Польшадағы алып қамалдардың бірі - Модлин бекінісі
Modlin Fortress
Модлин бекінісі – Польшадағы 19 ғасырдың ірі құрылысы. Варшаваға жақын, Нарев өзенінде орналасқан. Тарихы 11 ғасырға дейін жетеді, стратегиялық маңызы зор.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Польшадағы ірі Модлин бекінісі (Twierdza Modlin) – Польшадағы 19-ғасырдың ең ірі бекіністерінің бірі. Ол Варшавадан шамамен 50 километр солтүстікке қарай, Нарев өзені бойындағы Модлин ауданындағы Новый Двор Мазовецкий қаласында орналасқан. Ол бастапқыда 1806-1812 жылдар аралығында француздармен салынған.
Large fortress in Poland
Modlin Fortress (Twierdza Modlin) is one of the largest 19th century fortresses in Poland. It is located in the town of Nowy Dwór Mazowiecki in district Modlin on the Narew river, approximately 50 kilometers north of Warsaw. It was originally constructed by the French from 1806 to 1812.
Тарих
Висла, Буг, Вкра және Нарев өзендерімен шектелген аймақтың стратегиялық маңызы ғасырлар бойы әртүрлі әскерлерге белгілі болды. Бірінші бекіністі нығайтуды 11 ғасырда Пиаст әулеті Закрочим қаласында салған. Бүгінгі цитадель аумағындағы алғашқы қазіргі заманғы бекіністерді 1655 жылдың қыркүйегінде шведтердің шабуылына қарсы қорғаныс лагерін құрған поляк Мазовия әскерлері тұрғызған. Бұл Висла және Бугонеров арқылы өтетін өткелдерді қорғаған нығайтылған артиллериялық позициялар және лагерді шығыстан қорғайтын қамал болды. Новый-Двор шайқасында поляк әскерлері швед әскерлерінің өтуін он күнге тоқтатты, содан кейін швед артиллериясының атысынан шегінуге мәжбүр болды, бекіністер мен жергілікті кедергілерді пайдаланып, жаудан қашып, қираудан сақтады. Келесі қазіргі заманғы нығайтылған позиция 1656 жылы «Ұлы су тасқыны» кезінде швед әскерлерімен салынды. «Бугскансен» деп аталған бұл әскери лагерь жұлдыз тәрізді нығайтумен жабдықталған, Нарев пен Висла өзендерінің қосылған жеріне жақын, «Швед аралы» деп аталатын жерде орналасқан. Лагерь сонымен қатар Закрочим шайқасына дейін Висла өзенінің үстіндегі ағаш көпірді күзетіп, 1656 жылғы шілдедегі Варшава шайқасында швед армиясының негізгі жабдықтау орталығы ретінде қызмет етті. Шведтер жеңілгеннен кейін 1660 жылы бекініс бұзылды және бұл аймақ шамамен 150 жыл бойы бекініссіз қалды. Польшаның бөлінісінен кейін бұл аймақ Ресей империясына қосылды. Көп ұзамай Ресей қызметіндегі голланд әскери инженері Ян Питер ван Сухтелен аймақтағы, жақын орналасқан Закрочим қаласының атымен аталған мықты бекініс салу жоспарын жасады. Бекініс бастиондық типте болуы керек еді, өзендерден шамамен 1,5 км қашықтықта орналасқан және батыстан аймақты күзеткен бірнеше форттармен жабдықталған. Алайда, жоба ешқашан іске аспады, өйткені 1806 жылы бұл аймақ Наполеон Бонапарт құрған және оған одақтас Варшава Герцогтығының құрамына кірді. Польшадағы француздықтардың алғашқы күндерінен бастап Бонапарттың инженерлері Ресеймен шекараны нығайта бастады, Ресейдің Батыс Еуропаға қарсы шабуылдауын немесе француз армиясының Санкт-Петербург пен Мәскеуге қарсы шабуылдауын күтті. 1806 жылғы желтоқсанда Познаньде болған Наполеон Нарев пен Висла өзендерінің қосылған жерінде орналасқан екі аралда бекініс салуға бұйрық берді. Нығайту уақытша болуы керек еді және негізінен Польшада немесе Ресейде әрекет ететін күштер үшін жабдықтау орталығы және үлкен астық қоймасы ретінде қызмет етуі керек еді. Француз күштерінің бас инженері генерал Франсуа де Шаселуп Лаубат қаланы аралдарға емес, өзеннің солтүстік жағалауына салуды шешкенімен, құрылыс бірден басталды. Жұмыс 1807 жылдың басында басталды, бірақ өте баяу жүрді. Келесі жылы ғана қарқындылығы артты және 1809 жылы алғашқы казематтар мен қабырғалар дайын болды. Австрия басқыншы күштеріне қарсы Рашин шайқасынан кейін осы жерде Польша армиясының ядросы орналасты. Көп ұзамай Висланың оң жағалауындағы қорғаныстың сыртқы шеңбері дайын болды. Ол қазіргі нығайтулардың ішкі желісі бойымен жүрді. Ол жартылай дөңгелек, ағаш қоршаумен және бес бастионмен нығайтылған жермен жасалынған. Сонымен қатар, аймақты екі нығайтылған көпір басы қоршап тұрды, біреуі Казуньде Висланың сол жағалауында, ал екіншісі Новый-Двор Мазовецкийдің жанында. 1810 жылы бекіністің тұжырымдамасы өзгертілді және Наполеон Модлинды өзінің нығайтулар желісіндегі маңызды бекініске айналдыруға және оны қорғаныстың сыртқы шеңберін қосу арқылы айтарлықтай кеңейтуге шешім қабылдады. Генерал де Шаселуп Лаубат атақты француз инженері Жан Мале де Гранвиллмен (кейіннен Ян Малецки атымен поляк болып туған) ауыстырылды, оған генерал Франсуа Хаксо көмектесті. Кеңейтудің авторлары осы екеуі болған ба, әлде Наполеонның өзі ме, бұл белгісіз. Жұмыс өте тез қарқынмен жалғасты, өйткені Наполеон Ресейдегі жорығын жоспарлап, Модлинды өзінің саптары артындағы басты бекініс ретінде көріп отырды. 1811 жылдың қыркүйегінде 19000-нан астам адам құрылыс жұмыстарына қатысты. Осыған байланысты Варшава Герцогтығының билігі Модлинге қалалық құқық беруді қарастырды, бірақ бұл орындалмады. Келесі жылы, Франко-Ресей соғысы басталар алдында, жұмысшылар саны 20 мыңнан асса да, бекініс толықтай аяқталған жоқ. Француздық жоспарлар үш жартылай тәуелсіз нығайтулардан тұратын нығайтылған аймақты қамтыды. Қорғаныстың негізгі желісі Висла мен Наревтің оң жағалауында орналасқан және төрт бастион мен үш байланыстыратын равелиннен (біреуі Утрата өзеніне қарап, біреуі Модлин ауылына қарап, ал біреуі орталықта) тұратын көпбұрышты нығайтудан тұрды. Равелиндер жаңа үлгідегі ауыр артиллерияға қарсы қорғанысты нығайту үшін негізгі нығайту желісінен 800 мен 1000 метр қашықтықта орналасқан. Бекіністің екінші бөлігі Висланың сол жағалауындағы Казунь көпір басы, бір равелинден тұрады. Үшіншісі Висла мен Нарев арасында орналасқан редут болды, ал төртіншісі «Швед аралында» орналасқан артиллериялық ұя болды. Құрылысты бақылауға алған инженерлердің арасында генерал Игнацы Пржондзинский, генерал Прево Вернуа және подполковник Филип Мьенчишевский болды. Мәскеудегі Ұлы армияның жеңілісінен кейін бекініс Варшава Герцогтығының күштері бақылауына өтті. 1813 жылдың 5 ақпанында 36000 әскерден тұратын Ресей армиясы бекініске келді және оны қоршауға алды. Голланд генерал Герман Виллем Даенделс басқаратын поляк күштері 1813 жылдың 1 желтоқсанына дейін бекіністі қорғады. Бұл Висла бойындағы француз бекіністерінің соңғысы капитуляциялады.
The strategic importance of the area limited by the Vistula, Bug, Wkra and Narew was known to various armies throughout the ages. The first fortified stronghold was built in Zakroczym by the Piast dynasty in the 11th century. The first modern fortifications in the area of today's citadel were built by the forces of the Polish Masovian troops, which established a camp here in September 1655 to defend against the Swedish invasion. These were fortified artillery positions defending the crossings over the Vistula and Bugonarew, and a moat protecting the camp from the east. During the Battle of Nowy Dwór, Polish forces blocked the crossing of Swedish troops for ten days, then, forced to retreat by Swedish artillery fire, they broke away from the enemy, using the fortifications and terrain obstacles, avoiding destruction. Next modern fortified position was built there in 1656 by the Swedish armies during The Deluge. The so called Bugskansen was a star shaped fortified military camp, located probably close to the confluence of the Narew and the Vistula, at the so called Swedish Island. The camp was also guarding a wooden bridge over the Vistula prior to the battle of Zakroczym and served as the main supply depot of the Swedish army during the battle of Warsaw of July 1656. After the Swedish defeat the fort was demolished in 1660 and the area remained unfortified for roughly 150 years. After the Partitions of Poland the area was incorporated into the Russian Empire. Shortly afterward Jan Pieter van Suchtelen, a Dutch military engineer in Russian service prepared a construction plan for a mighty fortress in the area, named after the nearby town of Zakroczym. The fort was to be a bastion fortress, located approximately 1.5 km from the rivers and with several forts guarding the area from the west. However, the project was never accomplished as in 1806 the area became part of the Duchy of Warsaw, a rump Polish state created by and allied to Napoleon Bonaparte. From the very beginning of French presence in Poland, Bonaparte's engineers started to fortify the border with Russia, expecting either a Russian offensive towards western Europe – or a future offensive of the French armies towards Petersburg and Moscow. In December 1806, while in Poznań, Napoleon ordered a fort to be built on two islands located at the confluence of the Narew and the Vistula. The fortification was to be temporary and was to become primarily a supply depot and a huge granary, serving as a supply centre for the forces operating in Poland or Russia. The construction started almost immediately, although Chief Engineer of the French forces Gen. François de Chasseloup Laubat decided to build the fortress on the northern bank of the river rather than on the islands. The work started in early 1807, yet went on very slowly. It was not until the following year that the pace was speeded up and in 1809 the first casemates and walls were ready. It was there that the core of the Polish Army was stationed after the Battle of Raszyn against the invading forces of Austria. Soon after the outer rim of defences on the right bank of the Vistula was ready. It ran more or less along the inner line of modern fortifications. It consisted of a semi circular earthwork reinforced with wooden stockade and five bastions. In addition, the area was guarded by two fortified bridgeheads, one in Kazuń on the left bank of the Vistula and the other next to Nowy Dwór Mazowiecki. In 1810 the very concept of the fort was changed and Napoleon decided to turn Modlin into a pivotal fortress in his line of fortifications and expand it significantly by adding an outer rim of defenses. General de Chasseloup Laubat was replaced with a famous French engineer Jean Mallet de Granville (later a naturalized Pole under the name of Jan Malletski), aided by Gen. François Haxo. It is not certain whether the authors of the expansion were the two to supervise its construction, or Napoleon himself. The works continued on a very fast pace as Napoleon was planning his campaign in Russia and envisioned Modlin to become the main fortress behind his lines. By September 1811 more than 19,000 people were taking part in the works. Because of that the authorities of the Duchy of Warsaw were considering to grant Modlin with a city charter, which however did not succeed. Although the following year, shortly before the outbreak of the Franco Russian War, the number of workers exceeded 20 thousands, the fortress was never fully completed. The French plans included a fortified area composed of three, semi independent fortifications. The main line of defences was located on the right bank of Vistula and Narew, and was composed of a polygonal fortification with 4 bastions and 3 linking ravelins (one facing the Utrata river, one facing the village of Modlin and one in the centre). The ravelins were between 800 and 1000 meters away from the main line of fortifications, in order to reinforce the defenses against new models of heavy artillery. The second part of the fortress was the Kazuń bridgehead on the left bank of the Vistula, composed of a single ravelin. The third was a redoubt located between Vistula and Narew and the fourth was an artillery nest located on the Swedish Island. Among the engineers to supervise the construction were also Gen. Ignacy Prądzyński, Gen. Prevo Vernois and Lt. Col. Filip Mięciszewski. After the defeat of the Grande Armée at Moscow, the fortress was taken over by the forces of the Duchy of Warsaw. On 5 February 1813 the Russian army of 36,000 soldiers arrived to the fortress and laid siege to it. The Polish forces under Dutch general Herman Willem Daendels defended the fortress until 1 December 1813. It was the last of the French fortresses along the Vistula to capitulate.
Конгресс Польшасындағы бекініс
1815 жылдан кейін қамал Конгресс Польшасының құрамына өтті, ол Ресей империясының бөлігі болғанмен, едәуір автономиясы мен өз әскеріне ие болды. Ол поляк және орыс бөлімшелерімен нашар қамтамасыз етілді, және жаңа құрылыс жұмыстары көбінесе жүргізілмеді. 1830 жылғы қараша көтерілісі кезінде қамал поляк бөлімшелерімен қорғануға дайындалды, бірақ орыс әскері оны қоршауға алмады. Ол 1831 жылдың 9 қазанында көтеріліс кезінде поляк бөлімшелері бақылаған соңғы бекіністердің бірі ретінде тапсырылды.
After 1815 the fortress found itself in Congress Poland, a state which was a part of the Russian Empire, but had considerable autonomy and an army of its own. It was weakly manned by Polish and Russian units, and little new construction work was carried out. During the November Uprising of 1830 the fortress was prepared for defense by Polish units, but the Russian army did not storm it. It surrendered on 9 October 1831 as one of the last points controlled by Polish units during the uprising.
Ресейлік Новогеоргиевск бекінісі
1830 жылғы қараша көтерілісінен кейін Польшадағы Ресей билігі күшейді. 1834 жылы Модлин бекінісі Новогеоргиевск деп аталды және 1832–1841 жылдары кеңейтілді. Бұл кеңейту Ресейдің батыс шекараларын қорғаумен қатар, тағы бір поляк көтерілісін болдырмау үшін гарнизондық әскерлерді орналастыру мақсатында жасалды. Ол Варшава, Ивангород және Брест-Литовск қалаларын қамтитын бекіністер тізбегінің бір бөлігі болды. Салынған ең маңызды нысан – 2200 метрлік бекініс казармасы, ол бекіністің соңғы қорғаныс шебі ретінде тағайындалған. 1841 жылдан кейін құрылыс жұмыстары тоқтады және келесі 40 жылда бекініс бірте-бірте қолданыстан шықты. Дегенмен, 1844 жылы Нарев өзенінің сағасында үлкен астық қоймасы салынды. Польша сәулетшісі Ян Якуб Гей астық қоймасын азық-түлік сақтау үшін ғана емес, сонымен қатар өзендердегі көпір басындағы қорғаныс позициясы ретінде жобалады. 1880 жылдары Германия мен Ресей арасындағы қарым-қатынас нашарлағанда, Германияның Ресейге қарсы үштік одаққа кіру мүмкіндігі туғанда, бекіністі кеңейту және оны заманауи стандарттарға жеткізу туралы шешім қабылданды. 1883–1888 жылдары орталық бекіністен 2–4 километр қашықтықта орналасқан сегіз заманауи бекініс салынды, олар сақина тәрізді құрылымды құрады. Кейіннен бұл бекіністер жаңартылды. Сонымен қатар, Варшава маңындағы бекініс аймағымен интеграция үшін қосымша қорғаныс жұмыстары жүргізілді. Ресейдің орыс-жапон соғысындағы жеңілісі ресейлік стратегияны қайта қарастыруға себеп болды. Әсіресе, жаулық әрекеттер басталғанға дейін күштерді шекарадан алыс, ішкі аймақтарда шоғырландыру идеясы қолдау тапты. Бұл тәсіл мобилизацияланған бөлімшелерді қорғау үшін шекаралық бекіністер тізбегінің қажеттілігін жояды. 1909 жылы генерал Владимир Сухомлинов Ресей империясының соғыс министрі болғанда, ол ресейлік бекініс жүйесінің көп бөлігін жоюды ұсынды. Новогеоргиевск осыны жоюдың жарқын мысалы болды: сыртқы бекіністер бастапқыда қамалдан шамамен сегіз километр қашықтықта артиллериядан қорғану үшін салынған; 1900 жылға қарай тіпті далалық артиллерия да осы қашықтықтан атуға қабілетті болды. Бірақ Сухомлиновтың ұсынысы қабылданбады. Бекініс жүйесін қиратудың орнына, оны 800 миллион рубльге жаңарту және жаңа бекіністер белдеуін қосу жоспарланды. Бұл Польшадан бас тартуды да білдіретін еді, бұл одақтастар жеңіске жеткен жағдайда олардың аумақты кеңейту туралы келіссөздер жүргізу мүмкіндігін шектеуі мүмкін. Польшалық сектордың қолбасшысы Михаил Алексеев форттарды қоршаудың тұзақ екенін және олардың мызғымастығы – иллюзия екенін түсінді. Немістер бекініс түскен кезде 1600 зеңбірек және миллионға жуық оқ-дәріні тартып алды.
After the November Uprising of 1830 the Russian rule over Congress Poland became more severe. The Modlin fortress was renamed Novogeorgievsk in 1834 and during the years 1832–1841 underwent a huge expansion, to host garrison troops who were tasked with preventing another Polish uprising, as well as defend Russia's western frontiers. It was part of the chain of fortresses which included Warsaw, Ivangorod, and Brest Litovsk. The most notable new work built was a fortified barracks building 2,200 m in length, which was to serve as the last line of defense for the fortress. After 1841 construction work largely ceased, and over the next 40 years the fortress gradually became obsolete. However, in 1844 the large granary building was built at the estuary of the Narew River. Polish architect Jan Jakub Gay designed the granary not only for storing food, but also as a defensible position at the bridgehead of the rivers. When relations between Germany and Russia deteriorated in the 1880s, with Germany entering the Triple Alliance potentially aimed against Russia, the decision was made to expand the fortress and upgrade it to modern standards. In the years 1883–1888 eight modern forts were added, roughly forming a ring with 2 to 4 km distance from the central fortress. In the following years these forts were modernized. At the same time, additional defensive works were built to integrate the fortress into the larger fortified region around Warsaw. The defeat of Russia in the Russo Japanese War caused a rethinking of Russian strategy. In particular the idea of concentrating forces in the interior away from the borders before hostilities began to gain popularity. This approach would eliminate the need for a chain of border fortresses to screen the mobilizing units. In 1909 when General Vladimir Sukhomlinov became the War Minister for the Russian Empire, one proposal he made was to scrap the bulk of the Russian fortress system, and Novogeorgievsk was a prime example of why they should be scrapped: The outer forts were initially built at a distance of about eight kilometers from the citadel to protect it from attacking artillery; by 1900, even field guns could fire past that distance. Sukhomlinov was overruled. Instead of being razed, the fort system was slated for an 800 million ruble upgrade with a new belt of forts to be added. It would also mean the abandonment of Poland, which would compromise their ability to negotiate for more territory if the Allies won. Mikhail Alekseyev, the commander of the Polish sector, knew that to garrison the forts was a trap and the impregnability was an illusion. When it fell, the Germans captured 1,600 guns and close to a million shells.
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Модлин Екінші Польша Республикасының құрамына кірді және заманауи бункерлермен, танкке қарсы және әуе шабуылына қарсы жабдықтармен жаңғыртылды. Оның басты мақсаты Варшаваны солтүстіктен болатын жау шабуылынан қорғау болды. Бекіністе сондай-ақ бірнеше әскери казармалар мен сержанттарды даярлайтын әскери колледждер орналасқан, оның ішінде Инженерлік оқу орталығы және Бронетанқ әскерлері офицерлік кадеттер мектебі болды. Модлин бекінісі 1939 жылы Польшаға неміс басқындығы кезінде Модлин шайқасының орын алған жері. Генерал Виктор Томме Варшаваға қайта оралуға тырысып, сәтті болмағаннан кейін Лодзь армиясын бекіністе орналастырды, және оның әскерлік бөлімдері капитуляциялаған соңғы польшалық әскери бөлімдердің бірі болды.
After the First World War Modlin became part of the Second Polish Republic and was modernized with modern bunkers, anti tank and anti aircraft equipment. Its main purpose was to provide cover for Warsaw from enemy attacks from the North. The fortress also housed several military barracks and military colleges for NCOs, including the Engineers Training Centre and the Armored Forces Officer Cadet School. Modlin fortress was the place of the Battle of Modlin during the German invasion of Poland in 1939. General Wiktor Thommée ensconced the Army of Łódź in the fortress after failing to fight his way back to Warsaw, and his was one of the last Polish military units to capitulate.
Қазіргі күн
Қалдың кейбір бөліктері туристерге ашық. Сонымен қатар, польша әскерінің осы аумақта әлі де көптеген құрылыстары бар, сондықтан кейбір редуттарға кіруге болмайды. Кейбір тасталған редуттар күтімсіз қалғандықтан, қатты зақымданып, көптеген металл бөлшектері металл қабыну үшін тоналған.
Some parts of the fortress are open to tourists. At the same time, the Polish military still has many facilities in the area and thus some redoubts are inaccessible. Some abandoned redoubts are not maintained and have deteriorated badly, with many metal elements having been pillaged for scrap.