (and rebuild) railroads further South. As it had before the Civil War, Virginia paid millions to get railroads rebuilt and commerce moving through its cities. Charges of corruption against Scott, and resentment against northern and black workers led to volatile situations in many areas. Eruptions of Ku Klux Klan violence centered on railroads through interior North and South Carolina. Together the R&G, P&R, and R&AA L formed the backbone of the future Seaboard Air Line. Moncure Robinson's son John M. Robinson acquired financial control of the trio in 1875. As a marketing tactic they were collectively known as the "Seaboard Air Line System." The name initially had no legal authority, although that changed as Robinson continued to extend southward. The first known official use of "Seaboard Air Line" appeared when the system was pushing towards Atlanta. It had already acquired the Georgia, Carolina & Northern Railway which intended to reach that city from Monroe, North Carolina. Construction began in 1887 and was completed as far as Inman Park, east of Atlanta, by 1892. However, an ordinance prevented it from reaching the city directly. To circumvent this issue the Seaboard Air Line Belt Railroad (SALB) was chartered in 1892 to build an 8 mile branch and a connection with the Nashville, Chattanooga & St. Louis at Howells. From there the SALB utilized trackage rights over the Dixie Line to reach the downtown area. Just prior to this event Robinson would link Rutherfordton and Wilmington, North Carolina via Charlotte and Hamlet by acquiring the Carolina Central Railroad in 1883. Rail service between these cities opened in 1887.

Әуе компаниясының атауы

Әуе қатынасы пайда болғанға дейін, "әуе желісі" екі нүкте арасындағы ең қысқа қашықтықты білдіретін кең таралған термин болды: табиғи кедергілерді ескермей, ауада (немесе картада) жүргізілген түзу сызық ("қарға ұшқандай"). Сондықтан, 19 ғасырдағы бірнеше темір жол өз атауларында "әуе желісін" пайдаланып, олардың маршруттары бәсекелес жолдарға қарағанда қысқа екенін көрсетуге тырысты: Air line railroad тізіміне қараңыз. Seaboard ешқашан ұшаққа ие болған емес. 1940 жылы темір жол "Seaboard Airlines" құруды ұсынды, бірақ бұл идея Мемлекетаралық сауда комиссиясы тарапынан федералдық монополияға қарсы заңнаманы бұзуы үшін қабылданбады. 1927 жылы Чарльз А. Линдбергтің Атлантика арқылы жасаған ұшуынан кейін Уолл-стритте авиациялық акцияларға қызығушылық артқан кезде, Seaboard Air Line акциялары атауының авиациямен байланысты болуына байланысты инвесторлардың назарын аударды; бірақ Seaboard Air Line шындығында темір жол екені анықталғаннан кейін ғана инвесторлар қызығушылықтарын жоғалтты.

XIX ғасырдың аяғы

1850-ші жылдардағы теміржолдардың гүлденген қызметі, жолаушыларды және Пьемонттан Портсмуттың жағалау портына мақта, темекі және өнім сияқты құнды жүктерді тасымалдау, Азамат соғысынан тоқтап қалды. Соғыс барысында екі теміржолдың да көпірлері мен жолдары түрлі уақыттарда Одақ немесе Конфедерация әскерлерімен қиратылды. Соғыстан кейін гүлдену қайта келді, тиімді басқарылған "Seaboard Road" тіпті 1873 жылғы экономикалық дағдарыс кезінде де пайда тапты және көп жылдар бойы акционерлеріне жылдық 8 пайыздық дивиденд төледі. 1871 жылы "Raleigh and Gaston" теміржолы "Raleigh and Augusta Air Line Railroad" теміржолын сатып алды, алайда ол тек Солтүстік Каролина штатындағы Гамлет қаласына ғана жетті. "R&G" және оның еншілес компаниясы 1873 жылы қаржылық қиындыққа ұшырағанда, "Seaboard" президенті Джон М. Робинсон олардың қаржылық бақылауын өзіне алды және 1875 жылы үш теміржолдың президенті болды.

Теңіздегі әуе желісі жүйесі

1881 жылға қарай, Seaboard және Roanoke, Raleigh және Gaston, сондай-ақ басқалары екі негізгі желінің атауларын біріктіріп, маркетингтік мақсаттар үшін Seaboard Air Line System деген атпен үйлесімді жүйе ретінде жұмыс істеді. 1889 жылы Seaboard компаниясы құрылысы әлі аяқталмаған Джорджия, Каролина және Солтүстік темір жолын жалға алып, Монро, Солтүстік Каролинадан (Seaboard желісі арқылы 1881 жылы сатып алынған Шарлотта, Солтүстік Каролинаға) Атланта, Джорджияға (1892 жылы аяқталды) байланыс жасады. 1890-жылдардағы өркендеу кезеңінде жүйе Атланта мен солтүстік-шығысқа жолаушыларға тамаша қызмет көрсетумен мақтанды. Күнделікті вагон және Pullman вагоны бар S. A. L. Express пойзы Атлантадан Портсмут қаласындағы Seaboard Road депосы мен портына дейін жүрді, онда жолаушылар Балтимор, Филадельфия және Нью-Йоркке тікелей қатынас үшін бу кемелеріне ауыса алатын. Дегенмен, жүйенің ең басты пойзы – Атланта мен Вашингтон арасында күнделікті қатынайтын Атланта арнайы пойзы болды, ол Атлант жағалауының Велдоннан Ричмондқа дейінгі жолдарын және Ричмондтан Вашингтонға дейінгі Richmond, Fredericksburg and Potomac жолдарын пайдаланды. 1898 және 1900 жылдар аралығында Seaboard компаниясының еншілес Richmond, Petersburg and Carolina компаниясы Норлинадан Ричмондқа дейін жол салуды аяқтады, осылайша Атлантадан Ричмондқа дейін толық Seaboard бағытын қамтамасыз етті. Атлантадағы маңызды теміржол торабына дейінгі бағыттың маңыздылығы қаншалықты болса, Флорида курорттары мен нарықтарына қол жеткізу теміржолдың алдағы жылдардағы табысы үшін одан да маңыздырақ болар еді. 19-ғасырдың соңғы онжылдықтарында Флоридаға дейінгі бағыттың бөліктері өз орнына түсе бастады. 1885 және 1887 жылдар аралығында Palmetto темір жолы, кейін Palmetto Railway деп қайта ұйымдастырылды, Солтүстік Каролинаның Хамлет қаласынан Оңтүстік Каролинаның Шерау қаласына дейін Seaboard магистралі бойымен оңтүстікке қарай салынды. 1895 жылы Seaboard Palmetto теміржолын бақылауына алды және жолдарды Колумбияға дейін ұзартты. Сондай-ақ 1895 жылы Саваннадан Монтгомериге дейінгі Саванна, Americus және Montgomery теміржолын Ричмонд банкирлері Джон Л. Уильямс және ұлдары кіретін синдикат сатып алды. Джон Л. Уильямстың ұлы Джон Скельтон Уильямс желі президенті болды және оны Georgia және Alabama темір жолы деп атады. 1899 жылдың қаңтарында Уильямс синдикаты Seaboard және Roanoke акцияларының көпшілігін сатып алуды ұсынды, бұл Seaboard Air Line жүйесіндегі барлық еншілес компаниялар мен бағынышты теміржолдардың бақылау үлестерін қамтыды. Томас Фортуна Райан басқарған түрлі акционерлердің Нью-Йорк синдикаты келісімге қарсы болғанымен, Seaboard жүйесін құрайтын барлық теміржол мүліктерінің бақылауы 1899 жылдың ақпан айында Уильямс синдикатына ресми түрде берілді. Уильямс және оның қаржылық қолдаушылары бірден Флорида нарығына енуді көздеді.

By 1881, the Seaboard and Roanoke, the Raleigh and Gaston, and others were operating as a coordinated system under the Seaboard Air Line System name for marketing purposes, combining the nicknames of the two principal roads. In 1889, the Seaboard leased the still unfinished Georgia, Carolina and Northern Railway, providing a link from Monroe, North Carolina, (on the Seaboard line to Charlotte, North Carolina, acquired in 1881) to Atlanta, Georgia, (completed in 1892). During its heyday in the 1890s, the system prided itself on offering excellent passenger service between Atlanta and the northeast. A daily coach and Pullman train, the S. A. L. Express, ran from Atlanta to the Seaboard Road's depot and wharf at Portsmouth, where passengers could transfer to steamships for direct passage to Baltimore, Philadelphia and New York. The system's premier train, however, was the Atlanta Special, running in daily service between Atlanta and Washington, using the Atlantic Coast Line's tracks from Weldon to Richmond, and the tracks of the Richmond, Fredericksburg and Potomac from Richmond to Washington. Between 1898 and 1900, Seaboard affiliate Richmond, Petersburg and Carolina completed the laying of track from Norlina to Richmond, thereby providing an all Seaboard route from Atlanta to Richmond. As important as the route to the major railroad hub of Atlanta was, access to Florida resorts and markets would be even more important to the railroad's success in years to come. In the last two decades of the 19th century, the pieces of the route to Florida began to fall into place. Between 1885 and 1887, the Palmetto Railroad, later reorganized as the Palmetto Railway, had built southward from Hamlet, North Carolina, on the Seaboard main line, to Cheraw, South Carolina. In 1895, the Seaboard took control of the Palmetto Railway and extended the tracks to Columbia. Also in 1895, the Savannah, Americus and Montgomery Railway, a Savannah to Montgomery route, was bought by a syndicate that included the Richmond bankers John L. Williams and Sons. John Skelton Williams, a son of John L. Williams, became president of the line, renaming it the Georgia and Alabama Railway. In January 1899, the Williams syndicate offered to purchase a majority of shares in the Seaboard and Roanoke, which included controlling interests in each of the affiliated companies and subordinated railroads in the Seaboard Air Line system. Although a New York syndicate of various stockholders headed by Thomas Fortune Ryan bitterly opposed the deal, control of all of the railroad properties comprising the Seaboard system was formally transferred to the Williams syndicate in February 1899. Immediately, Williams and his financial backers sought to expand into the Florida market.

Флоридадағы теңіздегі алдыңғылары

1860 жылы Флорида, Атлантика және Персика шығанағының орталық темір жолы (FA&GC) Джексонвиллден Флориданың Лейк-Сити қаласына батысқа қарай созылатын желі құрылысын аяқтады. Сол жылы Флорида темір жолы Джексонвиллдің солтүстігіндегі Фернандинадан оңтүстік-батысқа қарай Персика шығанағындағы Седар-Кейге дейін ашылды. 1863 жылы Пенсакола және Джорджия темір жолы (P&G) Флорида штатының Куинси қаласынан Таллахасси арқылы Лейк-Ситиге дейін шығысқа қарай жүретін желісін аяқтады, онда ол FA&GC темір жолымен қосылды. FC&P сол жылы Саваннадан Оңтүстік Каролина штатының Колумбия қаласына дейін солтүстікке қарай жүретін Оңтүстік бағыт темір жолын жалға алған еді. Флоридаға тікелей кіру мүмкіндігі Джон Скелтон Уильямс пен оның қаржылық демеушілерінің назарынан қашқан жоқ. 1899 жылдың сәуір айында, Seaboard жүйесіндегі әртүрлі темір жолдарды ресми түрде бақылауға алғаннан кейін екі ай өткен соң, Уильямс синдикаты FC&P-нің көпшілік акцияларын 3,5 миллион долларға сатып алды.

ХХ ғасырдың басында

1900 жылдың 14 сәуірінде 19 темір жолдан тұратын Seaboard Air Line Railway компаниясы құрылды, олардың барлығының немесе көпшілігінің капитал үлесіне ие болды. Уильямс жаңа корпорацияның бірінші президенті болды және өзінің солтүстік-оңтүстік бағытын "Флорида – Батыс Үндістанның ең қысқа жолы" деп жарнамалады. Оңтүстіктегі бірнеше темір жол бірігулерінің тәжірибелі қатысушысы Джеймс Х. Дули SAL ұйымдастыруға көмектесті және SAL атқару кеңесінің төрағасы болды. 1900 жылдың 3 маусымында Нью-Йорк пен Флорида штатының Тампа қаласы арасындағы тұрақты қызмет басталды, пойыздар Нью-Йорк пен Вашингтон аралығында Пенсильвания темір жолы, Вашингтоннан Ричмондқа дейін Ричмонд, Фредериксбург және Потомак темір жолы және Ричмондтан Тампаға дейін Seaboard арқылы жүрді, бұл келісім 1971 жылы Amtrak құрылғанға дейін сақталды. 1900 жылдың 1 шілдесінде Seaboard Грузия және Алабама, FC&P және Атлантика, Суанни өзені және Персика шығанағы темір жолдарын ресми түрде өз иелігіне алды. 1903 жылы акциялар мен жеке меншік арқылы бақыланатын және жеке жалға алу шарты бойынша жұмыс істейтін FC&P, ресми түрде Seaboard құрамына енді. 1904 жылы Seaboard еншілес компаниясы Atlanta and Birmingham Air Line Railway, өткен жылы сатып алынған, құрылысын аяқтады және Атланта бағытын Оңтүстіктегі темір және болат өндірісінің ең ірі орталығы және Seaboard үшін маңызды нүкте болған Бирмингемге дейін ұзартты. Құрылғаннан бастап, Seaboard алдыңғы темір жолдардан көптеген жөндеу шеберханаларын мұра етті, олардың көпшілігі ескірген болатын. 1903 жылы Вирджиния штатының Портсмут қаласындағы шеберханадағы өрт, оны жаңартуға және жаңғыртуға себеп болды. Жүйенің оңтүстік бөлігіне қызмет көрсету үшін 1907 жылы Флорида штатының Джексонвилл қаласының батыс жағында жаңа шеберханалар салынды, олар 1948 жылдан кейін негізгі дизельдік шеберханаларға айналды. Басқа да ірі жөндеу шеберханаларын салудың орнына, Seaboard локомотивтердегі әдеттегі "күнделікті" жөндеулерден өзге орташа жөндеулерді жүргізу үшін бірнеше ірі дөңгелек үй терминалдарын жабдықтауды жөн көрді. Алайда, жаңа 2600 мильдік темір жол алғашқы жылдары күткендей сәтті болмады. Томас Фортуна Райан, Уильямс синдикатына қарсы болған кезде, әртүрлі Seaboard компанияларының бақылау үлестерін сатып алғаннан кейін, 1904 жылы темір жолды бақылауға алды. Алайда, Райанның саясаты Seaboard қаржысы үшін зиянды болды. 1907 жылғы үрейден кейін темір жол банкротқа түсіп, Райан қызметтен босатылды. S. Davies Warfield, Seaboard директоры және темір жолдың атқару комитетінің мүшесі, корпорацияны құруға Уильямсқа көмектескен, қабылдаушылардың бірі болып тағайындалды және кейіннен төраға болып сайланды. 1912 жылы Балтиморда туған Уоллис Уорфилд Симпсонның ағасы, болашақ Виндзор герцогинясы, Warfield Seaboard акцияларының көп бөлігіне ие болды. 1915 жылға қарай темір жол қалпына келді. Алайда, көптеген АҚШ темір жолдары сияқты, Seaboard Бірінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан туындаған темір жол дағдарысы кезінде мемлекеттендірілді және 1917 жылдың 28 желтоқсанынан 1920 жылдың 1 наурызына дейін АҚШ темір жол басқармасымен басқарылды.

On April 14, 1900, the Seaboard Air Line Railway was incorporated, comprising 19 railroads in which it owned all or most of the capital stock. Williams was the first president of the new corporation, which advertised its north–south route as the "Florida West India Short Line." James H. Dooley, veteran of several rail mergers in the South, helped organize the SAL and served as chairman of SAL's executive council. On June 3, 1900, through service from New York to Tampa, Florida, was inaugurated, with trains operated by the Pennsylvania Railroad from New York to Washington, D. C.; by the Richmond, Fredericksburg and Potomac Railroad from Washington to Richmond; and by the Seaboard from Richmond to Tampa, an arrangement that lasted until the creation of Amtrak in 1971. On July 1, 1900, the Seaboard formally assumed operation of the Georgia and Alabama, the FC&P and the Atlantic, Suwannee River and Gulf railroads. In 1903, the FC&P, which had been controlled through stock ownership and operated separately under a lease agreement, was formally consolidated within the Seaboard. In 1904, Seaboard subsidiary Atlanta and Birmingham Air Line Railway, purchased the previous year, completed construction and extended the Atlanta route to Birmingham, Alabama, the largest center of iron and steel production in the South, and a valuable endpoint for the Seaboard. Upon formation, the Seaboard inherited multiple repair shop sites from predecessor railroads, most of which were obsolete. A fire at the Portsmouth, Virginia shops in 1903 resulted in the plant being upgraded and modernized. To serve the southern section of the system, new shops were built on the west side of Jacksonville, Florida in 1907, which became the primary diesel shops after 1948. Rather than build any other heavy back shops, the Seaboard chose to equip several major roundhouse terminals to handle medium repairs in addition to the usual "running" repairs on locomotives. Unfortunately, the new 2,600 mile railroad did not prosper as expected in its early years. Thomas Fortune Ryan, who had opposed the Williams syndicate when it purchased the controlling interests in the various Seaboard companies, succeeded in assuming control of the railroad in 1904. Ryan's policies, however, proved disastrous for the Seaboard's finances. Following the Panic of 1907, the railroad went into receivership and Ryan was ousted. S. Davies Warfield, a Seaboard director and member of the railroad's executive committee, who had assisted Williams in forming the corporation, was appointed one of the receivers, and was subsequently named chairman. In 1912, Warfield — who was the uncle of the Baltimore born Wallis Warfield Simpson, the future Duchess of Windsor – became the majority stock owner of the Seaboard. By 1915, the railroad had recovered. However, along with most other U. S. railroads, the Seaboard was nationalized during the railroad crisis brought on by World War I and was run by the United States Railroad Administration from December 28, 1917, to March 1, 1920.

Уорфилд және Оңтүстік Флориданың кеңейуі

Флоридаға жылдам дамып келе жатқан туристер ағынымен, 1920 жылдары «Теңіз жағалауы» өркенді он жылдыққа ие болды. 1924 жылы, қазір теміржолдың президенті және бас директоры болған Уорфилд, «Флориданың Батыс және Солтүстік темір жолы» деп аталған 329 шақырымдық (204 миль) кеңейтуді салуды бастады. Бұл кеңейту Флоридадағы Колеман қаласындағы «Теңіз жағалауының» негізгі желісінен оңтүстікке қарай Вест-Палм-Бичке дейін созылды, бұл аймақ дерлік отыз жыл бойы Флориданың Шығыс жағалау темір жолының эксклюзивті иелігінде болды. Вест-Палм-Бичтен солтүстік-батысқа қарай 56 шақырым (35 миль) жерде кеңейту Индиантаун қаласынан өтті, және Уорфилд осы қаланы «Теңіз жағалауының» жаңа оңтүстік штабы етіп құруды жоспарлады. Кеңейту рекордтық жылдамдықпен салынды және 1925 жылдың қаңтарында пайдалануға берілді. Кейіннен, 1925 жылы Уорфилд Грос Каллахан шақырымын салды, бұл тығыз қозғалыс жасайтын Джексонвилл қаласын айналып өтуге мүмкіндік берді, сондай-ақ Тампадан Вест-Палм-Бичке тікелей бағытты қамтамасыз ететін Вальрико шақырымын салды. Уорфилд сонымен қатар Шарлотта порты мен Солтүстік темір жолын жалға алды, ол Флориданың орталық бөлігінен Бока-Грандеге дейін, сондай-ақ Аркадия мен Манати округі арасындағы Шығыс және Батыс жағалау темір жолымен байланысты. Алайда Уорфилд Флоридадағы «Теңіз жағалауы» жүйесінің толыққанды құрылғанына қанағаттанбады және 1925 жылдың соңында екі жаңа кеңейтуді жариялады: біреуі Вест-Палм-Бичтен Майамиге, ал екіншісі Аркадиядан Форт-Майерс пен Неапольге дейін. Майами кеңейтуінің құрылысы 1926 жылдың қаңтарында Хиалеа қаласында басталды, ал 1926 жылдың желтоқсанында желі жүк тасымалы үшін ашылды. 1927 жылдың 7 қаңтарынан 9 қаңтарына дейін Уорфилд көптеген салтанатты қонақтарды Аркадиядан басталып, оңтүстікке Неапольге, содан кейін шығыс жағалауына бұрылып, Вест-Палм-Бичтен Майамиге дейін бағытталған «Orange Blossom Special» атты сәнді пойызбен саяхатқа шақырды. Уорфилд Густав Масс басқарған «Harvey & Clarke» архитектуралық фирмасына Вест-Палм-Бич, Лейк-Уорт, Бойнтон-Бич, Делрей-Бич, Дирфилд-Бич, Форт-Лодердейл, Голливуд және Хиалеа қалаларында, сондай-ақ Неаполь мен Форт-Майерс қалаларында қазір тарихи маңызы бар Жерорта теңізі стиліндегі бірнеше станцияларды жобалауды тапсырды. 1927 жылдың сәуір айында Уорфилд Майами кеңейтуін одан әрі оңтүстікке қарай Хоумстедке дейін аяқтады және оның архитекторлары онда да Жерорта теңізі стиліндегі станция салды.

With an influx of tourists traveling to rapidly developing Florida, the Seaboard enjoyed a prosperous decade in the 1920s. In 1924, Warfield, now president and CEO of the railroad, began building a 204 mile extension, called the Florida Western and Northern Railroad, from the Seaboard mainline in Coleman, Florida south to West Palm Beach, which for almost thirty years had been the exclusive domain of the Florida East Coast Railway. Some 35 miles northwest of West Palm Beach, the extension ran through Indiantown, which Warfield planned to make the new southern headquarters of the Seaboard. The extension was constructed in record time, and opened in January 1925. Later in 1925, Warfield constructed the Gross Callahan Cutoff, which allowed time sensitive trains to bypass congested Jacksonville, and built the Valrico Cutoff, which provided a direct route from Tampa to West Palm Beach. Warfield also leased the Charlotte Harbor and Northern Railway, which ran from central Florida to Boca Grande, as well as the East and West Coast Railway between Arcadia and Manatee County. Warfield, however, was not content with what seemed to be a complete Seaboard system in Florida, and at the end of 1925, announced two new extensions, one from West Palm Beach to Miami and another from Arcadia to Fort Myers and Naples. Groundbreaking for the Miami extension took place in Hialeah in January 1926, and by December 1926, the line was open for freight. From January 7 though January 9, 1927, Warfield took a large faction of dignitaries on a special run of the luxurious Orange Blossom Special, beginning at Arcadia and proceeding south to Naples, then doubling back over to the east coast and proceeding south from West Palm Beach to Miami. Warfield had the West Palm Beach architectural firm of Harvey & Clarke, led by Gustav Maass, design a series of now historic Mediterranean Revival stations in West Palm Beach, Lake Worth, Boynton Beach, Delray Beach, Deerfield Beach, Fort Lauderdale, Hollywood, and Hialeah, as well as in Naples and Fort Myers. In April 1927, Warfield completed a push of the Miami extension even further south to Homestead, and had his architects erect a Mediterranean Revival station there as well.

Ұлы депрессия және Екінші дүниежүзілік соғыс

Уорфилд 1927 жылдың қазанында қайтыс болды, ал оның орнын теміржолдың қаржылық жағынан жұмыс істеген Лег Р. Пауэлл басты. Теміржол географиялық тұрғыдан оңтүстікте екі ірі бәсекелес – Атлант жағалауы желісі темір жолы (ACL) мен Оңтүстік темір жолының арасында қиын жағдайда болды. Сонымен қатар, Уорфилдтің Флориданың батыс жағалауындағы кеңеюі сол аймақта ACL-дің болуына байланысты қажетсіз шығын ретінде қарастырылды. 1930 жылдың желтоқсанында Флоридадағы жерлердің құлдырауы мен Ұлы депрессияның басталуынан кейін Seaboard қайтадан банкротқа түсті. Вирджиния штатының Норфолк қаласындағы АҚШ округтік соты – келесі 14½ жыл бойы теміржолды бақылайтын – Пауэллді мүлікті басқарушы етіп тағайындады. Федералды үкіметтің Қайта құру қаржы корпорациясынан алынған несиелер арқылы теміржол жаңа бу жүк локомотивтерімен және жаңа және жөнделген жолаушылар вагондарымен жабдықтарын жаңғыртуға кірісті. 1942 жылы шығындарды қысқарту мақсатында SAL сол кездегі 15 жылдық Fort Myers-Naples тармағының 27 мильдік бөлігін, сондай-ақ тармақтан басқа екі аз қолданылатын тармақ желілерінің бөліктерін жойды. 1939 жылы өте танымал болған Silver Meteor ағынды лайнері сияқты саяхатшыларды тартатын белсенді маркетинг пен технологиялық жаңалықтар арқасында Seaboard қаржылық тұрақтылығын қалпына келтіре алды. Екінші дүниежүзілік соғыстың экономикалық өркендеуі де теміржолдың қаржысын толықтыруға көмектесті. 1944 жылы Silver Meteor ғана 8 миллион доллардан астам пайда тапты, бұл 1933 жылғы депрессия кезеңіндегі бүкіл теміржолдың тапшылығына тең болды. 1960 жылы SAL 9910 миллион таза тонна-шақырым жүк тасымалы мен 484 миллион жолаушы шақырым жүргенін хабарлады, бұл Гейнсвилл Мидленд және Таварес & Гальфты қоспағанда. Құн төмендету және әуе компаниялары мен жүк тасымалдау компанияларының бәсекесіне қарсы тұру үшін стратегиялық қадам ретінде 1958 жылы Seaboard-тың басты бәсекелесі Atlantic Coast Line Railroad (ACL) жүйесімен бірігу ұсынылды, бірақ ол 1967 жылға дейін Мемлекетаралық сауда комиссиясынан мақұлдама алған жоқ. Атаудың қайталауы екі теміржолдың атауларының ең көп қолданылатын қысқаша формаларын біріктіруден туындады: көп жылдар бойы жұртшылық және теміржолдардың өзі SAL-ді «Seaboard» деп, ал ACL-ді «Coast Line» деп атады. 1971 жылдың 1 мамырында SCL барлық жолаушылар операцияларын жаңадан құрылған Amtrak компаниясына тапсырды, ол басқаларын жоюмен бірге бұрынғы Coast Line ағынды лайнері Champion-мен қатар табысты Silver Meteor және Silver Star пойыздарын пайдалануды жалғастырды. 1972 жылы Seaboard Coast Line және оның Louisville және Nashville, Georgia Railroad, Atlanta және West Point Railroad, Alabama Western Railway және Clinchfield Railroad корпоративтік еншілестері өздерін Family Lines System ретінде жарнамалай бастады және Family Lines логотибін өздерінің вагондарына қолдана бастады. Алайда, Family Lines атауы тек маркетингтік стратегия болды және барлық теміржолдар жеке заңды және операциялық ұйымдар болып қалды. Family Lines System және Chessie System 1980 жылдың 1 қарашасында жаңадан құрылған CSX Corporation-ның еншілес компаниялары болды, бірақ жеке теміржол ретінде жұмыс істеуді жалғастырды. 1982 жылдың 29 желтоқсанында барлық Family Lines бірігіп, Seaboard System құрған кезде Family Lines атауы мен логотипі жойылды. 1986 жылдың 1 шілдесінде Seaboard System атауы CSX Transportation болып өзгертілді. Кейіннен, Chessie System 1987 жылдың 31 тамызында CSX Transportation компаниясына біріктірілді. Seaboard және Roanoke 1851 жылы пароход компаниясының бақылау үлесіне ие болды, бұл теміржолдың жолаушылар мен жүк бизнесі үшін Норфолк портынан солтүстікке қарай құнды байланыстарды қамтамасыз етті. Басқару 1901 жылы Ричмонд, Фредериксбург және Потомак темір жолына өтті, бірақ 1922 жылы С. Дэвис Уорфилд оның президенті болған кезде Old Bay Line SAL-дың толық меншікті еншілес компаниясы болды. Сол жылы Уорфилд Seaboard-тың президенті де болды. 1941 жылы Атлант жағалауы желісі мен Оңтүстік бірлесіп иеленген Чесапик пароход компаниясы Old Bay Line-қа біріктірілді. Мемлекетаралық автомобиль жолдары мен әуе қатынастарының өркендеуіне байланысты бизнес төмендегендіктен, пароход компаниясы 1962 жылы таратылды. Сонымен қатар, Оңтүстік және SAL теміржолдары Флориданың Күн сәулесі үшін операцияларын біріктірді, бұл Детройт пен Кливлендтен Флоридаға дейінгі қысқы пойыз. Төменде 20 ғасырдың бірінші жартысында Seaboard компаниясы жүргізген көптеген жолаушылар пойыздарының тізімі келтірілген, олардың кейбіреулерін Seaboard Coast Line (SCL) және Amtrak жалғастырды. Нью-Йорктан шыққан пойыздарды Нью-Йорктен Вашингтонға дейін Pennsylvania Railroad, Вашингтоннан Ричмондқа дейін Richmond, Fredericksburg және Potomac Railroad, ал Ричмондтан оңтүстікке қарай Seaboard басқарды. Seaboard-тың Coleman-нан West Palm Beach-ке (1925) және одан әрі Майамиге (1926) дейінгі Cross Florida тармағы аяқталғанға дейін Florida East Coast Railway SAL пойыздарын Джексонвиллден Майамиге дейін басқарды. Одан кейін Seaboard басты пойыздың көп бөлігін Coleman-нан солтүстікке орналасқан Wildwood станциясында бөлді, бір бөлігі Тампа мен батыс жағалауына, екінші бөлігі Майамиге бағытталды. Солтүстікке қарай, процесс керісінше болды, батыс және шығыс жағалауының бөліктері Wildwood станциясында бірігіп, саяхатын жалғастырды.

Warfield died in October 1927 and was succeeded by Legh R. Powell, who had worked his way up on the financial side of the railroad. The railroad was in an unfortunate position due to being geographically sandwiched in the South between two well to do rivals, the Atlantic Coast Line Railroad (ACL) and the Southern Railway. In addition, Warfield's expansion down the west coast of Florida was seen as an unnecessary extravagance due to the presence of the ACL in the same area. In December 1930, the Seaboard again entered bankruptcy following the collapse of the Florida land boom and the onset of the Great Depression. The United States District Court in Norfolk, Virginia—which would oversee the railroad for the next 14½ years—appointed Powell as a receiver. With loans obtained from the federal government's Reconstruction Finance Corporation, the railroad set about modernizing its equipment with new steam freight locomotives and new and rebuilt passenger cars. In 1942, to cut expenses, the SAL abandoned a 27 mile section of its then only 15 year old Fort Myers Naples extension between South Fort Myers and Naples, along with sections of two other little used branch lines from the extension. By aggressive marketing and technological innovations that drew travelers to the line, such as the highly popular Silver Meteor streamliner, introduced in 1939, Seaboard managed to regain its financial footing. The economic boom of World War II also helped replenish the railroad's coffers. In 1944, the Silver Meteor alone turned a profit of over $8 million, nearly as much as the deficit of the whole railroad had been in the Depression year of 1933. In 1960 SAL reported 9910 million net ton miles of revenue freight and 484 million passenger miles, not including Gainesville Midland and Tavares & Gulf. As a strategic move to reduce costs and counter the competition of airlines and trucking companies, merger with the parallel system of Seaboard's chief rival, Atlantic Coast Line Railroad (ACL) was first proposed in 1958, but was not approved by the Interstate Commerce Commission until 1967. The seeming redundancy of the name stems from combining the most common short forms of the two railroads' names: the public and the railroads themselves for many years had referred to SAL as "Seaboard" and ACL as "Coast Line." On May 1, 1971, SCL turned over all its passenger operations to the newly formed Amtrak, which continued to operate the profitable Silver Meteor and Silver Star alongside a former Coast Line streamliner, the Champion, while eliminating others. By 1972, Seaboard Coast Line and its corporate relatives Louisville and Nashville, Georgia Railroad, Atlanta and West Point Railroad, Western Railway of Alabama and Clinchfield Railroad began advertising themselves as the Family Lines System, and applying the Family Lines logo to their rolling stock. However, the Family Lines name was merely a marketing strategy, and all the railroads remained separate legal and operating entities. The Family Lines System and the Chessie System became subsidiaries of the newly created CSX Corporation on November 1, 1980, but continued to operate as separate railroads. The Family Lines name and logo were dropped when all of the Family Lines merged on December 29, 1982, to form the Seaboard System. On July 1, 1986, the Seaboard System's name was changed to CSX Transportation. Subsequently, the Chessie System was merged into CSX Transportation on August 31, 1987. The Seaboard and Roanoke acquired a controlling interest in the steamship company in 1851, providing valuable northward connections from the docks at Norfolk for the railroad's passenger and freight business. Control passed to the Richmond, Fredericksburg and Potomac Railroad in 1901, but in 1922, with S. Davies Warfield as its president, the Old Bay Line became a wholly owned subsidiary of the SAL. In that same year, Warfield was named president of the Seaboard as well. In 1941, the Chesapeake Steamship Company, jointly owned by the Atlantic Coast Line and the Southern, was merged into the Old Bay Line. Due to the decline of business with the rise of interstate highways and air travel, the steamship company was liquidated in 1962. Additionally, the Southern and the SAL railroads pooled their operations for the Florida Sunbeam, a wintertime train from Detroit and Cleveland to Florida. Following is a partial list of the many named passenger trains that Seaboard operated during the first half of the 20th century, some of which were continued by successors Seaboard Coast Line (SCL) and Amtrak. Trains originating in New York were handled by the Pennsylvania Railroad from New York to Washington; by the Richmond, Fredericksburg and Potomac Railroad from Washington to Richmond; and by Seaboard from Richmond to points south. Prior to the completion of Seaboard's Cross Florida extension from Coleman to West Palm Beach (1925) and on to Miami (1926), the Florida East Coast Railway handled SAL trains from Jacksonville to Miami. Thereafter, Seaboard split most major southbound trains at Wildwood, just north of Coleman, with one section going to Tampa and west coast points, and the other going to Miami. Northbound, the process was reversed, with west and east coast sections joining at Wildwood to continue their journey.

Ауыр салмақты пойыздар

Ауыр салмақты пойыздар – құрамында толығымен металлдан жасалған жолаушылар вагондары бар пойыздарды білдіреді. Бұл 19 ғасырдағы толығымен ағаштан немесе ағаш пен болаттан жасалған вагондармен салыстырғанда қауіпсіздік тұрғысынан үлкен жетістік саналды. 1910 жылға қарай ірі теміржолдардың көпшілігі ағаштан жасалған жолаушылар паркін ауыр конструкциялы вагондарға алмастырды. Назар аударыңыз: Seaboard теміржолының әртүрлі бағыттарындағы пойыз аттарының тарихы күрделі, кейбіреулері уақытша тоқтатылып немесе бір-екі жылға жойылды, содан кейін қайта қолданысқа енгізілді, мүмкін сәл өзге маршрут бойынша (мысалы, Флориданың екі жағалауына немесе тек біреуіне); төмендегілер Seaboard ұсынған жыл бойы жүретін негізгі пойыздардың аттарына қатысты шамамен ақпараттар. Нақты мәліметтер үшін осы мақала соңында көрсетілген дереккөздерге жүгініңіз. 1925 жылы Коулман мен Вест-Палм-Бич арасындағы Флорида арқылы өтетін жаңа жол аяқталғанға дейін (және 1927 жылы Майамиге дейін ұзартылғанға дейін), Флориданың Атлантикалық жағалауындағы қалаларға бағытталған Seaboard пойыздары Джексонвильден оңтүстікке қарай Флориданың Шығыс жағалауы теміржолы арқылы тасымалданды.

Елеулі жаңалықтар

Бай Атлантик-Кост-Лайнмен бәсекелескенде әлсіз жағдайда болған Seaboard инновациялық қызметтер ұсыну арқылы жолаушылар табысын арттыруға тырысты. Seaboard Флоридадағы алғашқы теміржол болды: компанияның кітаптарды әр теміржол аялдамасына тасымалдауы; осы кішкентай кітапханалар "S. A. L. Magundi Clubs" деп аталды. Сент-Джон Эндрю Карнегимен байланысқа шығып, ол бұл іске 1000 доллар көмектесті. Осылайша 1898 жылы Seaboard Airline Railway тегін саяхат кітапханасы жүйесі құрылды; оның қолдауының арқасында Хёрд кейде осы бағдарламаны "Эндрю Карнегидің тегін саяхат кітапханасы" деп атады. Ол сондай-ақ Нью-Йоркке барып, кітап редакторларымен және баспа үйлерімен келісімдер жасасып, кітаптарды сыйға беру туралы өтініш айтты. Оның күш-жігерінің сәттілігі соншалықты жоғары болды, тіпті Нью-Йорк Daily Tribune газеті сыйлықтардың арқасында "Қораптарды барлық жаққа жіберуге мүмкіндік болды. Көптеген кітаптар таратылды, ал Роуз-Хиллдегі бөлмелер, бұрын тарату орталығы ретінде пайдаланылған, қазір толып кетті" деп жазды. 1901 жылы "Тегін саяхат кітапханалары" атты арнайы санында Seaboard-тың жарнамалық журналы S. A. L. Magundi президент Уильям Маккинли, Алабама губернаторы, Флорида губернаторы Уильям Шерман Дженнингс, Джорджия губернаторы Аллен Д. Кандлер, Солтүстік Каролина губернаторы Чарльз Брантли Айкок, Оңтүстік Каролина губернаторы Майлз Бенджамин Максуини, Вирджиния губернаторы Джеймс Ходж Тайлер және Эндрю Карнеги сияқты көрнекті тұлғалардың хаттарын жариялады. Хард 1902 жылы он екі "Маккинли кітапханасын" құруға ұсыныс жасады, олар "президент Уильям Маккинлидің өмірі мен мақсаттарында бейнеленген ерекшеліктері мен жоғары идеалдарына" арналған. Бұл саяхат кітапханасы жүйесі 1907 жылы Вирджиния штатындағы Джеймстаун көрмесінде алтын медаль жеңіп алды. Хард 1919 жылы қайтыс болды, содан кейін оның қызы Сьюзан 1934 жылдың 7 сәуірінде қайтыс болғанға дейін бас кітапханашы болып басқаруды өз мойнына алды; Сьюзанның күйеуі Джеймс Й. Свифт оның орнына келді. Seaboard 1955 жылға дейін кітаптарды аймақтағы қажетті кішкентай қалалар мен кітапханаларға тасымалдауды жалғастырды, соның нәтижесінде Оңтүстік-Шығыстағы шағын қауымдастықтар арасында жаңа кітапханалар пайда болды. Кітапхана жүйесі ешқашан кешіккен немесе жоғалған кітаптар үшін төлем алмады.

As the underdog in its competition with the wealthier Atlantic Coast Line, Seaboard often strove to bolster its passenger revenues by offering innovative services. Seaboard was the first Florida railroad to: to have the company transport books to every railroad stop; these small libraries came to be called "S. A. L. Magundi Clubs". St. John went on to contact Andrew Carnegie, who donated $1,000 towards the effort. Thus began in 1898 the Seaboard Airline Railway Free Traveling Library System; due to his support, Heard sometimes referred to the program as the "Andrew Carnegie Free Traveling Library". Heard also traveled to New York City, where she met with book editors and publishing houses to establish business agreements and request donations, Her overall efforts were so successful that the New York Daily Tribune noted that the donations "enabled [Heard] to send the boxes in all directions. Quantities of books have been given and the rooms at Rose Hill, which were used as a distributing headquarters, are now overcrowded". In a 1901 special edition titled "Free Traveling Libraries", Seaboard's promotional magazine S. A. L. Magundi published an assortment of letters written by notable figures including President William McKinley, the governor of Alabama, Florida governor William Sherman Jennings, Georgia governor Allen D. Candler, North Carolina governor Charles Brantley Aycock, South Carolina governor Miles Benjamin McSweeney, Virginia governor James Hoge Tyler, and Andrew Carnegie. Heard worked to establish twelve "McKinley libraries" in 1902, dedicated to "the characteristics and high ideals so exemplified in the life and purposes of [President William] McKinley". The traveling library system won a gold medal award at the 1907 Jamestown Exposition in Virginia. Heard died in 1919, after which her daughter Susan took over management as head librarian until her death on April 7, 1934; Susan's husband James Y. Swift then filled the role. Seaboard continued to transport books to small towns and libraries in need across the region until 1955, leaving behind new libraries scattered among small communities across the Southeast. The library system never charged fees for late or lost books.

Жарнамалар

Duke University Ad*Access веб-сайтында іздеу тақтасына "Seaboard" деп теріңіз, 1940 және 1950 жылдардағы Seaboard жарнамаларын көру үшін.