Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тақырыпты шолу
Review of the topic
АҚШ саясатында партиялық ауысу – бұл партиялық белсенді тұлғаның, әдетте сайланған лауазымдағы адамның партиялық тиесілігін өзгерту. "Партия ауыстыру" термині сондай-ақ сайланған үкіметтік органдағы биліктің бір партиядан екінші партияға өтуін де білдіре алады.
In politics of the United States, party switching is any change in party affiliation of a partisan public figure, usually one who holds an elected office. Use of the term "party switch" can also connote a transfer of holding power in an elected governmental body from one party to another.
19 ғасыр
АҚШ-тағы алғашқы екі ірі партия Федералистік партия және Демократиялық-республикалық партия болды. Федералистер 1790 жылдары жетістікке жетті, бірақ 1800 жылғы сайлауда билікті жоғалтып, 1812 жылғы соғыстан кейін тарап кетті. Көптеген бұрынғы федералистер, оның ішінде Джон Куинси Адамс, Демократиялық-республикалық партияға мүше болды. 1824 жылғы президенттік сайлаудан кейін Демократиялық-республикалықтар Адамс пен Эндрю Джексонның қолдаушылары арасында бөлінді. Джексонның ізбасарлары Демократиялық партияны құрды, ал Адамсты қолдағандар Ұлттық Республикалық партияны құрды. Осы кезеңде Анти-масондық партия және Nullification партиясы сияқты екі маңызды, бірақ қысқа ғұмырлы үшінші партия пайда болды. 1830 жылдары Джексонның қарсыластары Виг партиясын құрып бірікті. 1850 жылдары АҚШ-та тағы бір саяси қайта құру кезеңі болды. Құлдық мәселесіндегі аймақтық шиеленістерге байланысты Вигтер ұлттық партия ретінде тарап кетті. Республикалық партия мен Америка партиясы екеуі де Демократиялық партияға қарсы басты оппозиция ретінде Вигтердің орнын басуға тырысты, бірақ республикашылар Солтүстік Америка Құрама Штаттарында ең танымал партияға айналды. Республикашылар көптеген солтүстік Вигтерді, сондай-ақ құлдыққа қарсы демократтарды және еркін топырақ партиясының көп бөлігін сіңірді. Республикалық партияға қосылған белгілі Вигтерге Абрахам Линкольн мен Уильям Сьюард, ал Республикалық партияға қосылған белгілі демократтарға Ханнибал Хамлин мен Галуша А. Гроу кірді. Көптеген оңтүстік Вигтер демократтарға қосылды, бірақ кейбіреулері 1860 жылғы президенттік сайлауға қатысу үшін Конституциялық Одақ партиясын құрды. Америка Азамат соғысынан кейін болған Қайта құру дәуірінде көптеген республикашылар мен афроамерикандықтар Оңтүстікте лауазымдарға тағайындалды. Радикалдық республикашыл президент Улисс С. Грантқа наразы болған республикашылар 1872 жылғы президенттік сайлауда Либералды-республикалық партияны құрды, ал осы Либералды-республикашылардың көпшілігі кейін Демократиялық партияға қосылды. Қайта құру аяқталғаннан кейін Республикалық партия Солтүстікте үстемдік етті, ал қайта жанданған Демократиялық партия Оңтүстікте үстемдік етті. XIX ғасырдың соңына қарай Демократиялық және Республикалық партиялар бекіген сайын, партиялардың ауысуы азайды. Дегенмен, екі үлкен партияда да 1890 жылдары, негізінен ақша-кредит саясаты мәселесі бойынша ірі қақтығыстар болды, және еркін күміс жақтастары Күміс Республикалық партиясын құрды. Олардың көпшілігі, оның ішінде Генри М. Теллер мен Фред Дюбуа кейін Демократиялық партияға қосылды.
The first two major parties in the United States were the Federalist Party and the Democratic Republican Party. The Federalists experienced success in the 1790s but lost power in the 1800 elections and collapsed after the War of 1812. Many former Federalists, including John Quincy Adams, became members of the Democratic Republican Party. After the 1824 presidential election, the Democratic Republicans fractured between supporters of Adams and supporters of Andrew Jackson. Jackson's followers formed the Democratic Party, while those who supported Adams formed the National Republican Party. Two short lived but significant third parties, the Anti Masonic Party and the Nullifier Party, also arose during this period. In the 1830s, opponents of Jackson coalesced into the Whig Party. The United States experienced another period of political realignment in the 1850s. The Whigs collapsed as a national party due to sectional tensions regarding slavery. The Republican Party and the American Party both sought to succeed the Whigs as the main opposition to the Democratic Party, and the Republicans eventually became the most popular party in the Northern United States. The Republicans absorbed many Northern Whigs, as well as some anti slavery Democrats and much of the Free Soil Party. Notable Whigs who joined the Republican Party include Abraham Lincoln and William Seward, while notable Democrats who joined the Republican Party include Hannibal Hamlin and Galusha A. Grow. Many Southern Whigs became Democrats, though some formed the Constitutional Union Party to contest the 1860 presidential election. During the Reconstruction Era that followed the American Civil War, many Republicans and African Americans held office in the South. Republicans dissatisfied with Radical Republican President Ulysses S. Grant formed the Liberal Republican Party for the 1872 presidential election, and many of these Liberal Republicans later joined the Democratic Party. After the end of Reconstruction the Republican Party generally dominated the North, while a resurgent Democratic Party dominated the South. By the late 19th century, as the Democratic and Republican parties became more established, party switching became less frequent. Nonetheless major conflicts in both major parties occurred in the 1890s, largely over the issue of monetary policy, and Republican supporters of free silver formed the Silver Republican Party. Many of these, including Henry M. Teller and Fred Dubois, later joined the Democratic Party.
20 ғасыр
Теодор Рузвельт 1912 жылы Республикалық партияның президенттік праймеризінде Уильям Говард Тафтқа жеңілгеннен кейін, Рузвельт және оның жақтастары Республикалық партиядан бөлініп, "Бұл Моос" партиясын құрды. Висконсин сенаторы Роберт М. Ла Фоллетт 1924 жылы Республикалық партия мен Демократиялық партия консервативті кандидаттарды ұсынғаннан кейін, Прогрессивті партиядан президенттікке үміткерлікке түсті. Ұлы депрессия басталғаннан кейін қайта құрылымдану кезеңі басталды, президент Франклин Д. Рузвельт сәтті "Жаңа келісім" коалициясын құрды. Одан кейінгі онжылдықтарда Рузвельт демократтары қазіргі американдық либерализмінің бірнеше негізгі қағидаларын қабылдады, ал Республикалық партия көбінесе консерватизмді қолдады. 1948 жылы Гарри Трумэн азаматтық құқықтарды қолдайтын платформа ұсынғанда, Демократиялық партияның қазіргі күйі бекітілді, соның салдарынан көптеген демократтар партиядан шығып, "Диксикраттарды" құрды. Көпшілігі келесі онжылдықта Демократиялық партияға қайта қосылды, бірақ 1960 жылдары Линдон Джонсон Азаматтық құқықтар және Сайлау құқықтары туралы заңдарды қабылдады. Азаматтық құқықтар қозғалысы Оңтүстік АҚШ-тың көп бөлігіндегі нәсілдік шиеленісті одан әрі күшейтті, ал Республикалық саясаткерлер Оңтүстіктегі көптеген ақ, консервативті сайлаушылардың саяси қайта бағытталуына сәтті үлес қосатын стратегияларды жасады, олар дәстүрлі түрде Демократиялық партияны қолдаған. Бұл тәсілдер "Оңтүстік стратегиясы" деп белгілі. Азаматтық құқықтарға қарсы болған мүшелер Демократиялық партиядан жаппай кетіп, 1948 жылы "Диксикраттардың" президенттік үміткері болған сенатор Стром Турмонд Республикалық партияға қосылды.
Following Theodore Roosevelt's loss to William Howard Taft in the 1912 Republican Party presidential primaries, Roosevelt and his followers broke off from the Republican party to form the Bull Moose Party. Wisconsin senator Robert M. La Follette also launched a presidential bid under the Progressive Party in 1924 after both the Republican Party and Democratic Party nominated conservative candidates. A period of realignment commenced following the onset of the Great Depression, as President Franklin D. Roosevelt constructed the successful New Deal coalition. Over the ensuing decades, Roosevelt's Democrats embraced several tenets of modern American liberalism, while the Republican Party tended to favor conservatism. The transition into today's Democratic Party was cemented in 1948, when Harry Truman introduced a pro civil rights platform and, in response, many Democrats walked out and formed the Dixiecrats. Most rejoined the Democrats over the next decade, but in the 1960s, Lyndon Johnson passed the Civil Rights Act and Voting Rights Act. The civil rights movement had also deepened existing racial tensions in much of the Southern United States, and Republican politicians developed strategies that successfully contributed to the political realignment of many white, conservative voters in the South who had traditionally supported the Democratic Party rather than the Republican Party. These approaches are known as the Southern strategy. Anti civil rights members left the Democratic Party in droves, and Senator Strom Thurmond, the Dixiecrats' presidential candidate from 1948, joined the Republican Party.
Белгілі партия алмастырушылар
Либералды республикашы Роберт Ла Фоллетт 1924 жылы Прогрессивті партияның президенттікке үміткері ретінде Сенатта республикашы болып қалды. Сондай-ақ, бірнеше саясаткерлер саяси партия мүшесі болып тұрып, басқа науқандарды тәуелсіз кандидат ретінде жүргізген жағдайлар болды. Ең танымал мысалдардың қатарында 1948 жылы оңтүстік штаттарының демократ сегрегационистері Строум Термонд пен 1968 жылы Джордж Уоллес бар. Олар штаттық деңгейдегі сайлауларда Демократиялық партияда қалып, бірақ ұлттық президенттік науқандарын тәуелсіз кандидаттар ретінде өткізді. Уоллес кейін 1972 жылы Демократиялық партиясының алғашқы сайлауына қатысты. Сенатор Джозеф Либерман 2006 жылы Коннектикут штатындағы Сенатқа «Коннектикут Либерман партиясы» атынан үміткер болды, бірақ өзін демократ деп есептеді. Эд Кох, Джим Лич, Зелл Миллер, Колин Пауэлл сияқты басқа да саяси тұлғалар өз партияларынан ресми түрде шыққан жоқ, бірақ басқа партиядан кандидатты қолдады. Миллер мен Кох демократтар болғанымен, 2004 жылы республикашы Джордж Буштың қайта сайлану науқанын қолдады, ал Пауэлл мен Лич Барак Обаманың 2008 жылғы президенттік науқанына қолдау көрсетті. Бұл 2004 жылы көп назар аударды, осы кезде «Буш үшін демократтар» және «Керри үшін республикашылар» топтары құрылды. Нью-Гэмпшир штатының бұрынғы республикашыл губернаторы Уолтер Петерсон демократ Джон Линчті губернаторлыққа үміткер ретінде қолдады. Вирджиния штатында, Азамат соғысынан кейінгі алғашқы республикашыл губернатор Линвуд Холтон 2001 жылдан бері штаттық жарыстарда демократтарды жиі қолдап келеді. Оның күйеу баласы Тим Кейн сол уақытта губернаторлыққа және АҚШ Сенатына сайланды, сондай-ақ Демократиялық Ұлттық Комитетінің төрағасы болды және 2016 жылғы сайлауда Демократиялық партияның вице-президенттікке үміткері болды. Сондай-ақ, 1860 жылы бұрынғы демократ президенті Мартин Ван Бюрен демократиялық саясаттағы келіспеушіліктерге байланысты Авраам Линкольнді қолдады. Басқа мысалдардың ішінде 2004 жылы Джон Керриді қолдаған Миннесота штатының бұрынғы республикашыл сенаторы Дэвид Дюренбергер және 2004 жылы Джордж Бушты қолдаған бұрынғы демократ бас прокуроры Гриффин Белл бар. Бұрынғы АҚШ Ауыл шаруашылығы министрі және демократ Майк Эспи 2007 жылы Миссисипи штатының қазіргі республикашыл губернаторы Хейли Барборды қайта сайлауға қолдады. Дональд Трамп президент болған кезде бір губернатор мен екі конгрессмен президенттің саясатына қолдау көрсетуі немесе қарсылығына байланысты партияларын ауыстырды. 2017 жылдың 3 тамызында Батыс Вирджиния губернаторы Джим Джастис бір жылдан аз уақыт бұрын демократ ретінде сайланғаннан кейін Республикашыл партияға қайта қосылғанын жариялады. Ол бұл туралы Трамппен бірге Хантингтон қаласында өткен митингте мәлімдеді және демократ болып қалғанда президентке көмектесе алмайтынын айтып, GOP-қа оралып жатқанын мәлімдеді. Бұл жаңалық оның өзінің қызметкерлеріне де күтпеген болып келді. Бұл сонымен қатар Джастисті 2001 жылы Сесил Андервудтан бері Батыс Вирджинияның тұңғыш республикашыл губернаторы етті. 2019 жылы демократ конгрессмен Джефф Ван Дрю Трамптың алғашқы импичментіне қарсылығы мен өзінің саяси нанымына байланысты партиядан кетті. 2020 жылы Джастис пен Ван Дрю екеуі де республикашылдар ретінде қайта сайланды. Керісінше, Мичиган штатының республикашыл конгрессмені Джастин Амаш Трампқа қарсылығына байланысты 2019 жылдың 4 шілдесінде GOP-дан тәуелсіз болып кетті. Кейін Амаш 2020 жылы Либертариандық партияға қосылды және қайта сайлануға түспеді.
Liberal Republican Robert La Follette, Sr. ran for president as the candidate of the Progressive Party in 1924, while remaining a Republican in the Senate. There have also been several instances of politicians continuing to be a member of a political party while running other campaigns as an independent. The most prominent examples include southern Democratic segregationists Strom Thurmond in 1948 and George Wallace in 1968, who remained in the Democratic Party for statewide campaigns but mounted national presidential campaigns as independents. Wallace later ran in the 1972 Democratic primaries. Senator Joseph Lieberman in 2006 ran for Senate in Connecticut under the party Connecticut for Lieberman, although still identifying as a Democrat. Other political figures, such as Ed Koch, Jim Leach, Zell Miller, Colin Powell, did not formally leave their parties, but supported a candidate from another party. Miller and Koch, though Democrats, supported Republican George W. Bush's 2004 reelection campaign, while Powell and Leach supported Barack Obama's 2008 presidential campaign. This received much media attention in 2004, when Democrats for Bush and Republicans for Kerry groups were formed. In New Hampshire, former Republican Governor Walter Peterson has expressly supported Democrat John Lynch in his bids for governor. In Virginia, the state's first Republican governor since Reconstruction, Linwood Holton, has since 2001 frequently supported Democrats in statewide races – his son in law, Tim Kaine, has been elected to the governorship and the U. S. Senate in that time, and served as chairman of the Democratic National Committee and the Democratic Party's nominee for Vice President in the 2016 election – and endorsed Barack Obama in 2008. Similarly, in 1860, former Democratic President Martin Van Buren ended up supporting Abraham Lincoln due to Van Buren's disagreements with Democratic policies on secession. Other examples include former Republican Senator from Minnesota David Durenberger supporting John Kerry in 2004 and former Democratic Attorney General Griffin Bell supporting George W. Bush in 2004. Moreover, former U. S. Secretary of Agriculture and Democrat Mike Espy endorsed incumbent Republican Governor of Mississippi Haley Barbour for reelection in 2007. During Donald Trump's presidency one governor and two congressmen switched parties due mostly to their support or opposition to the president's policies. On August 3, 2017, West Virginia Governor Jim Justice announced that he had rejoined the Republican Party after having been elected as a Democrat less than a year prior. He made the announcement at a rally in Huntington alongside Trump and claimed that he was returning to the GOP because he could not help the president while he was a Democrat. The announcement came as a surprise even to his own staff. This also made Justice the first Republican governor of West Virginia since Cecil Underwood in 2001. In 2019, Democratic congressman Jeff Van Drew left the party because of his opposition to Trump's first impeachment and his own political beliefs. Both Justice and Van Drew were reelected as Republicans in 2020. Conversely, Republican congressman Justin Amash of Michigan left the GOP to become an independent on July 4, 2019 due to his opposition to Trump. Later Amash joined the Libertarian Party in 2020 and did not seek reelection.
Көңіл көтеру
Саясаткерлер өз көзқарастары қазіргі партиясының көзқарастарымен үйлеспейтін болса, партияны ауыстыруы мүмкін. Алабама штатының Ричард Шелби либерализмге қарай бұрылғандықтан Демократиялық партиядан Республикалық партияға өтті деп мәлімдеді. Колорадо штатының Бен Найтхорс Кэмпбелл Колорадодағы Демократиялық партия ішіндегі өршіген қарсылық пен оның консервативтік дауыс беруінің және тәуелсіздікке ұмтылысының нәтижесінде Демократиялық партиядан Республикалық партияға ауысты, ал жергілікті партия көбірек либералды болды. Көшбасшылық лауазымға ие болмаған немесе көпшілік партия тарапынан назарсыз қалған немесе жаман қарым-қатынас көрген ағымдағы саясаткер, азшылық партияға қосылып, онда көшбасшылық лауазымға ие болуы және қазір сайланған болса, қайта сайлану үшін толық қолдауға ие болуы мүмкін, себебі олар өз қатарында көбірек сайланған шенеуніктерді көргісі келеді. Кетіп қалған саясаткерге қатысты оны "сатқын" деп есептеуі мүмкін. Кейбір саясаткерлер қайта сайлану мүмкіндіктерін арттыру үшін партия ауыстырған. Пенсильвания штатының бұрынғы сенаторы Арлен Спектер Республикалық партияның ішкі сайлауында жеңіске жете алмайтынынан қорқып, Демократиялық партияға өтуінің себебін айтты.
Politicians may switch parties if they believe their views are no longer aligned with those of their current party. Richard Shelby of Alabama left the Democratic Party for the Republican Party, arguing that his former party had shifted more towards liberalism. Ben Nighthorse Campbell of Colorado switched parties from Democratic to Republican following increased hostility within the Democratic Party in Colorado over Campbell's increased conservative voting record and independent streak while the local party became more liberal. A disaffected incumbent who might not hold a leadership position or feels ignored or mistreated by the majority party might join the minority party with the expectation of holding a leadership position in the minority party and if currently elected, having the complete support of the minority party for re election, who would certainly want to have more elected officials in their ranks. The party the person left is likely to consider him or her to be a Benedict Arnold. Some politicians have also switched parties to improve their chances for reelection. Arlen Specter, a former US Senator of Pennsylvania, cited his uncertainty of winning a Republican primary as one reason for his move to the Democratic Party.