Sunbeam: Британ автокөліктерінің тарихы (1905-1934)

Кіріспе

Британдық автомобиль өндіруші, 1905–1934 жылдары, мотоцикл маркасы

Sunbeam Motor Car Company Limited – 1905 және 1934 жылдар аралығында қызмет еткен британдық автомобиль өндіруші. Оның өндіріс орындары Стаффордширдегі, қазіргі Батыс Мидлендс аймағындағы Вулвергемптон қаласының маңындағы Блейкенхолл ауданындағы Мурфилдс болды. Sunbeam атауын Джон Марстон 1888 жылы өзінің велосипед өндіру бизнесі үшін тіркеген. Sunbeam автокөліктерін жасау 1901 жылы басталды. 1905 жылы моторлық бизнес жаңадан құрылған Sunbeam Motor Car Company Limited компаниясына сатылды, бұл Марстонның педальді велосипед бизнесінен бөліп алу мақсатында жасалды; Sunbeam мотоциклдері 1912 жылға дейін өндірілмеді. Компанияның бас дизайнері Луи Котален қозғалтқыштар саласында тәжірибе жинақтаған және автокөлік жарыстарына құштар болды. Sunbeam Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде өздерінің авиациялық қозғалтқыштарын және басқа өндірушілердің жобалары бойынша 647 ұшақты жасады. Қозғалтқыштар Sunbeam компаниясын Гран-при жарыстарына және жер үстіндегі жылдамдық рекордтарын жаңаруға қатыстырды. Көліктері мен авиациялық қозғалтқыштарының сапасына қарамастан, 1934 жылға қарай өте баяу сату кезеңі салдарынан үнемі шығынға ұшырады. Sunbeam 1924 жылы Гран-при жарыс бағдарламасын қаржыландыру үшін алынған қарызды он жыл ішінде қайтара алмады, соның салдарынан басқарушы тағайындалды. Компания мәжбүрлі түрде сатылды, және Sunbeam-ды Рутс ағайындары сатып алды. Жаңа иелері Sunbeam-ның сол кездегі көне стильдегі машиналарын қайта өндіріске қоймады, бірақ Sunbeam троллейбустары өндірісте қалды. Рутс ағайындары Sunbeam атауымен сәнді көліктерді сатуды жоспарлаған, бірақ 1938 жылы олар бұл атауды Talbot брендінің Rootes дизайнымен біріктіріп, Sunbeam Talbots деп атады. 1954 жылы олар Talbot атауын жойды. Sunbeam 1976 жылға дейін жаңа көліктерде маркалық атау ретінде қолданылды. Кейін ол модель атауы ретінде пайдаланылды, біріншіден 1977 жылдан 1979 жылға дейін Chrysler Sunbeam үшін, ал Chrysler Europe компаниясын PSA Group сатып алғаннан кейін 1979 жылдан бастап 1981 жылы өндірісі тоқтатылғанға дейін Talbot Sunbeam үшін.

Джон Марстон

Джон Марстон, Лондон білім алған, Лудлоудың бұрынғы мэрінің және жер иесінің ұлы, Эдвард Перридің шәкірті болды, ол қалайы табақтар шебері және Вулвергемптонның екі мәрте мэрі болған. 1859 жылы 23 жасында Марстон Билстон қаласындағы тағы екі қалайы табақ өндірушіні, Вулвергемптоннан төрт шақырым қашықтықта сатып алып, жеке кәсіп ашты. Перри қайтыс болғаннан кейін Марстон Пол-стриттегі Вулвергемптондағы Джеддо зауыдын сатып алып, Билстонды тастап, Перридің бизнесін жалғастырды. Велосипедтерге құмар болған ол 1897 жылы Пол-стриттегі үй-жайларында Sunbeamland велосипед фабрикасын ашып, Sunbeam таңбасымен педальді велосипедтер өндірді және құрастырды. Оның Sunbeam сауда белгісі 1893 жылы тіркелген. 1895 жылы «Джон Марстон Лимитед» компаниясы құрылып, Джон Марстонның бизнесіне иелік етті. Sunbeam сауда белгісі 1900 жылы автокөліктерге тіркелді. Регбиде білім алған Томас Кертон (1863–1921) бастапқыда оның шәкірті болды, кейін велосипед зауыдында Марстонның оң қолына айналып, автокөлік кәсіпорнының сақтықпен қолдаушысы болды. Директорлар кеңесі бұған қарсы болды, бірақ Марстон мен Кертон жобаларын жалғастырды. 1899 және 1901 жылдар аралығында Sunbeam Вулвергемптон маңында бірнеше тәжірибелік автомобильдер жасады, бірақ олардың ешқайсысы сатуға ұсынылмады. 1900 жылдың соңында олар Блейкенхоллда «Мастерсонның Вильерс Инжиниринг бизнесінің үй-жайларымен қатар автомобильдерді өндіру үшін жұмыс салу үшін Верхний Вильерс көшесіндегі үлкен жерді» сатып алғанын жариялады. Олардың жаңа автокөлігі туралы алғашқы хабар 1900 жылдың 22 қыркүйегінде «Автокар» журналында жарияланды, бірақ толық сипаттама 1901 жылдың ақпанына дейін көпшілікке ұсынылмады.

Велосипедті

Sunbeam таңбасымен шығарылған алғашқы автомобиль Марстон мен Кьюртонға емес, жас архитектор Максвелл Мэйбберли Смит жасаған және дамытқан, бір цилиндрлі 23/4 ат күші бар De Dion қозғалтқышымен жұмыс істейтін машина болды. "Жақын" деп сипатталған ол орталық жетектің үстінен, жол жиегіне қарап отырған екі жолаушыны жақын отырғызды. Алғашқыда олар жолдың қарама-қарсы жақтарына қарап отырды. Бұл орналасу жақындықты қамтамасыз етіп, әдептілікті сақтады. Оның жүргізушісі олардың артында, денесі жолдың қарама-қарсы жағына қарап отырды. Дөңгелектер ромб пішінде орналастырылған. Олар Starley's Coventry Rotary машинасының моторланған төрт дөңгелекті нұсқасына ұқсас рама қолданды және The Automotor Journal журналында "олардың (Sunbeam) атына біраз уақыттан бері байланысты қызықты, жеңіл көліктер" деп аталды. Sunbeam Mabley машинасы шектеулі сәттілікке жетті, 1901 және 1902 жылдары бірнеше жүз данасы 130 фунт стерлингке сатылды.

Автомобильдер

1902 жылдың қараша айындағы жыл сайынғы Стенли велосипед көрмесінде Sunbeam журналының тілшісі жақсы бағалаған 12 ат күші бар, алдындағы капотының астында қозғалтқышы орналасқан, "кармаш камерасында" кемпіршегі бар, төрт жылдамдық беріліс қорабымен және пневматикалық шиналары бар, бірдей өлшемдегі төрт артиллерия дөңгелегі бар төрт цилиндрлі автомобильді көрсетті. Бағасы – 500 гинея немесе 525 фунт стерлинг. Өзінің жеке машинасын жобалап, құрастыруға қатты ниеттенген ол Англияға оралып, өзі салған төрт дөңгелек мотоциклімен Вулвергемптондағы Sunbeam компаниясына келді. Ол Sunbeam директорларына есеп дайындап, 1902 жылдың 11 қарашасында тапсырды. Оның бірінші ұсынысы Sunbeam компаниясының белгілі бір фирмадан автомобиль сатып алуы, содан кейін сату көлемі артқан сайын, қозғалтқышты қоспағанда, қалған компоненттерін Sunbeam өндірісіне көшуі керек еді. Есептің соңында автомобильдерді Sunbeam компаниясына Berliet жеткізуі керек деген кеңес берілді. Сондай-ақ, Mabley автомобильдерінің қалған қорларын мүмкіндігінше жылдам сатуды ұсынды. Компания акцияларын халыққа сату туралы шешім қабылданды. Басқарма мүшелерінің кейбіреулері болашақта үлкен өсімді көріп мақұлдады, ал кейбіреулері өз тәуекелдерін азайту үшін басқа адамдардың да қатысуын қалады. 1905 жылдың 31 қаңтарында сәулетші Үстіңгі Вильерс көшесіндегі жаңа автомобиль ғимаратының жоспарларын бекітті. Он екі айдан кейін, 1912 жылдың қаңтарында оның акциялары Лондон қор биржасында ресми тіркелді және Sunbeam ашық акционерлік компанияға айналды.

Луис Котален

Бреттондық автомобиль дизайнері Луи Котален 1909 жылы Hillman Coatalen компаниясынан Sunbeam компаниясына бас дизайнер болып қосылды. Ол өндірісті тез арада қайта ұйымдастырды, нәтижесінде, барлық дерлік бөлшектер өз күштерімен жасалатын болды, сыртқы жеткізушілерге және олардың өзгеретін сапасына тәуелділік азайды. Ол өзінің алғашқы дизайны – Sunbeam 14/20 үлгісін тез арада ұсынды, ол артқы осьті вал арқылы жетектейтін алғашқы автомобиль болды. 1911 жылы қозғалтқыш сәл үлкейтіліп, 16/20 деп қайта аталды. Котален жарысқа қатысудың сапаны арттырудың жолы екенін айтып, "Жарыс тұқымды жақсартады" деп ерекше атап көрсетті. 14/20 үлгісін жасағаннан кейін, ол жоғары қуатты, жоғары орналасқан клапандармен және қысыммен майлайтын жүйесі бар жаңа қозғалтқыштарды жобалауға кірісті. 1910 жылы ол осы қозғалтқыш дизайнының 4.2 литрлік нұсқасымен жұмыс істейтін алғашқы жер үсті жылдамдық рекордтық машинасы – Sunbeam Nautilus-ты жасады. Nautilus бірнеше алғашқы "желге қарсы" немесе аэродинамикалық мүмкіндіктерді енгізді, бірақ арнайы жасалған қозғалтқыш түрлі проблемаларға тап болды және ақырында қозғалтқыш дизайнынан бас тартылды. Келесі жылы ол Nautilus қозғалтқышын жетілдіріп, табысқа жеткізген жақсартылған клапан жүйесімен жабдықталған Sunbeam Toodles II-ні жасады. Котален 1911 жылы Бруклендсте өткен Toodles II жарысында 22 жүлде жеңіп алды және 16 ат күші бар Short Record-ты жеңіп алу үшін "ұшқыш мильге" қол жеткізді. 1911 жылғы Coupe de l'Auto жарысында дәстүрлі (сол кездегі) жанама клапанды қозғалтқыштармен жабдықталған Sunbeam автомобильдері ерекше көзге түсті, ал жақсартылған үлгілері келесі жылы бірінші, екінші және үшінші орындарды иеленді. Sunbeam автомобильдері келесі бірнеше жыл бойы жарысқа қатысып тұрды, бірақ басшылығы басқа салаға көшті. Котален сонымен қатар бірқатар жолаушылар автомобильдерін жобалады, оның ішінде Sunbeam 12–16 үлгісі бар. 1911 жылға қарай Sunbeam жылына шамамен 650 автомобиль өндіріп, маңызды автомобиль өндірушісі саналды. Wolseley 1913 жылы осыған ұқсас сападағы 3000 автомобиль сатты. Ford сол жылы Манчестердегі Trafford Park-те құрастырылған 6000 Model T сатты. 1914 жылы Ford автомобиль өндірісі үшін Ұлыбританиядағы алғашқы конвейерлік желіні іске қосты, ол сағатына 21 автомобиль өндіруге қабілетті болды.

The Breton car designer, Louis Coatalen, joined Sunbeam from Hillman Coatalen in 1909, and became chief designer. He soon reorganised production so almost all parts were built in house instead of relying on outside suppliers with their variable quality. He quickly introduced his first design, the Sunbeam 14/20, their first to use a shaft driven rear axle. It was upgraded in 1911 with a slightly larger engine and rebranded 16/20. Coatalen was particularly fond of racing as a way to drive excellence noting that "Racing improves the breed". After designing his 14/20 he began to design advanced high power engines combining overhead valves with a pressurised oil lubrication system. In 1910 he built Sunbeam Nautilus, his first dedicated land speed record car, powered by a 4.2 litre version of this engine design. The Nautilus implemented a number of early "wind cutting" or streamlining features but the specially built engine suffered various problems and eventually the engine design was abandoned. The next year he made Sunbeam Toodles II featuring an improved valve system that made the Nautilus engine a success. Coatalen won 22 prizes in Toodles II at Brooklands in 1911 and also achieved a flying mile of to take the 16 hp Short Record. Sunbeam cars powered by more conventional (for the time) side valve engines featured prominently in the 1911 Coupe de l'Auto race, and improved versions won first, second and third the next year. Sunbeams continued to race over the next few years, but its management had moved on to other interests. Coatalen also designed a number of passenger cars, notably the Sunbeam 12–16. By 1911 Sunbeam were building about 650 cars a year and were regarded as a substantial motor manufacturer. Wolseley sold 3,000 cars of similar quality in 1913. Ford sold 6,000 Model Ts that same year assembled at Trafford Park, Manchester. In 1914 Ford switched on Britain's first moving assembly line for car production and it began its run at a rate of 21 cars an hour.

Әуе қозғалтқыштары

1912 жылы олар ұшақтарға арналған қозғалтқыштар жасауды бастады, коммерциялық сәттілікке ие болмаған бірнеше қозғалтқыш түрлерін ұсына отырып. Котален, ұшақ конструкторларының қажеттіліктеріне қарай арнайы жобаланған қозғалтқыш жасаудің, ұшақ конструкторлары өз ұшақтарын салуға болатындай табысты қозғалтқышты жобалау және өндіруден дұрыс шешім деп ойлады. Sunbeam-ның жобаларына мәселелі V8 Sunbeam Arab кірді, оған 1917 жылы көптеп тапсырыс берілді, бірақ ол үнемі дірілдеу және сенімділік мәселелеріне тап болды, қызметте шектеулі қолданысқа ие болды, сондай-ақ сәтті V12 Sunbeam Cossack та кірді. Осы уақытта Котален Sunbeam Malay сияқты ерекше дизайнмен тәжірибелеуін жалғастырды, ол прототиптен ары аспады, сондай-ақ ауамен салқындатылатын Sunbeam Spartan және дизельдік Sunbeam Pathan қозғалтқыштарын жасады. Дегенмен, Sunbeam жаңа өндіріс технологияларын енгізуде табысқа қол жеткізді және алюминийден жасалған біртұтас блок қозғалтқыштарды жасаған алғашқы компаниялардың бірі болды, мұндай дизайн 1930 жылдарға дейін кеңінен таралған жоқ.

Көлік құралдары мен әуе кемелері

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Sunbeam жүк көліктері мен жедел жәрдем машиналарын жасады. Ол сондай-ақ Британдық ұшақ құрастырушылар қауымдастығының (Society of British Aircraft Constructors) мүшесі болды, ол ұшақ жобаларын оларды өндіре алатын кез келгенмен бөлісті. Осы бағытта Sunbeam өздерінің Sunbeam Gurkha қозғалтқыштарымен жабдықталған 15 "Short Bomber" ұшағын және 20 "Short Type 827" ұшағын шығарды.

Жапсыру және брендті сату

"Санбийм" Ұлы депрессияны бастан кешірді. 1934 жылы компания таратылды және таратушылар оны Руотс ағайындыларына сатты.

Гран-при көліктері

Sunbeam-ның шарықталу дәуірі 1920-ші жылдарда Котален басшылығымен, жақсы жасалған, жоғары сапалы, сенімді автомобильдермен және жарыс жолындағы зор беделімен ерекшеленді. Котален 1923/24 жылдары француз және испан Гран-прилерін жеңіп алған Генри Сегрев үшін жарыс машиналарын жасауға қуанды. 1921 жылы Сегрев алғашқы Гран-приіне Talbot No.10 машинасымен қатысты, ол іс жүзінде 1921 жылғы Гран-при Sunbeam машинасының жаңаша белгіленген нұсқасы болды. Ұлы дизайнер Эрнест Генридің ықпалымен жасалған бұл маңызды тік сегіз цилиндрлі, екі құлақты, цилиндр başına төрт клапанды алюминий блокпен жасалған автомобиль 1922 жылы Жан Шассаньнің қолымен Турист Трофиін жеңіп алды. Сол жылы Франция Гран-приіне Эрнест Генри жобалаған 2 литрлік екі құлақты 1922 жылғы Гран-при Sunbeams командасы қатысты. Sunbeam сондай-ақ 1923 жылғы Sunbeam Grand Prix жарыс машинасының өндірісін де жүзеге асырды.

Жер бетіндегі жылдамдық бойынша әлемдегі рекордтық автомобильдер

Ол сондай-ақ, арнайы жасалған V12 18.3 литрлік қозғалтқышы бар Бруклендс жарыс машинасының құрастырылуын ұйымдастырды, оның дизайны Sunbeam Manitou және Sunbeam Arab әуе қозғалтқыштарының гибриді болды. Бұл қозғалтқышта үш цилиндрлі төрт блок 60 градус бұрышпен орналасқан екі қатарға жиналған (араб қозғалтқыштарындағыдай 90 градус емес). Әрбір цилиндрде бір кіріс және бір жоғары орналасқан жетекті білік арқылы басқарылатын екі шығару клапаны болды. Екі жетекті біліктер коленвалдың алғы жағынан 16 тісті дөңгелектердің күрделі жиынтығымен қозғалды – бұл маори қозғалтқышында қолданылғанға ұқсас, онда цилиндрлердің әр қатарына екі жоғары орналасқан жетекті білік орнатылған. Бұл әйгілі автомобиль (Sunbeam 350HP) үш жер жылдамдығы рекордын орнатты, алғашқысын 1922 жылы Кенэлм Ли Гиннесс Бруклендсте 133.75 миль/сағ жылдамдықпен тіркеді. Содан кейін Малкольм Кэмпбелл автомобильді сатып алып, оны өзінің ерекше түс схемасына бояп, «Blue Bird» деп атады және 1924 жылдың қыркүйегінде Оңтүстік Уэльстегі Пендин Сэндсте 146.16 миль/сағ жаңа рекордтық жылдамдыққа қол жеткізді, келесі жылы оны 150.76 миль/сағ дейін арттырды. Сол жылы Коталеннің жаңа 3 литрлік Super Sports машинасы Ле-Манда екінші орынды иеленді, бұл Bentley-ді жеңіп алды – бұл әлемдегі алғашқы сериялық қос жетекті білікпен жабдықталған автомобиль болды. 1926 жылы Сегрев жаңа 4 литрлік V12 Sunbeam жарыс машинасымен LSR-ді бағындырды, бастапқыда «Ladybird» деп аталған, кейін «Tiger» деп қайта аталды. Котален өзі LSR саласына қайта оралуға шешім қабылдады және екі Matabele қозғалтқышымен жұмыс істейтін, шынымен-ақ алып Sunbeam 1000HP құрастырды. 1927 жылдың 29 наурызында автомобиль жылдамдық рекордын жаңартты. Автомобиль қазір Ұлыбританиядағы Болиеудегі Ұлттық автокөлік мұражайында сақталады. Кейінірек, 1930 жылғы «Silver Bullet» көлігімен жасалған жер жылдамдығы рекордын орнатуға жасалған тыраштанған әрекеттер рекордтарға қол жеткізе алмады, сондай-ақ авиациялық қозғалтқыштардағы күтілген жетістіктерге де жетпеді. Қазір ол көбінесе естен шығып кеткен.

Мұра

Атау 1990 жылдардың басында Клемент Талбот автозауытының Ладброк Гроув учаскесінде салынған тұрғын үйлер маңындағы Sunbeam Gardens деп аталатын ашық кеңістікте сақталған. Алғашқы ғимараттардың бірі – Талбот әкімшілік корпусы қазір Лэдброк Холл деп аталады, оның басты кіреберісінің үстінде графтың гербі орналасқан. Тұрғын үй ауданында Sunbeam Crescent көшесі бар.

Rootes тобы

Rootes – белгілік инженерияның алғашқы қолданушыларының бірі болды, бір ғана жаппай өндірілген шассиді құрастырып, оны әртүрлі нарықтарға сәйкес келетін әртүрлі корпус панельдерімен және интерьерлерімен жабдықтады. Олар барлық жаңа компаниялардағы қолданыстағы модельдердің өндірісін тоқтатып, оларды Hillman және Humber ұсынған, жаппай өндіріске ыңғайлы дизайндармен алмастырды. Rootes компаниясының ниеті Sunbeam атауын үлкен және қымбат люкс автомобильде сақтап қалу болған, алайда сегіз цилиндрлі Sunbeam 30 машинасынан кейін шамамен төрт жыл өткен соң, Sunbeam Motors және Clement Talbot компаниялары Clement Talbot Limited компаниясының меншігіне біріктірілді – кейін Sunbeam Talbot Limited деп аталды – және қолжетімді бағада сапалы автомобильдер шығаруды жоспарлады. 1937 жылы Humber Limited Rootes Securities Limited компаниясынан Clement Talbot Limited және Sunbeam Motors Limited компанияларын сатып алды. 1938 жылы Rootes Sunbeam Talbot деп аталатын жаңа марканы құрды, ол Talbot-тың сапалы кузовын және қазіргі Hillman және Humber шассиін біріктірді және Лондондағы Talbot зауытында құрастырылды. Алғашқы екі модель – Sunbeam Talbot 10 және 3 литрлік автомобильдер болды, одан кейін Sunbeam Talbot 2 литрлік және 4 литрлік модельдер шықты, олар бұрынғы модельдерге негізделген, бірақ әртүрлі қозғалтқыштармен және ұзын дөңгелек базасымен. Бұл модельдердің өндірісі соғыстан кейін 1948 жылға дейін жалғасты. 1948 жылдың жазында Sunbeam Talbot 80 және Sunbeam Talbot 90 автомобильдері ұсынылды, олардың толыққанды жаңа, ағымдағы дизайны және алдыңғы крыльясы (қанаттары) болды. 80 моделі Hillman Minx негізіндегі қозғалтқышты пайдаланды, ал 90 моделі Humber Hawk-тың өңделген нұсқасын пайдаланды. Автомобильдің кузовтары Rootes Group компаниясының тағы бір компаниясы – Acton қаласындағы British Light Steel Pressings компаниясы шығарды, алайда Cricklewood қаласындағы Thrupp & Maberly coachbuilders компаниясы кабриолет кузовтарын аяқтады. 1950 жылы 80 моделінің өндірісі тоқтатылды. 90 моделі 90 Mark II, содан кейін 90 Mark IIA деп аталды, ал 1954 жылы Sunbeam Mark III деп өзгертілді, соңында Talbot атауын жойды. Модель атауының өзгеруімен бірге фаралар алдыңғы крыльяда көтерілді, алдыңғы серіппелі серіппе және қозғалтқыштың көлемі 1944 см³-тен 2267 см³-ге дейін жоғары қысымды цилиндрлік баспен және қуаттылығымен артты. 1953 жылы Alpine түрінде Sunbeam Talbot-тың тағы бір моделі пайда болды, ол екі орынды спорттық роудстер болды, бастапқыда Sunbeam Talbot дилері Джордж Хартвелл Борнмут қаласында 1952 жылғы кабриолет купесінен жасалған бір реттік раллилік автомобиль ретінде әзірленген. Оның аты Норман Гаррадқа (эксперименттік бөлім) тиесілі болды, ол 1950-ші жылдардың басында Салон моделін пайдалана отырып, Альпілік раллиде Sunbeam Talbot-тың табыстарына белсенді қатысты. Alpine Mark I және Mark III (Mark II ешқашан жасалмаған) 1953 жылдан 1955 жылға дейін Thrupp & Maberly coachbuilders компаниясында Drophead Coupé сияқты қолмен құрастырылды, олардың шамамен 3000 данасы шығарылды, содан кейін өндіріс тоқтатылды. Бүгінде олардың шамамен 200 данасы бар деп есептеледі. 1954 жылы Talbot атауы Sunbeam Alpine спорттық машинасынан алынып тасталды, бұл Sunbeam маркасын спорттық өнімділік маркасы етті. 1955 жылы Sunbeam седаны Монте-Карло раллиінде жеңіске жетті. 1956 жылы өндіріс тоқтатылды және орнына спорттық Sunbeam Rapier шығарылды. 1959 жылы жаңа Alpine ұсынылды, ал 1955 жылғы Rapier (негізінен Hillman Minx инженерлік белгісі) жаңартылды. Alpine-нің бірнеше табысты сериясынан кейін, АҚШ-тың Батыс жағалау операцияларының директоры Ян Гаррад AC Cobra-ның табысына қызығушылық танытты, ол AC Ace шанағына шағын V8 қозғалтқышын орнатып, барлық уақыттағы ең табысты спорттық автомобильдердің бірін жасады. Гаррад Alpine шанағын да осылай бейімдеуге болатынына сенімді болды және Форд қозғалтқышы бар прототип жасау үшін Кэрролл Шелбимен келісімшарт жасады. Нәтижесінде 1964 жылы Sunbeam Tiger пайда болды, ол сәттілікке жетті. Ол үш жыл ішінде 7000 дана сатылды, ал кішкентай қозғалтқышпен жабдықталған автомобиль 9 жыл ішінде 70 000 дана сатылды.

Rootes was an early exponent of badge engineering, building a single mass produced chassis and equipping it with different body panels and interiors to fit different markets. They ended production of existing models at all the new companies, replacing them with designs from Hillman and Humber that were more amenable to mass production. Although Rootes' intention had been to continue the Sunbeam name on a large and expensive luxury car, the eight cylinder Sunbeam 30, after almost four years it was announced Sunbeam Motors and Clement Talbot were now combined under the ownership of Clement Talbot Limited – since renamed Sunbeam Talbot Limited – and would produce good quality cars at reasonable prices. During 1937 Humber Limited bought Clement Talbot Limited and Sunbeam Motors Limited from Rootes Securities Limited. In 1938 Rootes created a new marque called Sunbeam Talbot which combined the quality Talbot coachwork and the current Hillman and Humber chassis and was assembled at the Talbot factory in London. The initial two models were the Sunbeam Talbot 10 and the 3 litre followed by the Sunbeam Talbot 2 Litre and 4 litre models based on the earlier models only with different engines and longer wheelbases. Production of these models continued after the war until 1948. In the summer of 1948, the Sunbeam Talbot 80 and Sunbeam Talbot 90 were introduced, with a totally new streamlined design with flowing front fenders (wings). The 80 used the Hillman Minx based engine with ohv and the 90 used a modified version of the Humber Hawk with ohv. The car bodies were manufactured by another Rootes Group company, British Light Steel Pressings of Acton, however the convertible drophead coupé shells were completed by Thrupp & Maberly coachbuilders in Cricklewood. The underpowered 80 was discontinued in 1950. The 90 was renamed the 90 Mark II and then the 90 Mark IIA and eventually in 1954 the Sunbeam Mark III, finally dropping the Talbot name. With the model name changes, the headlights were raised on the front fenders and an independent coil front suspension and the engine displacement went from 1944 cc to 2267 cc with a high compression head and developing
There was one more model of the Sunbeam Talbot that appeared in 1953 in the form of an Alpine, a two seater sports roadster which was initially developed by a Sunbeam Talbot dealer George Hartwell in Bournemouth as a one off rally car that had its beginnings as a 1952 drophead coupé. It was named supposedly by Norman Garrad, (works Competition Department) who was heavily involved in the Sunbeam Talbot successes in the Alpine Rally in the early 1950s using the Saloon model. The Alpine Mark I and Mark III (a Mark II was never made) were hand built like the Drophead Coupé at Thrupp & Maberly coachbuilders from 1953 to 1955 when production ceased after close to 3000 were produced. It has been estimated that perhaps only 200 remain in existence today. The Talbot name was dropped in 1954 for the Sunbeam Alpine sports car, making Sunbeam the sports performance marque. In 1955 a Sunbeam saloon won the Monte Carlo Rally. Production ceased in 1956 and was replaced by the sporty Sunbeam Rapier. In 1959 a totally new Alpine was introduced, and the 1955 Rapier (essentially a badge engineered Hillman Minx) was upgraded. After several successful series of the Alpine were released, director of US West Coast operations, Ian Garrad, became interested in the success of the AC Cobra, which mounted a small block V 8 engine in the small AC Ace frame to create one of the most successful sports cars of all time. Garrad became convinced the Alpine frame could also be adapted the same way, and contracted Carroll Shelby to create a prototype with a Ford engine. The result was the Sunbeam Tiger, released in 1964, which became a success. It sold 7,000 units in its three years of production compared with 70,000 over nine years for the small engined car.

Chrysler Europe компаниясы

Бірақ бұл кезде Рутс қаржылық қиындыққа тап болды. Лейланд Моторспен болған келіссөздер нәтижесіз аяқталды. 1964 жылы компанияның 30 пайызы (дауыс беру құқығы жоқ акциялардың 50 пайызымен бірге) Еуропа нарығына енуге тырысқан Chrysler сатып алды. Қызығы, Chrysler бұрынғы жылы Simca-ны сатып алған, ал ол Automobiles Talbot-ты сатып алған еді – бұл бастапқыда көп жылдар бұрын STD Motors-қа біріктірілген британдық бренд. Chrysler-дың Рутс империясымен болған тәжірибесі қанағаттандырмас болған сияқты. Келесі бірнеше жылда модельдер тоқтатылды, себебі олар компанияның әр бөлімінің ең жақсы модельдерінен бір бренд құруға тырысты. Басқарушылар үшін "ең жақсы" дегені көбінесе "өндіруге ең арзан" дегенді білдіретін, бұл бұрынғы Рутстың жоғары сапаға бағытталған философиясына қайшы келді. Брендке адалдық азайды және бұрынғы маркаларды тоқтатып, барлығын Chrysler деп атағанда айтарлықтай зардап шекті. Tiger 1967 жылы Chrysler қозғалтқышын орнатуға жасалған сәтсіз әрекеттен кейін тоқтатылды, ал Hillman Imp негізінде жасалған Stiletto 1972 жылы жоғалып кетті. Соңғы Sunbeam – "Rootes Arrow" сериясы Alpine/Rapier фастбэк (1967–76) болды, содан кейін Rootes-ты сатып алған Chrysler брендті таратып жіберді. Оларға негіз болған Hillman (қазір Chrysler) Hunter 1978 жылға дейін сатылымда болды. Hillman Avenger негізінде жасалған хетчбек, Chrysler Sunbeam, 1977 жылдан бастап Sunbeam атауын модель ретінде, марка емес, сақтап қалды. Chrysler Europe-ты PSA Group сатып алғаннан кейін, модель 1979 жылдан бастап 1981 жылы өндірілімі тоқтатылғанға дейін Talbot Sunbeam деп аталды. Сол кезден бері Sunbeam атауы ешқандай өндіріс көлігінде қолданылмады.

Танымал мәдениетте

П. Г. Вудхаус "Карри, Дживс" (1922) еңбегінде: "Күн сәулесі емес пе? Бізде Вулсли бар." Агата Кристидің кейіпкері Хорас Блатт "Күн астында зұлымдық" (1941) романында аталған жалғыз автомобиль маркасы – Sunbeam-ды жүргізеді. Грейс Келли кейіпкері "Қорықшыны ұстауға" (1955) фильмінде 1953 жылғы металл көк түсті Sunbeam Alpine Mk I-ді басқарады. Элизабет Тейлордың кейіпкері "Баттерфилд 8" (1960) фильмінде қызыл I сериялы Sunbeam Alpine-ды жүргізеді. Джеймс Бонд "Др. Но" (1962) фильмінде көлді түсті II сериялы Sunbeam Alpine-ды жүргізеді. Майкл Кейннің кейіпкері "Гамбит" (1966) фильмінде Sunbeam Alpine-ды жүргізеді. Кейнді сондай-ақ 1968 жылғы ақ түсті Alpine роудстеріндегі әйел құтқарады, "Картерді алыңыз" (1971) фильмінде. Сейсенбі Велдтің кейіпкері "Pretty Poison" (1968) фильмінде көк түсті 1967 жылғы Sunbeam Alpine-ды жүргізеді. Максвелл Смарт "Смарт бол" сериалында Sunbeam Tiger-ды жүргізеді. Нэнси Дрю "Нэнси Дрю" (2019 жылғы телесериал) сериалында Sunbeam Tiger-ды мұраға алады.